ارائه شده توسط وبسایت چاکو مووی ::. ChakoMovie.Com .:: چاکو مووی را در تلگرام دنبال کنید @ChakoMovie
‫«نان‌آور»
‫اقلام زیبا برای فروش!
‫نوشتنی‌ها. ‫خواندنی‌ها
‫به زبان "پشتو و دری" [زبان‌های افغانستان] ‫اقلام زیبا برای فروش!
‫دیدم داشتی به یه زن جنس می‌فروختی! ‫با چشم‌های خودم دیدم!
‫- واقعاً فکر نمی‌کنم... ‫- چرا!
‫نوشتنی‌ها، خواندنی‌ها
‫پشتو و دری. ‫اقلام زیبا برای فروش
‫"پروانه"
‫این تنها چیز باارزشیه ‫که برامون باقی مونده
‫هیچ‌وقت نپوشیدمش. ‫نه‌حتی یک بار
‫کجا می‌خواستی بپوشیش، پروانه؟
‫- بذار برگردیم سر درسِت. باشه؟ ‫- باشه، بابا
‫حالا، چه چیزی درباره‌ی ‫جاده ابریشم می‌تونی بهم بگی؟
‫جاده‌ی ابریشم
‫بابا، چیزی درباره‌ی جاده ‫ابریشم یادم نمیاد
‫شاید اگه مثل یه داستان ‫بهش فکر کنیم، یادت بمونه
‫داستان‌ها در قلب ما باقی می‌مونن ‫حتی موقعی که بقیه چیزها از یادمون میره
‫مردمِ ما همیشه داستان می‌گفتند، ‫از همون ابتدای ابتدا،
‫موقعی که جزو "پارت"ها و خراسانی‌ها بودیم
‫یک سرزمین ازهم‌گسیخته در کوه‌های "هندوکش"،
‫سوزانده‌شده توسط چشم‌های ‫سوزانِ صحراهای شمالی،
‫سنگ‌آهک‌های سیاه درمقابل ‫قله‌های یخ
‫سرزمینِ ما، اسکلت خشک‌شده‌ی یک هیولا بود
‫ما "آریانا"یی بودیم،
‫سرزمین نجیب‌زادگان و انسان‌های محترم
‫ما گذرگاهی به همه‌جا بودیم،
‫برای جابجایی کالا از شرق به غرب
‫ما ستارگان رو مطالعه کردیم،
‫و متوجه نظمِ آن‌ها درمیان بی‌نظمی شدیم
‫ما دانشمند، فیلسوف، و قصه‌گو بودیم
‫به سوال‌ها پاسخ می‌دادیم و ‫باز سوال‌های بیشتری می‌آمد
‫کم‌کم جایگاه خود در دنیا رو شناختیم
‫ولی ما در سرِ راه امپراتوری‌هایی بودیم ‫که با یکدیگر در جنگ بودند،
‫درحالی که مرزها و قلمروها مدام در حال تغییر بود...
‫طی هزاران سال
‫یکی از این فرمانروایان قدرتمند، "کوروش کبیر پارس" بود
‫سپس "اسکندر کبیر مقدونی"
‫سپس امپراتوری "موریا" وارد شد،
‫"چنگیز خان"،
‫و قصّ علی هذا
‫هربار خونریزی رخ می‌داد،
‫و هربار بازماندگانی وجود داشت
‫الگویی که خودش را تا ابد ‫تکرار می‌کرد
‫وقتی جوان بودم، پروانه،
‫می‌دونستم که صلح و آرامش توی ‫این شهر، چه حسی داره
‫ بچه‌ها به مدرسه می‌رفتن، ‫ زن‌ها به دانشگاه می‌رفتن
‫همه‌ی امپراتوری‌ها ما رو ‫فراموش کرده بودن،
‫حداقل برای مدتی
‫ولی طولی نکشید...
‫زمین زیر پای ما سست شد،
‫همیشه متغیر بود
‫ابتدا یک کودتا اتفاق افتاد، سپس یک استیلاء،
‫و سپس جنگ داخلی
‫در شورش،
‫بعضی‌ها چشمشون به آن‌هایی ‫بود که شاید نظم را برگردانند
‫ ولی به قیمت بالایی
‫ما جایگاه ویژه‌ای را برای ‫زنان تعیین کرد‌ه‌ایم!
‫زن‌ها نباید بیرون بروند و ‫توجه بی‌مورد به خود جلب کنند!
‫اگر زنی خود را به معرض نمایش بگذارد، توسط ‫شریعت اسلام لعنت خواهد شد
‫و هرگز نباید توقع بهشت رفتن داشته باشد
‫همه‌چیز تغییر می‌کنه، پروانه
‫داستان‌ها اینو یاد ما می‌اندازن
‫پروانه، اصلاً گوش می‌دادی؟
‫بله بابا
‫چرا بهم درباره‌ی اجداد چادرنشین‌مون...
‫و تپه‌های طلاشون نمیگی؟
‫خب؟
‫2000سال پیش...
‫- بله؟ ‫- 2000 سال پیش...
‫یک شاهدخت باختری وجود داشت
‫که تاج بر سر داشت
‫و؟
‫- و ... ‫- پروانه؟
‫برو اونور. از وسایلم دور شو
‫برو اونور. گفتم برو ‫اونور، سگ احمق!
‫هی تو! فکر کردی داری چیکار می‌کنی؟
‫چرا این دختر داره داد می‌زنه؟
‫اون فقط یه بچه‌ست. ‫هیچ منظوری نداشت
‫داره به خودش توجه جلب می‌کنه!
‫اون باید توی خونه باشه، نه اینکه ‫خودش رو توی بازار به نمایش بذاره!
‫من هیچ پسری ندارم، به‌جز یک نوزاد. ‫به کمک دخترم نیاز دارم
‫- وقتی باهات حرف می‌زنیم بلند شو! ‫- من یه ...
‫گفتم بلند شو!
‫- من تو رو می‌شناسم! ‫- آره، "ادریس"
‫من زمانی معلمت بودم. ‫تو شاگرد خوبی بودی
‫تو وقتم رو با تدریس چیزهای ‫بی‌ارزش هدر دادی
‫من الان به طالبان پیوستم و با ‫دشمنان اسلام می‌جنگم!
‫خب، اگر من دشمن اسلامم، پس ‫به‌خاطر گناهانم خدا پایم رو ازم گرفته
‫داری مسخره‌ام می‌کنی، پیرمرد؟
‫من پایم رو در جنگ از دست دادم. ‫جنگی که باهم توش جنگیدیم
‫- این دختر چندسالشه؟ ‫- ادریس
‫- اون یه بچه‌ست ‫- به سن ازدواج رسیده
‫من به‌زودی دنبال یه همسر می‌گردم
‫قبلاً قولش به کسی داده شده
‫خب، اون باید روی خودش ‫رو به‌خوبی بپوشونه
‫- شاید بهتر باشه که تو بهش نگاه نکنی! ‫- چی گفتی؟
‫گفتم بهش نگاه نکن
‫- می‌تونم بدم سرتو بزنن! ‫- ادریس!
‫- حواست باشه چی میگی! ‫- کافیه. بیا
‫حالت خوبه؟
‫بله بابا
‫این دختر منه
‫حالا بریم خونه
‫پروانه؟
‫تو به اون پسره گفتی که ‫قول من به کسی داده شده
‫قراره ازدواج کنم؟
‫معلومه که نه. ‫تو هنوز بچه‌ای
‫میخوام بازی کنی و داستان بگی
‫برای این‌کار دیگه پیر شدم
‫برای داستان پیر شدی؟ ‫تو همیشه عاشق داستان بودی
‫فایده‌اش چیه؟
‫با "مامان جان" صحبت می‌کنم ‫و حلش می‌کنیم
‫لطفاً حرفی از لباس نزن
‫اون‌موقع هیچوقت ‫پایانش رو نمی‌شنوم
‫- پایان چی رو؟ ‫- هیچی، مامان جان
‫ما لباس زیبای پروانه رو نمی‌فروشیم
‫بابا، منظورم این نبود
‫ما به پولش نیاز داریم، بابا
‫کمی صبر کنیم فکر کنم اوضاع ‫کاری سر و سامون بگیره
‫اگه اوضاع کار سر و سامون بگیره، پس ‫دیگه مجبور نیستیم بفروشیمش
‫ولی اوضاع همیشه طبق انتظار پیش ‫نمیره، پس مجبوریم به‌زودی بفروشیمش
‫خب، نظرت درباره‌ی یه‌کم ‫داستان قبل از شام چیه؟
‫می‌تونیم برای مدتی فکر لباس ‫رو از سرمون بیرون کنیم
‫شاید پروانه بخواد یه چیزی برامون بخونه؟
‫الان نه، مامان جان. ‫خسته‌ام
‫اون بهم میگه که دیگه بچه نیست
‫به‌همین خاطر از داستان خوشش نمیاد
‫دختر عزیزم، انقدر برای بزرگ شدن ‫عجله نداشته باش
‫شاید اونجوری که انتظارش رو ‫داری از آب در نیاد
‫آبمون تموم شده. امروز ‫صبح به قدر کافی نیاوردی!
