..:::ارائه شده توسط وب سایت چاکو مووی:::.. مرجع دانلود فیلم و سریال بدون سانسور
آدرس سایت: chakomovie.com تلگرام و اینستاگرام ما: @chakomovie
کاری از ‫تیم ترجمه تی‌وی‌وُرلد ‫زیرنویس: مسیح محمودزاده تنظیم: PooPoor
‫در زبان کره‌ای، جایگاه نام و نام خانوادگی افراد، برعکس زبان فارسی‌ست.‫برای مثال، نام شخصیت اصلی این فیلم «دِه-سو» و نام خانوادگی‌اش، «او» است.
‫تهیه و پخش توسط شرکت SHOW EAST
‫با همکاری شرکت EGG FILMS
‫در ترجمۀ این فیلم، نام و نام خانوادگی افراد،‫به همان ترتیبی که در زبان کره‌ای ادا می‌شوند، نوشته شده است.
‫فیلمی از پاک چان-اوک
‫چی؟
‫گفتم...
‫می‌خوام داستان زندگیمو بهت بگم.
‫یعنی چی؟!
‫چرا اینجوری حرف می‌زنی؟
‫تو دیگه کدوم خری هستی؟
‫اسم من...
‫اینه:
‫«او...
‫دِه-سو».
‫چرا دوست‌دختر این آقا رو اذیت کردی؟
‫یه لحظه وایسا.
‫- آقای دِه-سو!‫- داشتم با دوست‌دخترت لاس می‌زدم؟ ها؟
‫لعنت به شیطون!
‫باشه، باشه، باشه!
‫الان می‌شینم. باشه! حله!
‫ای بابا.
‫بگیر بشین او ده-سو.‫زیاده‌روی کردی.
‫مستِ مسته.
‫من بهش نخ دادم؟
‫بذار برم بشاشم بابا!
‫من اصلاً باهاش لاس نمی‌زدم!
‫- بی‌پدرمادر!‫- دیگه شورشو در اورده.
‫- عوضی!‫- آقای او ده-سو، بشین!
‫بگیر بشین.
‫خیلی معذرت می‌خوام.
‫- بدجور شاشم گرفته.‫- ای خدا!
‫- خیلی خوشگله، مگه نه؟‫- آره، آره. برو بشین.
‫امروز تولد دخترمه.
‫براش... کادوی تولد گرفتم.
‫♪ یه ابر کوچولو اون بالا توی آسمونه ♪
‫ای خدا!
‫♪ مثل یه قایق بادی وسط رودخونه ♪
‫اسم من، «او دِه-سو»، یعنی:
‫«روزها را بدون سختی گذراندن».
‫معنی «او ده-سو» اینه.
‫ولی آخه خدا...
‫چرا امروز این قدر سخت می‌گذره؟
‫بذارین برم!
‫آهای!
‫خفه‌خون بگیر مرتیکه!
‫بذارین برم!
‫دستتو بکش!
‫باید بره هلفدونی آدم شه.
‫نزدیکم نیا!
‫بلندش کنین.
‫حواسم بهش هست که دیگه مست نکنه و دردسرساز نشه.
‫روز خوبی داشته باشید، سرکار.
‫معمولاً خیلی سربه‌راهه، ولی امروز...‫بریم دیگه.
‫حتماً دوباره به دیدنتون میام.
‫به خودت زحمت نده. نمی‌خواد برگردی.
‫اینش دیگه دست خودمه، بچه‌لاشی!
‫«یون-هی» جون، منم بابایی.
‫بابایی پشت تلفنه.‫رفتم واسه دختر کوچولوم کادو گرفتم.
‫الانه که برسم خونه. منتظرم بمون، باشه؟
‫گوشی رو بده.
‫- چه دختر خوبی، آفرین، آفرین.‫- گوشی رو بده.
‫عزیزم، عمو «جو-هوآن» کارِت داره.
‫عمو جو-هوآن رو که یادته، نه؟‫گوشی دستت.
‫سلام یون-هی.
‫حالت خوبه؟ منم عمو جو-هوآن.
‫پس امروز تولدته؟
‫تولدت مبارک.
‫فردا برات یه چیز خوشگل می‌خرم.
‫الو؟ سلام «جا-هیون».‫آره، می‌دونم. ببخشید.
‫می‌دونم دیروقته.‫توی راه خونه‌ایم.
‫می‌دونم، باشه. الان. گوشی دستت.
‫ده-سو، زنت پشت خطه.
‫ده-سو؟ آهای؟
‫ده-سو؟
‫آهای او ده-سو؟
‫ده-سـو؟
‫زنت نگرانته! میگه بیا خونه.
‫مسخره‌بازی دیگه بسه! بیا بریم.
‫ده-سـو؟
‍ی
سی
‍اسی
‍لاسی ق‍
‍‍کلاسی قد
‍مکلاسی قدی‍
‍مکلاسی ق‍‌دی‍
‍مک‍‌لاسی ق‍‌دیم‍
‫همک‍‌لاسی ق‍‌دیمی
‫‫همک‍‌لاسی ق‍دی‍‌می
‫ه‍‌مکلاسی ق‍دی‍‌می
‫ه‍‌مکلاسی ق‍‌دی‍می
‫‫همک‍‌لاسی ق‍‌دی‍می
‫‫همک‍‌لاسی ق‍دی‍‌می
‫ه‍‌مکلاسی ق‍دی‍‌می
‫ه‍‌مکلاسی ق‍‌دی‍می
‫‫‫همک‍‌لاسی ق‍‌دی‍می
‫‫همک‍‌لاسی ق‍دی‍‌می
‫ه‍‌مکلاسی ق‍دی‍‌می
‫آقا، آقا، آقا، آقا!
‫وایسا، بیا اینجا!‫بیا باهام حرف بزن.
‫آقا، دیگه هی بهت نمیگم منو آزاد کن.
‫فقط تو رو خدا بهم بگو که چرا من اینجام. باشه؟
‫دلیلشو دیگه حداقل باید بدونم.
‫دو ماه آزگاره اینجا زندونی‌ام.
‫وایسا آقا! بیا اینجا.
‫صبر کن. بگو اینجا کجاست.
‫تو رو خدا آقا، بهم بگو چقدر دیگه اینجا موندنی‌ام.
‫وایسا!
‫کون لقت!
‫وایسا بینَم پدرسگ!
‫حرومزاده!
‫قیافه‌ت رو دیدم کره‌خر.‫آزاد که شدم، کارِت ساخته‌ست.
‫وایسا! آخ!
‫غلط کردم. فحش نمیدم.
‫تو رو خدا زمانشو بگو.
‫یه ماه؟ دو ماه؟ سه ماه؟ چهار ماه؟
‫کجا میری؟ وایسا!
‫حرومزاده، بگو چقدر باید اینجا بمونم.
‫بهت گفتم جوابمو بده، مرتیکۀ کره‌خر!
‫آهای مادرقحبه!
‫کثافت کره‌خر!
‫اگه اون موقع بهم می‌گفتن که ۱۵ سال طول می‌کشه،
‫تحملش برام آسون‌تر می‌شد یا...
‫سخت‌تر؟
‫[بخند تا دنیا با تو بخندد. بگری تا تنها با خود بگریی.]‫(اولین بیت شعر «تنهایی» از اِلا ویلر ویلکاکس)
‫(تابلوی «مرد رنج‌کشیده» از جیمز اِنسور.‫نام اثر به عیسی مسیح اشاره دارد)
‫وقتی صدای آهنگ میاد، گاز توی اتاق پخش میشه؛
‫گاز که پخش میشه، من بی‌هوش میشم.
‫بعداًتر فهمیدم...
‫گازی که توی اتاق پخش می‌کنن، دقیقاً همون نوع گازیه که یه زمانی‫سربازهای روسی علیه تروریست‌های چچنی استفاده می‌کردن.
‫وقتی بیدار میشم، می‌بینم که موهامو کوتاه کردن.
‫از مدلی که می‌زنن، خوشم نمیاد.
‫در ضمن... لباس‌هامو عوض می‌کنن و‫به سر و روی اتاق دستی می‌کشن.
