ارائه شده توسط وبسایت چاکو مووی ::. ChakoMovie.Com .:: چاکو مووی را در تلگرام دنبال کنید @ChakoMovie
ون گوک، 37 ساله، نقاش هلندی ساکن Auvers
در میدان شهر با یک تپانچه به خود شلیک کرد اما فقط زخمی شد
به اتاقش بازگشت، جاییکه دو روز بعد در آنجا فوت کرد.
این فیلم یک سال بعد از مرگ ون گوک اتفاق میافتد
ماجرا در آرلس اتفاق میافتد... سال 1981
وینسنتِ دوست داشتنی
اون یارو همیشه دنبال دردسر میگرده.
این بخاطر پدرمه
زدیش... درسته؟ قضیه تموم شد.
-اینجا چه خبره؟ -آاااه... قربان...
این آرماند جوان نبود که باهاش دعوا میکردی؟
بله، قربان.
-بخاطر چی؟ -بخاطر یه موقرمزِ دیوونه
- یه نفر نقاش که میشناختمش. - واقعا؟
اون اینو انداختش قربان.
من برش میدارم. آروم، سرباز.
همونطور که میبینم یه اشفتگی بوجود آوردی
- اون این نامه رو بیرون انداخته. -اون نامه من نیست.
اون مال وینسته.
آقای تئو ون گوک. اون برادر وینسته ... درست نیست؟
آره... وینسنت اونو از خودش به جای گذاشته
در تمیزکاری خانه‌ی قدیمی این پیدا شده
اون دادش به پدرم و اونم دادش به من من باید تحویلش بدم.
ببین این کار به من مربوطه
شغل من شکل دادن به آهنه... نه رسوندن نامه.
از خودت پذیرایی کن.
اون احتیاجی بهش نداره... درسته؟
دلیلی نمیبینم نامه‌ی یه شخص مرده رو تحویل بدم.
پدرت میخواد فقط اظهار تاسفش رو نشون بده.
بخاطر چی؟ پس چرا هیچکسی همچین کاری رو هیچوقت برای ما انجام نمیده؟
باعث شد خانواده من منفور بشن... وقتی که پدرم امضای درخواست رو رد کرد.
- برای بیرون انداختنش از شهر - من امضاش کردم.
خوب به نظر نمی‌‌رسید. اون دیوونه بود.
نه... نبود... مرد جالبی بود...
کارها زمانی عجیب شد که دوستش گئوکن سر و کله‌ش پیدا شد.
اون خیلی مشتاق بود...
وقتی که خانه‌ی زرد تبدیل به پاتوق نقاش‌ها شد. خانه زرد نقاشی‌ای که در سال ۱۸۸۸ توسط ونسان ون گوگ کشیده شده است. این نام اشاره‌ای است به طرف راست ساختمان شماره ۲، میدان لامارتین، شهر ارل فرانسه، خانه‌ای که، در سال ۱۸۸۸، ونسان ون گوگ آنرا اجاره کرد.
صندلی کجاست؟
اوووه... اره... عالیه...
اما نهایتا وقتی که اون اومد...
اونا به سرعت جای روابط دوستانه اونها با دعوا عوض شد.
نه... نه...
نه... نه... نمیتونی بری... نمیتونی اینجا رو ترک کنی.
اروم باش... وینسنت...
-سلام - سلام وینسنت
- یه هدیه برات دارم - دعوا کردی؟
- مراقبش باش. - اووه... چه دلچسب.
یه مرد عجیب!!
من اینجوری بیادش نمیارم.
اون نادون گوشش رو قطع کرده...
اونا قصد دارن کنارش بزارن... درسته؟
نه... داره کمک میکنه.
باشه... پس یه مست لایعقل میخواد به اون کمک کنه.
بگو... بگو... اگه میتونی دوباره جملتو بگو...
عصرتون بخیر آقایون... شما پسر منو ندیدید؟
اوووه... اقای رولین! بله... میتونید داخل پیداش کنید...
اون باید الان توی قطار پاریس باشه.
بنظر نمیرسه اون برنامه‌ای داشته باشه الان جایی بره.
خواهیم دید...
اووووه... توی هچل افتاده...
دنبالش میگرده.
عصر بخیر... جوزف...
چرا نمیفرستی ش؟
اینکارو کردم... نامه برگشت خوردد با عنوان "غیرقابل تحویل"
اگه سیستم پستی شماها نمیتونه پیداش کنه...
چی باعث میشه فک کنید که من میتونم پیداش کنم.
از نبوغت استفاده کن پسر
آقای تئو ون گوک آدم معروفیه... از دو و وریا بپرس...
خب وقتی پیداش کردم... چی بهش بگم؟
عادیه که با یه همچین جمله‌ی معمولی شروع کنی: "بخاطر گم شدن شما متاسفم"
مستی باید از کله‌ت بپره...
نه... نمیتونم برم... خیلی دیر شده.
شما باید کمال همدردی منو...
به مادر و برادرتون انتقال بدید.
مارسل کوچولو رو فراموش نکن... اون دوست اون هم بود.
اون ده ماهه بود.
بچه کوچولو ها شبیه حیوونا هستن.
میتونن قلب یه انسان رو از توی چشاش بخونن.
مطمئنا.
اونا از بزرگترها خوش قلب ترن.
به جینو نگا کن...
اون با یه لبخند روی صورتش پول وینسنت رو گرفت
و بعد یه دادخواست برای محکوم کردنش امضا کرد.
هی...
به یاد بیار... تو گفتی جینو نامه رو به مدت دو سال داشته...
نمیخوام آقای تئو فک کنه که ما هیچ کاری انجام نمیدادیم.
به جینو بگو که اون هیچ ناراحتی‌ای به خودش راه نداد موقع تحویل نامه
تا وقتی شنید که اون...
خودکشی کرده؟
چرا فک میکنی باور کردنش سخته؟
با چشات دیدی که چه اتفاقی افتاد.
اون یه ناراحتی‌ای داشت که عادیه... و برای همه اتفاق میافته
وقتی ضعیف هستی.
زیاد عمر کن... خواهی دید که...
زندگی میتونه حتی قوی رو هم از پای در بیاره.
بعد از ماجرای گوش... هیچکس بهش شانس زیادی نمیداد...
حتی بچه‌هایی که اذیتش میکردن.
از اونجا بروووووووو
کلاهتو ورش دار... زود باش... از اینجا بروووووو...
ما قهرمانیم... ما پادشاهیم...
من بهش میگم ضعیف...
و بچه‌ها... اونو تا تیمارستان دنبال کردن...
و همسایه‌هاش و پلیس...
و شهردار و کل شهر...
علیه یه مرد بیمار...
اون حتی خودشو تسلیم تیمارستان سَنت رِمی کرد تا بهبود پیدا کنه... و همینطور هم شد...
اون منفصل شد... و درمان شد...
این بدین معنی نبود که تا ابد سالم میمونه...درسته؟
من کاملا احساس ارامش میکنم و شرایط نرمالی دارم.
این چیزیه که برای من نوشته... شش هفته قبل از مرگش...
چطور یه مرد میتونه در مدت شش هفته
از آرامش کامل رسیده باشه به جایی که خودکشی بکنه؟
غم‌انگیزه... میفهمم...
اما توی این زمان رسوندن این نامه چه منفعنی میتونه داشته باشه؟
اونا خیلی به هم نزدیک بودن.
وینسنت هر روز برای برادرش نامه می‌نوشت.
من می‌دونم... من نامه‌های اونو دسته‌بندی می‌کردم.
اگه اون من بودم... می‌خواستمش...
اما اگه تو جای اون بودی... هیچوقت نمیخواستی...
اگه تو مرده بودی...
و احتمالا یه نامه برای من می‌فرستادی...
من نمی‌خواستمش!!!!!!!!!
می‌خواستی؟ یا نمی‌خواستی؟
اگه از طرف من بود؟؟؟؟
دیوانه...
شنیدم شما تهیه‌کننده‌ی نقاشی‌های ون گوک بودید.
پس فک کردم که شاید تئو رو بشناسید...
فک میکنم یکم مشروب احتیاج داریم... کنیاکه... بشینید...
توی جاییکه ما ادرسشو داشتیم دیگه زندگی نمیکنه...