‫ولی یه نصف سطل دم دره
‫وقتی جوون بودم و آب می‌آوردم، ‫هیچ‌وقت هیچ سطلی خالی نمی‌موند
‫- هی! ‫- دخترا بس کنین
‫یا بعد از شام میری و آب میاری...
‫یا پوشک‌های کثیف "زکی" رو می‌شوری
‫- حالت چطوره؟ ‫- بهترم
‫الان که تو اینجایی
‫شاید اگه انقدر سرت رو نمی‌شستی، ‫آبمون به این زودی تموم نمی‌شد
‫- پروانه ‫- باید یه کم احترام بذاری!
‫چرا غذا نمی‌خوری، هان؟
‫- وقتی شکمت پُر باشه، همه‌چیز بهتر به نظر میاد ‫- بله، مادر
‫زکی، زکی، صبر کن بذار آستین‌هاتو بالا بزنم
‫نه، مامان جان
‫خب، حالا شد
‫همه‌ی کشمش‌ها رو نخور، پروانه. ‫برای زکی هم بذار
‫چرا اون کشمش بزرگ روی چونه‌ات ‫رو بهش نمیدی، ثریا؟
‫اوه، ولی اون که کشمش نیست
‫اون یه خالِ سیاهِ پُرمو ـه
‫پروانه، از ثریا عذرخواهی کن
‫پروانه؟
‫اون همینجاست! دیدمش!
‫- اگر خانمی اینجا هست... ‫- بابا؟
‫لطفاً خودتون رو بپوشونید!
‫این همون مرده. دشمن اسلام
‫اون کتاب‌های ممنوعه داره و اون‌‌ها ‫رو به‌ زن‌ها آموزش میده!
‫- ولمون کنین! ‫- اون هیچ‌کاری نکرده!
‫"نورالله علیزی"، تو باید همراه ما بیای
‫بابا!
‫- نمی‌تونید ببریدش! ‫- بابا!
‫بابا جان!
‫کجا می‌برنش؟
‫زندان
‫توی زندان پل‌چرخی درس خوبی بهش میدن
‫بابا!
‫مامان جان؟ میشه ‫چراغ رو روشن کنم؟
‫هیس، پروانه. ‫زکی بیدار میشه
‫ولی اگه بابا رو آزاد کنن،
‫اون باید یه نوری رو ببینه ‫تا بتونه خونه رو پیدا کنه
‫اون چطور میخواد بیاد خونه؟ حتی عصاش ‫هم همراهش نیست که باهاش راه بره
‫بگیر بخواب. همه چی درست میشه
‫از کجا میدونی، مامان جان؟ ‫از کجا میدونی؟
‫ساکت باش پروانه. اون به‌اندازه ‫کافی مشغله فکری داره
‫هی! زکی، بس کن
‫بلند شو پروانه. لوس‌بازی بسه
‫چرا؟ چه خبره؟
‫من و تو قراره بریم دنبال بابا
‫پسره گفت که اونو به زندان پل‌چرخی می‌برن، ‫پس باید بریم اونجا
‫ولی ما نمیتونیم بدون بابا بریم بیرون
‫ثریا داره یک نامه برای ‫فرماندار زندان می‌نویسه...
‫برای اعتراض به دستگیری نورالله ‫و درخواست آزادیش
‫- حداقل میتونم این نامه رو بهشون بدم ‫- مامان جان، این کار قانونی نیست
‫اگه توجهی به خودمون جلب نکنیم، مشکلی پیش نمیاد
‫- ولی ما نمیتونیم... ‫- زود باش پروانه
‫و عصای بابا رو هم بیار. ‫باید بریم
‫مامان
‫هی
‫هی تو!
‫سلام. می‌دونید راه پل چرخی کجاست؟
‫سلام. به طرف شرقه، بعد از رودخونه
‫- ولی راهش طولانیه ‫- ممنونم آقا
‫گوش بدین. از شهر قدیمی برین، ‫وگرنه دستگیر میشید
‫چرا تنهایی اومدی بیرون؟
‫- شوهرت کجاست؟ ‫- چاره‌ای نداشتم
‫بدون شوهر یا برادرت اجازه نداری بیای بیرون
‫- متاسفم، میدونم ‫- فهمیدی؟
‫- من یک نامه آوردم در اعتراض به دستگیری شوهرم... ‫- فقط برو خونه
‫- نه! ‫- یعنی چی، "نه"‌؟
‫این نورالله علیزی، شوهرمه
‫- دیشب بدون هیچ اتهام وارده‌ای دستگیر شد! ‫- نشون دادن عکس ممنوعه!
‫- هیشکی رو توی خونه ندارم... ‫- چیکار داری می‌کنی، بهم عکس نشون میدی؟
‫- تنها اومدی بیرون. برو خونه! ‫- به‌جز بچه‌ها هیچکس رو توی خونه ندارم!
‫تو هیچ‌کاری این بیرون نداری. فهمیدی؟ ‫فوراً برو خونه
‫داری دنبال دردسر می‌گردی!
‫تو مایه‌ی شرم شوهرت و قوم و خویشت هستی!
‫باید بفهمم چه بلایی سرش اومده!
‫خفه شو!
‫رفتن به زندان هیچی رو عوض نمی‌کنه
‫اگه اینجوری دردسر درست کنی،
‫بابت بی‌احترامی‌های تو، شوهرت خیلی شدیدتر تنبیه میشه!
‫و اگه دوباره ببینم تنهایی ‫اومدی بیرون، دستگیرت می‌کنم
‫حالا برو
‫مامان جان؟
‫منو ببر خونه
‫- بیشتر ‫- هیس!
‫برو آب بیار پروانه. ‫هیچی نمونده
‫زود باش
‫برو بیرون!
‫دنبال چی هستی؟
‫از اینجا برو. ‫اونا می‌بیننت!
‫هی، وایسا!
‫وقتی میگم وایسا!
‫اینجاست
‫وایسا
‫اون پسر کجا رفت؟
‫دیدیش؟ ‫دیدیش؟
‫- هی، تو! دختر! ‫- هی!
‫- بیا! ‫- بیخیال اون شو!
‫پروانه، این فقط نصف سطله
‫نتونستی همه‌شون رو پر کنی؟
‫زکی، هیس. بیدارش نکن
‫- هیس، زکی ‫- مامان جان!
‫- هیس ‫- آرومش کن پروانه
‫مامان جان
‫براش یه قصه بگو
‫مامان...
‫زمانی در گذشته‌ی دور،
‫یک روستای کوچک در پای کوه‌های هندوکش وجود داشت
‫- من مامان جانم رو میخوام ‫- هیس، گوش کن
‫روستایی‌ها تازه تونسته بودن بذرهای ‫ارزشمندشون رو جمع‌آوری کنن
‫و بنابراین، می‌رقصیدن و می‌خوندن ‫و می‌خندیدن و می‌خوردن
‫همه خوشحال بودن
‫به‌خصوص یک پسر...
‫که می‌رقصید و می‌خوند و می‌خندید ‫و می‌خورد، بیشتر از هرکس دیگه
‫درحالی که روستایی‌ها می‌رقصیدن و می‌خوندن ‫و می‌خندیدن و می‌خوردن،
‫هیولاها از راه رسیدن
‫هیولاها الا‌غ‌ها رو ترسوندن و درخت‌ها رو خوردن
‫اونا ارزشمندترین چیز توی کل روستا رو دزدیدن....
‫دانه‌های گندم سال آینده
‫سپس فرار کردن و به کوه‌های هندوکش ‫برگشتن، جایی که اربابشون حضور داشت...
‫فیل‌شاهِ وحشتناک با میخ‌هایی به‌جای عاج‌هاش!
‫غُرررر!
‫مامان جان!