‫چه تخم‌سگ‌های مهربونی.
‫یک.
‫دو.
‫سه.
‫خیلی مزه‌ش تنده...
‫من اسفناج نمی‌خوام... خودت بخور...
‫من نمی‌خورم.
‫جسد خانم جا-هیون،‫با آثار ضربات چاقو بر گردنش یافت شده است.
‫قساوت قاتل و دزدیده نشدن وسایل باارزش خانه،
‫باعث شده است که پلیس،‫علت قتل را غرضی شخصی بداند.
‫شوهر مقتول، او ده-سو، که تقریباً از یک سال پیش‫ناپدید شده است، تحت تعقیب پلیس قرار دارد.
‫طبق گفتۀ همسایه‌ها و شاهدین،‫او ده-سو به شراب‌خواری عادت داشته...
‫و اغلب برای همسر و همسایگانش،‫مشکل‌ساز می‌شده.
‫بنا بر اظهارات پلیس،‫نمونۀ خون یافت‌شده در محل ارتکاب جرم...
‫به او ده-سو تعلق دارد و اثر انگشتی که به‌تازگی‫بر لیوانی در صحنۀ قتل کشف شده نیز،
‫ثابت می‌کند که او ده-سو اخیراً‫با همسرش ملاقات داشته.
‫تنها شی‌ء مسروقی، یعنی آلبومی از عکس‌های خانوادگی نیز،‫صحت فرضیۀ مطرح‌شده را بیش از پیش تقویت می‌کند.
‫بعد از سه سال،
‫چین و چروک زیادی روی چهره می‌شینه.
‫- قیمت چاقو ۸٬۰۰۰ دلاره.‫- وای! فقط همین‌قدر؟!
‫«اصلاً نمیشه نه گفت!»
‫اگه تو هم یه شب بارونی،‫حیرون و سرگردون، کنار یه باجۀ تلفن،
‫گذرت به یه مرد ناشناس با چتری بنفش خورد،
‫بهت پیشنهاد می‌کنم که خودتو‫واسه رفاقت با تلویزیون آماده کنی.
‫تلویزیون، هم ساعته، هم تقویم.
‫خونۀ اول و دوم آدمه،
‫کلیساشه،
‫رفیقشه،
‫یا حتی معشوقه‌ش.
‫اما...
‫♪ هر چقدر شب‌ها بیان و برن ♪
‫♪ هیچ فرقی نداره واسه دل من ♪
‫♪ هر چقدر اشک بریزم من بازم ♪
‫♪ گرفتار عشق توام عزیزم ♪
‫اما...
‫آهنگ معشوقۀ من...
‫بیش از حد کوتاهه.
‫متأسفانه امروز حول و حوش ساعت ۷ و ۳۰ دقیقه،‫پل سانگ-سو در شهر سئول،
‫ ناگهان ریزش کرد و...
‫تصمیم گرفتم دربارۀ همۀ کس‌هایی که بهشون‫اهانت کردم و آزارشون دادم و ناراحتشون کردم، چیزی بنویسم.
‫این نوشته‌ها، هم خاطرات زندان من بودن...
‫و هم شرح گناه‌های گذشته‌م.
‫همیشه فکر می‌کردم زندگی عادی‌ای داشتم،
‫ولی من کم گناه نکردم.
‫تمام فکر و ذکرم در اون لحظه این بود که...
‫اون بدبختِ توی سلول کناری، داره فقط با یه چاپِستیک غذا می‌خوره.‫(وسیلۀ غذاخوری که معمولاً چوبی یا فلزی است)
‫اما...
‫کی منو اینجا زندونی کرده؟
‫یو هونگ-سام؟
‫لی سو-یونگ یا کان چانگ-سوک؟
‫کار هر کی بوده، فقط منتظر باشه.
‫یه کم دیگه منتظر باشه.
‫قول میدم از فرق سر تا نوک انگشت‌های پات رو‫هیچ احدی روی این زمین نتونه پیدا کنه؛
‫چون می‌خوام تا آخرین تیکۀ وجودت رو بجوم.
‫یه خط در ازای هر سال.
‫واسه بار اول، باید ۶ تا خط خالکوبی کنم.
‫از سال بعد آسون‌تر میشه.
‫با بیشتر شدن خالکوبی‌هام، طول چاپستیک کوتاه‌تر میشه.
‫با کوتاه‌تر شدن چاپستیک‌، سوراخ توی دیوار بزرگ‌تر میشه.
‫در هر صورت...
‫زمان به‌سرعت می‌گذره.
‫۹ سال.
‫۱۰ سال.
‫۱۱ سال.
‫[رئیس جمهور سابق، چون دو-هوان، دستگیر شد]
‫[انتقال قدرت در هونگ‌کونگ]
‫[مراسم خاکسپاری شاهزاده دایانا]
‫[کلیسای جامع وست‌مینستر]
‫[کمک مالی «صندوق بین‌المللی پول» به کرۀ جنوبی]
‫۱۲ سال.
‫[مراسم تحلیف ریاست جمهوری]
‫[احترام نظامی]
‫[آغاز هزارۀ سوم]
‫[ورود رئیس‌جمهور کیم دای-جونگ به کرۀ شمالی]
‫[حملات ۱۱ سپتامبر]
‫[موفقیت کرۀ جنوبی در جام جهانی ۲۰۰۲]
‫۱۳ سال.
‫[پیروزی رو مو-هیون در انتخابات]
‫۱۴ سال.
‫[مؤسسۀ پژوهشیِ خارجی‌زبانِ «اوهاک‌وون»]
‫من یه ماه دیگه آزاد میشم.
‫فقط تا یه ماه دیگه آزاد میشم.
‫آزاد میشم.
‫تا یه ماه دیگه.
‫آزاد میشم. من از این زندان آزاد میشم.
‫تا یه ماه دیگه... آزادم.
‫دقیقاً تا یه ماه دیگه آزادم.
‫وقتی از اینجا برم، پول لازمم میشه.‫یعنی باید چی کار کنم؟
‫باید دزدی کنم یا جیب‌بری؟
‫اول باید چه غذایی بخورم؟‫سوپ کیم‌چی یا کباب مارماهی؟
‫هر چی به جز غذای اینجا باشه، خوبه.
‫اصلاً اینجا کجاست؟
‫با این همه صدای بوق و ماشین، حتماً وسط شهرم.
‫ولی مسئلۀ اصلی اینه که طبقۀ چندمم.
‫اگه از دیوار رد شم و بفهمم که طبقۀ پنجاه و دومم، چی؟
‫حتی اگه بیفتم و بمیرم،‫باز هم خودمو آزاد کردم.
‫خودمو آزاد می‌کنم.
‫آزاد می‌کنم.
‫تا یه ماه دیگه خودمو آزاد می‌کنم.
‫تصور کن وسطِ...
یه ‫علفزار خوابیدی.
‫با شنیدن صدای زنگ...
‫سرتو می‌چرخونی و...
‫اطراف رو نگاه می‌کنی.
‫علفزاری بی‌انتها...
‫و سرسبز رو می‌بینی.
‫هوا آفتابیه...
‫و نسیم خنکی می‌وزه.
‫یه آدمیزاد!
‫برو! بذار خودمو بکشم!
‫آقا،
‫با این که من...
‫دست کمی از حیوون ندارم،
‫ولی با این حال، حقم این نیست که زندگی کنم؟
‫آقا،
‫با این که من...
‫ دست کمی از...
‫حیوون ندارم،
‫ولی با این حال...
‫حقم این نیست...
‫که زندگی کنم؟
‫آره!
‫اون باجۀ تلفنی دقیقاً همینجا بود.‫حالا سر جاش مجتمع‌های آپارتمانی ساختن.
‫با این حال، بازم منو روی سقف ساختمون ول کرده.‫چه آدم کله‌شقی!
‫می‌خوام داستانمو برات تعریف کنم.
‫بعداً بمیر.
‫چی؟
‫که اینطور.
‫حالا من...
‫داستانمو برات...
‫تعریف می‌کنم.
‫من...
‫واسه این می‌خواستم خودکشی کنم که...
