این پیشکشی ست از دنیایی کوچک دور که صدای ما، دانش ما، عکسهای ما، موسیقی ما، افکار ما و احساسات ما را در بر میگیرد
....ترجمه و زیرنویس از.... ............. حامد خوش سیرت .............
ما در تقلا برای زیستن در دوران خود هستیم شاید بخواهیم تورا هم تجربه کنیم... پیام رییس جمهور "جیمی_کارتر" در ضبط طلایی شانزدهم ژانویه 1977
این واقعا حقیقت داره"
که بتونی منظومه شمسی رو کشف کنی...
برای اولین بار...یکبار
آه... وویجر اینکارو انجام داد.!!!!!!
چطور میشه اینقدر خوش شانس بود؟؟؟
این یه رویاس و به واقعیت تبدیل شد.
50سال دیگه
ویجر یک پروژه علمی خواهد بود
از قرن بیستم
یک ماموریت
ماموریتی بزرگ
چشم مارو به دنیاها باز کرد
دنیاهای واقعی....
این ممکن است طولانی ترین شواهدی باشد
که تا بحال وجود داشته باشد
ویجر برای من یک اسطوره بود!!!
سالهای سال در حال گذر از منظومه خورشیدی
از یک سیاره به سیاره ای دیگر
و بعد یک یا دو هفته
فعالیت جنجالی و اکتشاف و غلبه کردن
و بعد مثل رفتن تو قایق و
پارو زدن و بعد بسوی اکتشاف بعدی بریم
♪ I'm wishing on a star ♪
♪ to follow where you are ♪
♪ I'm wishing on a dream ♪
این (ویجر) یک موتور کوچک بود که توانست
واقعا هیچکس نمیدونه چطور کار کرد!
اما همه براش امیدوار بودن
♪ ...and I wish on all the rainbows that I've seen ♪
هر ثانیه به یک جای دیگه ای میره...
که ما تا بحال هیچوقت نرفتیم
♪ ...who really dream, and I'm wishing on tomorrow ♪
ویجر به موفقیت رسید
این بی باک ترین ماموریت بود!!!!!
کی فکرشو میکرد؟؟؟
که واقعا بتونیم اینکارو تو سال 1977 انجام بدیم؟!
♪ I'm wishing on a star... ♪
در 1977 یک تیم از دانشمندان و مهندسان
یک ماموریت جاه طلبانه و شک برانگیز رو شروع کردن
ویجر
قصد اصلی یک تور به سیارات دوردست بود....
مشتری *زحل * اورانوس * نپتون
اتمسفرشون چگونه خواهد بود؟
و قمرهاشون؟
در عین حال دانش ما از جهان اندک بود
ما کم میدونیم چون فقط میتونیم
از زمین با تلسکوپ ببینیم
بطور مثال ما میدونیم که در مشتری
قمرهایی وجود دارند
آی او " اروپا " گانیمید " کالیستو " که دور میزنند.
میدونستیم که باد هایی در مشتری وجود دارند
فهمیدیم که لکه های قرمز مانندی روی مشتری وجود دارند
در مورد تشعشعات فهمیدیم
پس فهمیدیم که اونجا میدان مغناطیسی وجود داره...
ایده بزرگی بود
نه... بزار ببینیم چیو فهمیدیم.
فهمیدیم که اونا همه گازهای غول پیکر بودن
و اکثرا از هلیوم و هیدروژن ساخته شده بودند
و در سیارات دیگر متان پیدا کردیم
در مورد زحل ما حلقه ها رو کشف کردیم
و در مورد قمرهای مصنوعی دانستیم
ولی بیش از این بسختی چیزی میدونیم
و بسیار سخت میشد اونارو دید
من از درون بهترین تلسکوپ های روی زمین
به این سیارات زل زده بودم
و تنها چیزی که میتونستم ببینم لکه های تیره بود
ستاره شناسان بسیار سخت تلاش کرئند
تا ساختار فیزیکی اونارو کشف کنند
تعدادی مشخصات بنیانی وجود داشتن "
اما طبیعت واقعی و چگونگیه بوجود اومدنشون
و اینکه قمرهاشون چطوری هستند
ما هیچکدوم از اونارو نمی دونستیم....فقط در حد یک نظر اجمالی
بشریت یک نژاد کنجکاو هست
ما میخوایم بدونیم چی پشت دیواره
دوس داریم بدونیم پشت اون جاده ی پر پیچو خم چی میگذره "
فکر میکنم این یک واکنش غریزی هست
که ما بعنوان یک گونه اون رو دارا هستیم
یکی از چیزهای کلیدی که این ماموریت رو ممکن کرد
"کمک جاذبه بود "
وقتی در پهلوی مشتری پرواز میکنیم بعد میپیچیم
و مقداری از مدار مشتری
استفاده میکنیم و سرعتمان بیشتر میشود
مثل یک تیرکمان
پس بهتره مطمئن باشی که زحل در جای درستی قرار داره
موقعیت سیاره های دیگر
یک فرصت بوجود می آورند
یک خط کشی کمیاب بوجود می آید
نیازمند دور زدن منظومه ی خورشیدی ست
می تواند کج شود
به این روش مشتری "بوم" زحل "بوم"
اورانوس " بوم" نپتون "بوم
سیاره ها باید در جای درست قرار بگیرند
تا فضاپیما بتونه کارش رو انجام بده
و آن موقعیت بخصوص کم اتفاق میوفته
فقط یک بار در صد سال اتفاق میوفته
بیشتر از صد سال
یه چیزی حدود 175 سال
هر 176 سال اتفاق میوفته
آخرین باری که این اتفاق افتاد
اکتشافات در مورد کشتی دریانوردی چوبی بود
نامش تور سیارات دور دست بود
و هزینه ی این ماموریت تخمین زده شده بود
بیش یک میلیارد دلار
مدیران ناسا پیش رئیس جمهور رفتند
و اون گفت آخرین باری که سیاره ها
اینطوری خط بندی شده بودند
رئیس جمهور جفرسون روی میزش نشسته بود و شوخی میکرد
و آقای نیکسون خندید و گفت خیلی خوب...فقط دوتا انجام بده
پس فقط دو تا سیاره
مشتری و زحل رسما برای تحقیقات انتخاب شدند
مسافت کمتری خواهد بود اما یک تور هیجان انگیز خواهد شد
با این حال تیم ویجر
حاضر نبودند برای پیش رفتن عقب بکشند
وقتی که فضا پیمای آماده شده را در یک حفاظ بزرگ قرار دادند
بعضی از انها این را یک راز در نظر گرفتند
ما از همون اول میدونستیم که
باید تا جایی که میتونیم تلاش کنیم
تا ماموریت رو سر پا نگه داریم تا بتونیم به اورانوس و نپتون بریم
ما از همون اول به همین خاطر طراحی رو شروع کردیم
ما میدونستیم که باید ویجر رو جوری طراحی کنیم که
در صورت وقوع شانس بتونیم ازش استفاده کنیم
ما نمیخواستیم هر چیزی رو در طرح قرار بدیم
که مانع جلو رفتن عملیات بشه
پس این یک ماموریت در ظرف یک ماموریت بود....آره
گروهی از دانشمندان و نظریه پردازان به این نتیجه رسیدند
که فضاپیما منظومه خورشیدی را ترک خواهد کرد
آنها نمی خواستند که این موقعیت از دستشان بگریزد
مثل یک بطری که در اقیانوس قرار داره
یک پیام درونش بگذاریم
چه چیزی در مورد سیاره مان میخواستیم
به فضایی ها بگیم
چی می خواستیم در مورد خودمون بگیم؟؟
ایده قرار دادن پیام درون فضایما
متعلق به ستاره شناس : کارل سیگان بود
انتظار داری کسی این پیام رو پیدا کنه؟؟
آیا کسی اونجاست؟؟
خوب... هیچکس نمیدونه
یکی از سوالات حل نشده اینست که
آیا ما تنها هستیم یا خیر
کارل سیگان شاید بهترین دانشمندی باشد
که قرن بیستم به خود دیده است
اون دانشمند مشغول به کاری بود که
نقش کلیدی در بسیاری از عملیات های ناسا به سیارات دیگر داشت
از جمله همان ویجر.....
