..:::ارائه شده توسط وب سایت چاکو مووی:::.. مرجع دانلود فیلم و سریال بدون سانسور
آدرس سایت: chakomovie.com تلگرام و اینستاگرام ما: @chakomovie
مترجم: شاهان ‫shahan_sub@
‫«اسپانیا - سال 1944»
‫«از پایان جنگ داخلی پنج سال می‌گذرد.
‫اما گروه‌های مسلح که در کوه‌ها مخفی شده‌اند،
‫همچنان به جنگ با رژیم فاشیستی جدید ‫که در تلاش است آنان را سرکوب کند...
‫...ادامه می‌دهند.»
...‫گفته می‌شود مدت‌ها پیش
،«در «سرزمین نهان در زیر زمین...
،جایی که نه خبری از حقه و نیرنگ بود و نه اندوه و مصیبت
‫شاهدختی بود که رؤیای جهان آدمیان را داشت؛
.‫رؤیای آسمان نیلگون، خورشید فروزان و نسیم دلپذیر
،‫روزی
.‫شاهدخت تمام محافظانش را فریب داد و گریخت
...‫تا به سطح زمین رسید، نور خورشید چشمانش را کور کرد
.و تمام خاطرات را از یادش برد...
‫شاهدخت به‌خاطر نیاورد که کی و اهل کجا بوده؛
.‫سرما خورد، بیمار شد و درد کشید
.‫تا در نهایت و پس از سالیان... از دنیا رفت
...‫بااین‌حال، پدرش، یعنی پادشاه
،می‌دانست که روح شاهدخت باز خواهد گشت...
،‫شاید در کالبدی دیگر
.‫در زمان و مکانی متفاوت
...‫او تا آخرین نفس، تا سرانجام جهان
‫.انتظار شاهدختش را می‌کشید...
‫اوفلیا، نمی‌دونم وقتی قراره بریم بیرون شهر و تو دل طبیعت،
‫چرا این‌همه کتاب آوردی؟
‫قصۀ پریان.
‫بزرگ شدی، ‫دیگه نباید خودتو درگیر این چیزای بی‌ارزش کنی.
‫لطفاً بهش بگو ماشینو نگه داره.
‫اوفلیا... اوفلیا، یه لحظه.
‫حال برادرت خیلی خوب نیس.
‫خانوم، حالتون خوبه؟
‫خانوم، چیزی لازم دارین؟
.‫چیزی نیس ‫فقط یه‌کم بهم آب بدین.
!‫آب بیارین ‫برای همسر سروان آب بیارین!
!زود باشین، زود باشین
‫اوفليا.
‫اوفلیا؟
‫بيا.
‫- یه پری دیدم. ‫- ولی ببین کفشاتو چی‌کار کردی!
‫بریم.
‫وقتی رسیدیم جا کارخونه، می‌خوام که با سروان سلام کنی...
‫...و «پدر» صداش بزنی.
‫دخترم، نمی‌دونی چقدر در حق ما خوبی کرده.
‫اوفلیا، این فقط یه کلمه‌س.
‫چیزی بیش‌تر از یه کلمه نیس.
!‫سروان، دارن می‌آن
‫پونزده دقیقه تأخیر.
‫کارمِن.
‫خوش اومدین.
‫بهش نیاز ندارم. ‫خودم قشنگ می‌تونم راه برم.
‫ترجیح دکتر فِرِیرو اینه که به خودت فشار نیاری.
‫نه.
‫بیا حالا.
‫به‌خاطر من.
‫ممنونم.
‫اوفليا، بيا بيرون‏.
‫به سروان سلام کن.
‫اوفليا.
‫با اون دست دیگه، اوفلیا.
‫مرسدس!
‫بذار چمدونا رو بیارن.
‫چشم، آقا.
‫یه هزارتوئه.
‫چیزی نداره، فقط کلی سنگ قدیمی که همیشه بوده.
‫حتی قبل اینکه کارخونه ساخته بشه.
‫بهتره سمتش نری. ‫ممکنه گم بشی.
‫ممنون.
‫همه‌شونو خوندی؟
‫مرسدس!
‫سروان کارت داره.
‫پدرت باهام کار داره.
‫اون پدر من نیس.
‫سروان پدر من نیس!
‫پدرم خیاط بود.
‫جنگ که شروع شد، از دستش دادیم.
‫سروان پدر من نیس.
‫افتاد.
‫بریم؟
‫مادرمو دیدی؟
‫- خوشگله، نه؟ ‫- آره.
‫بارداره... دقت کردی؟
‫چریکا سر از کوه و تپه در آوردن،
‫دیگه سخت می‌شه ردشونو زد.
‫اون لعنتیا این منطقه رو بهتر از هر کسی می‌شناسن.
‫جلوی رفت‌وآمد به کوهستانو می‌گیریم.
‫غذا و دارو؛
‫همه رو تو انبار خودمون سهمیه‌بندی می‌کنیم.
‫باید ازونجا بکشونیمشون عقب، کاری کنیم بیان سمت ما.
‫سه ایست‌بازرسی جدید می‌خوام:
‫اينجا، اينجا و اينجا.
‫مرسدس.
‫به دکتر فریرو بگو بیاد پایین، کارش دارم.
‫چشم، آقا.
‫با این می‌تونین شبو بخوابین.
‫دو قطره قبل خواب.
‫دو قطره.
‫خیلی هم خوب.
‫همه‌شو، همه‌ش.
‫خوبه.
‫اگه باهام کاری داشتین حتماً بهم خبر بدین؛ ‫چه روز بود، چه شب.
‫یا خودتون خبر بدین، یا پرستارتون.
‫شب به‌خیر.
‫عزیزم، برو درو ببند و چراغا رو خاموش کن.
‫باید بری بالای کوه و ببینیش.
‫جراحتش خوب نمی‌شه.
‫پاش داغونه.
‫نتونستم بیش‌تر ازین گیر بیارم.
‫شرمنده.
‫ویدال تو دفترش منتظرته.
‫باشه.
‫اوفليا، بيا اينجا.
‫وای خدایا، عشقم، پاهات چقدر سرده.
‫ترسیدی؟
‫یه‌کم.
‫صدای چیه؟
‫چیزی نیس، دخترم. ‫باده.
‫شبای اینجا با شبای شهر خیلی فرق داره.
‫اونجا می‌تونی صدای ماشینا رو بشنوی.
‫ولی اینجا، خونه‌ها قدیمی‌ان.
‫غرغر می‌کنن.