‫آهای آقا!
‫یه آدمیزادِ مؤنث!
‫اون مرتیکۀ دیوونه، عینک‌آفتابیمو دزدید.
‫جلوشو بگیر!
‫آهای! آقا!
‫«بخند... تا دنیا با تو بخندد.
‫بگری... تا تنها با خود بگریی.»
‫خونه‌م دیگه وجود نداره.
‫نمی‌تونم با خونواده یا دوست‌هام تماس بگیرم...
‫چون من کسی‌ام که همسرشو کشته.
‫چون من یه فراری‌ام.
‫بی‌شوخی میگم.
‫نه، زور اون اَ تو خِعلی بیشتره.
‫تو اول حرف منو دُرُس هجی کن، بعد ایجوری بگو.
‫مرتیکۀ گوزمشنگ!
‫«گوزمشنگ».
‫کلمه‌ای جدید.
‫تلویزیون به آدم فحش و بد و بیراه یاد نمیده.
‫یعنی میشه از ۱۵ سال تمرینات ذهنی...
‫توی دنیای واقعی استفاده کرد؟
‫میشه.
‫آرواره‌چاقویی.
‫اوپلگناتوس فاسکیاتوس.
‫در آب‌های گرم، بین صخره‌های مرجانی زندگی می‌کنه.
‫برخلاف واکنش عضلانی کندش...
‫به مقاومت جانانه سرِ قلاب ماهیگیری، معروفه.
‫معمولاً در جنوبِ منطقۀ کیونگ‌سانگ...
‫این بوی چیه؟
‫به خودت زحمت سؤال پرسیدن نده.
‫من هیچی نمی‌دونم.
‫[رستوران ژاپنیِ «مدیترانه»]
‫چی؟!
‫گفتم...
‫می‌خوام یه چیز زنده بخورم.
‫آم...
‫باشه.
‫خوش برگشتین.
‫بار اولمه اینجا میام.
‫شایدم اشتباه گرفتم.
‫ولی قیافۀ اون برام آشناست.
‫شما به نظر خیلی آشنا میاین.
‫جایی همدیگه رو ندیدیم؟
‫«در جستجوی بهترین سرآشپز»،
‫پنج‌شنبه‌ها، ساعت ۶:۳۰ از شبکۀ MBC.‫تو جوون‌ترین سرآشپز زنِ مسلط بر روش پخت و پز ژاپنی بودی.
‫آها، اون برنامه.
‫می‌گفتن زیاد بیننده نداره.‫ولی انگار اشتباه می‌کردن.
‫چون دمای دست زن‌ها بالاست،‫تهیۀ سوشی کاری مردانه‌ست.
‫عجب. معلومه اطلاعاتت بالاست.
‫تو کی هستی؟
‫از لباس‌هات...
‫راضی‌ای؟
‫چرا...
‫- چرا منو زندونی کردی؟‫- به نظرت من کی‌ام؟
‫- یو هونگ-سام؟‫- اشتباه.
‫- لی سو-یونگ تو رو اجیر کرده؟‫- نه، بازم اشتباه.
‫لی ژونگ-یونگ؟
‫کان چانگ-سوک؟ هانگ جو-یون؟
‫کیم نا-سونگ؟ پاک جین-او؟
‫ایم دوک-ین؟ لی جا-پیون؟ کوک سو-ران؟‫بگو کدوم کثافتی هستی!
‫من؟!
‫من یه جور پژوهشگرم...
‫و تو حوزۀ مطالعاتیمی.
‫من یه او ده-سو‌پژوهم.‫متخصص مسائل او ده-سو.
‫این که من کی‌ام، مهم نیست.‫مهم اینه که «چرا».
‫خوب بهش فکر کن.‫کل عمرتو جلوی چشم‌هات بیار.
‫مدرسه تموم شده،‫الان وقت امتحانه. درست نمیگم؟
‫این جمله رو یادت باشه:
‫«چه قلوه‌سنگ باشه، چه شن‌ریزه،
‫توی آب که باشن، هر دو یه جور فرو میرن.»
‫بذار فقط یه سؤال ازت بپرسم.
‫توی زندون... منو هیپنوتیزم کردین، مگه نه؟
‫اونجا چی بهم تلقین کردین؟
‫دلم برات تنگ شده.
‫زودی بیا پیشم.
‫بفرمایین سفارشتون.
‫ببینین زنده‌ست.
‫حالا می‌خواین براتون بُرِشِش بدم؟
‫من حتماً گونۀ متفاوتی از زن‌هام.چون ‫برعکس بقیه، دست‌‌های سردی دارم.
‫داستان این دختره چیه؟
‫آقا؟
‫آقا، لطفاً به هوش بیاین.
‫آقا!
‫اینو یادت باشه:
‫«چه قلوه‌سنگ باشه، چه شن‌ریزه،
‫توی آب که باشن، هر دو یه جور فرو میرن.»
‫بیداری؟
‫این‌هایی که نوشتی راستن؟
‫این تب‌بُره چه خوبه.
‫تو که این همه سال تمرین کردی،‫چرا اینقدر راحت از حال رفتی؟
‫عدم تابش نور خورشید در درازمدت...
‫باعث کمبود ویتامین A و ویتامین E میشه...
‫و متعاقباً، ضعف دستگاه دفاعی بدن در برابر آنفلوانزا.
‫همیشه اینجوری حرف می‌زنی؟
‫در دستشویی خرابه، قفل نمیشه.
واسه همین ‫خیال‌میال برت نداره‌ها،‫وگرنه مثل ساشیمی ورق‌ورقت می‌کنم.
‫این چیه؟
‫شیافه.
‫به کسی که غش کرده، چجوری باید دارو داد؟!
‫یعنی میشه از ۱۵ سال تمرینات ذهنی،‫توی دنیای واقعی استفاده کرد؟
‫نمیشه.
‫حقمه در اِزاش بمیرم.
‫من این همه راه اوردمت اینجا، ولی آخر تو رو پس زدم.
‫درک می‌کنم که عصبانی باشی.
‫جدی میگم.
‫منم ازت خوشم میاد.‫واسه همینه که اینجا اوردمت.
‫ولی...
‫تو هنوز اسم منو هم نمی‌دونی.
‫من «می-دو»ام.
‫ببین...
‫بعداًتر...
‫وقتی احساس کردم که آماده‌م،
‫تا تهش باهات میام. به جونم قسم!
‫اون آهنگه، «عشق گذشته»،‫که توی دفترچه خاطراتت بود، همون علامتمونه.
‫وقتی خوندمش، سریع خودتو آماده کن.
‫شاید من اون لحظۀ حساس که برسه،
‫از خودم مقاومت نشون بدم،
‫ولی تو اصلاً رحم نکن.
‫دمار از روزگارم در آر!
‫دمار از روزگارت...
‫در آرَم؟
‫اون مورچه‌ها...
‫هنوز توی بدنت حرکت می‌کنن؟
‫هنوز هم می‌بینیشون؟
‫وقتی پای تنهایی میاد وسط،‫سر و کلۀ این مورچه‌ها پیدا میشه.
‫همۀ آدم‌های تک و تنهایی که من می‌شناسم،‫توی توهم‌هاتشون مورچه دیدن.
‫حالا که خوب بهش فکر می‌کنم...‫می‌بینم که مورچه‌ها از اون حشرات اجتماعی‌ان.
‫به گمونم واسه همینه که‫آدم‌های تنها به مورچه فکر می‌کنن.
‫البته نه این که خودمم اینجوری باشَما.
‫پنج شیش سال پیش از سوئد زنگ زده بود.
‫سراغ باباشو می‌گرفت.
‫اصلاً خبر نداشت که باباش، قاتل مامانشه.
‫فک‌وفامیل خاصی نداره،‫واسه همین اینجا زنگ می‌زنه.
‫کُره‌ایش، دست و پاشکسته شده بود.
‫والدین جدیدش هر دوتا دکترن.
‫شما خبرنگارها...
‫نمی‌دونین که او ده-سو...
‫هنوز فراریه یا نه؟
‫آدرس دخترت، روی کاغذ نوشته شده.