‫لطفاً بخور، مامان جان. وقتی شکمت ‫پر باشه، حالت بهتر میشه
‫غذای کمی باقی مونده
‫من میرم بازار
‫- سلام ‫- سلام. دوازده تا پرتقال لطفاً
‫100 افغانی ‫[واحد پول افغانستان]
‫ممنون
‫سلام. 6 تا سیب چقدر میشه، لطفاً؟
‫سلام، بچه. من نمی‌تونم بهت بفروشم
‫ولی آقا، میشه لطفاً 6 تا سیب بهم بدین؟
‫- برو پدرت رو بیار برات غذا بخره ‫- پدرم رو گرفتن
‫متاسفم. بعداً برگرد
‫واقعاً دزدیدنش. ‫ولی میدونی...
‫سلام. یک کیلو برنج میشه بهم بدین، لطفاً؟
‫- سلام ‫- هی تو!
‫دخترک!
‫وایسا
‫وقتی میگم، وایسا!
‫برو! ‫برو خونه
‫کیف از دستم افتاد
‫- هیس ‫- پول رو گم کردم
‫- سرت رو بده عقب ‫- ولی می‌تونم برم آب بیارم
‫الان دیگه نمیخواد نگران باشی
‫یه قرص نون برات گذاشتم کنار
‫برات داغش می‌کنم تا خوشمزه ‫و تازه بشه، خوبه؟
‫- قراره چیکار کنیم؟ ‫- نمیدونم
‫شاید اگه صبح برم بیرون، ‫قبل از اینکه شلوغ بشه
‫جواب نمیده، پروانه
‫بازاری‌ها خودشون رو توی خطر ‫نمی‌اندازن که به تو غذا بفروشن
‫مامان جان پسرعموهایی توی "مزار شریف" داره
‫میتونم بهشون نامه بنویسم و ‫درخواست کمک کنم
‫ولی ما حتی یک‌بار هم ندیدیمشون. ‫از کجا میدونی کمکمون می‌کنن؟
‫ما همین الان غذا میخوایم
‫اینا لباس‌های برادرت بودن
‫برات بزرگه، ولی می‌تونیم یه‌کم ‫تنگش کنیم
‫شبیه پسرا شدم؟
‫شبیه "سلیمان" شدی
‫- خیلی شبیهش شدی ‫- مامان جان
‫اون پسر خوبی بود
‫هم‌سنِ الانِ تو بود
‫هیس
‫چیزی نیست، مامان جان
‫پروانه قراره برای آب ‫و غذا به بازار بره
‫این تنها راهه، مامان جان. ‫دیگه هیچی برامون نمونده
‫ولی این آبمیوه‌ها گرمن. ‫من آبمیوه‌ی گرم نمیخوام
‫آره، منم همینو گفتم، ولی میدونی...
‫سلام. سلام!
‫ببخشید. ‫سلام!
‫سلام، سلام! ‫بیا داخل پسر
‫من که قرار نیست بیام اونجا؟
‫ولی میدونی روالش چیه، درسته؟
‫خب، بگو ببینم
‫یه کیلو برنج، نیم کیلو عدس ‫و مقدار کمی کشمش میخوام
‫مقدار کمی؟
‫باید حدس بزنم؟
‫بله
‫این یکی خیلی واضح نبود!
‫از آهنِ نامرغوب شمشیر ‫برّنده‌ای به‌دست نمیاد!
‫ببین داره می‌خنده!
‫پسر کوچولو حتی نمی‌فهمه که ‫داریم مسخره‌اش می‌کنیم!
‫ممنونم. ‫خیلی خیلی ممنونم
‫داری چایی رو می‌ریزی
‫ببخشید عمو
‫تو کی هستی؟ چرا بهم زل زده بودی؟
‫- اسمت چیه؟ ‫- اسمم؟
‫- من تو رو یه جا دیدم ‫- نه...من نبودم...
‫- چی نبودی؟ ‫- تو منو نمی‌شناسی
‫- چرا تو رو می‌شناسم! ‫- نه!
‫- من تورو می‌شناسم! تو پروانه‌ای! ‫- نیستم!
‫من "شوزیه" ام! یادته؟ ‫تو مدرسه؟
‫- شوزیه؟ ‫- اون موقع موهام بلند بود، تو هم همینطور!
‫- "دلاور" ‫- به کسی نگو
‫اینم کلاهت
‫باید یه اسم پسرونه برای خودت بذاری
‫که دفعه بعدی یکی ازت ‫پرسید انقدر مردد نباشی
‫من الان اسمم "دلاور" ـه
‫به‌معنی "شجاع"
‫- کجایی؟ ‫- من باید برم
‫از دیدنت خوشحال شدم
‫دلاور
‫مامان جان، لطفاً بشین
‫نزدیک‌های ساعت خاموشی [حکومت ‫نظامی] هستیم. اگه تا اون‌موقع برنگرده چی؟
‫براش مشکلی پیش نمیاد. من...
‫کی گرسنه‌ست؟
‫پروانه
‫خدا رو شکر که تو رو ‫سالم بهم برگردوند
‫مامان جان، داری نون رو له می‌کنی
‫بوی خوبی میده، پروانه
‫زکی
‫منم. دیدی؟
‫این‌ها رو مخصوص تو خریدم
‫پروانه؟
‫اگه بری بیرون و آب بیاری،
‫تا وقتی برگردی، زکی بهت عادت می‌کنه
‫- ولی من خسته‌ام ‫- عجله کن پروانه
‫ساعت خاموشی نزدیکه
‫خیلی شبیهش شدی
‫برو لباس‌های سلیمان رو عوض کن،
‫وگرنه کثیفشون می‌کنی
‫اونا همین الان هم کثیفن
‫فیل
‫چی؟
‫اون میخواد بقیه‌ی داستان ‫فیل رو براش بگی
‫فیل
‫خب...
‫توی روستا،
‫زیر کوه‌های هندوکش،
‫روستایی‌های بیچاره اشک‌های ‫تلخی می‌ریختن
‫اونا نمی‌دونستن بدون کیسه‌ی ارزشمند ‫دانه‌هاشون باید چیکار کنن
‫اون‌ها چیزی برای کاشتن در بهار آینده،
‫و چیزی برای خوردن در زمستان آینده، نداشتن
‫ولی اون پسر، اون اشک تلخ نریخت
‫اون به سمت کوه نگاه کرد و فریاد زد...
‫من از تو نمی‌ترسم،
‫فیل‌شاه گنده‌ی بد میخ‌میخی!
‫خب، شاید یه‌کم می‌ترسید
‫اون به روستایی‌ها که داشتن گریه می‌کردن...
‫گفت که تا قبل از بهار، کیسه‌ی ‫دانه‌ها رو پس می‌گیره
‫من کیسه‌ی دانه‌ها رو تا قبل ‫از بهار برمی‌گردونم
‫ولی اونا خندیدن
‫اونا خندیدن و خندیدن، چون اون ‫یه بچه‌ بود و یه جنگجوی بزرگ نبود!
‫با این حال، پسرک حرفش رو تکرار کرد
‫گفتم که تا قبل از بهار ‫کیسه‌ی دانه‌ها رو برمی‌گردونم
‫و روستا رو ترک کرد...
‫و به‌سمت صدای غرشِ فیل‌شاه حرکت کرد
‫غُررر!
‫مامان جان، حالا که من پسر شدم
‫می‌تونیم بریم زندان و بابا رو پیدا کنیم
‫نه پروانه، نمی‌تونیم
‫- چرا؟ ‫- هیس
‫به این آسونی‌ها نیست پروانه
‫ولی باید سعیمون رو بکنیم
‫- کاری از دست ما برنمیاد ‫- این درست نیست
‫بس کن پروانه. ‫داری ناراحتش می‌کنی
‫هی! هی! گفتم وایسا ‫چرا به فرار کردنت ادامه میدی؟
‫باید همون موقع که ‫گفتم، وایمیسادی
‫برقعِ‌ت [پوشش کامل] کجاست؟ چرا ‫این شکلی بیرون از خونه لباس پوشیدی؟
‫شوهرم برقعم رو برداشت. ‫من اومدم دارو بخرم
‫تمومش کن ‫تمومش کن
‫اون باید بابت اینکه تو رو این ‫شکلی فرستاده بیرون، مجازات بشه!
‫- خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم! ‫- تو باید تقاص مجازات اون رو پس بدی!
‫همون تو که بهش تعلق داری بمون!