‫حالا چی می‌گن؟
‫فردا برات یه سورپرایز دارم. ‫حالا می‌بینی.
‫سورپرایز؟
‫- کتاب؟ ‫- نه، خیلی بهتر ازون.
‫چرا مجبور شدی ازدواج کنی؟
‫دیگه خیلی تنها بودیم.
‫من که هستم.
‫تنها نبودی.
‫هیچ‌وقت تنها نبودی.
‫یه روز می‌فهمی که این کار برای منم آسون نبوده.
‫برادرت یه‌کم بی‌قراره.
‫بیا، یکی از داستاناتو براش بگو.
‫مطمئنم با شنیدن صدات آروم می‌شه.
‫برادرم.
‫خیلی سال پیش،
،‫تو یه سرزمین دور و سوت‌وکور
.‫یه کوه عظیم با سنگای سیاه و درشت بود
،‫هر شب دم‌دمای غروب
...‫یه گل سرخ که جاودانگی عطا می‌کرد
‫.روی نوک قله شکوفا می‌شد...
...‫ولی، چون کلی خار سمی داشت
.‫هیچ‌کس جرئت نداشت نزدیکش بشه...
...‫مردم
،‫فقط از ترس از مرگ و درد می‌گفتن...
.‫هیچ‌وقت از نوید به جاودانگی صحبت نکردن
.‫گل سرخ تو هر غروب پژمرده شد
‫نمی‌تونست هدیه‌ش رو به بقیه عطا کنه؛
‫تنها بالای اون کوه با سنگای سرد فراموش شد ‫و یادش به باد سپرده شد،
‫.تا اینکه دنیا به پایان رسید
‫بیا داخل.
‫- حالش چطوره؟ ‫- خیلی ضعیفه.
‫هر چقدر لازم باشه استراحت می‌کنه.
‫من همین جا می‌خوابم.
‫- پسرم چطور؟ ‫- ببخشید؟
‫سروان، اجازه می‌دین...
‫پسرم.
‫حالش چطوره؟
‫فعلاً جای نگرانی نیس.
‫خیلی هم خوب.
‫سروان؟
‫همسرتون تو اوج بارداری نباید مسافرت می‌کرد.
‫این نظر توئه؟
‫بله، آقا؛ ‫نظر تخصصی من همینه.
‫پسر باید کنار پدرش به دنیا بیاد.
‫دیگه صحبتی ندارم.
‫یه چیز دیگه، سروان.
‫کی بهتون گفته بچه پسره؟
‫سربه‌سرم نذار.
‫ساعت هشت فعالیتایی رو تو ناحیۀ شمال‌غربی مشاهده کردیم.
‫تیراندازی بود.
‫گروهبان بایونا منطقه رو گشت و یه مظنون دستگیر کرد.
‫اون یکی دیگه پسرشه که از شهر اومده.
‫سروان، پدرم آدم محترمیه.
‫بذار خودم بفهمم.
‫جلو من که هستی کلاهو از سرت بردار.
‫با این اسلحه پیداش کردن. ‫اسلحه هم استفاده شده.
‫- سروان، پدرم داشت خرگوش شکار می‌کرد. ‫- دهنتو ببند، آشغال.
‫«نه خدا، نه مملکت، نه حاکم.»
‫با همین، چند گلوله رو به جون خریدی.
‫تبلیغات سیاسی انقلابیونه، سروان.
‫سروان، اون تبلیغ سیاسی نیس.
‫یه سالنامۀ قدیمیه، سروان.
‫ما کشاورزیم.
‫ادامه بده.
‫،رفتم بالای تپه‌ها سروان تا برای دخترام که بیمار شدن
‫خرگوش شکار کنم.
‫خرگوش، ها؟
،سروان، اگه پدرم این‌طوری می‌گه ‫پس حتماً خرگوش شکار می‌کرده.
‫نه! ولش کن!
‫کشتیش!
‫ای قاتل!
‫حروم‌زاده!
‫یاد بگیرین قبل اینکه هر ننه‌قمری رو بیارین پیش من،
‫خوب بگردینش.
‫بله، سروان.
‫مادر... مادر، بلند شو...
‫مادر... یه چیزی تو اتاقه.
‫سلام.
‫تا اینجا دنبالم کردی؟
‫تو یه پری‌ای؟
‫ببین.
‫این یه پریه.
‫می‌خوای باهات بیام؟
‫بيرون؟
‫کجا؟
‫سلام؟
‫اکو!
‫سلام؟
‫تویی؟
‫شمایین! ‫برگشتین!
‫نه، خواهش می‌کنم نترسین.
‫ببینین! ‫ببینین!
‫اسم من اوفلیاس. ‫اسم شما چیه؟
‫من؟
‫من.
‫من خیلی اسم داشتم؛
‫اسمایی اون‌قد قدیمی که فقط باد...
‫...و درختا می‌تونن ادا کنن.
‫من کوهم، جنگلم، زمینم؛
‫من...
‫من... یه فان هستم.
‫مطیع امر شما، علیاحضرت.
‫- نه... من... ‫- شما شاهدخت موآنا،
‫- دختر پادشاه شهر بثمورا هستید، ‫- نه...
‫«سرزمین نهان در زیر زمین».
‫پدرم خیاط بود.
‫شما که دختر آدمیزاد نیستین.
‫ماه شما رو به دنیا آورد!
‫علامتی رو شونۀ چپتون هس...
‫...که حرفمو ثابت می‌کنه.
‫پدر واقعیتون در سرتاسر جهان...
‫...تعدادی درگاه قرار داد تا بتونین برگردین.
‫این... آخرین درگاهه.
‫ولی... باید مطمئن شیم که...
‫...ماهیت شما تغییری نکرده و...
‫...تبدیل به موجود فانی نشدین.
‫قبل اینکه ماه کامل بشه، باید توی سه تا آزمون شرکت کنین.
‫این...
‫این «کتاب وعده‌گاه‌ها»ست.
‫وقتی تنها بودین، بازش کنین.
‫آینده‌تونو بهتون نشون می‌ده.
‫بهتون نشون می‌ده که... باید چی‌کار کنین.
‫ولی این تو که چیزی نیس.
‫مرسدس.
‫این خرگوشا رو واسه شام امشب حاضر کن.
‫خیلی گوشتی نیستن، آقا.
‫- خب، ببین به‌درد سوپ می‌خورن یا نه. ‫- بله، آقا.
‫این قهوه بدجور مزۀ سوختگی می‌ده. ‫امتحان کن.