‫پشتش هم نشونی محل دفن همسرته.
‫اِوا...
‫استکهلم...
‫اِوا...
‫نمی‌خوای بهش زنگ بزنی؟
‫من بهش زنگ بزنم؟
‫می‌خوای فردا بریم قبرستون؟
‫نه، اول می‌خوام اون حرومزاده رو بکشم.
‫[اژدهای آبی]
‫خب؟
‫هنوز لقمه رو نخوردم.
‫[«اژدهای آبی»]
‫اینم نبود؟
‫مزه‌ش فرق داشت؟
‫مهم نیست غذای چندتا رستوران رو امتحان کنم،
‫هیچی نمی‌تونه طعمی که ۱۵ سال چشیدم رو از ذهنم پاک کنه.
‫[اژدهای آبی]
‫می‌خوای واسه تو هم حساب کاربری بسازم؟
‫اسم فیلم یا آهنگ مورد علاقه‌ت رو میگی؟
‫داشتم با... یکی...
‫حرف می‌زدم.
‫[همیشه‌سبز: کجا رفتی؟]‫[شاهدخت ساشیمی: داشتم با یکی حرف می‌زدم.]
‫[همیشه‌سبز: با کُنتِ مونت‌کریستو؟]
‫«کنت مونت‌کریستو؟»
‫کسی... با این اسم...
‫اینجا نداریم.
‫[زندگی توی زندون بزرگ‌تر چطوره، او ده-سو؟]
‫این کیه؟
‫تو... کی... هستی؟
‫[شاهزاده‌ای تنها توی قلعه‌ای مرتفع ^_^]
‫می‌شناسیش؟
‫نمی‌دونم کیه. بعضی‌وقت‌ها باهاش چت می‌کنم.
‫دربارۀ سوشی و این چیزا.
‫کجا میری؟
‫- داری کجا میری؟‫- نمیشه بهت اعتماد کرد.
‫[ارغ‍...]
‫اژدهای آبی‌ارغوانی.
‫اژدهایی که آبی و ارغوانیه.‫یعنی چه معنایی پشتشه؟
‫چرا از رستورانی به این دوری غذا سفارش میدن؟
‫سر راهم، از پنج‌تا رستوران چینیِ دیگه گذشتم.
‫چیزی نمونده ریه‌هام بترکن.
‫به آشپزتون بگو... توی غذاهاش کم‌تر پیازچه بریزه.
‫باشه.
‫- بذار، برو.‫- باشه.
‫اگه طرف محافظ شخصی داشته باشه،‫خودمون انتقالش نمیدیم.
‫شرکت‌هایی هستن که تخصصشون این کاره.
‫باید با اون‌ها هماهنگ کنی.
‫ما فقط کارِ انتقال ریزه‌پیزه‌ها رو خودمون انجام میدیم.
‫البته اگه مدت اقامت بیشتر از ۶ ماه باشه،‫هزینۀ انتقالش رایگانه.
‫رایگانه. آره.
‫چرا منو زندونی کردی، مرتیکۀ...
‫گوزمشنگ؟
‫اقامتگاه ما توی طبقۀ هفت و نیم،‫به حفظ حریم شخصی مشتری‌هاش معروفه.
‫می‌خوام حساب اون ۱۵ سال رو باهات صاف کنم.
‫با هر دندونی که می‌کشم،‫یه سال از حسابت کم میشه.
‫تکون نخور.
‫حرفی نداری؟
رو در رو ندیدمش... صداشو ضبط کردم‫چیزی نمی‌دونم...
صداشو ضبط کردم‫چیزی نمی‌دونم... رو در رو ندیدمش...
‫چیزی نمی‌دونم... رو در رو ندیدمش... صداشو ضبط کردم
‫[او ده-سو، ۱۹۸۸]
‫کی‌ها گروه خونیشون ABـه؟
‫عجله کنین. خون زیادی ازش رفته.
‫کثافت.
‫- ببین زنده‌ست؟‫- باشه.
‫حرومزاده! کثافت!
‫- گم شو کثافت!‫- گورتو گم کن!
‫لامصب!
‫آهای حرومزاده!
‫بزن بکش این سگ‌جونو!
‫مرتیکۀ لاشی!
‫اینم یه روز دیگه...
‫که اصلاً آسون نگذشت.
‫حالا من...
‫به یه هیولا تبدیل شدم.
‫یعنی می‌تونم بعد از گرفتن انتقامم،
‫دوباره همون او ده-سوی قبلی بشم؟
‫آقا؟ آقا؟
‫حالت خوبه؟ سرتاپات خونی شده.
‫آقا؟ آقا؟
‫چی به سرت اومده؟
‫مجتمع مسکونی سیوون توی خیابان یونگ-آم،‫ساختمون شماره ۸.
‫ممنون.
‫اختیار داری.
‫خب دیگه...
‫به سلامت او ده-سو.
‫به سلامت...
‫او ده-سو.
‫به سلامت...
‫از حرامزاده‌ای متنفرید، اما نمی‌خواهید او را بکشید؟‫از ضعیفه‌ای منزجرید و بدتر از مرگ برایش آرزومندید؟
‫جای درستی تماس گرفته‌اید!
‫بعد از این همه سال دیوونه نمیشه؟
‫خب... اگه می‌خوای همچین مشکلی پیش نیاد،‫می‌تونیم توی غذاش دارو بریزیم.
‫یه دارویی هست به اسم «محلول ریسپِریدون».
‫داروی مؤثری واسه درمان بیماری‌های روانی و اسکیزوفرنیه.
‫منتها مسئله همیشه مدت‌زمان اقامت طرفه.
‫دوست دارید چقدر اینجا نگهش دا...
‫۱۵ سال.
‫- خیلیه؟‫- مگه چی کار کرده؟
‫این رفیقمون او ده-سو...
‫زیادی فک می‌زنه.
‫بگیر بخواب.
‫فردا می‌خوای به کافی‌نتِ جو-هوآن سر بزنی.
‫هر جایی دوست داری بشین.
‫جو-هوآن.
‫«این رفیقمون او ده-سو...
‫زیادی فک می‌زنه.»
‫صداش برات آشنا نیست؟
‫کسی رو می‌شناسی که اینقدر ازم متنفر باشه؟
‫یادته قبلاً با هر زنی می‌خوابیدی؟
‫باید همون موقع اسم شوهرهاشون رو یه گوشه‌ای می‌نوشتی.
‫[شناسه: هیولا]
‫[دوستان: می-دو (شاهدخت ساشیمی)]
‫- این می-دو کیه؟‫- یه دختربچۀ گِریو.
‫- جو-هوآن.‫- ها؟
‫من قبلاًها...
‫خیلی فک می‌زدم؟
‫ده-سو، به نظر من...
‫باید بین اون‌هایی که بهت نزدیک بودن...
‫دنبال این مرتیکۀ نامرد بگردی.
‫[جستجو برای: همیشه‌سب‍ ]
‫[جستجو برای: همیشه‌سب‍ز]
‫[جستجوی شما بیش از ۵۰ نتیجه داشت]
‫[درخواست دوستی از طرف «همیشه‌سبز»]
‫[تبریک. همین دیروز، پرونده‌ت شامل قانونِ مرور زمان شد.‫دیگه تحت تعقیب نیستی.]
‫ولی لطفاً اینو یادت باشه.
‫گیومه باز.
‫مثل آهویی از دست صیاد،
‫مثل پرنده‌ای از دام کمین‌دار،
‫خودت رو آزاد کن.
‫گیومه بسته.
‫تو کی هستی؟
‫کثافت حرومزاده!
‫وقتی زندان بودم، به خودم قول دادم...
‫دیگه به هیچکی اعتماد نکنم.
‫قول دادم اگه به کسی مشکوک شدم،
‫رازی رو طرح کنم که فقط خودمون دوتا بدونیم.
‫اون شناسۀ «هیولا»، تله‌ای بود که واسه تو پهن کردم.
‫فقط من و تو بودیم که از این راز خبر داشتیم.