او یکی از دانشمندان تیم رویاییه ویجر بود
همچنین او تنها دانشمندی بود که بیشترین اکتشافات و مطالعه رو
در مورد زندگی فرا زمینی معتبر داشته
یک پیام از "توماس کارلایل
یه پیرمرد خشن
که داشت در مورد ستاره ها فکر میکرد ...گفت
"یک منظره ی ناراحت کننده
اگر قابل سکنی باشد... عجب قلمرویی برای بدبختی و حماقت خواهد شد
و اگر قابل سکونت نباشد عجب فضای حرام شده ای خواهد شد
کارل سیگان یکی از دوستان خوب من بود ...
و صداش کردم و گفتم
هی... مایل هستی تا برامون
یک ایده بخرج بدی تا
چیزی رو در فضاپیمای ویجر بزاریم؟؟
اون گفت... آره حتما
و اون بهم گفت میتونم اینکارو با 25000 دلار انجام بدم
بنابراین بهش اختیار دادم تا پیش بره و انجامش بده
و در حین یجورای زیاد مداخله نمیکردم
ظبط طلایی متعق به پروژه ای بود
که نامش صفحه پایونر بود
فضا پیمای پایونر نقاشی هایی از شکل های
بدن مرد و زن داشت
و بعضی از ادما واقعا خل بودند
نمیدونم که دیدیش یا نه
اما این معصوم ترین چیزی بود که مینونستی تصور کنی
و این قضیه باعث کلی آشوب و هیاهو شد
و من فکر میکردم این عالیه
در اول کارل فکر کرد که یه صفحه ی دیگه رو قرار بده
شاید با اطلاعات بیشتری
اما... فرانک دریک
یک فیزیکدان نظری با استعداد
فردی فعال و پرکار
با ایده ای پا پیش گذاشت
که با همان حجم و فضا بتوان
یک ضبط صوت فرستاد
آدمایی که واقعا در مهندسی ویجر دست داشتند
هممیشه عصبانی بودند و حسادت میکردند
چون ضبط طلایی توجه بیشتری به خود جلب میکرد
تا کارهای فوق العاده ای که فرانک دریک انجام داد
کاوش دورترین سیاره های منظومه خورشیدی
بجز سیاره پلوتو و همه اونا... (پلوتو خدای افسانه ای یونان) بوده است
اما توجه اصلی بر روی ضبط طلایی خواهد بود
بخاطر تشعشعات که هرچیزی
تا اینکه ب زندگی فرا زمینی دست یابیم
مربوط به زندگی فرازمینیست رو در بر میگیره
شگفت انگیز تر از کشف ساختار شیمیاییه
مواد معدنی در مریخ خواهد بود
این ضیط یک ضبط کننده ی ال پی قدیمی ست
تنها تفاوتش با ضبط های دیگر در فلز آن است
و طول عمر آن طولانی است
و یک رکوردر نیمه سعت بود
که فقط دو ساعت زمان به ما میداد
یک ساعت و نیم آن را موزیک در بر می گرفت
و باقی نیم ساعت دیگر
اطلاعات بود که در رکوردر قرار داده شده بود
صداهایی از طبیعت روی زمین و تبریک ها
و رمز های عکس های گرفته شده از زمین
یکی از اولین سوال هایی که خیلی از مردم می پرسیدند
این بود که اونا چطوری میفهمند که چطور اون رو پلی کنند
و در واقع ما یک قلمک رو
در یک پکیج روی رکوردر قرار دادیم
و نقاشی هایی رو روی جلد ضبط قرار دادیم
که چگونگی پلی شدن ضبط رو نشون میدادند
شاید چیزی که روش نوشته بودیم
مثل کودکستانی ها براشون بنظر بیاد
ولی اونا حتما کشف خواهند کرد که چطور پلی کنند
اگه اونا یکم باهوش باشن یا چیزی تو کلشون باشه
اگه البته کله ای داشته باشند
چیزی که برام مهم بود این بود که
بتونیم در برابر گردو خاک ازش محافظت کنیم
و همچنین در برابر قطعاتی که در فضا هستند
اونا یک پوشش روی اون قرار دادند
و روی پوشش موقعیت مکانی زمین حکاکی شده بود
در منظومه شمسی
با شرایط مسیر از پولسارهای مختلف
خیلی از مردم گفتن ...خوب...چرا اینکارو کردید
و من گفتم منظورتون چیه؟
اونا گفتن خوب چرا موقعیت مکانیمون رو آشکار کردید
میدونی که شاید فضایی هایی اونجا باشند که
به سیاره ها یورش میبرند و از آدما برای غذاشون استفاده میکنن
یا آدمارو بخورند یا ازشون بردگی بکشند
میدونی که اگه پیداش کنن
تکنولوژی اونا احتمالا خیلی پیشرفته تر از ماست
و میانو مارو نابود می کنند
پس چرا شما اینکارو کردید؟؟؟؟
چرا اونا بخوان خودشون رو با این
اشتهای سیری ناپذیر ما آشکار کنند
دیگه اونا باید خیلی برخوردشون دوستانه باشه که اینکارو بکنند... میدونی
در 1972 ماموریت آماده پرتاب شد
ماموریت های فوق العاده اکتشافات دیگر
که توسص ماجالان"کالامبوس"و دا گاما انجام شد
با بیشتر از یک فضاپیما به انجام رسانیده شد
و ویجر هم همینطور
دو فضاپیما ساخته شد... دو شانس برای موفقیت
یکی از چیزهایی که من تحسین میکنم
در مورد دانشمندانی که ویجر را ساختند
اینست که همیشه
در مورد اتفاقات غیر محتمل فکر می کنند
میدونی... میخوای اون آدمارو ببری
به یک سفر کمپی خوب اونا فکر میکنند
که چی باید با خودمون ببریم
چی میشه اگه حشرات یا جانورا بیان بیرون...چی میشه اگه چادرمون غرق شه
چی میشه اگه یهو گازمون تموم شه
چی میشه اگه نتونیم آتیش روشن کنیم
اونا آدمای (اگری) هستند
و وقتی چیزی رو به فضا می فرستی
نمیتونی تقاضای سرویس کنی نمیتونی اونو برگردونی
پس باید لیست اگرها بیشتر از این حرفا باشه
یا اینکه نمیتونی اونجا دووم بیاری....