‫وقتی روی گازه، باید بیش‌تر حواستون باشه.
‫امر امر شماست، آقا.
‫بذارش روی میز.
‫از قهوه ناراضی بود.
‫اون یه قرتی سوسوله. ‫یه قرتی سوسول!
‫چند تا بره و یه مرغ لازم داریم.
‫خب، بریم ببینیم اینا رو از کجا می‌تونیم گیر بیاریم، دخترم.
‫آخه خانومای دکتر و شهردار دارن می‌آن.
‫اون زنا؟ ‫اونا عین چی می‌لمبونن.
‫خفه‌خونم نمی‌گیرن.
‫اگه زیر آبم باشن حرف می‌زنن.
‫مرسدس، الآن اینا رو می‌برم طبقۀ پایین.
‫اوفليا.
‫پدرت امشب شام مهمون داره.
‫ببین برات چی درست کردم.
‫خوشت می‌آد؟
‫وقتی بچه بودم از خدام بود که لباسی مثل این داشته باشم.
‫کفشا رو داشته باش.
‫چرم وِرنی!
‫دوسشون داری؟
‫آره، خیلی خوشگل‌ان.
‫حالا برو. ‫حموم کن.
‫اوفلیا؟
‫اوفلیا، زیاد طولش ندی.
‫دوس دارم لباسو تو تنت ببینم.
‫دوس دارم وقتی کاپیتان می‌بینتت، مثل ماه باشی.
‫راستشو بخوای...
‫...مثل یه شاهدخت.
‫یه شاهدخت.
‫دارین اون مرغا رو تمیز می‌کنین دیگه، آره؟
‫حبوبات تو قابلمه رو هم فراموش نکنین.
!‫فوق‌العاده شدی، دخترم
‫!فوق‌العاده - ‫- چه لباس کوچیک نازی!
‫برین دیگه. برگردین سر کارتون. ‫دارین وقتو هدر می‌دین.
‫یه‌کم شیر و عسل می‌خوای؟
‫عقب وایستا، دخترم. ‫حیفه وقتی این‌قد جذاب شدی،
‫لباسات کثیف بشن.
‫مرسدس...
‫...فکر می‌کنی پریان واقعاً وجود داشته باشن؟
‫الآن نه،
‫ولی وقتی کوچیک بودم، آره.
‫قدیما به خیلی چیزا اعتقاد داشتم که دیگه ندارم.
‫خب، دیشب، یه پری اومد پیشم.
‫نه بابا؟!
‫خب، فقط یکی نبود. ‫چند تا دیگه و یه فان هم بودن.
‫یه فان؟
‫خودش همینو گفت.
‫خیلی قدبلند و خیلی پیر بود. ‫بوی خاک می‌داد.
‫مامان‌بزرگم همیشه می‌گفت: ‫با یه فان باید با احتیاط رفتار بشه.
‫مرسدس.
‫باهام بیا.
‫سروان، همه چی اینجاس.
‫آرد، نمک، روغن، دارو، ،کالدو دِ گالینا تنباکوی
‫زيتون، بِیکِن...
‫چه تنباکویی! ‫چه تنباکویی!
‫به‌علاوۀ کارتای سهمیه‌بندی.
‫- سروان، لطفاً موجودی انبارو بررسی کنین. ‫- بسیار خب.
‫مرسدس.
‫- کلید. ‫- بله، آقا.
‫- فقط همین یکیه؟ ‫- فقط همینه، آقا.
‫از امروز پیش من می‌مونه.
‫سروان!
‫شاید چیز مهمی نباشه، سروان.
‫خودشونن.
،‫در سرآغاز بشر» ‫زمانی که جنگل جوان بود،
‫حیوانات، آدمیان و موجودات جادویی ‫با همدلی کنار هم زندگی می‌کردند.
...‫از همدیگر مراقبت می‌کردند
...و زیر سایۀ درختی سرسبز و خرم می‌خوابیدند...
‫.که در دامنۀ تپه، نزدیک کارخانه رشد کرده بود...
‫اکنون، درخت دارد از بین می‌رود؛
.‫شاخه‌هایش بی‌ثمر و تنه‌اش کهنه و خمیده است
...‫زیر ریشه‌هایش وزغی غول‌آسا خانه کرده است
‫.که به درخت اجازۀ بهبود یافتن نمی‌دهد...
...‫باید سه سنگ کهربای جادویی را در دهانش بگذاری
‫و کلیدی طلایی را پس بگیری... ‫که داخل شکمش پنهان شده است.
‫«.درخت تنها با این کار می‌تواند دوباره رشد کند
‫احتمالاً کم‌تر از بیست دقیقه پیش.
.‫درنگ نکردن
‫حداکثر دوازده نفر.
‫آنتی‌بیوتیک.
‫اینجا رو!
‫بلیطای بخت‌آزماییشونو هم فراموش کردن!
‫اینجان.
‫اون مادرقحبه‌ها اینجان.
‫ما رو زیر نظر دارن.
‫آهای!
‫اینو جا گذاشتین!
‫همین‌طور بلیط بخت‌آزماییتونو!
‫چرا نمی‌آین پایین دنبالش؟
‫اگه می‌خواستین خوش بگذره، ‫جلق هم می‌تونستین بزنین.
‫س‍ سلام...
‫من شاهدخت موآنا هستم...
‫...و از تو هم نمی‌ترسم.
‫خجالت نمی‌کشی این پایین موندی،
‫همۀ این حشراتو می‌خوری...
‫...و هی چاق می‌شی، درحالی‌که این درخت داره از بین می‌ره؟
‫آهای!
‫اتاق‌خوابو نیگا کردی؟ ‫انبارو چی؟
‫بله، خانوم.
‫باغچه رو چک کردی؟
‫- انبار غله؟ ‫- بله، خانوم.
‫ولی آخه اون دختر کجا رفته؟
‫از این طرف، لطفاً.
‫اجازه بدین شما رو به همسرم، کارمن، معرفی کنم.
‫- از ملاقاتتون خیلی خوشحالم. ‫- باعث افتخاره.
‫از امروز برای هر خونواده یک کارت سهمیه.
‫یه نگاه بهشون بندازین.
‫- فقط یکی؟ ‫- فقط یکی.
‫- سروان، نمی‌دونم کافیه یا نه. ‫- اگه مردم حسابگر باشن، بله.
‫چیزی که نمی‌تونیم اجازه بدیم، ‫اینه که به افراد تو کوه غذا بفرستن.
‫دارن روزبه‌روز ضعیف می‌شن.