اون یارو گفتش که شاید شما بدونید...
من می‌ترسم که شما هیچوقت اون نامه رو به تئو ون گوک تحویل ندید.
فهمیدم... خب... چرا؟
دو تا قلب...
یک ذهن... این چیزیه که ونسنت به من گفت...
شاید بالاخره واقعا راست بوده باشه.
چون بعد از مرگ ونست روحیه تئو شدیدا فرو ریخت...
یه چیزی برات آوردم عشق من...
قبلا هم روحیه‌ی شکننده‌ای داشت...
اما مرگ ونست اونو به کل نابود کرد...
اواخر اون دو تا کل روز رو با هم میگذروندن...
اما ونسنت اصرار داشت که زمان را با حرف زدن راجع به زندگی بگذرونه...
نه راجع به مرگ.
و هیچ نوشته‌ای هم راجع به خودکشی وجود نداشت...
پس این یک راز باقی موند.
و تئو مدام از خودش اینو می‌پرسید که "چرا؟؟؟؟؟"
شش ماه بعد از اینکه وینست رو به خاک سپردیم...
تئو هم مرد...
واااااو... هردوی اونا!!!!
بهم بگو ونسنت چطور مرد؟
اون به خودش شلیک کرد.
در مزرعه گندم آئورس...
کنار سه پایه‌ش... در حال انجام کاری که عاشقش بود... نقاشی تا آخر...
می‌دونی چرا؟ نه...
تئو فک می‌کرد که ناامیدی اون از گذشته‌ش نشات می‌گیره...
اون خیلی تلاش کرد که جایگاهش رو در خانواده تثبیت کنه
اما هرگز موفق نشد.
وینست به من گفته بود که اون صرفا بچه‌ی بزرگ خانواده محسوب میشه... نه اولین بچه...
یک وینسنت دیگر در حال متولد شدن بود... یک برادر بزرگتر...
اون فک می‌کرد که این پسر یه وینستِ فوقالعاده بود....
و هرگز به چشم مادرش نیومد...
اون تلاش که چیزی بشه که اونا میخواستن...
اون خواست که در تجارتخانه آثار هنری عمویش مشغول بکار شود.
سعی کرد شغل پدرشو ادامه بده... در کلیسا...
اما قبول شدن از آزمون‌های کشیش شدن برایش دشوار بود.
پس کارشو بعنوان مبلغ مذهبی پایین مرتبه ادامه داد.
که حتی از اون هم زده شد...
یه بن بست دیگه...
اما تئو میگه به اون ایمان داره....
و اگه وینست برای نجات خودش بجنگه...
اونم در کنارش خواهد جنگید.
و همینطور هم شد...
وینسنت اولین در بیست و هشت سالگی قلمو به دست گرفت.
و با حمایت تئو... توفقی برای او وجود نداشت...
بعدش چی شد؟
قضیه‌ی پاریس اتفاق افتاد.
اون هم اومد به اینجا... مثل کاری که همشون کردن...
Todos. Monet. Toulouse. Signac.Bernard. Manet.
بخاطر اینکه هر اتفاقی که توی هنر بیافته، همینجا میوفته...
کجا رو میتونی شبیه پاریس پیدا کنی که توش همه‌ی نقاشیا فروش برن؟
حتی نقاشی PÈRE TANGUY البته!
پیشخدمت
به سلامتی...
نگاش کن... همیشه در حال کشیدن نقاشیه...
اون چیه؟
یه تازه وارد... از کجا اومدی؟
برای خیلی از هنرمندا پاریس مقصد نهاییه... ولی نه برای اون...
اون ادامه چیزی که برای یاد گرفتنش به پاریس اومده بود رو متوقف کرد...
پس اون راه خودشو در پیش گرفت.
دوباره اونو دو سال بعد دیدم.
آرومتر بود... مطمئن تر...
- متشکرم پِره. - مواظب باش.
و من فکر کردم...
این همون مردیه که داستانش پایان خوشی داره.
سرانجام اون به پا خواستن خودشو شروع کرد و حرکت انقلابی او موفق شد.
تصورشو بکن... چقدر شوکه کننده بود...
ایستادن جلوی تابوت وینسنت... شش هفته‌ بعد.
خیلی ناراحت کننده‌س...
برای همه اون یه کسی بود که خودشو وقف هنر کرده.
اما برای من اینطور بنظر نمیرسه.
اما چرا؟
فقط هشت سال طول کشید که...
اون از یه آماتور تبدیل شد به یه هنرمند تاثیرگذار... غیرقابل باوره
مونه اونو تحثینش میکنه...
بعنوان ستاره‌ی درخشان هنرمندان مستقل.
طبق گفته دکترش اون معالجه شده بود.
دکتر... گَشِی...
کسی که در آئورس از وینسنت پرستاری کرد.
در مراسم خاکسپاری دیدمش...
تعداد کمی از هنرمندان پاریس اومده بودن.
و اون.
که فک کنم برادرش بود.
تنها کسی بود که سخنرانی کرد...
و در حین سخنرانی مدام گریه میکرد..
یک ساعت بعد در اون اطراف میگشت...
بهترین نقاشی وینست رو از روی دیوار برداشت... مثل اینکه متعلق به خودش بود.
گفتش که تابلوها به اون تعلق دارن...
بنظر عجیب میومد که تئو کاملا به دکتر اعتماد داشت.
متوجه شدم که اون هنوز به خانواده‌ی ون گوک نزدیکه.
شاید بهتر باشه از اون بپرسیم چرا وینست اینکارو کرد.
این پدر منه که میخواد بفهمه "چرا؟"
من فقط میخوام این نامه رو به اون برسونم.
ون گوک حالا فقط یه روح توی پاریسه.
مجبورم بگم که باید این نامه رو به پدرتون برگردونید.
همراه با اظهار همدردی من.
پدر عزیزم... بنظر میرسه که باید سفرم رو ادامه بدم.
باید یه گیرنده‌ی جدید پیدا کنم.
از آنجاییکه متاسفانه تئو فوت کرده...
یه دکتری هست که
که فک میکنم میتونم نامه رو بهش بسپرم.
پس به آئورس میرم.
عذرخواهی منو به رئیسم اطلاع بده.
صبح بخیر... خانم
بله؟
من اومدم اینجا که دکتر گشی رو ببینم.
واقعا؟ قرار ملاقات داشتید؟
نه.
یه نامه از طرف وینسنت ون گوک دارم.
از دوستان پدر من
حالا؟
تو میدونی که واقعا مرده؟
بله
دکتر الان پاریسه... تا فردا برمیگرده...
بهتون اطمینان میدم که نامه به دستش خواهد رسید.
ترجیح میدم نامه رو شخصا بهش بدم.
یه سولاتی از دکتر راجع به وینسنت دارم.
خب... من راجع به ون گوک به شما هرچی بخواین میگم.
اون خودِ شیطان بود.
این یه نظر پزشکیه؟
با نگاه کردن بهش فهمیدم که همه چیز با یه فاجعه تموم میشه
من اینو داشتم
نگاه گمشده
که اونجا یه دیوانگی در جریان بود... جوری که جرات نمیکردی بهش نگاه کنی.
اینجا آخر باغه...
هیچ چیز تا وقتی که اون پیداش شد اونجوری نبود.
پیامتو خواهم رسوند.
بهت اطلاع میدم که دکتر چه زمانی میتونه تو رو ببینه. کجا اقامت داری؟
وینسنت کجا اقامت داشت؟
در مسافرخانه‌ی راوو...
میتونید اونجا پیدام کنید.
شما نمیتونید اونجا بمونید... اونجا یه لونه موش کوچیکه...
دکتر یه جای دیگه رو مشخص کرده...
اما احتمالا اون سوراخ موش بهتر باشه.
به این ترتیب... اونجا همونجاس که شما میتونید پیامتونو بفرستید...
این وضع رو عوض نمیکنه... نه؟
ما توی اون خونه به اندازه‌ی کافی برای اون دیوونه گریه و زاری کردیم....
دنبال چیزی میگردی؟
دنبال صاحبش میگردم.
الان داری باهاش صحبت میکنی!
تو صاحبش هستی؟
والدینم صاحبش هستن ولی رفتن عمه مو ببینن...