‫«همیشه‌سبز» کیه؟
‫ته‌توی شناسۀ همیشه‌سبز رو در اوردم و رد صاحابشو زدم.
‫- قلم و کاغذ دستته؟‫- آره.
‫اسمش اینه: «سو ده-او». یه کم عجیبه.
‫- آدرسش؟‫- خیابان یونگ-آم، مجتمع مسکونی سیوون،
‫ساختمون شماره ۷، واحد ۴۰۷.
‫راستشو بخوای، وضع زندگیم...
‫توی این زندون بزرگ‌تر هم تعریفی نداره.
‫همیشه‌سبز.
‫«تو کی هستی؟»
‫همینو می‌خواستی بگی؟
‫دِ نشد دیگه! باید خودت جوابشو پیدا کنی.
‫ناسلامتی وسط امتحانیما!
‫اول «چه کسی؟»
‫بعد «به چه دلیلی؟»
‫جواب اینا رو که پیدا کردی، من در خدمتم.
‫برگه‌ت رو واسه‌ت تصحیح می‌کنم.
‫تا ۵ جولای وقت داری.
‫ای بابا، پنج روزم که بیشتر نمونده.
‫خیلی کمه؟
‫ناراحت نباش.
‫اگه نمره بیاری، به جای می-دو، خودمو می‌کشم.
‫آره درسته، می-دو.
‫ولی اگه نمره نیاری، در عوضش همۀ زن‌هایی که‫بهشون علاقه داشتی رو می‌کشم.
‫البته تو که به کشته شدن زن‌های زندگیت عادت داری.‫همسرتو فراموش ک‍...
‫بَه! عجب زور بازویی داری، آقای «هیولا»!
‫الحق که هیولای دست‌پروردۀ خودمی.
‫ولی اگه...
‫منو بکشی، هیچوقت جوابشو نمی‌فهمی.
‫جواب سؤالی که ۱۵ سال مغزتو آزار داده.
‫نمی‌خوای بدونی «چرا»؟ ها؟
‫بشین رو صندلی.
‫اینجا رو! آقای دندونکش!
‫فرصتش پیش نمیاد که شکنجه‌م بدی.
‫من قلب ضعیفی دارم، واسه همین یه باتری کار گذاشتم.
‫می‌دونی به دکتر...
‫وقتی باتری رو توی سینه‌م گذاشت، چی گفتم؟
‫«دکتر هاپکینز،
‫لطفاً بهم...
‫کنترلی بده که بتونم خاموشش کنم.»
‫«ها؟ چرا؟»
‫«تا بتونم هر وقت که دلم خواست...
‫خودمو بکشم.
‫صدهزار دلار دیگه هم پیاده میشم!»
‫ای خدا... چه دوراهی سختی.
‫دلت می‌خواد همین الان بکُشیم،
‫ولی اون وقت دلیل زندونی بودنتو نمی‌فهمی.
‫می‌خوای شکنجه‌م بدی،‫ولی من میگم قبلش خودمو می‌کشم.
‫خب،
‫انتقام‌گیری...
‫یا کشف حقیقت؟!
‫به‌راستی که مسئله اینست!
‫من ۱۵ سال تو رو زیر نظر داشتم.
‫از صدقه‌سری تو این سال‌ها بهم خوش گذشت!
‫نه حوصله‌م سر رفت،
‫نه احساس تنهایی کردم.
‫بهترین دوا برای آدم‌های زخم‌خورده، گرفتن انتقامه.
‫بهت تجویزش می‌کنم.
‫۱۵ سالِ بی‌برگشت!
‫زنی مرده و دختری گم‌شده!
‫همۀ این‌ها رو میشه فراموش کرد.
‫به عبارت دیگه...
‫انتقام، ضامن سلامت روحه!
‫ولی...
‫بعد از این که انتقامتو گرفتی، تکلیف چیه؟
‫حتماً...
‫زخم‌های کهنه دوباره سر باز می‌کنن.
‫خواب که نرفتی او ده-سو؟
‫او ده-سو جان!
‫مشتاق دیدار!
‫خیلی وقت نیست دختره رو بستی؟!‫فکر کنم درو هم باز گذاشتی.
‫تو رو خدا نجاتم بده.
‫- عروسک قشنگ من قرمز پوشیده.‫- خودم محتاج نجاتم.
‫تو رخت‌خواب مخمل آبیش خوابیده.
‫کار دندونپزشکه عالیه.
‫تکون نخور. تکون نخور.
‫تکون نخور.
‫ترس نداره.
‫می‌دونی چی میگن؟
‫میگن ترس آدم‌ها...
‫از تصوراتشون ریشه می‌گیره.
‫پس سعی کن خیال‌پردازی رو بذاری کنار.
‫قول میدم بدجوری شجاع شی.
‫حالا بریم سراغ اصل قضیه.
‫بله؟
‫آره آقا... خیلی ممنونم که آدرس اینجا رو بهم دادین.
‫ولی آخه من که هنوز شروع نکردم!
‫چی؟
‫بریم.
‫راه بیفتین بریم.
‫در نرو.
‫- چه سرسخت!‫- دستتو...
‫دستتو قطع می‌کنم.
‫تو به سینه‌های می-دو دست زدی، کثافت!
‫جاهای دیگه‌ای رو هم باید قطع کنی.
‫حالا بهم اعتماد می‌کنی، مرتیکۀ دیوونه؟
‫ها؟!
‫فکر نکنم به توافق برسیم.‫خودم بررسیش کردم.
‫این که چرا نمی‌خواستن بیشتر از ۲۷۰ میلیون بدن،
‫به ارزیابیشون از ساختمون ربطی نداشته.
‫احتمالاً بین خودشون اختلافه.
‫واسه همین به نظرم مشکلی پیش نیاد.
‫البته... رئیسِ هیئت مدیره‌شون و نزدیکانش،‫صاحب ۲۵٪ از کل سهام شرکتن.
‫ده-سو؟
‫بله؟
‫اون یاروئه واقعاً گفت منو می‌کشه؟
‫آره.
‫فقط چون من زنی‌ام که بهش علاقه داری؟
‫ده-سو...
‫چیه؟
‫♪ نمی‌دونم امشب عشق من کجاست ♪
‫♪ شاید اونم مثل من‌ تک و تنهاست ♪
‫♪ یادمه چقدر عاشق هم بودیم ♪
‫♪ با نگاهمون با هم حرف می‌زدیم ♪
‫♪ هر چقدر که شب‌ها بیان و برن ♪
‫♪ هیچ فرقی نداره واسه دل من ♪
‫♪ هر چقدر اشک بریزم من بازم ♪
‫♪ گرفتار عشق توام عزیزم ♪
‫وسایلشون رو جمع کردن و‫سوار یه ماشین اجاره‌ای شدن.
‫در ضمن می-دو به رستوران زنگ زده و‫گفته دیگه سر کار نمیره.
‫این که تموم شد، راه می‌افتیم.
‫بهتره یه کم استراحت کنین، قربان.
‫من که اصلاً خوابم نمی‌بره.
‫پس چه فرقی داره.
‫آقای «هان»،
‫به نظر تو می-دو...
‫عاشق او ده-سو شده؟
‫اونم به این زودی؟!
‫[۳۰ ژوئن]
‫[۱ جولای]
‫ده-سو!
‫خیلی درد داره،
‫ولی تحمل می‌کنم.
‫می‌خوام اینو بدونی.
‫چطور تونستی ۱۵ سال دووم بیاری؟
‫همیشه یه راهی پیدا میشه.
‫خوشت میاد؟
‫دوس داری، مگه نه؟
‫دلم می‌خواد همیشه خوشحال باشی.
‫اصلاً نگران فردا نباش.
‫ذهنتو خالی کن.
‫ته دلم از اون همه سال زندانی کشیدن راضی‌ام.
‫آخه اگه من هنوز اون او ده-سوی قبلی بودم،‫باز هم می-دو اینجوری ازم خوشش می‌اومد؟
‫این که اون خبر داشته من می‌خوام‫دست «پارک» رو قطع کنم، به این معناست که...
‫حرف‌هامون رو شنود کرده.