‫حداقل یه مجروحو داشتن کشون‌کشون می‌بردن.
‫منو می‌بخشین سروان، ‫ولی از کجا این‌قد مطمئنین؟
‫امروز تقریباً گیرشون انداختیم...
‫...و این همراهشون بود:
‫آنتی‌بیوتیک.
‫اینا تا الآن ریق رحمتو سر کشیدن.
‫هر چی که سرشون می‌آد، برا خدا اهمیتی نداره.
‫هر جا که نیاز به کمک داشته باشین، در خدمتیم، سروان.
‫می‌دونیم که به انتخاب خودتون اینجا نیستین.
‫در این مورد دارین اشتباه می‌کنین.
‫من اینجام، چون می‌خوام پسرم...
‫...توی یک اسپانیای نوین و پاکسازی‌شده به دنیا بیاد.
‫چون این آدما دارن یه باور غلطی ترویج می‌دن...
‫...که همۀ ما با هم برابریم.
‫با این تفاوت که...
‫...جنگ تموم شده و ما بردیم.
‫و اگه قراره با کشتن اون حرومی‌ها اینو به همه بفهمونیم،
‫پس همین کارو می‌کنیم، تمام.
‫همه‌مون به میل خودمون اینجاییم.
‫به میل خودمون!
‫پَز، لطفاً ترتیب قهوه رو بده. ‫می‌رم هیزم بیارم.
‫چرا گرفته‌ای؟
‫اوفلیا؟
‫خب، شما و سروان چطور با هم آشنا شدین؟
‫پدر اوفلیا لباسای ایشونو می‌دوخت.
‫آه. ‫خب، پس...
‫وقتی فوت کرد، من تو یه فروشگاه شروع به کار کردم...
‫...و حدود یه سال پیش...
‫...من و سروان...
‫...دوباره همدیگه رو دیدیم.
‫چه عجیب، نه؟
‫منظورم اینه که... بعد از مدت‌ها دوباره همدیگه رو دیدین.
‫عجیب. ‫خیلی عجیب.
‫خانوم منو می‌بخشید.
‫آخه می‌دونین، زیاد از دنیا نمی‌دونه.
‫فکر می‌کنه همه‌مون از این مزخرفات خوشمون می‌آد.
‫صحیح، سروان.
‫خانوم، اوفلیا پیداش شد.
‫اگه منو ببخشید؟
‫سروان، بهتون گفته بودم که قبلاً با پدرتون آشنایی داشتم؟
‫نه. ‫نمی‌دونستم.
‫تو مراکش.
‫کم می‌شناختمشون، ولی آدم تأثیرگذاری بودن.
‫یه سرباز بزرگ.
‫سربازاشون همیشه می‌گفتن...
‫...که وقتی ژنرال ویدال توی جنگ کشته شدن،
‫ساعتشونو روی زمین رها کردن...
‫...تا زمان دقیق مرگشونو نشون بده؛
‫تا پسرشون بدونه که چه مرد دلاوری کشته شد.
‫شایعه‌ست.
‫اون ساعت نداشت.
‫چی‌کار کردی... داری اذیتم می‌کنی.
‫از حموم که اومدی بیرون، فوراً می‌ری به رخت‌خواب؛ ‫شام هم بی‌شام.
‫می‌شنوی چی می‌گم؟
‫بعضی وقتا با خودم می‌گم هیچ‌وقت یاد نمی‌گیری چطور رفتار کنی.
‫ناامیدم کردی، اوفلیا.
‫همین‌طور پدرتو.
‫سروان؟
‫اونو بیش‌تر از من.
‫کلیدو دارم.
‫منو ببر به هزارتو.
‫سلام.
‫کلیدو آوردم.
‫اون منم...
‫دختره هم... شمایین.
‫بچه‌هه؟
‫کلیدو دارین.
‫خوشحالم.
‫از همون اول به علیاحضرت باور داشت.
‫از موفقیتتون خیلی خوشحاله.
‫کلیدو داشته باشین.
‫به‌زودی، لازمتون می‌شه.
‫به‌علاوۀ این: ‫یه تیکه گچ.
‫فقط دو آزمون دیگه مونده،
‫ماه هم عن‌قریبه که کامل بشه.
‫صبر داشته باشین.
‫خیلی زود تو هفت تا حیاط کاختون قدم می‌زنیم.
‫از کجا بدونم داری راستشو می‌گی؟
‫چرا یه فان بیچاره مثل من باید دروغ بگه؟
‫شروع کنین.
‫کارتا رو بگیرین دستتون تا دیده بشن.
‫بیاین، بیاین!
‫اسمت؟
.‫سوفیا نَدال و بچه‌هام
‫نام و نام خانوادگی؟
‫نارسیسو پِنا سوریانو، ‫در خدمتم.
‫اسم؟
‫نان روزانه‌ی ما در اسپانیای فرانکو اینه،
‫که جاش توی انبار غله‌مون امنه.
‫انقلابیون دروغ می‌گن.
‫،«چون تو «اسپانیای ملت‌گرا» با شعار «متحد، همایونی و مستقل
.‫نه شومینه‌ای خاموشه و نه خونواده‌ای گرسنه
‫سریع.
‫بهم بگو الآن چی می‌شه.
‫بهم بگو.
‫اوفليا...
‫اوفليا، کمکم کن...
‫،نان روزانه‌ی ما در اسپانیای فرانکو اینه ‫که جاش توی انبار غله‌مون امنه.
‫- سروان! سروان! ‫- انقلابیون دروغ می‌گن.
‫دروغه وقتی می‌گن تو اسپانیا گرسنگی وجود داره.
‫- سریع، بیاین! ‫- حرفاشونو باور نکنین.
‫چون تو «اسپانیای ملت‌گرا» با شعار «متحد، همایونی و مستقل»،
‫نه شومینه‌ای خاموشه و نه خونواده‌ای گرسنه.
‫نان روزانه‌ی ما در اسپانیای فرانکو اینه.
‫همسرتون نیاز به استراحت مطلق داره.
‫باید تقریباً همیشه بهش آرامبخش زد.
‫دختر خانوم باید توی اتاق دیگه‌ای بخوابه.
‫تا موقع زایمان اینجا می‌مونم.
‫خوبش کن.
‫برام مهم نیس چی و چقد لازم داشته باشه.
‫خوبش کن.
‫تو نگران نباش.
‫مادرت خیلی زود حالش خوب می‌شه. ‫حالا می‌بینی.
‫بچه داشتن سخته.