ولی فک کنم به مدت دو روز بتونم صاحبش باشم...
چه لباس خوبی...
لباسی برازنده‌ی صاحب خانه
وقتی که پدرم اینجاست این لباسو نمیپوشم... باعث میشه بتونم وظایفمو انجام بدم
میدونم چجوریه
چیزی احتیاج داری؟
نمیتونم ردش کنم...
یه فنجون قهوه‌ی داغ
چی باعث شده بیای آئورس؟
دوست پدر من... وینسنت ون گوک...
ما متوجه شدیم که اون خودکشی کرده
اون اینجا سکونت داشته...
میدونم...
تو شنیدی چه اتفاقی افتاده؟
خیلی وحشتناک بود...
من ساعت هفت شام رو برای مستاجران سرو کردم.
و... اون اینجا نبود ولی بعدا پیداش شد...
اما یه مشکلی وجود داشت...
آقای وینسنت... آقای وینسنت... حالتتون رو به راهه؟
پدرم رفت دنبالش...
خوبید؟
اوه خدای من!!! شما چیکار کردید؟
سعی کردم خودمو بکشم...
اونا دکتر گَشِی رو صدا کردن...
اون هیچ حرفی به وینسنت نزد.
اون دو تا فقط به همدیگه نگا کردن
درست مثل دو تا گرگ خشمگین
وینسنت روی تخت دراز کشیده بود با یه گلوله در شکمش...
اون از درد گریه میکرد و اونا سعی میکردن گلوله رو دربیارن.
و دکتر گشی... که دکتر سابق ارتش بود...
اون باید بدونه چجوری گلوله رو دربیارن
اون هیچ کاری انجام نداد.
اون با نامیدی اینجا رو ترک کرد.
صبح روز بعد...
شایعات راجع به وینست در سراسر شهر پخش شد...
و ساعت هشت...ژاندارم ریگامون در رو کوبید...
داری چیکار میکنی؟
نمیتونی تنهاش بذاری؟ نمیبینی که وضعش رو به راه نیست؟
من دارم وظیفه مو انجام میدم آقای راوو... همش همین...
تپانچه کجاست؟
نظری ندارم.
پدرم مجبورش کرد بره...
اون میگه ریگادون آخرین شخصیه که یه مرد در حال مرگ باید ببینه.
آقای تئو... بعدازظهر اومد... و داد میزد که "چه اتفاقی افتاده؟"
و خیلی وحشتناک بود...
هیشکی نمیدونه...
و بعد... همه چیز عادی و آروم بود...
و گمون کردم که که اون خوب میشه...
اگه فقط اون میتونست یکی از اونا باشه.
اما وقتی شب فرا رسید.
تب اش بیشتر شد و ضعیف تر شد...
تقریبا ساعت یک و نیم بود که تئو رسید...
و همه ما میدونستیم که کار تمومه...
و وینسنت مرده...
فک میکنی چرا اون اتفاق افتاد؟
خودت دیدی که اون میاد؟
خوشحال بود.
صادقانه میگم که بود... واقعا...
اینو میدونی که دکتر گشی تلاش کرد اونو به یه سمت دیگه ببره؟
اما نه.
و ما جامونو دوس داشتیم...
نه اینکارو نکن... داری لباستو خراب میکنی... جاااااااانااااااااا
بنظر دلت براش خیلی تنگ شده!
اتاق میخوای؟ بستگی به قیمتش داره...
بفرمایید... قیمت اتاق چنده؟
بستگی به اتاقش داره.
یه خارجی دیگه.
ما از اون خوشمون میومد.
اونم ما رو دوست داشت.
اون یه مرد خوب و آروم بود.
معلومه تو اونو دوس نداشتی؟
اینطور نیست... اون میتونست کارای خارق العاده‌ای انجام بده.
جز زمانی که نقاشی میکرد...
مابقی اوقات آدم نرمالی بود.
خارق العاده؟ آره...
روز اول یادم میاد... یه روزی بود... شبیه امروز...
یه طوفان مهیب اتفاق افتاده بود...
همه دنبال پناهگاه میگشتن و من اونو دیدم.
اون اونجا زیر بارون با لباسش وایستاده بود.
و من گمون کردم که این بخاطر هیجان و احساس روز اوله...
اما نه... اون همیشه این شکلی بود...
همیشه در حال نقاشی بود... مدام... بدون توجه به شرایط اب و هوایی...
شنیدم که خیلی به دکتر نزدیک بود...
چی؟ با دکتر گشی؟ نه من همچین چیزی نگفتم...
اون خیلی عوضی بود.
اما به برادرش خیلی نزدیک بود.
از روی تعداد نامه‌هاشون میشه قضاوت کرد.
میدونم... پدرم پستچی ش بوده...
پس حالا میدونی...
وقتی میخوابید من تعجب میکردم... دائما نقاشی میکرد تمام روز... (خیلی پر کار بود)
نوشتن اون نامه‌های طولانی
خوندن اون کتابهای قطور
فک کنم بتونم بگم خیلی منظم بود
وینسنت؟
بله... میتونستی ساعتتو باهاش تنظیم کنی.
نقاشی کردن از هشت صبح تا پنج عصر... طوری که انگار یه شغل رسمی داره...
همه جا میرفت.
به چاپوناک
مزرعه... جنگل... رودخانه...
اون عاشق رودخونه بود...
با قایقران صحبت کن... اون بهت خواهد گفت...
ازش لذت برید... خانمها...
آرماند رولین هستم.
دوست وینسنت ون گوک. (Late Friend: ادعای دوستی با کسی که هیچوقت ندیده باشی)
خوشوقتم.
شنیدم اون خیلی دوس داشت اطراف رودخونه بگرده.
وینسنت؟ بله
اون این طرفا میومد
حتی قبل از سپیده دم. برای شکار نوعی خاصی از نور صبحگاهی.
چیز زیادی راجع به شکارِ نور نمیدونم.
اما اینو می‌دونم که کلی چیز راجع به زندگی این پایین می‌تونی ببینی... اگه قایق منو بگیری...
خوبه که میدونی...
اون خیلی با کسی حرف نمی‌زد.
بیشتر این دور و اطراف مینشست و تماشا می‌کرد.
بعضا نقاشی می‌کشید.
یه بار... فقط ما دو تا بودیم... من ماهی می‌گرفتم...اون نقاشی می‌کشید....
اونقدرا هم که بنظر می‌رسید آروم و ساکت نبود.
موقع نقاشی کشیدن انواع و اقسام صداها رو از خودش درمیاورد.
مثل یه ماشین بخار خرناس می‌کشید.
بعدش یه مرتبه...
ساکت می‌موند.
خیلی خوشحال بنظر می‌رسید... وقتی که اون کلاغ چرکین نزدیک و نزدیک تر می‌شد.
اون هیچ اهمیتی نمیداد که کلاغه داره غذاشو میخوره.
و با خودم فک کردم... این آدم چقدر تنهاست...
که حتی یه کلاغ دزد هم میتونه روزشو بسازه.
بعد اون تابستون...
اون وقتشو با بچه پولدارایی که مهمونی‌های روی قایق برگزار می‌کردن گذروند
اونا همیشه با دخترا میومدن.
افسارگسیخته‌ها... میدونی که منظورم چیه؟
آره... ما با یکم پول میتونیم انجامش بدیم. چقدر پول میدی؟
وینسنت بین اونا خجل به نظر میومد.
اون هرگز در مورد خانم‌ها خوش شانس نبوده.
فک می‌کنی... بزار بهت بگم... اون با دختر گشی اومد.
من اونو دیدم.
قشنگه... مثل یه عروسک چینی میمونه.
اونه
یکی از اون سر به زیراس...
من توی این دهکده کار می‌کردم... قبل از اینکه گشی بیای اینجا...
حتی یه کلمه هم باهاش صحبت نکردم.
گرچه، اون و وینسنت
به اون شیوه با هم صحبت می‌کردن.
میدونی...
انگار صحبت کردن با همدیگه لذت بخش ترین کار توی دنیا بود.
من فقط میتونم پاتو ببینم.
خدا میدونه چی توی اون دیده بود.
سنش دو برابر اون بود.