این پروژه با
کمال ادراک شروع میشه
چطور فضاپیما رو آماده کنیم
چطور از پس سیستم ارتباطات بر بیایم
این آنتن بزرگ به ضخامت دوازده فوتی ثابت
رو به سیستم نیروی محرکه نصب کنیم
فضاپیما یجور بعد بچگانه بخودش گرفته بود
و تیم طراحیمون...میدونی...مثل والدین بودن
در واقع یجور روند پرورشی بود
و آوردن این بچه...در نهایت... به دنیای حقیقی
همه فضاپیما اساسا از یک جور چیزهایی ساخته شده بود
سیلیکون و آلومینیوم ... همینه
میدونی احتمالا 95% ازش رو تعلق گرفت
سیلیکون و آلومینیوم ارزون هستش
مگر اینکه بخوای ازش وسایل درست کنی...میدونی که
1972 سالی بود که ما تکنولوژِی فریز رو داشتیم
یادمه که ما پرتاب رو در 1977 انجام دادیم
چند سال بعدش رو از تکنولوژی فریز استفاده کردیم
و در اون زمان بزرگترین کامپیوترهای دنیا
توانایی این رو داشتن که کارایی رو انجام بدن
که ما امروزه انجام میدیم
و من در مورد گوشی تلفن صحبت نمیکنم
در واقع منظورم دزدگیر ماشین هستش (منظور از این حرف کنترل از راه دور هستش)...1
مشکل فناوری دهه 70 چیه؟؟؟
منظورم اینه که اگه به من نگاه کنی من تکنولوژی دهه 30 هستم...درسته؟؟
من بخاطر محدودیتهایی که
در زمان فعالیت داشتیم عذر خواهی نمیکنم
ما از فناوری نهایت استفاده رو کردیم تا به چیزی که میخواستیم برسیم
وزن ویجر 800 کیلوگرمه
آنتن اصلی اون 12 فیت ضخامت داره
بزرگترین آنتنی بود که توانستیم آن را پرتاب کنیم
این بدنه هست
اون ده-تکه که یجورایی میشه اون رو اتوبوس نامید
و همه اونا الکتریکی و کامپیوتری هستند
بازوهایی روی اون قرار دارند و پیوستگیهایی که از بیرون زده
و این شاخه هایی که به راکت متصل هستند
و یک شاخک بسیار بلند
با یک حسگر میدان مغناطیسی که روی اون قرار داره
و یک شاخک دیگه در اونجا با منبع نیروی پلوتونیوم
تا الکتریسیته تولید کنه...
نمیتونی اونو زیاد به فضاپیما نزدیک کنی
چون به فضاپیما تشعشع وارد خواهد کرد
و یک شاخک دیگر با این دستگاه
که دوربین روی اون قرار داره و یک ابزار دیگر روی اون
که باعث چرخیدن میشه...مثل یجور چشم
و آنتن بزرگ گوش هاش بودن
ما یازده ابزار علمی داشتیم
که به بیرون چشم میدوختند تا ببینن چی در اطرافه
وقتی همه چیز با ابعاد
فوق العاده ش جور در اومد
به اندازه ی یک اتوبوس مدرسه کوچک شده بود
یک دیدن کردن عجیب برای سیارمون
اما در فضا کاملا خرسند
سمفونی پنجمین بتهوون (لودویک فون بتهوون) آهنگساز آلمانی
یکی از 27 قطعه موسیقی بود که
برای ضبط طلایی انتخاب شده بود
من تبدیل به یک تولید کننده برای فقط یک رکورد شدم
و فقط دو کپی از اون ساخته شد
و هر دوی اونا از زمین پرتاب شدند
دیگه نمیدونم اون یه اعتبار بحساب میاد یا نه
روزنه پرتاب برای ویجر کار گذاشته شد
و اونا مطمئنا نمیتونستند بیش از این برای رکورد منتظر بمونند
ما شش هفته وقت داشتین تا انجامش بدیم
و این یک موقعیت هولناک برای ما بود
و باید راهی برا توضیح دادن دنیامون برای فضاییها پیدا میکردیم
و این کار باید توی شش هفته انجام میشد
ما در ساختن ضبط ویجر دو هدف داشتیم
ما میخواستیم که موسیقی بیانگر
بسیاری از فرهنگ های اطراف دنیامون باشه
و نه فقط فرهنگ اجتماعی
که بخوایم همینطوری فضاپیما رو پرتاب کنیم
هدف دیگه ما این بود که میخواستیم تا یه ضبط خوب باشه
این پیام بسیار ساده ست
اینطور بنظر نمیرسه که توسط یک هیئت ساخته شده باشه
زیادی ناگهانیه
اگه بشه ضبط ویجر گوش بدی
اگه چنتا قطعه موزیک رو نشنیده باشی قابل توجه خواهد بود
و کاملا برخلاف چیزهاییه که قبلا گوش دادی
قطعه ژاپنی شاکوهاچی (نوعی فلوت ژاپنی)ست
یا ترانه دختر بیستو شش ساله کوتاه قد
که نامش سرود آغاز هست
یجور موسیقی بالغ
در جنگل ایتوری آفریقا که بطور باورنکردنی زیباست
اونجا مقداری از صداهای کمیاب
شکار کردن وجود داشت ... اینجا و آنجا
یادمه در پشت مغازه اسباب فروشی هندی در نیویورک
اونجا تعدادی موسیقی هندی وجود داشت
و اونجا یک کپی از راگا وجود داشت (آهنگ های سنتی هندوها) که راگا نام دارد
و ما اون رو روی ضبط قرار دادیم
من دوست داشتم یه قطعه باب دیلان رو قرار بدم
اما واقعا جا برای
یک قطغه از موسیقی قدیمی راک بود
اما میدونی وقتی از چاک بری جانی بی گود خوشت نمیاد
یهو خود باب دیلان میاد میگه یه انتخاب فوق العادست
شاید فقط چهار کلمه ساده باشه
اما اولین مدرک معتبریه که
ثابت میکنه موجودات هوشمند دیگری در دنیا هستند
اون چهار کلمه چی بودند ... کاکوا؟؟
از چاک بری بیشتر بفرست
دنیا پر از آهنگهای محشره
و بدون حرف شروع میشه. یه عالمه آهنگ زیبا وجود داره
که روی ظبط ویجر قرار نداره
که اینم چیز خوبیه
یعنی اگر زندگی روی یک سیاره ای رو تصور کنی
که خیلی حال به هم زن باشه
و فقط 90 دقیقه موزیک برجسته داشته باشی که گوش بدی
در تابستان 1977
تدارکات نهایی برای دو پرتاب در فلوریدا آغاز شد
وقتی پرتاب انجام شد
همه مات و مبهوت مونده بودند... مثل اوریگامی بود
یک غافلگیری در مورد محفظه ها وجود داشت
میدونستیم که باید بریم محفظه گذاری کنیم
اما اثر احساسی این کار یجورایی غافلگیر کننده بود
یه نگاه به دورو ورم انداختم و
و متوجه شدم که این آخرین باری هست که
داریم میریم تا فضاپیما رو برای آخرین بار ببینیم
و اون یجور
تجربه ی لطیف تحریک برانگیز بود
ژورنالیست ها همگی در دماغه کاناورال (ساحل خاوری ایالت فلوریدا) جمع شدند
تا یک ماموریت یکطرفه رو ضبط کنند
وقتی گزارشگرا به سکوی پرتاب اومدند
همگی میخواستن در مورد ضبط (ویجر) بیشتر بدونن
بیشتر خبرگذاری ها متوجه شدند که نقاشیها
طرف دیگر فضاپیما رو نشون میدن
بنابراین اونا نمیتونستن ضبط رو ببینن
این قضیه همیشه در ناسا زیاد ابهام برانگیز بود
هیچ سوالی در مورد بی مصرف بودن ضبط ویجر
از نقطه نظر دانشمندا وجود نداشت
و عالیرتبه ها با بی میلی یک کنفرانس خبری ترتیب دادند
کنفرانس خبری واقعا یه جوک بود
در یک اتاق هتل برگزار شد
و توسط یکی از اون اکوردئون ها
تا جایی که حافظم یاری میکنه
یک مراسم آدابی برگزار شد
ما همه کارای کنفرانس رو انجام دادیم
با صدای شیپور مربوط به مراسم آدابی
اما فکر میکنم که مردم متوجهش شدند که برای چیه
کنترل محیطی ... آماده
دریافت شد
در واقع اول ما ویجر2 رو پرتاب کردیم
و این باعث شد رسانه ها جنجالی بشن
بعد ویجر1 رو پرتاب کردیم
اما پر سرعت تر انجام شد
بعد در دسامبر 1977 به ویجر2 رسید
و از اون نقطه به بعد ویجر یک
همیشه قبل از ویجر2 به سیاره ها میرسید
و خبرگذاری ها خوشحال بودند و درک کردند
ما یک گزارش داشتیم
از مدیر پروژه ویجر : جان کاسنی
که در 10:25 دقیقه قادر خواهد بود که شمارش معکوس رو شروع کنه
بعد از پنج سال برنامه ریزی
مجموع قطعات فضاپیما : 65000 قطعه
و محاسبات ریاضی بیشمار
به این ختم شد...