‫خب، پس منم قرار نیس بچه‌ای داشته باشم.
‫به اون آدمای تو کوه کمک می‌کنی، درسته؟
‫تا حالا به کسی در مورد این گفتی؟
‫به هیچ‌کی نمی‌گم. ‫هیچ‌وقت.
‫نمی‌خوام اتفاق بدی برات بیافته.
‫منم همین‌طور.
‫لالایی بلدی؟
‫فقط يکی،
‫ولی شعرش یادم نیس.
‫مهم نیس. ‫دلم می‌خواد بشنوم.
‫نه، نه، نه! نگران نباش! ‫منم.
‫حاضری؟
‫آره.
‫پس بريم.
‫این کار حماقت محضه.
‫اگه اون مرد ما رو این بیرون پیدا کنه، می‌کشتمون. ‫همه‌مونو.
‫متوجهی؟
‫این‌قد ترسیدی، دکتر؟
‫نه. ‫این... ترس نیس.
‫حداقل برای خودم نمی‌ترسم.
‫پدرو!
‫برادرم!
‫شما از گذروندن آزمونا اجتناب کردین.
‫نه... مادرم مریض شده.
‫اینکه نشد دلیل سهل‌انگاریتون!
‫اینجا رو ببینین. ‫این... یه مهرگیاهه،
‫گیاهی که آرزوی انسان بودن داشت.
‫اینو داخل یه کاسه شیر تازه،
‫بذارین زیر تخت مادرتون.
‫هر صبح بهش دو قطره خون بدین تا بنوشه.
‫حالا، وقتشه که بریم سر وقت آزمون.
‫دیگه چیزی تا کامل شدن ماه نمونده.
‫اجازه بدین شما رو راهنمایی کنن.
‫قراره به یه جای خیلی خطرناک برین.
‫حواستون باشه:
‫چیزی که اونجا خوابیده،
‫آدمیزاد نیس.
‫اونجا یه میز پر از غذاهای مختلف می‌بینین.
‫نه چیزی بخورین و نه بنوشین.
‫تأکید می‌کنم: ‫هیچ‌چی!
‫جونتون به این کار بسته‌ست.
‫براتون برندی، تنباکو...
‫...و پنیر آوردم؛
‫یه چند تا نامه هم برای تریگو و پیلوتو...
‫...و پودر رفع شپش...
‫پات چطوره، فرانسِس؟
‫خب، قراره چطور باشه، دکتر؟
‫داغون.
‫بذار ببینم.
‫«س‍ س‍ سربازانی از آمریکای ش‍ ش‍ شمالی،
‫ب‍ ب‍ بریتانیا و ک‍ ک‍ کانادا...
‫...در یک ساحل کوچک واقع در شمال ف‍ ف‍ ف‍...
‫- «فرانسه»، اَلکَن. ‫- «فرانسه». ‫- «فرانسه».
...بیش از صدوپنجاه‌هزار سرباز»
‫«...تحت‌فرمان ژنرال دوایت د. هایزنهاور...
‫مشکلش جدیه، دکتر؟
‫ببین، فرانسس...
‫...هیچ‌جوره نمی‌شه خوبش کرد.
‫سعی می‌کنم فقط با چند تا برش تمومش کنم.
‫یه لحظه، دکتر. ‫یه لحظه.
.باید با استفاده از گچ، طرح دری را روی جایی در اتاقت بکشی»
.‫در که باز شد، ساعت شنی را به‌کار بینداز
.‫بگذار پریان راهنمایی‌ات کنند
.در مدتی که آنجایی، نباید به چیزی لب بزنی
‫«.مطمئن شو که قبل از افتادن آخرین دانۀ شن برگردی
‫نه.
‫این یکیه.
‫نه! نه!
‫خیلی زود چند نفر از دِه «خاکا» بهمون اضافه می‌شن.
‫حدوداً پنجاه نفر.
‫بعدش با ویدال روبه‌رو می‌شیم.
‫بعدش؟ ‫قراره چی بشه؟
‫گیریم که کشتیش، یکی دیگه مثلش می‌آد. ‫یکی دیگه. بازم یکی دیگه.
‫همه‌تون واقعاً گند زدین. ‫ویدال اسلحه داره، سرپناه داره.
‫شما به غذا نیاز دارین، به دارو.
‫باید مراقب مرسدس باشی.
‫اگه مرسدس واقعاً برات مهمه، باهاش ازین کشور برو. ‫آرمانتون دیگه از دست رفته!
‫اینجا می‌مونم، دکتر. ‫همین و بس.
‫باید بری.
‫کلید.
‫ولی الآن نمی‌تونی بری اونجا.
‫ویدال منتظر همینه.
‫اون با من.
‫من یه بزدلم.
‫نه‌خیرم. ‫نیستی.
‫چرا. ‫چرا، هستم.
‫یه بزدل، یه آدم بی‌ارزش.
‫هر روز کنار اون حروم‌زاده‌م.
‫لباساشو بشور، تختشو مرتب کن، غذاشو درست کن.
‫اگه حق با دکتر باشه چی؟ ‫اگه نتونیم پیروز بشیم چی؟
‫حداقل شرایطو برای اون کثافت سخت می‌کنیم.
‫!به چپ! چپ
‫سروان ویدال.
‫تبش داره می‌آد پایین. ‫نمی‌دونم چطور، ولی داره می‌آد پایین.
‫ولی بازم تب داره؟
‫بله، ولی این نشونۀ خوبیه. ‫بدنش واکنش داره.
‫خوب گوش کن.
‫اگه مجبور شدی انتخاب کنی،
‫باید بچه رو نجات بدی.
‫اون پسر اسم خودم و پدرمو با خودش داره.
‫نجاتش بده.
‫برادرم...
‫اگه صدامو می‌شنوی،
‫بدون که اوضاع اینجا اصلاً خوب نیس.
‫ولی زود به دنیا می‌آی.
‫مامانیو خیلی مریض کردی.
‫موقعی که به دنیا می‌آی،
‫ازت فقط یه چیز می‌خوام.
‫فقط یه چیز.
‫مامانیو اذیت نکن.
‫باهاش آشنا می‌شی.
‫خیلی خوشگله،
‫البته پیش می‌آد که برای چند روز غمگین باشه،
‫ولی یه روز خنده‌هاشو می‌بینی.
‫خیلی ازش خوشت می‌آد.
‫گوش کن...
‫اگه کاری که می‌گمو انجام بدی،
‫بهت قول می‌دم که...
‫...تو رو به پادشاهی خودم ببرم و شاهزاده‌ت کنم.