‫دلاور ‫دلاور
‫خب؟ بالاخره اسمت یادت اومد؟
‫فکر نکنم بتونم اینجوری ادامه بدم
‫خیلی بد شد. می‌تونستم ‫از کمکت استفاده کنم
‫- من یه چیزی دیدم ‫- ازم میخوای چی بگم؟
‫من باید کمکشون می‌کردم
‫- اگه کمکشون می‌کردی، یه شلاق مهمونت می‌کردن! ‫- ولی من که پسر نیستم!
‫تو پسر نیستی، ‫تو دختر نیستی
‫کمک میخوام چون این سینی ‫خیلی سنگینه. کمکم می‌کنی؟
‫دماغم رو بخارون. سریعتر. اگه سینی ‫رو ول کنم، بند چرمی پاره میشه
‫بهتر شد
‫- "آتیش" ‫- چی؟
‫اسمم رو یادت اومد. ‫"آتیش"
‫- ولی این واقعاً یه اسم نیست ‫- معنی‌ "آتش" میده
‫میدونم چه معنی‌ای میده، ‫ولی با این حال اسم نیست
‫ولی برای من مناسبه
‫پس صدات می‌کنم آتیش
‫وقتی پسر باشی می‌تونی ‫هرجایی که دلت میخواد بری،
‫آتیش خان
‫کجا داریم میریم؟
‫خواهی دید
‫اگه یکی ببینتمون چی؟
‫من معمولاً تظاهر می‌کنم ‫که اینجا کار می‌کنم
‫اگه به‌نظر بیاد که خودت حرفتو ‫باور می‌کنی، اونا هم باور می‌کنن
‫می‌بینی؟ ما تمیزکاریم
‫منتظر چی هستی؟
‫یا ما اینا رو برمی‌داریم، یا غذای موش‌ها میشن
‫باید یه راهی پیدا کن تا بابام رو ببینم
‫اگه دلت می‌خواد میتونی بابای ‫من رو برداری. بهش نیازی ندارم
‫پدرم رو به زندان بردن و از اون موقع ‫تاحالا هیچ خبری ازش نرسیده
‫- اونا اجازه نمیدن ملاقاتش کنی، پروانه ‫- ولی من الان یه پسرم
‫فرقی نمی‌کنه. یا نگهش می‌دارن یا آزادش ‫می‌کنن، کاری از دست تو برنمیاد
‫تو این چیزا رو نمیدونی
‫متاسفم. ولی روالش همینه
‫شاید یه راه باشه، ولی به ‫پول زیادی نیاز داری
‫برای چی؟
‫با رشوه میشه خیلی کارها ‫رو حل کرد. خیلی کارها
‫نوشتنی‌ها. ‫خواندنی‌ها
‫پشتو و دری
‫اقلام جالب برای فروش
‫نوشتنی‌ها. ‫خواندنی‌ها
‫چه بلایی سر اون مردی که ‫اینجا می‌نشست، اومد؟
‫سوال ساده‌ایه
‫مگه نمی‌دونین؟
‫از کجا باید بدونم؟ سوالم رو جواب ‫بده. اون کجاست؟
‫- رفته به مزار شریف ‫- و تو چیکارش هستی؟
‫من برادرزاده‌اش هستم...آتیش
‫خوندن بلدی؟
‫چیزی دارین براتون بخونم؟ ‫من پشتو و دری بلدم
‫اینو بخون
‫ببینیم چقدر بلدی
‫زود باش. از پاکت درش بیار
‫«رزّاق عزیز...
‫بلندتر، وگرنه میرم یه جای دیگه برام بخونن
‫«رزاق عزیز، امیدوارم این نامه ‫بهت در کابل برسه
‫با خبرهای دردناکی برات می‌نویسم
‫متاسفانه باید بگم که "هاله بیگُم" در ‫راه عروسی خواهرش فوت شد
‫اتوبوسی که باهاش سفر می‌کرد، ‫از روی یک مین رد شد
‫مجروحیتش فراتر از حد تحملش بود،
‫و چندین ساعت بعد فوت کرد
‫می‌دونم که این شوک بزرگی بهت وارد می‌کنه،
‫ولی لطفاً بدون که بار آخری ‫که با "هاله"‌صحبت کردم،
‫از لطف‌هایی که در حقش ‫کرده‌بودی بسیار سپاسگزار بود
‫باشد که خداوند شما را خیر دهد،
‫به راه راست هدایت کند، ‫و شجاعت نصیبتان کند
‫متاسفم
‫این دختر کوچولوی عزیز منه
‫زیر غبار کابل
‫پروانه، چی دادی به زکی؟
‫- یه تیکه آبنبات! ‫یه تیکه؟
‫اوه!
‫نمیتونه قورتش بده!
‫بذار به حال خودش باشه، ثریا ‫بذار حال کنه
‫اوخ!
‫قصه‌ات رو ادامه بده پروانه
‫برای زکی
‫اونجا بودیم که این پسرک جوان،
‫به مردمش قول داد که دانه‌های ‫ارزشمند رو پیدا کنه
‫فیل؟ ‫فیل؟
‫بله، و اون فیل
‫در شب، پسرک از لابه‌لای ‫درخت‌های کاج در کوهستان..
‫عبور می‌کرد تا بتونه ‫با فیل‌شاه مواجه شه
‫چیزی درحال تعقیب او در تاریکی بود،
‫ولی اون می‌ترسید که به عقب ‫برگرده و باهاش مواجه بشه
‫شروع به دویدن کرد،
‫و چیزی که تعقیبش می‌کرد هم دوید
‫پسرک سریع‌تر دوید و همینطور ‫تعقیب‌کننده سرعتش را بیشتر کرد
‫اون در شب می‌دوید،
‫و توسط شیاطین ناشناخته تعقیب می‌شد ‫تا اینکه نتونست به دویدن ادامه بده
‫اون از یک تپه افتاد پایین
‫پایین
‫پسرعموی عزیز، سال‌ها از آخرین ‫باری که باهم صحبت کردیم می‌گذره،
‫اما من الان برای این دارم به تو نامه می‌نویسم ‫که بهت بگم شوهرم دستگیر شده،
‫و ما هیج اطلاعی از زمان آزادیش ‫نداریم، اگر اصلاً آزاد بشه
‫خانواده‌ام در وضعیت بسیار سختی قرار ‫داره و من به کمک تو نیاز دارم
‫دختر بزرگم به سن ازدواج رسیده،
‫و ازت میخوام که اونو به‌عنوان همسر ‫برای جوان‌ترین پسرت، "اجمل"، درنظر بگیری
‫لطفاً ما رو از کابل ببر بیرون،
‫تا شاید شانسی برای زنده موندن داشته باشیم
‫ما سر بارِ تو نخواهیم شد
‫ما ماهر و نیرومند هستیم،
‫و فقط به یه‌کم کمک، برای عبور ‫از این مغلطه نیاز داریم
‫رحمت خداوند بر شما باد، ‫"فاطمه"
‫نوشتنی‌ها. ‫خواندنی‌ها
‫نوشتنی‌ها
‫این لباس چنده؟
‫سلام. دستبافه
‫- چند؟ ‫- 3000
‫احمق نباش. ‫من بهت 300 تا میدم
‫2000
‫دستبافِ مزار شریفه
‫دخترتون خیلی خوشحال میشه ‫اگه لباس به این زیبایی رو بپوشه
‫برای همسرم میخوام
‫1500
‫می‌بینید چجوری برق میزنه؟
‫این 1000 تا
‫- چقدر کاسب شدی؟ ‫- هزارتا
‫احتمالاً برای یه رشوه‌ی خوب کافی باشه
‫- واقعاً؟ ‫- حتماً
‫منم دارم پول جمع می‌کنم. هر پولی ‫رو که بتونم از پدرم قایم کنم، جمع می‌کنم
‫و کم‌کم داره زیاد میشه
‫می‌بینی؟
‫من نمی‌خوام تا ابد اینجا بمونم، میدونی
‫- تاحالا دریا رفتی؟ ‫- نه
‫منم نرفتم
‫ولی شنیدم که مهتاب، آب رو ‫تا ساحل می‌کشونه جلو
‫و دوباره می‌کشه عقب
‫میخوام ببینمش
‫میخوام پام رو بذارم روی شن‌های داغ و ‫بعد بذارمش توی آب تا خنک شه
‫پدرت چی؟ اون روی تو حساب باز نکرده؟
‫من فرزند خوبی ام
‫ولی اون پدر خوبی نیست
‫کنار دریا میخوای چیکار کنی؟
‫خرید و فروش می‌کنم، مثل همین‌جا. ‫ولی برای خودم
‫آدم‌هایی هستن که میان کنار آب و هیچ‌ ‫کاری نمی‌کنن
‫فقط میان می‌شینن اونجا و با عینک‌های ‫آفتابی‌شون به دریا زل می‌زنن
‫یا با تیوب‌های شناور توی آب شنا می‌کنن
‫به‌همین خاطر می‌تونم این چیزا رو بهشون بفروشم
‫جالب به‌نظر میرسه، دلاور
‫شاید منم بهت ملحق شم
‫- کجا میری؟ ‫- برام آرزوی موفقیت کن
‫- چرا انقدر زود برگشتی؟ ‫- یه‌ مقدار نون و کشمش برای زکی آوردم
‫چیکار می‌کنی، پروانه؟
‫میخوام برم دنبال بابا
‫- نه، این‌کارو نمی‌کنی ‫- من میرم
‫تا قبل از ساعت خاموشی ‫نمی‌تونی برسی خونه
‫من میرم. هیچ‌کاری نمی‌تونی ‫بکنی که جلوم رو بگیری
‫مامان جان به‌اندازه کافی حرص و جوش ‫می‌خوره! تو دیگه احمق‌بازی در نیار!