ودر کنار دختره یه ولگرد شبیه بود...
بنظرت اتفاقی داشت بین اونا رقم می‌خورد؟
میگفتن که واسه نقاشی کشیدن میان.
اما اونا یه قایق میگرفتن. که اغلب زن و شوهرا اینکارو میکنن.
اما اینو می‌خوام بهت بگم.
وینسنت... بنظر می‌رسید حالش خوبه...
بعدش با یه دختر میاد اینجا
که براش خیلی زیاد بود و بعدش شنیدم که خودشو کشت.
شاید تو باید با اون صحبت کنی.
مطمئن نیستم کلفتش بهم این اجازه رو بده.
اون...
تمام بعد از ظهر رو توی کلیسا میگذرونه. اون اونجا یجور نگهبانه.
اون قطعا منو دور میکنه.
بیا... باید تشنه باشی...
مهمون ما
تو چه خوبی
پدرت بهت تذکر نمیده؟
اینجا نیست که تذکر بده.
یه چیزی بهت میگم.
اینو ازت قبول میکنم... به شرطی که اجازه بدی به یه شات دعوتت کنم...
عصر بخیر رفقا... کی داره برنده میشه؟
من حیرت زده شدم... وینسنت و مارگاریت دوست بودند؟
قایقران گفت که اون بنظر دوست میومدن.
خب... این میتونه اینو توضیح بده که چرا اون هر روز سر قبرش گل میبره.
و جرو بحث بین وینسنت و دکتر رو هم میتونه توضیح بده.
کدوم بحث و جدل؟
یکی دیده که وینست محل دکتر رو ترک کرده.
و در رو محکم بسته...
چه معجزه‌ای که لولاهاش از جا درنیومده.
اما کلفت خونه... اون اطراف داشته میرفته...
میگه که دکتر گشی دیگه اجازه نمیداده که وینست دخترش رو ببینه
دکتر گشی بیش از حد از دخترش محافظت میکنه... لازم نیست انقدر...
کجا داری میری؟ به کلیسا.
خدا برکت بده.
خوشحالم که میبینم به خدا احترام میزاری.
برخلاف رفیقت.
دوست پدرم.
میدونی که وینست روز یکشنبه مرتکب اون عمل بیشرمانه شد؟
تو چیزی نمیدونی... من اونروز دیدمش...
توی مسیرم بسمت کلیسا بودم.
خندیدن و شوخی با اون پسرهای سکرتنی...
مشروب میخوردن و خدا رو مسخره می‌کردن.
با اینکه میدونستن در روز خدا (یکشنبه) چه اتفاقی میافته.
و وقتی فک میکنم به اینکه چی مجبورش کرد که پیش اون دکتر پست بره
با برادرش جوری قدم میزدن که انگار از یه خانواده ی سلطنتی هستن.
مثل اینکه باغ خودش بود. مثل اینک مهمونای خودش بودن.
اون خوب لباس میپوشید.
اما بنظر میرسید قبل از اینکه بخواد دستش به میز برسه میافته و میمیره.
میتونستم تب رو توی چشماش ببینم.
توی اولین نگاه جزئی.
و خود هنرمند بزرگ.
همیشه عصبانی بود.
غذامونو با حرص قورت میداد.
و باعث در هم و برهم شدن اوضاع در اینور و اونور میشد.
خب...
برای پروردگار نباید صبر کرد.
متحیر بودم که چقدر باید صبر میکردیم تا تو برگردی.
نقاشی تو رو کشیده... نه؟
خب... واسه چی اینجایی؟
دیگه کجا میتونه باشه؟
اوه... نمیدونم... بیا بفهمیم...
دریانوردی دور دنیا؟
گرفتن یه دزد؟
حرف زدن با یه زن جوان زیبا؟
بخاطر اینکه میخوام یه چیزی با وینسنت انجام بدم...
مطمئنم حالا که مرده میتونی کارای زیادی باهاش بکنی
فهمیدم که هر روز سر قبرش گل میبری.
نمیشه به اینکار گفت یه کاری واسه‌ی وینسنت انجام دادن؟
حتی اگه مرده باشه؟
اوه... اون کار...
من خارج از احترام این کار رو واسش انجام میدم.
اون هنرمند بزرگی بود. گلها رو دوس داشت.
خب همین...
بنظر با شما خیلی خوب بود. بنظر میرسه شما با هم دوست بودید.
من اینطور نگفتم.
اون اینجا بود که پدر رو ببینه.
اون دکترش بود و بعدا دوستش شد.
جای تعجبی نیست. اونا هردو هنرمند بودن.
اونا نقاشای مشابه رو دوس داشتن.
همدیگه رو درک میکردن.
وقتی که پدر
برادر و خانواده‌ی وینسنت رو برای ناهار روز یکشنبه دعوت کرد.
وینسنت به شوخی گفت که پدرم برادر سومشه.
به سلامتی همگی.
پس شما شبیه یه خانواده‌ی بزرگ بودید؟
اون گاهی اوقات اینجا نقاشی می‌کشید.
یکی دیگه... بنظرم...
این قسمتی از رفتار پیشنهادی پدرم بود.
ولی ما خیلی اجتماعی نبودیم.
پس وقتی با هم میرفتین رودخونه... این اسمش اجتماعی بودن نبود؟
به رودخونه؟
قایقران گفت شما به هم قایق کرایه میکردید.
و بنظر می‌رسید همدیگه رو خیلی خوب بشناسید.
مردم فک میکنن همه مدل چیزی توی این دهکده دیدن.
حتما یه دختر دیگه رو دیده... بهت که گفتم، من عادی و ساده میشناختمش.
بخاطر پدر اون اینجا بود.
اونا طرز تفکر متجانسی داشتن. در مورد همه چیز متفق القول بودن.
همه چیز؟ واقعا؟
دختر راوو میگفت که دکتر و وینسنت با هم بحث و جدل داشتن.
خدا همه چیزو میدونه
من اهمیتی به شایعات دهکده نمیدم.
مردم میگن وینست رو وقتی داشته با عصبانیت از اونجا میزده بیرون دیدن... با فاصله‌ی زمانی نه چندان زیادی از مرگش
و پدر شما هم دنبالش میدویده.
خب که چی؟
شما فکر میکنید یکم جر و بحث با پدر من باعث مرگ وینسنت شده؟
فک میکنید تقصیر پدرم بود؟ نه؟
من اینو نگفتم.
بهتره که همین الان اینجا رو ترک کنید.
روز بخیر.
سرت شلوغه امشب نه؟ نه... پنیرتون...
پدرتون چطوره خانم آدلاین؟
خوبه... ممنون... چیز دیگه‌ای میخواید براتون بیارم؟
نه ممنون... ممنون... نه...
بسیار خب.
خیری سرت شلوغه... پس نمیتونی با من صحبت کنی؟
اگه بشینم و یه چیزی بخورم...
ازم می‌پرسن پس کی به یه جای بزرگ می‌رسی؟
چه پر تلاش!
تو واقعا بهم یه ایده دادی
ایده‌ی روبروی شدن با مارگاریت گشی
پس تو با خودت راه افتادی دنبال یه خانم توی قصر؟
چطور شد؟
اون بهم گفت وینسنت رو نمیشناسه.
اونا به سختی چهار تا کلمه با هم حرف میزدن.
بهت که گفتم... نمیتونی هر حرفی که گشی‌ها میزنن رو باور کنی.
یادم میاد وقتی که وینسنت نقل مکان کرد.
مردم ازش میپرسیدن که ایا خویشاوند گشی‌هاست یا نه.
اون بیرون اونا خیلی شبیه بودن.
موهای قرمزی داشتن.
همون نگاه غم آلود توی چشاشون بود.
هیچوقت تا حالا چیز مثل این ندیدم.
اما اون تو... قضیه فرق میکرد.
وینسنت مثل گشی‌ها کشش نداشت.
اون خیلی مهربون و با ادب بود.
سلام جرمین.
بیا بالا
خب امشب قراره چی بکشیم؟
یه جوجه لطفا... شاید یه چیزی هم داره میگه...
باشه... یه جوجه.
با پاهای لاغر... شبیه تو... یه دم...
جرمین، چرا از تختت اومدی بیرون؟
مشکلی نیست.