‫بهت قول می‌دم. ‫یه شاهزاده‌ت می‌کنم.
‫سوتو کشیدم، ‫ولی نرفتن کنار.
‫سعی کردم موتورو خاموش کنم، ‫ولی دیگه خیلی دیر شده بود.
‫خودم و مأمور سوخت به‌موقع پریدیم بیرون، ولی...
‫...فقط این آشفته‌بازاری که درست کردنو ببینین!
‫توی واگنایی که بهشون حمله کردن چی بود؟
‫اونا حتی در یه واگنو هم باز نکردن، سروان.
‫این مزخرفات چیه می‌گی؟
‫همه چیو داغون کردن، ‫ولی به یه واگنم دستبرد نزدن.
‫هیچ‌چی نبردن.
‫هیچ‌چی؟
‫مطمئنی؟
‫خدا می‌دونه دنبال چی بودن؛
‫وقت ما رو هم که تلف کردن.
‫سروان! ‫سروان!
‫یهو پیداشون شد. ‫یه آن بود.
‫انبارو غارت کردن. اونا نارنجک دارن. ‫به کوهستان عقب‌نشینی کردن.
‫سروان، چند نفری رو که عقب موندن گیر انداختیم.
‫پشت صخره‌ها پناه گرفتن.
‫بیا، سِرَنو؛ شجاع باش! ‫این تنها راه مردن شرافت‌مندانه‌ست.
‫سرنو!
‫بذار نگاش کنم.
‫بذار نگاش کنم!
‫می‌تونی حرف بزنی؟
‫گندش بزنن.
.‫اینا به‌درد جرز لای دیوار می‌خورن
.‫یه زنده ارزش ده تا مرده رو داره ‫می‌فهمی، نادون؟
!‫هیچ فایده‌ای برامون ندارن. هیچ‌چی ‫می‌شنوی چی می‌گم؟
‫سروان!
‫اینجا یکی زنده‌س.
‫فقط پاش تیر خورده.
‫- چه خبره؟ ‫- یکی رو گرفتن! ‫- چی؟
‫یکیشونو گرفتن، اونم زنده. ‫دارن می‌برنش تو انبار.
‫مرسدس!
‫پدرو...؟
‫مرسدس؟
‫سروان، باید برم تو انبار...
‫الآن نه.
‫برگرد.
‫کافیه، دخترم.
‫اینو ببرم؟
‫اینو بخور. ‫نصف دوزه.
‫فکر نکنم نیازی باشه، دکتر.
‫بهتر شدم. ‫خیلی بهتر.
‫نمی‌شه روش حساب کرد، ولی خوشحالم.
‫مادر.
‫این لعنتی خیلی خوبه!
‫این تنباکو به این راحتیا پیدا نمی‌شه، ‫نه؟
‫گم ش‍ ش‍ شو.
‫ریدم توش، گارسِس. ‫بالأخره یکی رو گرفتیم و از قضا الکنه.
‫قراره کل شبو اینجا باشیم.
‫تا زمانی که به حرف بیاد، سروان.
‫گارسس درست می‌گه.
‫قراره همه‌چیو بهمون بگی، ‫مگه نه؟
‫چون برای این کار چند تا چیز کوچولو آوردیم؛
‫چیزای دم‌دستی.
‫اول قرار نیس بهت اعتماد کنم.
‫ولی وقتی ازین استفاده کردم... کلی چیز بهم می‌گی.
‫وقتی هم بیایم سراغ اینا...
‫...یه‌جور رابطۀ...
‫...چطور بگم...؟
‫دوستانه‌تر بینمون برقرار می‌شه.
‫مثل دو تا برادر، آها؟
‫حالا می‌بینی.
‫و وقتی بیایم سر وقت اینا...
‫...هر چی که بگی رو باور می‌کنم.
‫می‌خوام یه پیشنهاد بهت بدم.
‫اگه بدون ل‍ ل‍ لکنت تا سه بشمری...
‫...می‌تونی بری.
‫اونو ولش کن. ‫منو ببین.
‫کسی بالاتر از من نیس.
‫- گارسس! ‫- بله، سروان؟
‫اگه بگم این لوک خوش‌شانس باید بره، ‫کسی جلوم در می‌آد؟
‫هیچ‌کی، سروان. ‫می‌تونه بره.
‫بجنب.
‫تا سه.
‫یک.
‫آفرین.
‫دو.
‫زود باش. ‫یکی دیگه بگی، آزادی.
‫حیف شد.
‫مادرتون بهتر شده، علیاحضرت.
‫خیالتون الآن باید خیلی راحت شده باشه.
‫ب‍ ب‍ بله. ‫بله، ممنونم...
‫ولی...
‫...همه چی خوب پیش نرفت.
‫اوه؟ ‫نشد؟
‫- یه اتفاقی افتاد. ‫- یه اتفاق؟
‫بله.
‫شما قانونا رو شکستین!
‫فقط دو حبه انگور بود، ‫خیال نمی‌کردم کسی بفهمه!
‫اشتباه کردیم!
‫اشتباه کردین؟
‫شما شکست خوردین! ‫نمی‌تونین برگردین!
‫- همه‌ش یه اتفاق بود. ‫- نمی‌تونین برگردین!
‫ماه تا سه روز ديگه کامل می‌شه!
‫وجودتون برای همیشه بین آدما باقی می‌مونه!
‫مثل اونا پیر می‌شین، ‫مثل اونا می‌میرین!
‫حافظه‌تون به‌مرور پاک می‌شه...
‫...و ما هم با اون ناپدید می‌شیم.
‫دیگه هیچ‌وقت ما رو نمی‌بینین!
‫صبح به‌خیر، دکتر.
‫ببخش اگه صبح به این زودی مزاحم شدیم،
‫ولی به‌گمونم کمکتو لازم داریم.
‫خدای من، باهاش چی‌کار کردین؟
‫کار زیادی نکردیم.
‫ولی داریم خوب پیش می‌ریم.
‫خوشحالم که داریمت، دکتر.
‫خوبیای خودشو داره.
‫سرنو، پیششون بمون.
‫نتونستم...
‫کلاً ح‍ حرف... نزنم...
‫و و ولی... خیلی کم...
‫شرمنده. ‫واقعاً شرمنده‌م.
‫م‍ م‍ م‍...
‫منو ب‍ ب‍ بکش...
‫ل‍ لطفاً... م‍ منو بکش...
‫حروم‌زاده.
‫دیگه دردی حس نمی‌کنی.