پنج" چهار" سه" دو" یک
احتراق و پرش انجام شد
تو این انفجار عظیم رو میبینی
و واقعا آماده ی چیزی که قراره اتفاق بیوفته نیستی
امواج صدا شروع میشه و بعد لرزش پر قدرت
بدن واقعا در این انرژِی به حرکت در میاد
اون رو میلرزونه.... درسته؟
ما روی صندلی نشسته بودیم
و اونا ما رو از سکوی پرتاب دور نگه داشتن
چون اونا ممکنه منفجر بشن... اساسا یک بمب بزرگ هستش
پس اونجا یه ذره
نفستو نگه میداری و میخوای مطمئن شی که ببینیش
و اون حس لرزشی که هنگام بالا رفتن به فضا شروع میشه
همه داشتیم به این فکر میکردیم
اون داره میره که مارو نمایندگی کنه
برای پنج میلیارد سال بعدی
انفجاری از شادی و خوشحالی بپا شد
ما توی راهمون بودیم...
و بعد پرتابش کردیم
و بعد کلی ولهله بپا شد
فضاپیما شروع کرد به کارهایی
که ما هیچ انتظاری از انجامشون نداشتیم
کنترل ویجر دست خودش نبود
فقط راکت بزرگ رو سواری میداد
و اون رو جوری میلرزوند
که فکر میکرد داره شکست میخوره
و شروع کرد به راه گزینی از راههای مختلف
عوض کردن پشت این پشت اون
سعی میکرد تا کشف کنه چه اتفاقی داره میوفته
وقتی حامل پرتاب لانچ پد رو ترک میکنه
باید توی زاویه دقیقی قرار بگیره
تا برای انحراف به مسیر درست برسه
و منحرف شدن به اینورو اونور نیازمند سرعت بالاتریست
و فضاپیما در حالت نرمال هیچوقت همچین تجربه ای رو نداشته
و قطب نما متوقف میشه
ما تعداد معدودی از آدمای روی زمین
دوست داریم بدونیم که (فضاپیما) داره چیکار میکنه؟
برای چند روز یک مشکل اساسی پیش اومد
مردم میپرسیدند فضاپیما رو گم کردید؟
و ما میگفتیم مطمئن نیستیم
چون واقعا مطمئن نبودیم
و تیتر سرخط خبرها "نقض در فضا" شده بود
فضاپیما (ویجر) تصمیم گرفت
نمیخواست دستوراتی که کنترل کنننده ها
بهش داده بودند رو دنبال نکنه
و میخواست کاری که خودش میخواد رو انجام بده
و خیلی زود پیش اومد که گفتیم ...وای
یعنی ماموریت داره دچار مشکل میشه؟
یجور نقص اساسی در طرح وجود داره ؟؟
اون یک وضعیت بحرانی بود
اون پایان ماموریت بود
میتونست پایان ماموریت باشه
خوشبختانه... شخصی که
کدها رو نوشته بود
اومدو گفت مشکلی نیست من امتحان کردم
و همه رو آروم کرد
محدودیتها آشکار شدند و وضعیت دشواری بود
ماموریت نیازمند جنب و جوش بیشتری بود
بالاخره وضعیت ثابت شد و ویجر2 بسمت مشتری راهی شد
پرتاب ویجر داشت با سرعت زیادی انجام میشد
بنابراین تیم شروع کرد به
تنظیم کردن نرم افزار ویجر
تا از بوجود اومدن نقض دیگه ای جلوگیری کنیم
وقتی پرتاب انجام شد
ویجر1 بالاخره موفق شد تا به وضعیت ثابت برسه
اما دانش راکت چیز پیچیده ای هستش
قنطورس 6 ... قنطورس تایتان 6.؟
در 8:56 دقیقه از اینجا
دماغه ی کاناورال در پایگاه نیروی هوایی بلند شد
داشتیم فکر میکردیم که همه چیز درست پیش رفته
و بعد شنیدیم که یه چیزی اینجا درست نیست
یه نگاه به بالا انداختم
و اون یجورایی نگران بنظر میرسید
و بهش گفتم مشکل چیه چارلی؟؟؟
و اون گفت نمیدونم
فکر نمیکنم بتونیم موفق بشیم
اونجا یه نقض در قسمت سوخت رسانی وجود داشت
و داشتیم سوخت رو از دست میدادیم
و در زمان احتراق
سوخت داشت از حامل پرتاب بیرون میزد
و در مرحله دوم نتونست کامل سوخت رسانی کنه
چون سوختش تموم شده بود
و در قسمت بالا که مرحله ی
هیدروژن مایع و اکسیژن بود
باید کار خودشون رو انجام میدادند
و در این مرحله
قسمت هدایت کردنه
بنابر این حامل میدونه
که به سرعتی که باید دست پیدا کنه
و وقتی که به مرحله ی بعدی میرسه
برای سرعت بیشتر نیازمند سوخت بیشتری هستش
حامل باید 1200 پوند
سوخت اضافه رو با خود حمل کنه
الان همه به این فکر میکنیم
برای چرخاندن مخزن کافی خواهد بود
یا اینکه سوخت آن تمام خواهد شد
خوشبختانه سه ثانیه و نیم برای چرخاندن وقت داشت
قبل از اینکه سوخت به اتمام برسه
3/5 ثانیه
ویجر بسختی تونست انجامش بده
به اندازه کافی سرعت نمیگرفت که
بتونه خودش رو به مشتری برسونه...میدونی
پس بجای رسیدن به مشتری
باید تقریبا به مشتری میرسیدیم
و بعد بطرف خورشید برمیگشتیم
که چیز خوبی هم نبود
♪ I watch the distant lights go down the runway ♪
♪ Disappear into the evening sky ♪
♪ Oh, you know I'm with you on your journey ♪
♪ Never could say goodbye ♪
و البته ... میدونی...چیزایی هست
که از دستان ما خارجه
دلیل اصلی این ماموریت
در مورد آشکار شدن علم هستش
اما نقش ما بعنوان حافظ ها و پیشروها
به پایان رسید
♪ Though I won't stop you, I don't want you to ♪
♪ Break away ♪
♪ Fly across your ocean ♪
♪ Break away ♪
♪ Time has come for you ♪
♪ Break away ♪
♪ Fly across your ocean ♪
♪ Break away ♪
♪ Time has come ♪
به لطف صدها نفر از بهترین
دانشمندان و مهندسان دنیا
ویجرهای دوقلو توانستند عازم اودیسه خود
در سراسر منظومه شمسی شوند
اولین قدم عازم شدن به مشتری بود با 400 میلیون مایل فاصله
واقعا هیچوقت نمیتونی تصور کنی
میتونی سعی کنی اما واقعا نمیتونی تصور کنی
که وقتی به اونجا میرسیم
مادر طبیعت چی تو چنته داره
ارزش درکش رو داره... چندی پیش
کمتر از 100سال پیش 87 سال پیش
جهان شامل یک کهکشان بود
کهکشان راه شیری ما