برگرد توی تختت. مشکلی نیست.
میدونم. من جوجه میخوام.
مارگوریت گفت برادرش اومد.
تو اونو دیدیش؟
اما شنیدم که به دعوت خانواده‌ی گشی اومده بود.
وینسنت همیشه میگفت که اون ممکنه بیاد.
ما اتاق‌هامونو برای آخر هفته چک میکردیم.
اما اونا نیومدن.
وینسنت اصلا ازشون دیدن کرد؟
نه... نه ... میدونی... پیش میومد... که...
ساعتها و ساعتها برای برادرش بنویسه...
میتونست یه قطار سوار شه... اون نه... یادم میاد یبار گفت
گفتش که بچه‌ی برادرش مریضه
اما فک نمیکنم دیدار اون نتیجه مطلوبی داشت.
چرا؟
متریال‌ها
اون میگفت که بوم خیلی گرون شده.
بیشتر.
حالا باید روی این لباسای کهنه نقاشی کنم.
اون از گلها نقاشی‌های قشنگی میکشید.
ولی فک نمیکنم پدرم از دیدنشون خوشحال میشد.
ولی برادر چه دخلی به متریال داره؟
فک کنم سر پول بحثشون میشد.
چون برادرش بود که براش متریال نقاشی تهیه میکرد.
اونو بخاطر آخرین نامه‌ای که وینسنت فرستاد میشناسمش.
آدلین... صبر کن...
عصر اون روز خودشو کشت.
وقتی دادش به من گفت که اورژانسیه.
و منم گفت که مشکلی پیش اومده؟
اون گفت نقاشی کردنش تموم شد.
و اون یه سفارش برای یه نقاشی بزرگ داده و من مجبورم انجامش بدم.
فک نمیکنی عجیبه؟
سفارش دادن یه نقاشی بزرگ... وقتی با برادش به مشکل مالی خورده باشه!
و بعدش خودکشی روز بعدش.
بستگی داره میدونی؟ شاید بخاطر عدم تعادل بوده باشه
همه بنظر باهاش خوب بودن.
منظورم اینه که...
باید یه چیز خیلی اتفاقی پیش اومده باشه که به عدم تعادل رسیده باشه.
مثل چی؟
دقیقا نمیدونم چی.
فک کنم به گشی ربط داشته باشه
روز اول یادته؟ چی بهت گفتم؟
این نامه مال اون زمانه
نمیتونم نامه‌ی یکی دیگه رو بخونم
اگه باز شده باشه مشکلی نیست.
پدرم مقداری پول برام فرستاده.
یه صورت حساب برات درست میکنم هروقت پول برسه پرداختشون میکنی.
خیلی لطف داری
اینجا زندگی میکرد؟
و همون جاییکه مُرد
جو و تئوی عزیز
اینجا خیلی زیباست.
برای سفر شمال رو بهتر از جنوب دیدم.
خودمو به چند تا بوم نقاشی راضی کردم
که باهاش مخارج زندگی خودم دربیارم
دکتر گشی... عجیب غریبه...
نمیدونم اون چی فک میکنی که میتونه منو درمان کنه!
وقتی که بنظر خودش هم به اندازه‌ی من مریضه
گرچه هنوز هم فک میکنم که بیماری من به حال و هوای جنوب ربط داره
و بازگشت من به اینجا برای از بین رفتنش کافیه
مسئله اینه که
روزها شبیه به...
شبیه به... هفته‌ها
روزها برام شبیه هفته‌هاست.
خیلی خوشحال میشم که یه روزی مثلا یکشنبه با خانواده‌ ات بیای اینجا
مخلصم از طرف وینسنت
چی؟ هوووووی... بیاین اینجاااااا...
پدر عزیزم هنوز منتظرم دکتر رو ببینم
نمیتونم نامه رو به صاحبخونه یا دختر مسافرخونه‌چی بدم
اما یه اتفاقی برای وینسنت توی این خونه افتاده
میتونم بگم.
میخوام از دکتر راجع بهش سوال کنم.
می‌خوام مسیری رو که وینسنت اون روز طی کرده رو بازسازی کنم
بخاطر همین گفتم که یه چیزی این وسط جور درنمیاد.
یه چیزای عجیبی داره واسه منم اتفاق میافته.
ولی نگران نباش. چیزی نیست که نتونم از پسش برنیام.
اینجا هرکسی راجع بهش یه چیزی میگه
هرکسی واسش یه داستانی میبافه.
تانگای که یکی از خریدارای تابلوهاش بود
میگه که وینسنت توی مزرعه به خودش شلیک کرده
دختره توی مسافرخونه که چیزی شبیه همین میگه
بنظر میرسه اون مسافت طولانی رو با زخم کشنده طی کرده
متعجبم که اگه اون می‌خواسته خودکشی کنه
چرا دوباره اسلحه رو برنداشته تا کارو تموم کنه؟
نظرش عوض شده؟
دوباره می‌خواسته زندگی کنه؟
نه... دیدمت...
تو بودی... دیشب...
اوه... نه... دوباره نه...
اوووووووووووووووووه
می‌تونم کمک کنم؟
آره اگه بتونی بهم بگی کجا میتونم اون پسر غریبه... رو پیدا کنم که رفت اون بالا
با اون موهاش!!!
میخوام گردنشو بشکنم.
بنظرم اون خواهرزاده‌ی منه.
متاسفم. اون یکم ساده س...
خواهش میکنم خیلی اهمیت نده... اون بی آزاره
اون منو دیروز و امروز دنبال کرده.
اینکار ازش بعیده... تو کاری باهاش کردی؟
نه... من فقط یه نامه رسوندم... از دوستم... وینسنت ون گوک
نقاش؟ اون غریبه... یارو مو قرمزه
آره خودشه.
او... پس همونه
چی؟
بگیرش... شراب سیبه...
اگه اشکالی نداشته باشه.
درست کردن سقف با کاه... آدمو تشنه میکنه
روزی که نقاش زخمی شد.
شنیدیم که صدای شلیک از انبار غله میاد.
پسر خواهرم باورش نشد که صدای شلیک واسه‌ی شکار بوده
اما وینسنت توی مزرعه به خودش شلیک کرده.
این چیزیه که محلی‌ها میگن.
اما من هیچوقت کسی رو که اونجا باشه ندیدم.
پلیس همه چیزو بررسی کرد ولی چیزی دستگیرش نشد.
نه تپانچه... نه ابزارهای نقاشی... و نه نقاشی‌های اون...
کی میتونه اون همه وسایل رو دزدیده باشه!!!
پس تو فک میکنی اون اینجا به خودش شلیک کرده؟
توی اون انبار غله؟
من چیزی نمیگم
ما فقط صدای شلیک رو شنیدیم.
چرا نرفتی تو تا ببینی؟
خیلی چیزا میتونسته باشه... شاید بچه‌ها بودن که به موشها شلیک کردن...
اما وقتی فرداش شنیدم که اون به خودش شلیک کرده
رفتم نگا کردم ولی چیزی ندیدم
اما اون اینجا به خودش شلیک کرده... چطور چیزی اینجا نبوده؟
سوال همینه...
اون توی وضعیتی نبود که بتونه اونا رو حمل کنه
کسی هم نبوده که اونا رو حمل کنه
عصر بخی آقای رولن
چه خوب میشه که بیخیال سفر بشی...
به اون مکان...
دکتر منو فرستاد که بگم فردا صبح میتونه تو رو ببینه.
هر ساعتی میتونی بیا.
من داشتم فکر میکردم.
درباره خنده‌های وینست چی گفتی...
مشروب خوردنش با اون آدما...توی روز مرگش
کجا بود؟
دقیقا همینجا
ژولیده وبهم ریخته مثل همیشه
پس باید اسلحه‌ای که با اون خودشو کشته رو دیده باشی؟
آره... چیزای زیادی بود.
یه سری خرت و پرتها واسه نقاشی داشت... تو که فک نمیکنی بین اونا انداخته باشه؟
فک میکنی اسلحه رو از کجا آورده باشه؟
دختر واوو گفت که گشی یه نظامی بوده.
ف کنم باید اسلحه داشته باشه
فک میکنی اونو از خونه‌ی شما برداشته؟
نه مگر اینکه برش گردونده باشه
دکتر توی کتابخونه یه اسلحه داره.