‫تقریباً تمومه.
‫حواست به دکتر فریرو باشه. ‫الآن می‌آم اونجا.
‫بله، سروان.
‫دیگه تکون نمی‌خوری.
‫مریضی؟
‫اون پایین چه غلطی می‌کنی؟ ‫ها؟
‫- صداش کن! ‫- کی رو؟
‫کی غیر از دکتر فریرو، نادون؟
‫این دیگه چه کوفتیه؟
‫نه، نه، نه، نه!
‫- ولش کن! ‫- نه، نه!
‫ولش کن! ‫لطفاً.
‫ببین! ‫نیگا کن چی گذاشته زیر تختت!
‫ها؟ ‫به‌نظرت این چه کوفتیه؟
‫اوفلیا، این چیز زیر تخت چی‌کار می‌کرد؟
‫این... یه ریشۀ جادوییه.
‫فان بهم دادش.
‫اینا به‌خاطر اون مزخرفاتیه که می‌ذاری بخونه.
‫نتیجۀ کارتو ببین!
‫خواهش می‌کنم، تنهامون بذار.
‫باهاش حرف می‌زنم، عزیزم.
‫خیلی‌خب.
‫هر طور میلته.
‫بهم گفت حالتو خوب می‌کنه. ‫خوبم کرد!
‫اوفلیا، باید به حرف پدرت گوش بدی.
‫باید عوض شی.
‫نه! ‫می‌خوام از اینجا برم!
‫منو از اینجا ببر یه جای دور، خواهش می‌کنم!
‫خواهش می‌کنم، بیا بریم!
‫مسئله به این سادگیا نیس.
‫بزرگ می‌شی و...
‫...خیلی زود می‌فهمی زندگی مثل قصۀ جن و پری نیس.
‫دنیا رحم و مروت نداره.
‫حتی اگه به قیمت زجر کشیدنت باشه،
‫اینو یه روز درک می‌کنی.
‫نه! نه!
‫اوفليا!
‫جادو واقعی نیس!
‫واقعی نیس؛ نه برای تو، ‫نه برای من، نه برای هیچ‌کس!
‫مادر! ‫کمک!
‫چرا اون کارو کردی؟
‫فقط همون کارو می‌تونستم انجام بدم.
‫نه. ‫می‌تونستی طبق دستورم عمل کنی.
‫می‌تونستم، ولی نکردم.
‫برای خودت بهتر می‌شد. ‫می‌فهمی؟
‫نمی‌فهمم.
‫چرا ازم اطاعت نکردی؟
‫مسئله اینجاست که...
‫...کورکورانه و الابختکی اطاعت کردن،
‫فقط به‌خاطر اینکه از کسی اطاعت کرده باشیم،
‫کاریه که امثال شما انجام می‌دن، سروان.
‫سروان!
‫گارسس!
‫بهیار ارتشو خبر کن! ‫فوراً بیارش!
‫بله، سروان.
‫سروان، همسرتون فوت کرد.
.‫چراکه فهم را به روش پروردگار راه نیست
...‫چراکه ذات بخشایش او
‫.در سخنان و در تسبیحش نهفته است...
‫چراکه هر چند خداوند پیامش را برای ما ‫فرستاده است،
.‫بر ماست که آن را دریابیم
...‫چراکه هر زمان آغوش خود را به روی ما بگشاید
‫.زمین چیزی جز یک میان‌تهی و پوسته‌ای بیهوده نخواهد بود...
.‫اکنون دیرزمانی است که این روح در شکوهی ابدی به‌سر می‌برد
...‫چراکه در محنت است که معنای زندگی و معصومیتی که
.در بدو تولد گم می‌کنیم را دوباره می‌یابیم...
.‫چراکه خداوند پاسخ را با حکمت بی‌کرانش در دستان ما می‌گذارد
،‫و چراکه او تنها در فقدان وجودش
.‫جایگاه خود در روح و روانمان را به ما گوشزد می‌کند
‫دکتر فریرو رو خیلی خوب می‌شناختی؛
‫درسته، مرسدس؟
‫همه‌مون، همۀ مردم این حوالی می‌شناختیمش، آقا.
‫الکنمون در مورد یه خبرچین گفت، داخل کارخونه.
‫فکرشو بکن.
‫درست جلو چشم من.
‫مرسدس.
‫لطف می‌کنی؟
‫نظرت دربارۀ من چیه؟
‫حتماً خیال می‌کنی یه هیولام.
‫قربان، مهم نیس کسی عین من ‫در مورد شخصی مثل شما چی فکر می‌کنه.
‫ازت می‌خوام امشب بری انبار و ‫برام بی‌زحمت برندی بیش‌تری بیاری.
‫چشم، آقا.
‫شب به‌خير، آقا.
‫مرسدس.
‫چیزی یادت نشد؟
‫آقا؟
‫کلید.
‫فقط من یکی ازش دارم، ‫درسته؟
‫بله، آقا.
‫می‌دونی... یه چیزی داره منو اذیت می‌کنه.
‫یه مسئلۀ کوچیک.
‫خیلی مهم نیس، ولی...
‫...روزی که اونا با وجود اون‌همه نارنجک و مواد منفجره...
‫...به انبار حمله کردن،
‫قفل در سالم بود.
‫به‌هرحال...
‫شک ندارم که مسئلۀ مهمی نیس.
‫خيلی مراقب باش.
‫فردا می‌بینمتون، قربان.
‫اوفليا!
‫اوفلیا، امشب قراره برم.
‫- کجا؟ ‫- نمی‌تونم بهت بگم.
‫- نمی‌تونم بهت بگم، ولی قول می‌دم... ‫- منو هم با خودت ببر.
‫- نه، نه. نمی‌تونم. نمی‌تونم. نه. ‫- منو هم با خودت ببر.
‫- بهت قول می‌دم که به‌خاطرت برگردم، دخترم. ‫- منو هم با خودت ببر.
‫- نمی‌تونم. قول می‌دم... ‫- منو هم با خودت ببر.
‫یه صدایی شنیدم...
‫نه...
‫انگار چیزی نیس. ‫همه‌جا ساکته.
‫مرسدس.
‫اوفليا.
‫چند وقته در موردش خبر داری؟
‫چند وقته داری به ریش من می‌خندی؟
‫جنده!
‫حواستون بهش باشه!
‫هر کسی هم خواست بیاد تو،
‫قبلش این دختره رو بکشین.
‫سوسیس.
‫تنباکو.