در یک جهان ثابت ابدی با فضای خالی ابدی
ما در همین 60.70 سال پیش چیزی در مورد
100میلیارد کهکشان دیگه نمیدونستیم
در ژانویه 1979
ویجر1 داشت به اولین رویارویی سیاره ای خود میرسید
و ویجر2 چهار ماه عقب تر بود
بنظر میرسید که زمان پرواز میکرد
فکر نمیکنم که واقعا متوجهش شدیم
قبل از رویارویی با مشتری
اینکه چه معنی پیدا میکنه
نه... ما نمیدونستیم
بعد متوجه شدیم
شروع به کار کردن روی ماموریت در 1972
و پرتاب در 1977... همه اینا هیچکدوم دانش نبود
همه اینا تدارکات بود
و در مارچ 79 طوفان بپا شد
بازدید کننده ها رو مخ آدم راه میرفتن
هنگام نزدیک شدن... هر عکسی که میگرفتیم
بهترین عکسی بود که تا بحال از مشتری گرفته شده بود
در آغاز
فقط یک لکه بود
هر روز روی نمایشگر بزرگتر میشد
و همچنان که نزدیک و نزدیکتر میشدیم
عکسها نمایشی تر میشدند
بطرز باورنکردنی زیبا و عجیب
و با آشکارسازی ویجر در اون همه زرقو برقش
و با اون سرعتی که داریم به رویارو شدن با سیاره ها روبرو میشیم
واقعا یه چیز خیلی هیجان انگیز هست
ما بهش میگیم نوشیدن لب یه چشمه
سعی میکنی یه جرعه بنوشی
در حالی که منبعی از آن داره بیرون میزنه
تابحال کسی به این فکر کرده که
اگر امروز گالیله گالیلئو پا به این اتاق میگذاشت
چه حرفی برای گفتن بهش داشتیم؟
چطور...چطور تونستی این همه عمر کنی ؟؟؟
من فکر میکنم.......
ضخامت مشتری ده برابر ضخامت زمین هستش
اون عظیم هست و عمدتا از هیدروژن و هلیوم تشکیل شده
هیچ سطح سختی روی این سیاره وجود نداره
این سیاره ها مایع هستند... از گاز هستند و مایع در عمقشون دارند
گاز فشرده شده هستش
و هرچه پایین تر بریم
بسیار حرارت بالا میره
و اگر روی مشتری پا بگذاریم
ذوب میشیم ... در واقع تبخیر میشیم
بذارید اول بیانیه شما رو اصلاح کنم
نه بخاطر این که اشتباه هستش
نمای جوی فاصله بسیار زیادی داره
چونکه ما به قمرهای کوچک نگاه نمیکنیم
ما داریم به سیاره عظیم نگاه میکنیم
و همینطور ما قبل از اینکه گروه های دیگه بفهمن چخبره
چیزارو کشف میکردیم
و همیشه اولین نفری بودیم که فریاد میزدیم
حتی امروزه هم از شناساگر های رنگی استفاده نمیکنیم
با سیاه سفید کیفیت خیلی بهتری بدست میاد
و وقتیکه میخوایم اونارو تبدیل به عکس رنگی کنیم
اونارو از فیلترهای مختلف رد میکنیم
و بعد روی زمین اونارو سر هم بندی میکنیم
و اونارو به عکس رنگی تبدیل میکنیم
به مشتری میری
و اونجا یه طوفان هست که سیصد سال فعال هستش
اون لکه ی عظیم سرخ هست
میشه دو یا سه زمین رو در اون جا داد
وقتی ویجر از نزدیک عکس گرفت
فهمیدیم که شدیدا فعال هستش
و این معما که چطور
این طوفان به این بزرگی با وجود این تلاطم چطور میتونه وجود داشته باشه رو
در خود پنهان کرده بود
اون ابرها رو به درون خود فرو میبرد و بقیه رو به بیرون پرت میکرد
ما میدونستیم که این یک گردباد هستش اما بدون اینکه در عمل ببینیمش
یکی دیگر از خصوصیات انرژی محیطیه مشتری
باعث شد تا یک مشکل اساسی برای ویجر باشد
تشعشع نیرومند ممکن است قطعات الکترونیکی ویجر را نابود کند
هر روز در اگر هستی که
آیا ما فضاپیما رو به اندازه کافی خوب ساختیم ؟؟؟؟
آیا همه چیزایی که ممکنه اشتباهی درش پیش بیاد رو
پیشبینی کردیم؟
داریم به این غول میدان مغناطیسی نزدیک میشیم
به این غول تشعشع... از روی قصد
پون نیاز داریم که نزدیک بشیم...چون باید
همه ی اون قمرهای کوچک ابرها و طوفان ها رو ببینیم
و میخوایم که از قدرت مشتری برای سرعت گرفتن استفاده کنیم تا به زحل بریم
نمیشه مطمئن بود که سالم میمونه یا نه
اوضاع وخیم میشه و ماموریتو از دست میدی
حتی اگر مشکل فیزیکی پیش نیاد و فقط
ارتباطات رو از دست بدیم ماموریت تمومه
دو ماه قبل پرتاب از کاناورال
دانشمندان داشتن پیشبینی میکردن که
با وجود قدرت میدان مغناطیسی در مشتری
اونقدر زیاد است که قطعات رو دچار مشکل کنه
و ما شنیدیم که حدود 40.000 ولت هستش
و این بمعنی پایان ماموریت میبود
کابل کشی روی پیوست ها رسانا بودند
اونا پالس های قدرتمند رو میگرفتن
و به سیستم ما میفرستادند و ما رو نابود میکردنند
پس لازم بود تا همه چیز بررسی شه
ما وقت اینو نداشتیم که
دوباره طرح رو مورد بررسی قرار بدیم
برای انجام شدن اینکار در سریعترین زمان ممکن
یک تیم ویژه تشکیل شد
و ما اینکارو بصورت غیر عادی انجام دادیم
شدیدا غیر عادی
یادمه به یکی از تکنیسین ها گفتم
که بره فویل آلومینیوم بخره
این تنها ماده ای بود که در دسترسمون بود
معمولا تهیه تدارکات نرم افزاریه فضاپیما
پروسه ی بسیار پیچیده تر و دشوار تری هستش
ما در واقع ورقه های آلومبنیوم رو برش میزدیم
و اونا رو با الکل تمیز میکردیم
و در آخر اونارو دور همه ی کابل ها میپیچوندیم
اما خوب... بالاخره یجورایی خوب پیش رفت
من فکر نمیکنم کمو کسری وجود داشت
شاید فقط یه دونه از نوع محلیش وجود داشت
که اونم چند روزی توی مغازه بقالی بود...(منظور ورقه های آلومینیوم هستش)
تا اینکه اونم حل شد
همین ورقه های آلومینیوم از ویجر محافظت میکنه
و حالا یک پیشروی عالیه...میدونی
اما آیا ما به اندازه کافی تلاش کردیم؟
ویجر جان سالم بدر برد
و رفت بسوی ظبط سیگنال هایی که باعث کشفیات میشن