به جز وقتهای تمیزکاری بعد از ظهر... اون هیچوقت اتاقش رو ترک نمیکنه.
اما همه می‌دونن که اون اسلحه‌ی رووی پیر بود.
زیر پیشخوان نگهش میداشت.
اون یه تپانچه‌ی کوچولو بود... که دیگه اونجا نیست.
خب... فردا می‌بینمت.
زود رفتی!
روز طولانی‌ای بود... کار آدمو تشنه میکنه.
ولی گمونم اون فشار کاری رو آرومش کردی!!!
امروز راجع به پسر بچه‌‌هایی که دور و ور وینسنت بودن شنیدم.
گمونم باید سکرتن‌ها بوده باشن.
اینجا نمیتونی پیداشون کنی... اونا الان پاریس تشریف دارن.
با وینسنت شوخی می‌کردن... خصوصا رنه...
اما شوخی‌های رنه دیگه از حد گذشته بود...
وینست بیچاره... کم مونده بود غش بکنه.
اما رنه خواست با یه دعوت به مشروب خوردن ازش عذرخواهی کنه.
اینجوری بود
همیشه خرجهاش اضافه میشد. چون همیشه واسه مردم نوشیدنی میخرید.
من شنیدم که وینسنت اسلحه رو از تو گرفته بود
چی؟
کی اینو به تو گفته؟ ما اینجا اسلحه نداریم.
کلفت گشی گفت که شما اسلحه دارید!
نه
پدرم یکی داشته...
چون لازمش نداشتیم فروختیمش
قبل از اینکه وینسنت به خودش شلیک کنه؟
آره... ما اون زمان اون اسلحه رو نداشتیم
سعی نکن در مورد من شایعه درست کنی
این واسه تو اومده
میگه که کارتو از دست دادی
پس الان معتبر نیست (پولی در بساط نداری)
دور آتیش جا واسه یه غریبه داری؟
به نظر میاد قبلا اینجا اتاق گرفته بودی چی شد پس؟
دختره روو ازم گرفتش
بگیر
گرمت میکنه
این یه چیز دیگه س
خودم درستش کردم.
چرا دختره رو ناراحتش کردی؟
چون... بخاطر اینکه بهش گفتم که شاید اون اسلحه رو به وینسنت داده.
آقای روو (پدر دختره) اسلحه شو به رنه فروخته... همه اینو میدونن...
واسه‌ لباس کابویی ش اون اسلحه رو می‌خواست.
باهاش بگرده و به مردم نشونش بده
تظاهر کنه که توی غرب وحشی بوده
نه همین لباس زیباست نشان آدمیت
خصوصا اون جوون ترینشون...
وینسنت با احترام با دخترا رفتار می‌کرد.
قطع ش کرده...
آلت جنسی خودشو هم مثل گوشش
قطع کرده
بیخیال.
اینا مال منن.
گاستون... بزن بریم...
اگه همچین حرفی به من زده بود... اون کوتوله رو لهش میکردم...
پس چرا این کارو نکردی؟
ربطی به من نداره
دعوای اون ربطی به من نداشت.
چرا کاری نکردی که ربط داشته باشه؟
من اگه با کسی اینجا دعوا کنم دیگه مشتری‌ای برام نمیمونه.
اوه
نه... نکن...
میتونستم ازش استفاده کنم
تو باید یه چیزی به اون پسرا میگفتی
نمیدیدی که اون پسرا اذیتش می‌کردن.
بهت که گفتم... وینسنت این دور و اطراف با اونا میگشت.
اگه نمیخواست اونجا باشه. میتونست ایونجا رو ترک کنه.
شاید اون اونجا بود... چونکه رنه صورتحسابهای اونو پرداخت می‌کرد.
شایدم احساس تنهایی می‌کرد
و دوست داشت که با با اون جوون ها بگرده و خوش باشه
نه این ربطی به من نداشت. به قدر کافی...
با تو مهربون بود
به وینسنت پشت کردی...
تو واسش چیکار کردی؟ ها؟
نشنیدم چیزی بگی...
تو مثل یه دوست واقعی بودی؟
نگفتم که بودم.
بفرماااااااا
تشکر
اونو...
کی بود؟
فک میکنی کی باشه؟ یه کولی عوضی...
با یه پالتو مثل خانم‌ها به نظر میرسه!
به چی زل زدی؟
ببینید کی داره میاد
اون احمق
یکم بیا خوش بگذرونیم.
بیخیال
تو یه احمقی
اینو کی زاییده؟
نگا کن... پسره داره میاد.
چی میخواد؟
هی یارو
میخوای بهمون ملحق شی؟
بگیریدش
سرم
اووه... تقصیر من نبود
نه... اول اون مشت زد.
نه... یادم نمیاد
فک کنم مست بودن
اینطور فک میکنی؟
اگه آسیبی به کسی زدم....
به حیثیت دو تا مرد محترم آسیب زدی... همش همین
شنیدم تو از حیثیت احمق شهرمون دفاع کردی!
فک کنم یکم آشفته بودم.
لازم نبود خودت وارد عمل میشدی...
نیازی نبود به من حمله کنی... من که واسه برقراری آرامش اومدم.
متاسفم.
تو همونی هستی که داشتی راجع به همون هلندی از مردم پرس و جو میکردی؟
بله دوست بابام بود.
پدر منو میشناسی؟ یه پستچیه
عجیبه...
برای یه مرد قابل احترام... یه پستچی... درسته؟
نه واقعا...
وینسنت بیش از حد معمول نامه می‌فرستاد.
این دوستی بخاطر کارشه.
چی تو رو اینجا کشونده؟
من یه قرار با دکتر گشی دارم تا راجع به وینسنت باهاش حرف بزنم.
بذار قضیه رو از اول بگم.
نگران نباش. خوب میشی. یه نگاهی میندازم.
فردا... دوشنبه... وقتی که اومدم... شنیدم اون به خودش شلیک کرده
تعجب نکردم
اوه تو اینجایی وینسنت چطوره؟ حالش بهتره؟
اما هرچی که میخواستم بدونم رو اون بهم گفت
اینکه اون به خودش شلیک کرده... وکسی مقصر نیست...
انگار که من اومدم مقصر ارتکاب جرم رو پیدا کنم
فک کنم باید تنهاش بذاریم.
اره منم این فکرو میکنم
حتی بعد از مرگش هم مشکلاتی واسمون بوجود آورد
دکتر مازری وادارم کرد که خبرشو اعلام کنم
با اینکه میدونست مال گشی رو هم دارم.
دکتر مازری کیه؟
دکتر مازری؟
بله؟
طبیعتا من هیچ گزارشی نفرستادم اون وظیفه‌ی گشی بود
بعدا خوندم که دو روز بعد اون نقاش توی اتاقش فوت کرد.
حس کردم باید گزارش کامل رو بدم. برای ثبت.
از مریض پرسیدم چی شده؟
اون بهم گفت که به خودش شلیک کرده ولی من میدونستن که اینجوری نیست.
از روی زخم میتونم بگم
توی خودکشی‌ها مردم به سرشون شلیک میکنن.
یا به شقیقه... یا دهن...
یا به قلب شون... نه به شکم شون!
من مشکوک بودم.
زخم گلوله... نمیتونه... بلند شو... پاشو ببین...
بلند شو... بذار نشونت بدم.
ایناهاش... حالا... پشتش...
دولا شو... اینجوری...
برو... اونور... چی؟
ببین... یه زاویه‌ی پایینه...
واسه چی؟
اون برای شلیک کردن باید روی پای خوش بلند میشده
پاتو بیار جلو
پاتو بلند کن... ادامه بده
توی همچین وضعیتی اگه به خودت شلیک کنی.
قطعا از بدن عبور میکنه
همیشه نه... ولی اکثرا اینجوریه
اگه گلوله عبور نکرده باشه
اسلحه باید دورتر باشه.
ببین...
آااااااا بنگ...
میبینی؟
بسیار شبیه به اینکه به اون شلیک شد
اگه تو دعواکارِ این منطقه نیستی... من همچنان باید از تو بترسم؟
تو که میدونی من دنبال شایعات مردم نمیگردم.