‫- باید پیداش کنم! ‫- پروانه!
‫پروانه!
‫ببخشید
‫سلام ‫سلام
‫ببخشید
‫چی میخوای؟
‫- گفتم چی میخوای؟ ‫- میخوام پدرم رو ببینم
‫- کی؟ ‫- پدرم، نورالله علیزی
‫دوهفته پیش بدون اتهام آوردنش اینجا
‫- از اینجا برو ‫- من پول دارم. هزار افغانی!
‫- اگه قول بدی کمکم کنی، بهت میدمش! ‫- هی، چیکار داری می‌کنی؟
‫هیچی. دارم از شر یه بچه ‫خودمو خلاص می‌کنم!
‫خواهش می‌کنم! ‫درو باز کن
‫باید پدرم رو ببینم! ‫باید ببینمش
‫حالا گورتو گم کن وگرنه ‫بیشتر کتک میخوری
‫میگن وقتی رعد و برق میزنه، ‫همیشه بارون نمیاد
‫آخرین چیزی که ازش شنیدم، ‫این بود که پسرک افتاده بود پایین
‫افتاده بود پایین تپه و ‫به‌اعماق خفتگی فرو رفته بود
‫ولی همه‌چیز از دست نرفته بود
‫یک پیرزن اونو پیدا کرد
‫پیرزن یک تنبک داشت
‫یک تنبک جادویی که چنان ‫ضرب‌آهنگش زیبا بود...
‫که قلب پسرک رو بیدار کرد
‫اون می‌دونست که پسرک در جستجوی ‫چیزیه، پس ازش پرسید...
‫در جستجوی چه هستی؟
‫خب، ببین، فیل‌شاه وحشتناک، ‫پلنگ‌هاش رو فرستاد تا بدزدن...
‫هیچ‌کس تاحالا نتونسته ‫در برابر فیل‌شاه پیروز بشه!
‫- میدونم ‫- خب، پس چی باعث شده که فکر کنی تو می‌تونی؟
‫باید بتونم
‫باید بتونم، فقط همین
‫این جواب خوبی نیست
‫با این وجود، پیرزن به او گفت که ‫باید سه شیء رو پیدا کنه...
‫یک شیء که می‌درخشد
‫یک شیء که به دام می‌اندازد
‫و یک شیء که آرامش می‌بخشد
‫فقط اون موقع پسرک می‌تونه بر فیل‌شاه پیروز بشه!
‫اونارو بده به من، خواهش می‌کنم!
‫من اون‌ها رو ندارم،
‫پس بهتره بری دنبالشون بگردی
‫و عجله کن! اگه دانه‌ها به‌زودی کاشته ‫نشن، محصولی در کار نخواهد بود
‫بله، میدونم
‫پیرزن بهش گفت که به شرق بره
‫شرق از این طرفه
‫هنوز چیزی در تعقیب پسرک بود،
‫و هنوز اون نمی‌تونست باهاش روبرو بشه
‫- پول رو نگرفت؟ ‫- فکر نکنم رشوه روی اونا جواب بده
‫نه، نه. احتمالاً براش کافی نبوده
‫لابد براش توهین محسوب شده!
‫باید برای دفعه‌ی بعد، پول بیشتری جمع ‫کنی و ذکاوت بیشتری به خرج بدی
‫باید ذکاوت بیشتری به خرج بدم؟
‫شنیدم یکی هست که بابت ‫کارهای کوچیک، پول خوبی میده
‫بیا
‫آقا، ما برای کار اومدیم
‫- و شما کی باشید؟ ‫- من دلاور هستم. و ایشون هم آتیش ـه
‫ما برادریم
‫آتیش دیگه چجور اسمیه؟
‫نمی دونم. از پدرمون بپرسید
‫- پدرتون کجاست؟ ‫- توسط روس‌ها به شهادت رسید
‫ما هرکاری بخواین ‫میتونیم انجام بدیم
‫با قیمت مناسب
‫این آخریشه فکر کنم
‫ما کجاییم؟
‫وقتشه. شما پسرا ‫به قدر کافی قوی نیستین
‫کارش از اون چیزی ‫که گفتین سنگین‌تر بود
‫بگیرش. حالا برید پی کارتون
‫هی، ما هرکاری ‫خواستین کردیم
‫صبر کنید! گفتید ما ‫رو می‌رسونید خونه
‫من تاکسی نیستم. خودتون ‫برگردید خونه
‫همین الانش هم دیرم شده، ‫انقدر که بار زدن کامیون رو لفت دادین
‫صبر کن!
‫باید یه کم استراحت کنم
‫روی مسیر بمون. اینجا شاید ‫مین‌گذاری شده باشه
‫این حتی نزدیک به کافی ‫هم نیست. به کارهای بهتری نیاز داریم
‫- مثلاً چی؟ ‫- شنیدم آجرسازی پول خوبی توشه
‫ولی کارش سخته
‫کاش قوی‌تر بودم
‫ولی تو یه برادر بزرگتر داری، مگه نه؟
‫قبلاً تورو می‌ذاشت روی ‫دوشش و می‌آورد مدرسه
‫اسمش چیه؟
‫سلیمان
‫اون مُرد
‫چطور؟ بخاطر مریضیش؟
‫- نمیدونم ‫- ولی مادرت باید دربارش بهت گفته باشه
‫اون دربارش حرف نمیزنه، باشه؟
‫باشه
‫هی، ببین چی پیدا کردم
‫اینو توی یه جعبه‌ی کوچیک که بابام ‫وسایلش رو نگه میداره، پیدا کردم
‫باورت میشه دریا انقدر آبی باشه؟
‫خیلی قشنگه
‫نوشته
‫نوشتنی‌ها. ‫خواندنی‌ها
‫دفعه قبل پولت رو ندادم
‫- چقدر بهت بدهکارم؟ ‫- اشکالی نداره...
‫چیه، نکنه بابت خبرهای ‫بد پولی نمی‌گیری؟
‫کی خوندن رو یادت داده؟ ‫همون معلم معلولت؟
‫بله، عموم
‫نوشتنت هم به خوبی خوندنت هست؟
‫بله
‫بفرمایید
‫اینو محض احتیاط نگه داشتم
‫نشونم بده. نشونم بده ‫کجا اسمش رو نوشته
‫کجا نوشته "هاله"
‫اینجا. می‌بینید؟
‫"هاله"
‫می‌دونی معنیش چیه؟
‫نه
‫بعضی وقتا، وقتی توی هوای ‫صاف به ماه نگاه می‌کنی،
‫می‌تونی یک خط خارجی ‫درخشان دورش ببینی
‫اون خط خارجی اسمش "هاله"ست
‫اسم همسرم از روی اون ‫نور اومده
‫- بیا ‫- این خیلی زیاده
‫با من بحث نکن
‫ممنونم
‫بس کن زکی. ‫میخوای منم موی تورو بکشم؟
‫ساکتش کن. میخوام بخوابم
‫- تو چته؟ ‫- چرا برای زکی یه قصه نمیگی، هان؟
‫همه‌مون خوشمون میاد
‫خب، زکی، میخوای بدونی ‫چه اتفاقی برای پسرک افتاد؟
‫بله، بله، و اون فیل
‫پسرک دوید و دوید، قلبش ‫به‌شدت از ترس می‌زد
‫و اون چیز که درحال تعقیبش ‫بود، هرگز نایستاد
‫به‌همین خاطر پسرک پشت یه ‫درخت پنهان شد و برای شجاعت صبر کرد
‫یک پیرزن سعی در دوشیدن ‫شیر یک بز داشت،
‫ولی کمرش خیلی درد می‌کرد
‫کمرم خیلی درد می‌کنه
‫پسرک دلش به حال او سوخت و به ‫او گفت تا در زیر سایه درخت استراحت کنه،
‫و او به‌جای پیرزن شیر رو می‌دوشه
‫خواهش می‌کنم زیر سایه درخت بشینید،
‫و من بجاتون شیر رو می‌دوشم
‫وقتی دوشیدن شیر بز تموم شد،
‫پیرزن شیر گرم و دلپذیر رو با پسرک شریک شد
‫اون خوشمزه‌ترین شیری بود که ‫در تمام عمرش خورده بود،
‫و از بزهای پیرزن تعریف کرد
‫بزهای شما خیلی بخشنده‌ان
‫در عوض، پیرزن یک آینه به او داد
‫ببین چطور می‌درخشه!