اگر روی گوش هاتون آنتن درست رو داشتین
میتونستید برید بیرون و رکوردها رو بشنوید
من به اونا صدای رادیویی میگم
چون ما مجبور بودیم اونارو با آنتن هایی محافظت کنیم
به طور تعجب آوری همه جور صدایی میشنیدیم
سوت
صداشون اینطوریه (سوت مانند)
آره... سوت ها بمعنی آذرخش هستند
آذرخش هایی در مشتری بود که
به اندازه نصف راه
از ساحل شرقی ایالات متحده
تا ساحل غربی امتداد میافت
اون اولین آذرخشی بود که
بیرون از سیاره زمین شناسایی شده بود
هر دو ویجر ها دستور داشتند که
قمرهای شناسایی شده ی مشتری رو بررسی کنند
اونا با استفاده از کمک جاذبه مشتری تونستند
سرعت خودشون رو به 36000 مایل در ساعت برسونند
فضاپیما دیگه با سرعت زیادی سفر میکنه
وقتی توی یک ماموریت فضایی هستی
دیگه شانس دومی وجود نداره
داشتیم تصاویر رو دریافت میکردیم
هر لحظه تصاویر بهتر و بهتر میشدند
و هرچه قمرها بزرگتر میشن
باید شروع به بررسی جزیات کنی
میدونی ترسی که درت وجود داره جوریه که
دوس نداری دنیاهای زیادی رو ببینی که مثل قمرهای زمین هستند
باید واقع گرا باشیم... این متاثر کنندست
فکر میکنم همه حدس میزدن که اونا
تپه های یخی باشن...میدونی
مثل کوهستانهای روی ماه
چیزی بجز دهانه هایی بیش نیستند
وقتی کالیستو رو دیدیم
اساسا بصورت کوبیده شده در آمده بود
اشکال دهانه های آتشفشانی بر اثر ضربه ایجاد شده بود
گانیمید (بزرگترین قمر مشتری) یه عالمه از شیارها و برآمدگیها رو نشون میداد
اما کمی بر اثر برخورد دهانه ها نفرت انگیز شده بود
هر یک از دهانه ها هزاران سال باقی میماند
چون هیچ نیرویی وجود نداشت تا سطح را حجاری کند
اولین دو قمر دنیاهای در حال خواب بودند
وقتی به درون انها نگاه کردیم
نمیتوانستیم دهانه ها را در هیچکدام از آنها مشاهده کنیم
خوب این دلگرم کننده بود
چون الان دیگه فکر میکنیم این ماموریت
بتونه کلی گوناگونی داشته باشه
کشف شدن تکه یخ محکمی به شکل توپ بیلیارد
روی اروپا با ترک های روی آن
روکشهایی از یخ بنظر میرسیدند که
به صورت نسبی به طرف هم حرکت میکردم
بهترین توضیح برای آن اینست که
یک اقیانوس ضخیم پر از آب آب شور وجود داشته باشد
که زیر سطحی پوشیده از یخ باشد
بیشتر از آبهای همه اقیانوس های زمین
احتمالا دو یا سه برابر
این بزرگترین اقیانوس در منظومه خورشیدی ست
که در یکی از قمرهای مشتری ست
و بعد...البته... میدونی
وقتی به "آی او" رسید برای ویجر یه جور نمایش وقفه ای بود
"آی او" البته... آی او هم یجور نمایش بود که
تا بعد از رویارویی چیزی ازش یاد نگرفتیم
همه به خونشون رفته بودند
و لیندا مورابیتو و مهندسی که
مسئول موقعیت یابی و مدار فضاپیما بود
خبر از چند دست انداز داد که در عکسهای گرفته شده از "آی او" ثبت شده بودند
من توی ماموریت بودم
و بعنوان هدایتگر (ویجر) بودم
و شغل ما بسته به این بود که
از پشت شانه فضاپیما نگاه کنیم و بگیم
اوکی... یه عکس دیگه از ناحیه مشتری
این اولویت اصلی نبود البته
یه جور هدایتگر تصویر بصری بود
و لیندا یک چیز عجیب رو اونجا دید
یک شئ عظیم پدیدار شد... خیلی بزرگ
و اولین چیزی که به خودم گفتم این بود (این دیگه چیه)؟؟؟
و اون مثل یه جور ماهواره بود که
از پشت آی او توی عکس ظاهر شد
یک شئ به این اندازه و با این فاصله
از زمین دیده شده بود . اون واقعا بزرگ بود
و من احساس کردم که این قطعا
تنها چیزی بود که تابحال ندیده بودم
اون شکل چتر مانند داشت
250 کیلومتر از سطح آی او فاصله داشت
و دارای فعالیت آتشفشانی بود
من اولین شواهد فعالیت آتشفشانی رو
که فراتر از زمین بود شناسایی کردم
واقعا باور نکردنی بود که این قمر کوچک
ده برابر زمین فعالیت آتشفشانی داره
این تنها فعالیت آتشفشانی بود که
در منظومه خورشیدی بعد از زمین وجود داشت
و بعد هم آی او
به طور ناگهانی متوجه شدیم
این یک سفر متفاوتی هستش
آتشفشانهای آی او میتوانند
250 مایل به طرف فضا گدازه پرتاب کنند
این فوران ها توسط جاذبه مشتری نیرو میگیرند
بصورت بی پایان قمر را فشرده و ازاد میکنند
من میخواستم چیز دیگه ای بگم
ما میگفتیم ممکنه مشتری به روش جالبی
همه چیزهایی که بطرفش میاد رو قورت میده
و اجازه نمیده توسط هیچ چیز حرارت داده بشه
خوب... ما فضاپیما رو جهت دادیم و خیلی نزدیک شدیم
و ممکن بود اولین برخورد با دهانه را به ثبت برسانیم
فضاپیما موضوع یک هفته تمام هستش
24 ساعت کل روز
این زیاده
تا 30ثانیه دیگر
گزارش ویجر را خواهیم داشت
دانش لحظه ای
چون قرار بود اون شب یک کنفرانس خبری باشه
این تصویر میاد پایین
و سه ساعت وقت داری تا بفهمی چه خبره
و در موردش به همه دنیا بگی
اوه... بدون هیچ فشاری درسته؟؟
محدوده ای از حیات زیستی
توی راهش قرار میگیره
منظورم اینه که گرسنه میشی خسته میشی میدونی
باید بری دستشویی
چیزی رو از دست میدی
دلت نمیخواد هیچ چیو از دست بدی
هر 48ثانیه یک تصویر جدید بدست میاد
هنگام این عبورها وقتی فضاپیما زوم میکرد
هیچکس خواب نمی رفت
عکسبردار ها شبو روز در حال کار کردن بودند
و مردم توی ماشیناشون میخوابیدند
این موضوع برای خوابیدن زیادی هیجانی بود
هنگلم رویارویی با مشتری
ویجر اطلاعاتی از یک سیاره غول پیکر بدست آورد