‫جای ما رو هم حتماً با ردیابی فهمیده.
‫[من دارم شنود میشم. میکروفون رو پیدا کن.]
‫می‌دونی چیه؟
‫شاید چون خوشش میاد ببینه که چجوری...
‫واسه انتقام گرفتن،‫خودتو به این در و اون در می‌زنی، آزادت کرده.
‫دلیل زندونی بودنت رو هم بهت نمیگه،‫تا همیشه بازیچه‌ش باشی.
‫امکانش هست؟
‫چاپخانۀ «همیشه‌سبز»،‫سامانۀ چاپ آنلاین.
‫پاستا و پیتزای «همیشه‌سبز».
‫خدمات «همیشه‌سبز»،‫فعال در زمینه‌های شست‌وشو، پارکینگ خودرو و مسائل ایمنی.
‫باغ درختان «همیشه‌سبز».
‫همکلاسی‌های قدیمی «همیشه‌سبز»،‫وبسایت دانش‌آموختگان دبیرستان سانگ‌نوک.
‫دفترچه خاطرات «همیشه‌سبز»،‫وبسایت شخصی چانگ سانگ-روک.
‫معرفی درختچه‌های همی‍...
‫[همکلاسی‌های قدیمی «همیشه‌سبز»]
‫به وبسایت دانش‌آموختگان دبیرستان سانگ‌نوک خوش آمده‌اید.
‫باید در مدرسه رو ببندم.
‫نمیشه قبلش پروندۀ دانش‌آموزها رو ببینیم؟
‫تاریکه. چراغو روشن کنین.
‫راحت باشین.
‫[لی وو-جین]
‫جو-هوآن؟‫یه سؤال ازت دارم.
‫کسی به اسم «لی وو-جین» توی مدرسه‌مون نبود؟‫تحصیلاتشو توی آمریکا ادامه داده.
‫وو-جین؟
‫نمی‌شناسم.
‫این اسمِ همون مرتیکه‌ست؟
‫- از کجا فهمیدی؟‫- عکسشو توی یکی از سالنامه‌های تحصیلی پیدا کردم.
‫با اسم خالی، چیزی یادم نمیاد.‫[سالن آرایش «دست‌قیچی»]
‫چیز دیگه‌ای پیدا نکردی؟‫می‌تونی بری پرونده‌ها رو نگاه بندازی.
‫«لی سو-آ» رو می‌شناسی؟‫همسن خودمون بوده.
‫لی سو-آ؟
آها! ‫همون دختره که مُرد.
‫- کدوم کلاس بود؟‫- فکر کنم سومِ الف. همکلاسی همدیگه بودیم.
‫دقیقاً کنار کلاس شما.‫حالا مگه چی شده؟
‫از عکس‌ها...
‫حذفش کردن.
‫یادم نمیاد چجوری مُرد.
‫درسته. نبایدم بیاد.
‫بعد از این که تو انتقالیتو گرفتی، اون مُرد.
‫تنهایی رفته بود کنار سدّ هابچون‫و افتاده بود توی رودخونه.
‫هر چی گشتن، فایده‌ای نداشت.
‫یه هفته بعد که کار از کار گذشته بود، پیداش کردن.
‫- چجور دختری بود؟‫- هه‌هه! اون؟
‫به همه می‌داد. به همه.
‫سعی می‌کرد دختر سربه‌زیر و خانومی نشون بده،
‫ولی در اصل یه جندۀ دوهزاری بود.
‫یه مدت توی مدرسه شایعه شده بود که‫زیر همۀ بچه‌ها خوابیده؛ تک‌تکشون.
‫فرصت‌سوزی کردم به خدا.
‫در ضمن شنیده بودم که خونواده‌شون از اون خرپولان.
‫دختر درسخونی بودا!
‫ولی مشکلش این بود که‫واسه همه می‌کشید پایین. دخترۀ طفلی.
‫آه خدا! خیلی داستانش قدیمیه.
‫ده-سو، من کامل داستانشو یادم نمیاد،
‫ولی یادمه بهم گفتی که سو-آ...
‫چی کار می‌کنی؟!
‫جو-هوآن، چی شده؟
‫جو-هوآن؟
‫جواب بده جو-هوآن. چیزی شده؟
‫جو هو-آن؟
‫جـو-هـوآن؟
‫او ده-سو...
‫خواهر من...
‫جنده نبود. فهمیدی؟!
‫اینو تو گوشِت فرو کن!
‫چون میکروفون‌ها رو در اوردی،‫مجبور شدم این همه راه بیام اینجا...
‫که ببینم چی میگین.
‫پس خونِ جو-هوآن...
‫گردن توئه، نه من.
‫فهمیدی؟
‫اگه گیرت نیارم حرومزاده!
‫خودم می‌کشمت!
‫تیکه‌تیکه‌ت می‌کنم!
‫[۱ جولای]
‫[۲ جولای]
‫بی‌پدرمادر!
‫الان مطب تعطیله.‫لطفاً یه ساعت دیگه بیاین.
‫یکی که ۶تا دندون طلایی داره،‫پیشنهاد داده اینجا بیام.
‫آقای پارک؟
‫به خاطر تو مجبور شدم قیدِ جای قبلی رو بزنم.
‫واسه محل کار جدید...
‫تلویزیون‌های نو خریدم.
‫بگو بینَم، چطوره؟
‫یه عالمه کانال دارن. باحاله، نه؟
‫بعضی از مهمون‌هام اصرار می‌کنن بمونن.
‫تو ۱۵ سال توی همچین اتاقی زندگی کردی، ده-سو؟
‫۱۱ سال که شد، بهش عادت کردم.
‫این چه کاریه؟! اصلاً حرفشم نزن.
‫دشمنِ دشمنِ من، دوست منه.
‫چون دستت گندیده بود، انداختیمش دور.
‫دلم برات تنگ شده بود.
‫مرتیکۀ حرومزاده.
‫تقاص کارتو پس میدی.
‫میشه بگی چرا منو اینجا اوردی؟
‫ها؟
‫آهای! بذارین برم!
‫اگه تا پنجم جولای برنگشتم، بذار بره.
‫یادمه وقتی زندونی بودم،‫یه کسی چند دفعه به دیدنم اومد.
‫- باهام چی کار داشت؟‫- سه دفعه نبود؟!
‫من می‌اومدم توی لیوان آبت، داروی محرک هیپنوتیزم می‌ریختم.
‫سدیم باربیتورِیت؟
‫یارو نابغه‌ست!
‫ده-سو!
‫[۲ جولای]
‫[۳ جولای]
‫[سالن آرایش «دست‌قیچی»]
‫اصلاً اینطوری نیست.
‫درسته که مدرسه‌مون کاتولیکی بود،‫ولی بعید می‌دونم به خاطر اون حرف‌ها خودشو کشته باشه.
‫احتمالاً چیز دیگه‌ای بوده.
‫شاید حامله شده بوده؟ احتمالش هست.
‫ولی من... سو-آ رو از اونجور دخترها نمی‌دونم.
‫خیلی دختر پاک و سربه‌راهی بود.
‫امکان نداره با این و اون پریده باشه.
‫ولی یکی بود...
‫که اون موقع‌ها باهاش صمیمی بود.
‫می‌خوای بدونی کی رو میگم؟
‫روحمم خبر نداره!
‫چون-شیم. آره.‫تو لی سو-آ رو یادته؟
‫یادته کی دوست‌پسرش بود؟
‫نمی‌دونی؟
‫چرت و پرت نگو!
‫می‌دونی چرا نمی‌دونی؟ چون دوستی برات هیچ معنایی نداره.
‫زر نزن.
‫کسی هست بدونه؟
‫کی؟
‫جو-هوآن؟
‫چی؟ مطمئنی؟
‫آره، می‌شناسمش.
‫ولی چرا اون؟
‫خب.
‫جدی میگی؟
‫باشه، قطع کن.‫بعداً بهت زنگ می‌زنم.
‫چون-شیم میگه...
‫از دهن جو-هوآن قضیه رو شنیده.
‫گفت تو بهتر از همه خبر داری.
‫دیلینگ، دیلینگ.