‫پسرک از دریافت آینه بسیار خوشحال شد،
‫ولی وقتی به آینه نگاه کرد، بازتاب چیزی ‫که تعقیبش می‌کرد رو دید!
‫چیکار می‌کنی، مامان جان؟
‫دارم لباس‌های خوب ثریا رو تا می‌کنم
‫قراره توی بازار بفروشمشون؟
‫هیس، هیس، پروانه. ‫وقت خوابه
‫باید یه راه برای رسیدن ‫به "پیشاور" پیدا کنم،
‫و از اونجا می‌تونم کارهامو راه بندازم
‫فکر کنم یه ساحل توی "گوا" هست... ‫[بندری در هندوستان]
‫که توریست‌هاش خیلی پولدارن
‫اگه پولدار باشن، سنگ‌های کبودم رو می‌خرن،
‫و اونجا می‌تونم کار و کاسبیم ‫رو راه بندازم، و تو هم بهم ملحق شی
‫وقتی بابام رو پیدا کنم
‫وقتی بابات رو پیدا کنی
‫100 تا
‫من 85 تا بهت میدم
‫- 90 ‫- 82
‫85، آخرشه
‫85 و یه خوشه انگور، آخرشه
‫به خودکار خیلی فشار میارین، ‫ولی دست‌خطتون خوبه
‫اگه یه مقدار کمتر فشار بیارین، ‫آسونتر میشه
‫صبر کنید! ‫یه لحظه صبر کنید
‫چیه بچه؟
‫شما قبلاً درباره‌ی اون مردی که ‫اینجا می‌نشست پرسیدین...معلمم
‫- عموت؟ ‫- اون به مزار شریف نرفته
‫اون رو به زندان بردن. ولی ‫هیچ جرمی انجام نداده
‫- کدوم؟ ‫- چی؟
‫- کدوم زندان؟ ‫- پل چرخی
‫هفته‌ها میگذره، ولی خانواده‌ام ‫هیچ خبری ازش دریافت نکرده
‫چهارشنبه به زندان برو
‫با "روشن" صحبت کن. ‫پسرعمومه
‫بهش بگو "رزاق" تو رو فرستاده. ‫اگه بتونه، کمکت می‌کنه
‫دلاور!
‫اگه بخوام اینجوری کار کنم، تا وقتی که ‫به دریا برسم تبدیل به یه پیرزن شدم
‫یا شاید یه پیرمرد
‫تو بشین و استراحت کن دلاور، ‫و من برات یه قصه میگم
‫- قصه؟ ‫- آره، یه قصه
‫یه زمانی توی گذشته‌ی خیلی دور،
‫یه پسرکی بود که باید کیسه‌ای از دانه‌های ‫ارزشمند دزدیده‌شده رو به روستاش برمی‌گردوند
‫داستانش شاده یا غم‌انگیز؟
‫فقط صبر کن تا ببینی
‫به پسرک گفته شد که ‫برای غلبه بر فیل‌شاه،
‫به سه چیز نیاز داره...
‫یک شیء که می‌درخشه، یک شیء ‫که به دام می‌اندازه و یک شیء که...
‫هی، شما دوتا! ‫بیاین اینجا
‫زود باشین
‫من اون پسر رو می‌شناسم
‫عجله کنین. بیاین اینجا
‫زود باشین
‫بهتره کاری کی میگه رو بکنیم
‫حرکت کنین، بچه‌های تنبل
‫پس اینا کارگرهای جدیدن؟
‫زبونتون رو موش خورده؟ ‫احمقید؟
‫"ادریس" پیشنهاد داد که ‫یه مسابقه‌ی مچ‌اندازی برگزار کنیم
‫تا ببینیم برای کارگریِ من ‫به‌قدر کافی قوی هستید
‫دیدم نشسته بودین اونور بجای کار کردن
‫ادریس، بس کن
‫یه‌کم چایی برام درست کن
‫بذار ببینم چند مرده حلاجی، کوچولو
‫حتی نمیتونه دستش رو بلند کنه
‫پاشو و برامون چایی درست کن
‫عمو، گمونم کارگرهای ‫جدیدی نیاز دارین
‫- اینا به درد نمیخورن ‫- کافیه، ادریس
‫بچه‌های بیچاره رو ول کن
‫اینا هنوز نپخته‌ان
‫من تورو می‌شناسم
‫تو دختر معلممی...
‫ادریس
‫اسلحه رو برگردون!
‫گفتم اسلحه رو برگردون!
‫ادریس!
‫بیاین بیرون!
‫همین حالا بیاین بیرون!
‫ادریس، بیا بالا. داریم ‫میریم به سمت غرب
‫دستور اومده که فوراً بریم اونجا
‫میدونم تو کی هستی!
‫شنیدی؟
‫بیا بالا! زود باش
‫همین حالا! بزدل کوچولو
‫میخوای بجنگی؟ الان ‫فرصت مناسبیه برای جنگیدن
‫تو یه مرد شدی
‫اون رفت
‫اگه برگرده چی؟
‫شانس میاره
‫ما کجاییم؟
‫یه‌بار وقتی داشتم ‫فرار می‌کردم، اومدم اینجا
‫به‌گمونم یا راه ورود تنگ شده ‫یا من بزرگتر شدم
‫باستانی به‌نظر میاد
‫کفشم رو گم کردم
‫منم گلاهم رو گم کردم، اگرچه فکر ‫دم ورودی باشه
‫چرا زدیش؟
‫وقتی پدرم رو بُردن، اون ‫یکی از اونا بود
‫بیشتر درباره‌ی پسرک برام بگو
‫کدوم پسرک؟
‫پسرک قصه
‫پسرک سردش بود
‫اگرچه آفتاب سوزان توی آسمون ‫بود، گرمایی تولید نمی‌کرد
‫ولی اون یه کلاه گرم ‫و یه کت بزرگ داشت
‫نه، اینطور نیست
‫اون یکی از سه شیء رو پیدا کرده بود...
‫یه آینه‌ی درخشان
‫ولی وقتی بهش نگاه کرد، ‫یه چیزی رو پشتش دید
‫یه چیز ترسناک. ‫یه چیز وحشتناک!
‫- یه اسب! ‫- نه،‌ "شوزیه"، نه یه اسب!
‫چرا، یه اسب بود!
‫یه اسب خیلی پیر که وقتی راه می‌رفت، ‫استخوناش تلق‌تلق صدا می‌کرد!
‫و اصلاً هم ترسناک نبود!
‫خیله خب. پسرک دلش به حال اسب ‫سوخت و بهش یونجه داد
‫و خوشحال و شاداب تا ‫ابد باهم زندگی کردن!
‫الان وسط داستانه، نه آخرش!
‫از درون یک دَر سنگ‌تراشی‌شده،
‫یه مرد گِرد بیرون اومد
‫یونجه‌هام رو بابت یه اسب پیر ‫که قراره بزودی بمیره، هدر دادی!
‫مرد گرد، پسرک رو انداخت تو ‫اعماق یه چاه قدیمی!
‫در ته چاه، زمردهایی وجود داشت،
‫و مرد گرد از پسرک خواست که زمردها رو براش ‫ببره بالا، به‌عنوان جایگزینی بابت یونجه‌های هدررفته‌اش
‫زمردها رو بیار بده به من
‫- اسمش چیه؟ ‫- مرد گرد؟
‫نه، پسرک
‫نمی‌تونی درباره‌ی یه پسر ‫قصه بگی و بهش اسمی ندی
‫بهش یه اسم بده قبل ‫از اینکه من بدم
‫سلیمان
‫اسمش سلیمانه
‫اسم خوبیه
‫سلیمان در ته چاه دراز کشیده بود
‫ناگهان، اسکلت‌هایی رو دید
‫سه اسکلت، هرکدوم با یک ‫زمرد در دست‌های استخونی‌شون!