که تابحال دیده نشده بود
مشتری با همسایه پر نورش زحل
چیزی در اشتراک داشت
متخصص دوربین در راس اومد تو
و گفت شماها چیکار کردین
مشکل دوربین چیه؟
و من بهش نگاه کردم و گفتم آه... این حلقه ی مشتریه
از بحث شکستن دوربین جدا شد و گفت
این اولین عکسیه که از حلقه ی مشتری گرفته شده
مشتری یک تغییر دهنده ی بازی بود
مشتری همه ثبت شدگی ها رو ریست کرد
و حالا دنبال یه چیز با ارزش هستیم
و با توجه به این که
این فقط اول داستان هستش
اگه توسط مشتری همه خسته شده بودیم
تازه هنوز باید صبر میکردیم تا به زحل برسیم
سفر به زحل یک سال طول میکشه
و با آوردن ویجر و پیامش
یک قدم کوچک به ستاره بعدی نزدیکتر میشویم
جایی که احتمال داره
فرا زمینیهای هوشمند اون رو کشف کنند
محتوای ضبط طلایی دارای صدای وال کوزپشت
و تبریک گفتن به 55 زبان مختلف انسانهاست
که بیشتر آنها در دانشگاه (کورنل) جایی که
کارل سیگان (پروفسور ستاره شناسی) حضور داشت ضبط شده بود
کارل سیگان پدر من بود
و مادرم لیندا سالزمن سیگان هستش
و اون یک نویسنده و هنرمند هست
و اون دیسک پایونر رو طراحی کرد
در واقع اون رو کشید
و اون کسی بود که همه ی تبریک ها رو
در ضبط طلایی قرار داد
من دوست دارم جوری به مادرم فکر کنم
که اون یه نوع سرود تبریک از صداهارو به ستاره ها فرستاد
تبریک هایی که در دانشگاه ضبط شد
بیشتر شبیه صداهای سنتی بودند
کوتاه و ساده
و محدودیتی برای قرار دادن محتوای ضبط وجود داشت
مثل یه جور چشیدن غذاست
برای فهموندن اقشار ما به فرازمینیها
کافی بود
والدین من به یه بچه نیاز داشتند
که یک صدا از صداهای مختلف رو دارا باشه
بنابراین اونا یه روز پیش من اومدن
و گفتن : نیک " دوست داری یه پیام برای فرازمینی ها بفرستی ؟
اگه یوقت اونا وجود داشتند
دوست داری چی بهشون بگی؟
سلام (از طرف بچه های سیاره زمین)
اوه... سلام از طرف بچه ها ی سیاره زمین
این چیزی بود که به فرازمینی ها گفتم
اونا خوششون اومد و گفتن عالیه ...بزار صداتو ضبط کنیم
زیاد یادم نمیاد
تنها چیزی که یادم میاد اون کلید ها
و اون صدا سنجی که اگر زیاد حرف میزدی
به حالت رنگ قرمز در میومد
روی 70 اس بود
اینجوری که یادم میاد
و یادمه که هر وقت حرف میزدم سوزن تکون میخورد
و همینجوری که میرفت نگاش میکردم... اوه به قرمز نزدیک میشد
اما در واقع به مرحله قرمز وارد نمیشد
باشه . این در واقع خوبه
و فقط همین بود
و بعد آّب سیبمو خوردم
و به سراغ کتابام برگشتم
در واقع اینطور نبود تا اینکه
یه جور حس بزرگ عجیب بهم اصابت کرد
خوب این سوال اصلی رو پیش میکشه
آیا کسی اونجا هست؟
ببین...اونجا
200میلیارد ستاره توی کهکشان راه شیری
200میلیارد کهکشان هم توی عالم
حداقل عالمی که ما میشناسیم
این یه سفینه خیلی کوچیکه
که درون یه عالم خیلی بزرگه
اگر از درون یک نی سودا به آسمون نگاه کنی
اون بالا توی دب اکبر
همون یه تیکه کوچیک که چیزی جز آسمان پوچ نیست
هزاران کهکشان وجود داره
و هرکدوم از اون کهکشانها
با میلیاردها ستاره پر شده
این فقط اندازه ی نگاه از یک نی سوداست
و حالا همه ی آسمون رو تصور کن
که پر شده از هزاران هزار کهکشان
و هریک از اونا با میلیاردها میلیارد ستاره
احتمالات بسیاری اونجا وجود داره
باید تمدن های دیگه ای وجود داشته باشه
اعداد اینو ثابت میکنند
از لحاظ آماری احتمال وجود نداشتن
اشکال زندگی
و اشکالی که مربوط به موجودات هوشمند فرازمینی هستند
وجود داره
اما شانس اینکه ممکنه فرازمینیه هوشمند
با ویجر رویارویی داشته باشه به عامل دیگه ای بستگی داره
به پهناور بودن فضا
هرچه به عالم بزرگتر فکر کنی
احتمال کمتری وجود داره تا اونارو پیدا کنیم
چون اونا سوزن توی انبار کاه هستند
اگر میخواهید بفهمید که کهکشان ما چقدر خالی ست
نزدیک ترین کهکشان به ما "آندرومدا"ست
و دو میلیون سال نوری با ما فاصله دارد
در حال حاضر در مسیر تصادم با ما قرار دارد
و در پنج میلیارد سال دیگر روی میدهد
آن کهکشان با کهکشان ما اصابت خواهد کرد
و ممکنه بگی...وای نه...وای نه
اما بعد معلوم میشه حتی تو کهمشان ما
بیشترش فضای خالیه
وقتی هر دو کهکشانمون با هم برخورد میکنند
تقریبا هیچ ستاره ای با ستاره دیگه ای برخورد نمیکنه
اونجا پر از فضاست...پر از فضا
همینکه شروع میکنی به نگاه کردن به مقیاس نقشه نجومی
منظومه خورشیدیمان تا حدی کوچیک به نظر میرسه
و بنابراین ماجراجویی ویجر
بسیار دوردست بنظر میرسه
برای این سفینه کوچیک که بره به سیاره های غول پیکر
در واقع اکتشافی برای نزدیکترین سیاره های کوچک همسایه خواهد بود
وقتیکه شروع به فکر کردن در مورد مقیاس کیهانی میکنیم
فاصله ها تقریبا غیر قابل اندازه گیری هستند
اینها (ویجرها) پرسرعت ترین سفینه هایی بودند که
تا به آن زمان ساخته شده بودند
و اونا به سرعت ده مایل بر ثانیه در حال سفر هستند
حتی نمیشه دیدشون...درسته؟
و حتی با اون
استاندارد سرعت زمین
دهه ها طول می کشه که
از منظومه خورشیدی خارج بشیم
دوست دارم جواب اینو بدونم!!! آیا ما تنهاییم؟
دوست دارم جواب این سوال رو بدونم
بزرگترین بخش زندگی فرازمینی
فضا نیست... زمانه
توی کهکشان ما خورشیدمون نسبتا جوانه