‫برین کنار.
‫اگه یه وقت نرین،
‫تصادف میشه.
‫[او ده-سو]
‫نگاش کن! پسرۀ بی‌حیا!
‫یالا! خاموشش کن.
‫اِمرو انتقالیمو گرفتم؛ میرم سئول!
‫پَه دیگه دَس اَ سرم بردار.
‫به درد هیچی نمی‌خوری.
‫[کتاب «خاطرات بی‌کم‌وکاست سیلویا پِلَت»]
‫تو او ده-سویی، نه؟
‫خانوم کی باشن؟
‫شنیدم دخترها برات می‌میرن.
‫بین بچه‌ها اینجور پیچیده.
‫شنیدم بامزه هم هستی. میشه یه جوک بگی؟
‫اسم در کردن بین بچه‌ها بیشتر از این که‫به نفعم باشه، به ضررم بوده.
‫یه روز یه پسره با باباش میره استخر.
‫از این عمومیا.
‫باید برم.
‫[خدانگهدار گاگول‌های کلاس سوم ب]
‫- بس کن.‫- بیا اینجا.
‫- بیا اینجا.‫- نه.
‫- بیا اینجا.‫- اومدم، اومدم.
‫راضی شدی؟
‫- دامنتو بده بالا.‫- عمراً!
‫- بده بالا.‫- نه.
‫چیه؟
‫قلقلکم میاد.
‫بده بینَم.
‫چی کار می‌کنی؟
‫- بذار ببینم.‫- چی رو ببینی؟
‫- بذار ببینم.‫- نکن!
‫دست نزن.
‫دختره، سو-آ بود؟ مطمئنی؟
‫اسمشو نمی‌دونم.
‫فقط می‌دونم همکلاسی توئه.‫یه دوچرخۀ قرمز هم داره.
‫سفر به سلامت. توی سئول می‌بینمت.
‫- کجا میری؟‫- با چون-شیم قرار دارم.
اگه ‫بفهمم به کسی گفتی، کلکِت کنده‌ست!
‫باورم نمیشه.
‫فقط واسه گفتن این حرف، ۱۵ سال زندون بودی؟
‫یعنی گناهت به این بزرگی بوده؟
‫«چه قلوه‌سنگ باشه، چه شن‌ریزه،‫توی آب که باشن، هر دو یه جور فرو میرن.» ‫[۴ جون]
‫«چه قلوه‌سنگ باشه، چه شن‌ریزه،‫توی آب که باشن، هر دو یه جور فرو میرن.» ‫[۵ جون]
‫لی وو-جین همچین نگاهی داره.
‫ولی...
‫چرا ۵ جولای رو انتخاب کرده؟
‫چون...
‫روز مرگ لی سو-آست.
‫پس دیگه تمومه.
‫خودت گفتی قصدت انتقام نیست؛‫گفتی فقط می‌خوای دلیل زندونی بودنت رو بفهمی.
‫حالا...
‫می‌تونیم از دست وو-جین واسه همیشه فرار کنیم.
‫نمی‌تونم اینجوری تمومش کنم.
‫روح من با انتقام عجین شده.
‫ولی تو که اصلاً نمی‌دونی اون کجا زندگی می‌کنه.
‫«مثل آهویی از دست صیاد،
‫مثل پرنده‌ای از دام کمین‌دار،
‫خودت رو آزاد کن.»
‫این گفته از کتاب امثال سلیمانه.
‫باب ۶، آیۀ ۴.
‫در ضمن، «همیشه‌سبز» گفت که‫توی قلعه‌ای مرتفع زندگی می‌کنه.
‫پس حتماً منظور از ۶ و ۴،
‫شمارۀ طبقه‌ست.
‫طبقۀ ۴؟
‫طبقۀ ۶؟
‫شایدم طبقۀ ۶۴.
‫پ؟
‫پنت‌هاوس!
‫لطفاً رمز عبور را وارد کنید.
‫دوست داری پشت سرت چه دعایی بخونم؟
‫رمز عبور اشتباه است.
‫لطفاً دوباره وارد کنید.
‫رمز عبور اشتباه است.‫لطفاً دوباره وارد کنید.
‫«خدایا...
‫دفعۀ بعد...
‫یه مرد جوون‌تر سر راهم بذار.»
‫خدایا کاری کن که...
‫لی وو-جین جلوی...
‫او ده-سو زانو بزنه و التماس کنه.
‫تو با خواهرت رابطه داشتی.
‫بالا حرف می‌زنیم.
‫کیش‌کیش!
‫بیا با حرف حلش کنیم.
‫آخیش.
‫تو با خواهرت رابطه داشتی.
‫حالم جا اومد.
‫من بودم که حرفشو پخش کردم.
‫واسه همین خواهرت مُرد.
‫نگاه کردن توی آینه، منو یاد اون روز میندازه.
‫ تو رو چی؟
‫خیلی نامردی که حافظه‌م رو پاک کردی،‫بعدش ازم خواستی دنبال حقیقت بگردم.
‫من برنده شدم.
‫حداقل حالا مثل مرد بمیر.
‫راس‌راسی فکر کردی چون هیپنوتیزم شدی،‫اون روزِ کذایی رو فراموش کردی؟!
‫جداً؟!
‫می‌خوای بدونی واقعاً چرا هیچی یادت نمی‌اومد؟
‫الان میگم.
‫فراموش کردی دیگه.
‫چیه؟ ناامید شدی؟
‫حقیقتِ داستان همینه برادرم. فراموش کردی.
‫«چرا؟» چون برات مهم نبود.
‫حرفی که تو زدی اونقدر دهن‌به‌دهن شد تا‫کار به جایی رسید که دیگه می‌گفتن سو-آ حامله شده.
‫این حرفِ مردم، خیلی ذهن خواهرمو درگیر کرد،‫تا جایی که خودشم باورش شد.
‫بعد هم... واقعاً پریودش عقب افتاد و شکمش بالا اومد.
‫جالبه، نه؟
‫سعی کن خودتو جای دختری بذاری که‫بچۀ توی شکمش، برادرزاده‌شه.
‫حالا فهمیدی؟
‫این زبون تو بود...
‫که خواهر منو حامله کرد؛
‫نه دودول داداش وو-جین.
‫این کارِ زبون او ده-سو بود.
‫- واسه همین خواهرتو کُشتی؟‫- چی؟!
‫سعی کن خودتو جای پسری بذاری که‫هم بابا و هم دایی خواهرزاده‌شه.
‫احتمالاً می‌ترسیدی...
‫که به محض به دنیا اومدن بچه،‫همه چی لو بره.
‫بعد از این که کُشتیش، متوجه شدی که‫حاملگی خواهرت خیالی بوده.
‫پس منو مقصر دونستی.
‫قابل درکه.
‫مگه نمیگن سو-آ تنهایی کنار اون سدّه رفته؟
‫پس این عکسو کی گرفته؟!
‫تاریخ عکس پنجمِ جولایه.
‫آخ که چقدر ضدحالی تو.
‫بِذا حالا من بقیۀ حرف‌هامو بزنم.
‫گوش بده. قول میدم حال کنی.
‫تا حالا اسم «تلقین فراهیپنوتیزمی» به گوشِت خورده؟
‫اینجوریه که حین هیپنوتیزم، کاری رو به طرف تلقین می‌کنی؛‫بعد یارو توی حالت بیداری اجراش می‌کنه.
‫هنوز دوزاریت نیفتاده؟
‫«فقط من و تو بودیم که از این راز خبر داشتیم.»
‫کثافت حرومزاده!
‫ما هر دوی شما رو هیپنوتیزم کردیم.
‫شانسی که این وسط اوردیم این بود که‫تلقین‌پذیریِ هر دوتون به نسبتِ آدم‌های عادی، خیلی بالاتر بود.
‫جالب نیست؟!
‫یه حرف، آدمی رو حامله می‌کنه؛‫یه حرف، آدمی رو عاشق.
‫با این حال، هر چقدر هم که‫تلقین‌پذیری شما دوتا رو دستِ بالا بگیریم...