‫اگه ازم می‌خواستی، ‫با کمال‌میل بهت می‌دادمش، مرسدس.
‫اسم اونایی رو می‌خوام که این نامه‌ها رو نوشتن.
‫می‌خوام فردا پیش من باشن.
‫بله، سروان.
‫برو، گارسس.
‫مطمئنین، سروان؟
‫محض رضای خدا،
‫اون فقط یه زنه.
‫همیشه همین‌طور فکر می‌کردی.
‫همین‌جوری بود که تونستم نزدیک بشم.
‫چون کور بودی و منو نمی‌دیدی.
‫لعنت.
‫نقطه‌ضعف من اومده دستت:
‫غرور.
‫ولی ما اینجاییم تا نقطه‌ضعفای تو رو پیدا کنیم.
‫موضوع کاملاً ساده‌ست:
‫جناب‌عالی حرف می‌زنی...
‫...و منم باید بفهمم...
‫...که تک‌تک حرفات عین حقیقته.
‫حالا که قراره این کارو بکنیم،
‫چند تا چیز کوچولو آوردم.
‫اصلاً پیچیده نیستن.
‫چیزای دم‌دستی‌ان.
‫همون اول نمی‌تونم بهت اعتماد...
‫من یه آدم پیر و بدبخت نیستم، آشغال!
‫مادرجنده!
‫حتی فکر دست زدن به دختره هم به سرت نزنه.
‫اولین حیوونی نیستی که سلاخیش می‌کنم!
‫- می‌گم. ‫- هیس!
‫گذاشت بره.
‫چی داری بلغور می‌کنی؟
‫آهای!
‫بگیرینش!
‫- برو! بیارش پیش من! ‫- سروان...؟
‫احمقا، بیارنیش پیش من!
‫به سمت کوهستان!
‫بهتره که با میل خودت همراهمون بیای.
‫سروان بهم گفت اگه مثل آدم...
‫خوشگل‌خانوم، کصخل‌بازیا رو بذار کنار.
‫اگه قراره کسی تو رو بکشه،
‫ترجیح می‌دم خودم این کارو بکنم.
‫تصمیم گرفتم...
‫...بهتون یه فرصت دیگه بدم.
‫قول می‌دین به حرفام عمل کنین؟
‫حرفایی که بهتون بزنمو انجام می‌دین؟
‫بی‌چون‌وچرا؟
‫این آخرین فرصتتونه.
‫پس...
‫...خوب به حرفام گوش کنین.
‫علیاحضرت،
‫برادرتونو هر چی زودتر...
‫...بردارین و بیارینش پیش من...
‫...جای هزارتو.
‫برادرم؟
‫لازمش داریم.
‫ولی...
‫دیگه سؤالی نباشه.
‫در قفله.
‫با این شرایط،
‫خودتون یه در درست کنین.
‫اجازه دارم، سروان؟
‫سریع بیاین.
‫حالا دیگه چی شده؟
‫سرنو برگشت. ‫مجروح شده.
‫مجروح؟
‫گارسس کجاست؟
‫چند نفر اونجا بودن؟
‫دقیق نمی‌دونم، سروان، ولی...
‫...حداقل پنجاه نفر.
‫بقیه برنگشتن و ایست‌بازرسی‌هام جواب تماسمونو نمی‌دن.
‫توی اردوگاه چند نفر داریم؟
‫بیست نفر... شایدم کم‌تر، قربان.
‫قراره از اینجا بزنیم بیرون.
‫من و تو، با هم.
‫نترسی.
‫هیچ اتفاقی واسه‌ت نمی‌افته.
‫اطراف جنگل کشیک بذارین.
‫به‌محض اینکه یکی از گشتی‌ها برگشت، ‫می‌خوام ببینمش.
‫با سرهنگ دوم تماس رادیویی بگیرین.
‫فوراً به نیروی کمکی نیاز داریم!
‫بله، سروان.
‫بذارش سر جاش.
‫اوفليا!
‫سریع، علیاحضرت!
‫بدینش به من!
‫ماه کامل تو آسمونه...
‫...و می‌تونیم درگاهو باز کنیم.
‫اون چیه تو دستت؟
‫فقط اگه خون یه آدم بی‌گناه روش بریزیم، ‫باز می‌شه.
‫فقط یه‌کم. ‫یه نیش کوچیک و تموم.
‫این آزمون نهاییه.
‫بجنبین.
‫قول دادین بدون مخالفت به حرفام گوش بدین!
‫- بچه رو بدین! ‫- نه!
‫برادرم پیش خودم می‌مونه.
‫دارین مقام شریف خودتونو فدای این بچۀ نُنُر می‌کنین که حتی به‌زور می‌شناسینش؟
‫آره. ‫حاضرم فداش کنم.
‫به‌خاطر اون، بی‌خیال حق مسلّمتون می‌شین؟
‫اون؟ ‫کسی که به‌خاطرش تحقیر شدین و بهتون توجه نمی‌شد؟
‫آره. ‫از خیر حق مسلم خودم می‌گذرم.
‫پس بیاین شما رو به خواسته‌تون برسونیم...
‫...علیاحضرت.
‫نه!
‫پسرم.
‫به پسرم بگین...
‫بهش بگین پدرش کی مرد.
‫- بهش بگین که من... ‫- نه.
‫حتی قرار نیس اسمتو بدونه.
.‫برخیز، ای دخترم
.‫به پیش بیا
‫پدر.
‫ترجیح دادی به‌جای ریختن خون یک بی‌گناه، ‫خون خودت ریخته بشه.
‫این آخرین و مهم‌ترین آزمون بود.
‫انتخاب درستی هم کردین، علیاحضرت.
‫بیا نزد من...
‫...و کنار پدرت بشین...
‫...که زمان بسیاری به‌انتظارت نشسته.
...‫گفته می‌شود که شاهدخت به سرزمین پدرش هبوط کرد
‫و در آنجا برای قرن‌ها با محبت و انصاف حکومت کرد؛...
...آن‌طور که موردعلاقۀ مردمانش بود
،و در سیر زندگانی‌اش... ‫آثار اندکی بر جای گذاشت...
...که تنها بر کسانی آشکار است...‫
‫.که می‌دانند باید کجا در پی‌اش باشند...
«هزارتوی فان» (هزارتوی پَن)
..:::ارائه شده توسط وب سایت چاکو مووی:::.. مرجع دانلود فیلم و سریال بدون سانسور
آدرس سایت: chakomovie.com تلگرام و اینستاگرام ما: @chakomovie
مترجم: شاهان ‫shahan_sub@