نمیدونم.
بخاطر همینه که نوکر استخدام کردم که دنبالت بگردن.
پس بهتر باشه بدونی که دوست صمیمی شما... آقای ژاندارم
منو کل شب توی زندان نگه داشت.
پس اینحا نشستی داری به آینده‌ت فک میکنی؟
واقعا نه
داشتم فک میکردم که چرا تو دروغ میگی. اون چیزی واسه مخفی کردن نداشت.
چرا فک میکنی من مجبورم به تو راستشو بگم؟
فک کردم زندگی من ربطی به تو نداره.
من در مورد زندگی تو چیزی نپرسیدم. در مورد مرگ وینسنت پرسیدم.
فک میکنی مرگ اون و زندگی من به همدیگه مرتبط هستن؟
آره... نه... ولی...
دیگه مغزم نمیکشه... نمیدونم...
حقیقت اینه که...
من مهم نیستم.
اون که یه عشق تینیجری نبود.
میدونم.
میدونستی اون یه نابغه بود؟
نه... نمیتونم بگم که میدونستم.
اما... من میدونم...
اوه.
هنوز تموم نشده.
باشه
بعدا میبینمت
تموم شد؟ کارتو ادامه بده.
پدر من هم همینو میدونست.
کل زندگی ش تلاش کرد که یه هنرمند بزرگ بشه.
پس اون مرد دست و پا چلفتی و سخت کوش
بدون آموزش... کسی که فقط چند ساله نقاشی میکنه.
بیاد و ساعتها نقاشی بکشه
پدرم در روش قفل کرد و ساعتها از نقاشی ها کپی کرد
پدرم ساعتها خیره میشد به نقاشی ها و فکر میکرد که کل عمرش هم نمیتونه یه همچین چیزی بکشه.
پدرم بهم گفت که حواس وینسنت رو از کاراش پرت میکنم..
از من پرسید که میخوام مسئول این باشم که
جلوگیری بکنم از بوجود اومدن آثار ارزشمند هنری؟
البته که نمیخواستم
پس من تصمیم گرفتم پیش وینسنت آفتابی نشم.
یا خیلی خودمو آرایش نکنم وقتی پیش اونم.
خیلی زود بعد از اون بحث شون شد.
یه مشکل بزرگ.
چی فک میکنی؟
در مورد من نبود
شاید کار من... کم توجهی من به اون... باعث این بحث‌ها شد
دفعه بعد پدرم اونو با یه گلوله توی شکمش دید.
راضی شدی؟
تو حالا میتونی منو شماتت کنی.
میتونی پدرم هم سرزنش کنی.
تقصیر تو نیست.
تو هیچ نقشی توش نداشتی.
شاید بچه ‌ها بهش شلیک کردن.
پسری به اسم رنه سکرتان
نه... جدی میگم.
متوجهم.
مطمئنا رنه یک احمقه... ولی قاتل نیست.
یه احمق مست
با یه اسلحه که کل تابستونو باهاش گشته.
و میگیرتش سمت صورت مردم....
اون وینسنت رو اذیت میکرد.
روز مرگ وینست باهاش دیده شده.
و ناگهان وسایلش غیب شد.
خود به خود که نمیتونه غیب بشه....
حتما یکی بوده که غیبشون کرده.
وینسنت تنها بود؟
انقدر تنها که با جوانهای مست بگرده تا بهش شلیک کنن؟
یا اینکه خودشو برای رهایی از تنهایی بکشه؟
نتیجه یکی هستش.
یا اینکه... در عوض...
میتونست در خانه‌ی ما در حال نقاشی باشه.
اگه من جور دیگه‌ای باهاش رفتار میکردم..
اگه اون و پدر من بحثشون نمیشد...
اهمیتی نمیدی که ممکنه چند تا عوضی مرتکب قتل شده باشن؟
تو میخوای راجع به مرگش بدونی... ولی هیچی راجع به زندگی ش نمیدونی
میدونم که خیلی تلاش کرد...
که ثابت بکنه که توی یه چیزی خیلی خوبه.
بله... همینکارو کرد...
بخاطر همینه که هر روز سر قبرش گل میبرم.
این کاریه میتونم براش بکنم.
اون قدردان زیبایی و ظرافت شکوفه های گل خواهد بود.
حتی...
با هر قسمتی از ساقه و برگ اون گیاه...
هیچ چیزی از جزئیات زندگی برای اون کوچیک و پست و ناچیز نبودl.
اون متشکر و قدردانشون بود.
امروز آزادت کردن؟ نه؟
بخاطر شخصیت جنگجوی منه
در حالیکه سعی میکنی قضیه‌ی ننگ آمیز دوستت وینسنت رو پاکش کنی.
دارم روش کار میکنم.
تو باید همون پسری باشی که منتظر دیدنش بودم.
آرماند رولین هستم. پسر جوزف رولین بزرگ.
غول جنوب با روح داستایوفسکی.
چی؟ این اسمیه که وینست پدرتو اینجوری صداش میکرد.
همه شو راجع بهش بهم گفته.
بله؟ بله...
و مادرت؟ برسوس...
که صدای لالایی ش میتونست ماهیگیرای ایسلند رو خواب کنه.
بیا... آرماند از خاندان رولین... بشین...خوش اومدی.
لوئیس نوشیدنی... میخوای؟
نه متشکرم. دیشب خیلی مست کردم.
پس چای دستورالعمل درست رو میدونم.
لوئیس خودت میدونی چیکار کنی.
خب مرد جوان.
شنیدم توی دو روز گذشته یه سری کارا رو انجام دادی.
باور کن. هدف من این نبود. من فقط میخواستم یه نامه تحویل بدم.
یه نامه از یه مُرده به یه مُرده‌ی دیگه اونجور که من میدونم.
بله. وقتی راه میافتادم نمیدونستم.
توی پاریس بهم گفتن که تو شاید بتونی ادرس بیوه‌ی تئو رو به من بدی؟
خوبه که نامه رو به خانواده‌ش برسونم.
این چیزیه که پدرم بهش اعتقاد داره.
پدرت مرد مسئولیت پذیریه
منم باهاش هم فکرم.
باید مواظب سلامتی یه هنرمند بزرگ بود. این یه مسئولیته.
اونا خیلی آروم و مهربون نیستن
میفهمم چون خودم هم یه هنرمندم.
و به همین خاطره که بهم اعتماد میکنن.
و وینست هم به شما اعتماد داشت؟!!!!
بله.
الان این مهمه؟
منتظر شما بودم که بهم بگید.
دقیقا چی بگم؟
وینسنت شش ماه قبلش به پدر من نامه نوشت
و کاملا در شرایط نرمال و آرامی بوده
اومدم اینجا که بهم توضیح بدید که...
که چطور یه آدم در شرایط نرمال و آروم میتونه خودش رو بکشه؟
اما فک کنم جوابشو بدونم.
میدونی؟
با بیماری مالیخولیا آشنا هستی؟
نه.
کسی که از این بیماری رنج میبره...
حالش از لذت خالص زندگی میتونه به
نامیدی و رنج و عذاب تغییر کنه... در کمتر از شش ساعت
پس تصور کن که توی شش هفته چقدر میتونی عوض شده باشه.
فکر نمیکنم اینجوری شده باشه.
دخترِ روو میگفت که وینسنت اینجا خوشحال بود.
مشخصه که اون میتونه تشخیص بده که اینطور بوده!!! (مسخره میکند در واقع)
اون هر روز وینست رو دیده که آروم و نرمال بود.
شاید اونجوری بنظر میرسیده... شاید اوایل اونطوری بوده!
اینجاست. رسید.
ترک کردن تیمارستان امیدهای تازه‌ای رو بهش داد.
وینست چیز زیادی نمیخواست. فقط میخواست هر روز کار کنه.
خوشحالم که میبینمت... یکم دوستی...
در مورد شما زیاد شنیدم... همه چیز درست میشه...
یکم دوستی حداقل توش پیدا کردید؟
آره اون اینو از من داشت.
دوستش تانگئی گفتش که موفقیتش اون شروع شده بود.
بله
با هر نقاشی که میکشید یه ستاره درخشان خلق می‌کرد.