‫و یا خانم «یو» رو هیپنوتیزم‌گری کاربلد بدونیم،
‫باز هم ایجاد جرقۀ عشق، به این آسونیا نیست.
‫می‌دونی چی کار کردیم؟
‫آها، اون برنامه.
‫اولین تلقینمون بهت این بود که...
‫به محض آزادی از زندان، به اون رستورانه...
‫بری.
‫بعدش به اون آهنگ زنگ گوشی واکنش نشون بدی.
‫با شنیدن آهنگ، باید یه سری کلمات خاص رو ادا می‌کردی.
‫تو کی هستی؟
‫از لباس‌هات... راضی‌ای؟
‫می-دو هم باید در تعامل با گویندۀ این کلمات،‫یه سری کار خاص رو انجام می‌داد...
‫و تو باید با اولین تماس دست‌هاتون بی‌هوش... می‌شدی.
‫اشتباه اصلی تو، پیدا نکردن جوابِ سؤال نبود.
‫آخه اگه آدم... هِی سؤال اشتباهی رو بپرسه،‫چطور می‌تونه به جواب درستی برسه؟!
‫سؤالی اصلی، «چرا وو-جین منو زندونی کرده» نیست.
‫«چرا آزادم کرده»ست.
‫خب، از اول:
‫چرا وو-جین خواسته او ده-سو رو بعد از ۱۵ سال...
‫آزاد کنه؟!
‫[بخند تا دنیا با تو بخندد. بگری تا تنها با خود بگریی.]
‫آقای هان؟
‫آهای آقای هان!
‫می-دو...
‫می-دو که خبر نداره؟
‫چرا رفتی اونجا قایمش کردی؟
‫فکر کردی چون دست آقای پارک رو قطع کردم، دشمنم میشه؟
‫یه لحظه پیش خودت فکر نکردی شاید تله‌ست؟
‫با این مغز پوکت چجوری می‌خوای مواظب عیالت باشی؟!
‫از وقتی می-دو سه سالش بوده،‫من داشتم مخفیانه ازش مراقبت می‌کردم.
‫آخه چه مرگته تو؟
‫به همین راحتی خام شدی؟!
‫مرتیکۀ خنگ.
‫زندون جدیدشو ندیدی؟!‫من اون ساختمونه رو در عوض دستش، بهش دادم.
‫من!!!
‫ده-سو!
‫اینجا جلوم... یه جور جعبه گذاشتن.
‫مثل همونیه که قبلاً باز کردیم.
‫ازم می‌خوان ببینم توش چ‍...
‫باز نکن!
‫نکن.
‫بازش نکنی، باز نکنی، باز نکنی!‫به هر قیمتی که شده، به هر قیمتی.
‫اگه باز کنی، اتفاق خیلی بدی می‌افته.
‫مگه چی توشه؟
‫تو می‌دونی، نه؟
‫می-دو، عزیزم دست نگه دار، باشه؟
‫من سریع... ممن سرریع...‫خوددمو می‌رِرسو... می‌رسونم اونجا.
‫نمیشه همین الان بیای؟
‫می‌ترسم.
‫منتظرم بمون عزیزم، باشه؟
‫باشه.
‫آفرین، آفرین، دختر خوب.
‫من خیلی زود باز... باز بهت زنگ می‌زنم، باشه؟
‫تو رو خدا...
‫به می-دو چیزی نگو.
‫اون...
‫اون چه گناهی کرده؟
‫همه‌ش تقصیر منه.
‫من...
‫در حق خواهرت...
‫مرتکب گناهی نابخشودنی شدم...
‫و نسبت... به تو هم...
‫بی‌انصافی کردم.
‫ولی تو رو خدا...
‫کاری به کار می-دو نداشته باش، باشه؟
‫وای به حالت...
‫اگه می-دو چیزی بفهمه،
‫ای مادرقحبه!
‫قول میدم از فرق سر تا نوک انگشت‌های پات رو...
‫هیچ احدی روی زمین نتونه پیدا کنه. می‌دونی چرا؟
‫چون خودم تا آخرین تیکه‌ش رو می‌جوم.
‫وو-جین!
‫تو رو به عزیزت قسم، غلط کردم.
‫تو رو خدا فراموش کن چی گفتم.
‫سرورم! قربانم!
‫وو-جین!
‫وو-جین! مگه ما بچه‌های قدیمی «همیشه‌سبز» نیستیم؟
‫♪ ما که همچون درختانِ سبزِ کاج استواریم ♪
‫♪ در دبیرستان سانگ‌نوک، مایۀ افتخ‍... ♪
‫ وو-جین، هر کاری بخوای می‌کنم.
‫هر کاری. هر چی بگی، هر چی.
‫وو-جین، اگه بخوای سگت بشم، به خدا قسم که سگت میشم.
‫از الان به بعد... من سگِ وو-جینم!
‫سگ دست‌آموزتم!
‫ببین، دارم دممو تکون میدم. دممو تکون میدم.
‫من سگتم.
‫از خونه‌ت مراقبت می‌کنم.‫از دستورهات اطاعت می‌کنم.
‫جعبه رو...
‫باز نکن.
‫حالا...
‫به امیدِ چه لذتی زنده بمونم؟
‫ها؟
‫ده-سو.
‫خیلی درد داره.
‫ولی تحمل می‌کنم.
‫می‌خوام اینو بدونی.
‫چطور تونستی ۱۵ سال دووم بیاری؟
‫من و خواهرم با چشم و گوش باز، عاشق هم بودیم.
‫شما هم می‌تونین؟
‫دوس داری، مگه نه؟
‫دلم می‌خواد همیشه خوشحال باشی.
‫سو-آ.
‫وو-جین،
‫دیگه نمی‌خواد بترسی.
‫دستمو... ول کن.
‫باشه؟
‫فراموشم که نمی‌کنی؟ نه؟
‫من اصلاً پشیمون نیستم. تو چی؟
‫این کل داستان زندگی من تا همین الانه.
‫ممنون که این داستان بی سر و ته رو تا آخر خوندی.
‫امیدوارم حالا درک کرده باشی که چرا...
‫جای این که شخصاً باهات صحبت کنم، نامه نوشتم.
‫علتش نداشتن زبونه.
‫صادقانه بگم، دلیلی واسه کمک کردن بهت نمی‌بینم.
‫ولی...
‫این جملۀ آخری خیلی منو تحت تأثیر قرار داد.
‫[با این که من دست کمی از حیوون ندارم،
‫ولی با این حال، حقم این نیست که زندگی کنم؟]
‫ممکنه اشتباهی پیش بیاد و خاطراتت در هم بریزه.
‫اشکالی نداره؟
‫اگه آماده‌ای،
‫به اون درخت خیره شو.
‫درخت... داره کم‌کم به ستونی سیمانی تبدیل میشه.
‫حالا... وارد خونۀ لی وو-جین شدی.
‫شبِ ماتم‌زده‌ایه.
‫صدای قدم‌هات به سمت پنجره، توی فضای اتاق می‌پیچه.
‫به محض...
‫شنیدن صدای زنگ،
‫تو تبدیل به دو نفر میشی.
‫اسم اونی که از رازت بی‌خبره، «او ده-سو»ـه...
‫و اسم اونی که از رازت باخبره، «هیولا»ست.
‫با صدای دوبارۀ زنگ، هیولا برمی‌گرده و راه خودشو میره.
‫با هر قدم، یک سال پیرتر میشه.
‫وقتی...
‫به قدم هفتادم می‌رسه، می‌میره.
‫خیالت راحت باشه.
‫با مرگ آرومی از دنیا میره.
‫خدا نگهدارت.
‫چی شده؟
‫خودتو نگاه کن.
‫کی پیشت بوده؟
‫دوسِت دارم،
‫ده-سو جون.
..:::ارائه شده توسط وب سایت چاکو مووی:::.. مرجع دانلود فیلم و سریال بدون سانسور
آدرس سایت: chakomovie.com تلگرام و اینستاگرام ما: @chakomovie
کاری از ‫تیم ترجمه تی‌وی‌وُرلد ‫زیرنویس: مسیح محمودزاده تنظیم: PooPoor