‫- اون درخواست کمک کرد! ‫- کمک!
‫اسب پیر بیچاره از بالا بهش نگاه کرد
‫ولی اسب یه کار خارق‌العاده کرد!
‫اون با صدای همه‌ی حیوانات ‫دنیا، شیهه کشید!
‫سلیمان رفت بالا، بالا، ‫تا رسید به بالای چاه،
‫و از اسب بابت نجات جونش تشکر کرد
‫ممنون که جونمو نجات دادی
‫سلیمان سه زمرد همراه خودش داشت...
‫و در ازاش از مرد گرد، درخواست غذا کرد
‫اون گرسنه بود
‫ولی مرد گرد بدجنس و پست بود
‫یه تور ماهی‌گیری رو به سمت سلیمان ‫پرت کرد و بهش گفت که خودش بره غذا گیر بیاره!
‫اون دقیقاً همون چیزی بود که سلیمان می‌خواست!
‫یه چیزی که به دام می‌اندازه
‫ولی به‌محض اینکه سلیمان رفت،
‫ارواح سه اسکلت از سه زمرد بیرون اومدن
‫و به دور مرد گرد چرخیدن و اونو ترسوندن
‫و ازش انتقام وحشتناکی برای ‫از دست دادن جونشون گرفتن
‫سلیمان و اسب سفرشون ‫رو به سمت کوهستان ادامه دادند،
‫ولی اسب آروم‌تر و آروم‌تر می‌شد
‫اون نیاز به استراحت داشت، ‫و خیلی خیلی پیر شده بود،
‫به‌همین خاطر سلیمان سرپناهی ‫برای اسب درست کرد
‫و بهش گفت که براش صبر کنه
‫اسب اعتراض کرد...
‫ولی سلیمان می‌دونست که باید ‫به تنهایی با فیل‌شاه و پلنگ‌هاش...
‫مواجه بشه
‫دوباره می‌بینمت، اسب پیر
‫ و ادامه‌ی مسیر رو تنها رفت
‫فردا چهارشنبه‌ست
‫دوباره میرم اونجا، زندان
‫باید بذارن باهاش ملاقات کنم
‫از الان به بعد، توی خونه می‌مونی
‫- خیلی خطرناکه ‫-نه، مامان جان
‫- ما حواسمون هست ‫- "ما" ؟
‫من و دلاور. اونم یه دختره. ‫باهم کار می‌کنیم
‫برای پسرعموم نامه نوشتیم که ‫ترتیب عروسی خواهرت رو توی "مزار" بده
‫اونا هم نامه رو پاسخ دادن، و قبول کردن
‫قراره یکی پس‌فردا بیاد ‫دنبالمون و ببرتمون
‫- دیگه نیازی به این کار نیست ‫- چی؟
‫نمیتونیم اینجوری ادامه بدیم
‫- نمی‌تونیم برای خرجی‌مون روی تو حساب کنیم ‫- چرا؟
‫من به‌خوبی تامین مالی‌تون می‌کنم
‫این کار یه بچه نیست
‫چطور میتونیم بدون بابا بریم؟
‫هرروز با جراحت و زخم میای خونه
‫هرروز که میری بیرون، نمی‌دونم ‫دوباره می‌بینمت یا نه
‫نمی‌تونم تو رو هم از دست بدم
‫من نمیام
‫بابا ممکنه برگرده، و هیچ‌کس ‫اینجا منتظرش نخواهد بود
‫تا کی باید صبر کنیم؟
‫تا وقتی بفهمن دختری ‫و تو رو هم ازم بگیرن؟
‫تا وقتی مجبور بشم "زکی" ‫رو بفرستم برامون خرجی در بیاره؟
‫بذار قبل از اینکه بریم، برم ببینمش
‫بذار بهش بگم کجا داریم میریم
‫- پروانه! ‫- بذار عصاش رو براش ببرم
‫بعدش باهاتون میام
‫بعدش حواهر خوب ‫و دختر خوبی میشم
‫قول میدم
‫خواهش می‌کنم نرو
‫خواهش می‌کنم، اون بیرون خیلی خطرناکه
‫مامان جان، من میرم
‫امشب قبل از ساعت ‫خاموشی برمی‌گردم
‫- نه، سلیمان ‫- مامان جان
‫- برنمی‌گردی! ‫- بذار بره
‫بذار پروانه بره
‫پروانه
‫دلاور
‫زهره‌ام ترکید
‫همه‌جا دنبالت می‌گشتم
‫چرا؟ میخوای امروز باهام ‫توی چای‌خونه کار کنی؟
‫- نه، نمیتونم ‫- هی، یه‌کم آبنبات برای زکی میخوای؟
‫فردا از کابل میریم
‫داری منو تنها میذاری؟
‫این برنامه‌ریزی شده‌ست. ‫کاری از دست من برنمیاد
‫خواهرم قراره توی ‫مزار شریف ازدواج کنه
‫من میخوام دوباره برم زندان
‫یکی رو پیدا کردم که ‫میتونه کمکم کنه،
‫و باید پول بیشتری جمع کنم ‫تا به نگهبان رشوه بدم
‫همین امروز میخوام
‫فقط میری و یه کتک مفصل دیگه ‫میخوری. فکر احمقانه‌ایه!
‫نمیذارم این دفعه اونجوری شه
‫- گفتم فکر احمقانه‌ایه ‫- لطفا کمکم کن!
‫میخوای چیکار کنم؟
‫مثل قصه‌های بچه‌گونت، جادو کنم ‫توی دستات پول سبز شه؟
‫اینجوری جواب نمیده،‌ پروانه
‫نمیتونم کمکت کنم
‫حالا برو به مزار شریف و ‫توی جشن عروسی خوش بگذرون!
‫شاید یه شوهر هم برای تو پیدا ‫کنن و تموم مشکلاتت حل شه
‫حداقل تا بعد از عروسی
‫احمق!
‫دلاور!
‫شوزیه
‫همراه ما بیا
‫نمیتونم
‫پدرم تا مزار شریف میاد ‫دنبالم و می‌کُشَتَم!
‫نمیتونم کابل رو ترک کنم پروانه، اینجوری نه
‫- بیا، اینو بگیر ‫- نمیتونم پول تو رو قبول کنم
‫لطفاً بگیرش
‫برو ملاقات بابات
‫بهش بگو که دخترش، دختر خوبیه
‫بهش بگو دلاور اینو گفته
‫هی دلاور
‫چیه؟
‫تو رو توی اون ساحل که دربارش ‫حرف می‌زدی می‌بینم،
‫جایی که مهتاب آب رو جلو می‌کشه،
‫20 سال بعد از امروز
‫پس فکر نکنم اون‌موقع بشناسمت، آتیش
‫خب، می‌تونی چندتا سنگ کبود ‫خوشگل با قیمت عالی بهم بفروشی
‫پس تا ملاقات بعدی
‫تا ملاقات بعدی
‫رحمت خدا بر شما باد. ‫شما فاطمه هستید؟
‫بله، من فاطمه‌ام
‫من پسرعموی دومت هستم. محمدعبدل ‫منو از مزار فرستاده
‫خانواده‌ات رو جمع کن. باید فوراً اینجا رو ترک کنیم
‫نه، ببینید، قرار نبود ‫به این زودی بیاین!
‫پسرم رفته بیرون. باید صبر کنیم تا برگرده
‫یه جنگ در راهه. مگه نشنیدی؟
‫باید همین حالا قبل از اینکه ‫جاده‌ها رو ببندن، بریم
‫باید صبر کنیم تا اون برگرده خونه. ‫باید برای دخترم صبر کنم
‫پسر؟ دختر؟ بالاخره کدوم؟
‫وسایلت رو جمع کن. ‫همین الان راه می‌افتیم!
‫من بدون پروانه نمیرم. ‫باید صبر کنیم
‫برو خدا رو شکر کن که تو رو ‫دارم همراه خودم می‌برم، پیرزن
‫دختره و کودکه ارزش بیشتری دارن
‫من این همه راه رو برای هیچ و پوچ نیومدم
‫اگه همین الان نریم، دیگه ‫اصلاً نمیتونیم از اینجا بریم
‫- بچه‌ام! بدش به من! ‫- بریم!