اما اون ستاره ها با یه جور تنهایی و تهی بودن خاصی احاطه شده بود.
تو گفتی اون دوستی تو رو داشت و عاشق برادرش بود.
ولی ظاهرا اون خوب بنظر میرسید.
اما در درونش شدیدا از اینده میترسید.
به سلامتی بچه ... بله؟
اون و تئو.
بیا بغلم پسر کوچولو.
فک نمیکنم دارم درمان درستی رو انجام میدم.
اون میدونست که تئو شانس کمی رو براش قائل بود.
بیا.
با این دانش که وینسنت رو اذیت میکنه.
ببخشید.
تئو میتونست با خرجی که روی وینست صرف میکنه حتی یه خونه بخره.
اما به جاش چه چیز باید به زن و بچه ش میداد؟
اتاقها پر از نقاشی بود. ولی کی اونا رو میخرید؟
بزرگترین ترس وینسنت این بود که...
مسئولیت اون برادرش رو زمین گیر کنه.
پس وینسنت یکم نگران پول شد.
معنی ش این نبود که از گرسنگی میمردن... درسته؟
گوش کن.
من فک نکنم اون خودکشی کرده باشه.
فک کنم بهش شلیک شده.
با مازاری حرف زدی؟
حرفای اونو شنیدی؟ راجع به زاویه شلیک گلوله..l.
که هیچکسی به شکم خودش شلیک نمیکنه.
خب اره
چی جلوی وینسنت رو میگیره که اینکار غیرمحتمل رو انجام نده.
که یه تیکه از گوشش رو ببره.
و اونو بعنوان هدیه به یه فاحشه بده. این خیلی غیرمحتمله؟
اما اون پسره رنه
که یه اسلحه داشت... و وینست رو اذیت میکرد.
و اونروز با وینسنت دیده شد.
من اونروز کنار تخت وینسنت بودم
و اون گفت که خودش به خودش شلیک کرد.
و به من گفت که کسی رو سرزنش نکنم.
هیچکسی رو سرزنش نکنی؟
تو که فک نمیکی داری یه چیزی رو مخفی میکنی؟
میخواست بمیره. میدونم.
چرا میخوای اینو بگی... که نیاید کسی رو سرزنش کرد؟ مگر اینکه کسی واقعا قابل سرزنش باشه.
اینو گفت بخاطر اینکه کسی بود که بشه سرزنشش کرد.
من
فکر میکنم....
زندگی خودش رو داد
که تئو رو نجات بده
بخاطر چیزی که گفتم.
خواهی فهمید
من بعنوان دکتر وینسنت... یه چیزی بهش گفتم.
که نباید هرگز میگفتم.
- تو هیچی راجع به من نمیدونی - خیلی عصبانی‌م کرد
اون به من گفت که یه کلاهبردار هنری هستم
و تو دروغ میگی خصوصا به خودت
و به روشی دیگه... آره... هستم
میخوام به روش خودم یه هنرمند بشم
اما پدرم مجبورم کرد که پزشکی بخونم و من نمیتونستم تحملش کنم
وینسنت گفت که من در یک دروغ زندگی میکنم.
در حالیکه اون زنده‌س که برای راستی میجنگه.
و من فک میکردم در گرماگرم بحثمون
خب وینسنت... راستی ارزشمندت رو بهت خواهم داد.
من میدونستم که تئو از بیماری سیفلیس رنج می‌برد.
هرگونه استرس مالی و روحی و فیزیکی میتونه منجر به مرگش بشه.
به وینسنت گفتم.
راجع به مسئولیتی که روی دوش برادرت هست
چی فکر میکنی؟
مثل اینه که اونو بکشی
قیمت راستی تو اینه
ارزش راه خودت برای هنرمند شدن. ارزشش رو داره؟
این پایان بحث بود.
وینسنت
برگرد وینسنت.
وینسنت
دو هفته بعد.
من همچنان کنار تختش نشسته بودم.
و اون در حال جون دادن بود.
تنها کلماتی که گفت...
شاید این برای همه بهتر باشه.
بگیرش.
این یه نامه دیگه برای نامه تو
بیوه‌ی تئو همه‌ی نامه‌هاشو دسته بندی کرده
میخواست اونا رو منتشر کنه
این اطمینان رو میدم که یایگانی شون خواهم کرد.
ضمن مطالعه‌ی نامه‌ها... تئو اینو پیدا کرد.
این اونو تحت تاثیر قرار داد
ازش یه کپی نوشت و برای من ارسال کرد
چرا میدیش به من؟
این مال زمانی هستش که سفرش رو بعنوان هنرمند شروع کرد.
بگیرش
برای سفرت
ممنون دکتر گشی
آرماند رولین
خیلی ممنون مشکلی نیست پسرم
در چشمان مردم من چی هستم؟
هیچکس
یک وجود پوچ یک شخص ناخوشنود.
شخصی که هرگز جایگاهی
در جامعه نداشته و نداره
خلاصه ش... یه شخص تنها و دون پایه
خب...
گرچه همش کاملا درسته
روزی
میخوام با کارهام نشون بدم که این وجود پوچ
کیه... یه قلب توی سینه‌ش داره
من دنبالت توی مهمونخونه گشتم.
شیری یا روباه؟ (موفق شدی)
هیچی
تننت میلت بهم گفت که باید استخدام بشم.
برای چی
خب من یه جنگجو هستم.
نه؟
رولین‌ها همیشه جنگجو بودند.
مهم اینه که فوت و فن جنگیدن رو بدونی
اوه... میبینی؟
یه دنیای دیگه اون بالاست.
چیزی که بهش خیره میشی ولی نمیفهمی چیه.
منو یاد اون میندازه
احساس خوبی نداره.
کل زندگی نابود میشه بخاطر یه اتفاق احمقانه
هنوز متحیرم که چرا میخواستم اون آدما رو مخفی کنم.
متحیرم که مردم تحسین خواهند کرد؟ کاری رو که اون انجام داد رو
دنبال من میگشتی؟
این امروز صبح از هلند رسید
از طرف جو
بیوه‌ی تئو
اینو میرسونه که گشی بهش نامه فرستاده
از کاری که تو کردی خیلی متاثر شد
اون فک کرد که این خیلی عجیبه که تو میدونی چی توشه
پس برات رونویسی اش کرد
و فرستاد
و چیزی راجع به...
خب... بدش به من...
در زندگی یک نقاش مرگ سخت ترین قسمت نیست.
من اظهار میکنم که هیچ چیزی راجع بهش نمیدونم.
اما به ستاره ها نگا کن. اونا همیشه رویایی هستن
چرا؟ من متحیر میشم...
برای اون نورها در آسمان که برای ما غیرقابل دسترس هستند.
شاید مرگ راه رسیدن به این ستاره‌ها باشه.
و مرگ در ارامش مثل یک پیرمرد درست شبیه لذت راه رفتنه.
بخاطر همین به رخت خواب میرم... خیلی دیروقته...
و برات آرزوی شبی آروم و خوش رو دارم... و خوش شانسی...
با احترام.
برای تو وینست مهربان.
در طول هشت سالی که شروع به نقاشی کرد تا زمان مرگش
بیش از 800 نقاشی کشید فقط یکی از انها در دوران زندگی اش فروش رفت.
بعد از مرگ اون بعنوان پدر هنر مدرن اعلام شد.
آرمند روولین تونس رفت وتا آخر عمر بعنوان پلیس در انجا زندگی کرد
روولین به من به اندازه ی
سرباز پیری خیلی محبت داشت... به اندازه یک سرباز جوان
اون همه چیز رو احساس کرد... وینسنت بیچاره
اون خیلی زیاد حس میکرد. که اونو مجبور میکرد که غیرممکن‌ها رو بخواد.
ادلین روو با یک مسافرخانه دار ازدواج کرد.
مارگوریت تا زمان مرگش تنها در خانه‌ی پدرش زندگی کرد
وقتی کلکسیون دکتر گشی به فرانسه انتقال یافت...
متخصصان وظیفه داشتند که کارهای ارجینال وینسنت را
از کپی‌های گشی جدا کنند
ارائه شده توسط وبسایت چاکو مووی ::. ChakoMovie.Com .:: چاکو مووی را در تلگرام دنبال کنید @ChakoMovie