‫زکی! ‫زکی!
‫بچه‌ام رو بده. ‫بدش به من
‫- نه! بدش به من! ‫- ول کن! ول کن!
‫- سلام، کوچولو ‫- سلام
‫با این عصای پیرمردونه کجا میری؟
‫این عصا برای بابامه
‫دارم میرم بهش بدم، توی زندان
‫متوجهم
‫ما هم از اونجا رد میشیم
‫بچه‌ام رو بده!
‫- بریم! اگه میخوای بچه‌ات رو بهت بدم، با من بیا! ‫زکی!
‫دخترم اون بیرونه
‫پس تو دیگه چه احمقی هستی ‫که اونو تنهایی فرستادی بیرون؟
‫سوار شو، وگرنه بقیه‌ بچه‌هات ‫رو هم از دست میدی!
‫نه... ‫بچه‌ام رو بده!
‫ساکتش کن!
‫التماست می‌کنم!
‫صبر کن دخترم بیاد!
‫بیا، ثریا. باید آتیش روشن کنیم
‫من دنبال "روشن" می‌گردم
‫هی! من دنبال روشن می‌گردم
‫من دنبال روشن می‌گردم ‫من دنبال روشن می‌گردم
‫- درو باز کنین! ‫- از جلوی در برو کنار، بچه‌ی احمق!
‫- من دنبال روشن می‌گردم! ‫- گورتو گم کن!
‫- من دنبال روشن می‌گردم! ‫- احمقی؟
‫- من دنبال روشن می‌گردم ‫- خفه شو!
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫چیزی نیست. اون پسر منه
‫داخل کارت دارن
‫اون پسر یه‌کم تربیت نیاز داره
‫این به خودم مربوطه
‫محض رضای خدا، اینجا چیکار می‌کنی؟
‫امروز چهارشنبه‌ست. اومدم ‫پسرعموتون روشن رو ببینم!
‫یه جنگ شروع شده!
‫روشن رفته بجنگه
‫ما از شهر اومدیم که زندان رو از افرادی که ‫حاضر نیستن برامون بجنگن، پاکسازی کنیم
‫- معلم... ‫- اون زنده‌ست؟
‫نمیدونم
‫اون معلم، پدر منه. ‫من پروانه‌ام، دخترش
‫کمکش کنید، خواهش می‌کنم
‫اگه تا قبل از غروب خورشید ‫برنگشتم، از اینجا برو
‫تا می‌تونی از اینجا دور ‫شو و فرار کن!
‫نباید بعد از غروب اینجا بمونی. فهمیدی؟
‫- ممنونم ‫- فهمیدی؟
‫- بله ‫- تا اون‌موقع یه جا مخفی شو
‫روزی روزگاری، پسر جوانی ‫به نام سلیمان وجود داشت
‫اون می‌دونست که قلبش مقدر ‫شده که به مردمش خدمت کنه،
‫ولی وقتش در حال اتمام بود
‫ممنون. ‫خیلی ممنون
‫- زود باش! سوار ماشین شو! ‫- باید برگردیم دنبال دخترم
‫گفتم بیا اینجا. همین حالا!
‫ما همراه تو نمیایم
‫مامان جان؟
‫تو، بیا اینجا! ‫شنیدی؟
‫گفتم بیا اینجا!
‫همین الان بیا!
‫ما همراه تو نمیایم. ‫فقط از اینجا برو
‫سوار ماشین شو. ‫همین حالا سوار ماشین شو
‫مامان جان!
‫سلیمان! ‫سلیمان!
‫شجاع باش، سلیمان
‫فرار کن، ثریا
‫- زکی رو ببر و فرار کن! ‫- مامان!
‫برو! فرار کن!
‫تو...بذار...ما...بریم
‫درو باز کن
‫اون چیه رو دوشت؟
‫اون مرده. میخوام بذارمش کنار بقیه. ‫درو باز کن. بذار رد شم
‫- حرکت کنین، حرکت کنین! ‫- وایسا!
‫- همگی صف بکشین. همگی! ‫- وایسا!
‫گفتم وایسا!
‫بزودی هوا تاریک میشه
‫رزاق؟
‫سلیمان
‫آینه می‌درخشه!
‫باهاش چشم‌های پلنگ‌ها رو کور کن!
‫تور به دام می‌اندازه! ‫پرتش کن به طرف اونا!
‫رزاق! ‫رزاق!
‫رزاق! من اومدم دنبال پدرم
‫اومدم دنبال بابام!
‫بذارش زمین
‫گفتم بذارش زمین
‫می‌بینی داره چه اتفاقی می‌افته؟
‫کجا می‌بریش؟ ‫کی اون بیرونه؟
‫اونطرف و نگاه کن، نمی‌تونی؟
‫فقط یه نفره. چه اهمیتی داره؟
‫برو
‫برو، مگر اینکه بخوای منو بکشی!
‫تا آخرین نفسم...
‫جیغ میزنم و نفرینت می‌کنم
‫برو!
‫تو دیوونه‌ای. ‫دیوونه
‫برام مهم نیست همینجا بمیری
‫بمیر
‫سلیمان
‫من نیومدم تو رو بکشم
‫سلیمان!
‫با داستانت آرومش کن،
‫همونی که مامان جان ‫دربارش حرف نمی‌زنه!
‫براش تعریف کن
‫سلیمان!
‫اسم من سلیمانه
‫براش تعریف کن چه اتفاقی افتاد
‫داستانت رو براش تعریف کن
‫اسم من سلیمانه
‫مادرم یه نویسنده‌ست
‫و پدرم یه معلمه
‫و خواهرام همیشه ‫باهم دعوا می‌کنن!
‫یک روز یه اسباب‌بازی ‫توی خیابون پیدا کردم
‫برش داشتم
‫اون منفجر شد!
‫یادم نیست بعدش چه اتفاقی افتاد
‫چون اون پایانش بود!
‫داره جواب میده، سلیمان! ‫براش تعریف کن، تعریف کن!
‫اسم من سلیمانه
‫مادرم یه نویسنده‌ست
‫و پدرم یه معلمه
‫و خواهرام همیشه ‫باهم دعوا می‌کنن!
‫یک روز یه اسباب‌بازی ‫توی خیابون پیدا کردم
‫برش داشتم
‫اون منفجر شد!
‫اون پایانش بود!
‫اسم من سلیمانه
‫مادرم یه نویسنده‌ست
‫یک روز یه اسباب‌بازی ‫توی خیابون پیدا کردم
‫و پدرم یه معلمه
‫- برش داشتم! ‫- و خواهرام همیشه باهم دعوا می‌کنن!
‫اون منفجر شد!
‫یک روز یه اسباب‌بازی ‫توی خیابون پیدا کردم
‫یادم نیست بعدش چه اتفاقی افتاد
‫برش داشتم
‫چون اون پایانش بود!
‫فیل تغییر کرد!
‫اون کیسه‌ی دانه‌ها رو ‫از مرکز کوه برداشت
‫و به سلیمان پس داد!
‫سلیمان به روستاش برگشت
‫همه می‌رقصیدن و می‌خوندن
‫و می‌خندیدن و می‌خوردن!
‫رزاق؟
‫بابا؟
‫بابا! اون زنده‌ست؟
‫این خون اون نیست. ‫اون زنده‌ست
‫همین حالا از اینجا برو بچه، برو
‫با نهایت سرعت برو
‫اون ماهه
‫ثریا
‫ث...ثر...ثریا!
‫- مامان؟ ‫- ثریا!
‫ثـُ...
‫ما سرزمینی هستیم که مردمانش ‫بزرگ‌ترین گنجینه‌ش هستن!
‫ما در سر راه امپراتوری‌هایی هستیم ‫که با یکدیگر در حال جنگ هستن!
‫پَر...
‫پروانه
‫ما یک سرزمین ازهم‌گسیخته ‫در کوه‌های "هندوکش" هستیم،
‫سوزانده‌شده توسط چشم‌های ‫سوزانِ صحراهای شمالی،
‫سنگ‌آهک‌های سیاه درمقابل ‫قله‌های یخ
‫ما "آریانا"یی هستیم،
‫سرزمین نجیب‌زادگان
‫کلماتت را بلند کن، نه صدایت را
‫ این باران است که گل‌ها را رشد می‌دهد،
‫ نه رعد و برق
ارائه شده توسط وبسایت چاکو مووی ::. ChakoMovie.Com .:: چاکو مووی را در تلگرام دنبال کنید @ChakoMovie