کهکشان ما 12میلیارد سال عمرشه
خورشیدمون 4/5 میلیارد سال عمرشه
ستاره های بسیار دیگه ای وجود دارن که سنشون بیشتره
از اینرو میتونستی تصور کنی تمدن هایی
پیرامون یه جور ستاره
از 4/5 میلیارد سال پیش زمین رو تحت نظر دارن
خوب... از 4/5 میلیارد سال پیش تا الان
تنها شواهدی که از زندگی فرازمینی وجود داره
از پنجاه تا شصت سال پیش تا الان موجوده
با نگاه کردن به فیلم (استار ترک) یا ( لوسی را دوست دارم)
یا اون سیگنال هایی که به بیرون فرستادیم
حتی اگر یکی بهت بگه به اون ستاره نگاه کن
و بعد به سومین سنگ از ستاره نگاه کن
و اونجا حیات رو پیدا میکنی
حتی اگه اونا میدونستند دقیقا کجارو نگاه کنند
نیازمند پنج میلیارد سال عمر هستش
تا بتونن حیات فرازمینی رو کشف کنند
اگر ما تنهاییم...پس حقیقتا بی همتاییم
و چطور این اتفاق افتاد و چرا ما؟؟؟
و چطوره که تا این حد خاص هستیم
و هنوز توی یک نقطه پرت و دور افتاده
و یکنواخت در گیتی هستیم؟
و اگر تنها نیستیم...چطور به اینجا رسیدیم
و آیا میتونیم با استفاده از تمدنهای دیگر در مورد خودمون چیزهایی یا بگیریم
و اونا چه شکلی اند
چجور مخلوقاتی هستند... از نوع رویاییمون یا کابوسیمون؟
در سال 1980 بود که ویجر
اولین رویاروییه نزدیک با زحل را به انجام رسانید
ما دست از عکس گرفتن برداشتیم
و اونا بهتر از عکسهایی که میشه
از سطح گرفت نمیشدند
و اونا هر لحظه بهتر و بهتر میشدند
هرچه که نزدیک و نزدیکتر میشدیم
وقتی که واقعا نزدیک شدیم چی قراره ببینیم؟
دیدن زحل توی تلسکوپ با اون حلقه ها
مثل گوشهایی در طرف دیگر بنظر میرسه
و بعد دیدن جزییات و زیباییه حلقه ی زحل
میدونی..تقریبا مثل
اون شیارها روی دستگاه گرامافون
حلقه های زحل... اونا چی ان؟؟؟
میلیاردها تکه های یخ. بعضیاشون اندازه یه خونه
اونا بسیار عظیم و پهن هستند
اما کمتر از یک کیلومتر ضخامت
به اونجا که رسیدیم فهمیدیم که
کولاک سراسر حلقه رو در بر گرفته
و قضیه خیلی پیچیده شد
ما معتاد شده بودیم
معتاد به سفرهای درون سیاره ای
چون وقتی به یکی از اونا نزدیک میشی
متوجه میشی که این یه حس فوق العادست
و دوست داری دوباره و دوباره انجامش بدی
در حال حاظر یک سال یا بیشتر از الان
ممکنه بتونیم همه ی اینها رو به یک دیدگاه تبدیل کنیم
اما در حال حاظر نمیتونم بگم
یک حس رضایتمندی بوجود آورده
برای هر رویارویی سیاره ایه پیشین
و همچنین هر دو ویجر فوق العاده ای که با مشتری رویارویی داشتند
بزرگترین قمر زحل "تایتان"(صدای کارل سیگان)
شگفت آورترین مکان هستش
که اتمسفر متراکمی داره
دارای یک شیمیه ارگانیک پیچیده که
احتمالا میلیاردها ساله که در جریانه
و ما در حال اکتشاف شگفت آوری هستیم
ما هر دو فضاپیما رو برای
ماموریت شناسایی در زحل برنامه ریزی کردیم
و اون ماموریت اصلی بود که تایتان را در برمیگرفت
بهره و علاقه علمی زیادی در تایتان وجود داره
چون مردم فکر میکنن در زمان ما قبل تاریخ
کره ی ما همانند تایتان بوده
با اکسیژن بسیار کم و مقدار زیادی هیدروکربن
خیلی ضخیم متفاوت و اتمسفر مه دار
که به طرز فوق العاده ای توسط زندگی روی سیاره ما تغییر یافته
پس اگر میخواین متوجه چگونگی اون بشید
روی تایتان مطالعه کنید
اگر ویجر1 روی تایتان موفق بود
ویجر2 که 9ماه طول میکشه تا به زحل برسه
میتونه آزادانه به اورانوس و بعد به نپتون بره
ولی به موفقیت ویجر1 در تایتان بستگی داره
چون ویجر1 باید تو یه مکان دقیق باشه
تا بتونه از تایتان عبور کنه
نمیتونست به اورانوس و نپتون بره
چون هیچ راهی برای دور زدن وجود نداشت
تا بخواد جای دیگه ای بره
اگر ویجر1 شکست میخورد
ویجر2 هم دقیقا باید همینکارو انجام میداد
همینطوری مستقیم میرفتیم " بدون کشف سیاره ای دیگر"
واقعا مشکل میشد
مجبور بودیم دوباره برای تایتان تلاش کنیم و بیخیال دو دنیای دیگه بشیم
"اورانوس و نپتون"
بنابراین فشار زیادی روی ویجر1 بود
بیشترین چیزی که میدیدیم
یک توپ غول پیکر از مه قهوه ای بود
با یه جور مه آبی در بالاش
با دوربین ویجر
نمیشد درون ابرها و مه ها رو دید
اما سیگنال رادیویی فضاپیما
از درون اتمسفر قمر عبور کرد
و بهشون درجه ی فشار سطح رو داد
و همچنین دمای سطح رو
و بنابراین از طریق سیگنال رادیویی چیزای زیادی در مورد تایتان فهمیدیم
ویجر1 دنیایی رو آشکار کرد
با نزدیک منفی 300درجه فارنهایت
که ممکن بود دریاچه ای از متان مایع
در زیر اتمسفر مه آلودش داشته باشد
ویجر1 موفق شده بود
و مدت کمی بعد از اون
فرماندهی ناسا موافقت کرد تا با ویجر2
در مسیر اورانوس ادامه دهیم
ویجر1 ماموریت سیاره ایش تموم بود
از فضای سیاره ها سرعت گرفت و ادامه داد
ویجر2 برای رسیدن به اورانوس
باید به روش خطرناکی نزدیک حلقه زحل پرواز میکرد
داریم از ویجر2 عکس و باقی دیتا رو دریافت میکنیم
اما همزمان باید به پشت سیاره میرفت
و اون رسوندن سیگنال رادیویی به زمین رو بلاک میکرد
و اون در نیمه شب رخ داد
چندین ساعت بود که
همه میدونستن داریم
ارتباط با ویجر رو از دست میدیم
همه انتظار ترکوندن بطری شامپاین رو داشتن
و بگن..."هی ما موفق شدیم
و همه اطلاعات روی نوار ظبط
نمیتونستن به زمین مخابره بشن
و در طرف دیگر
همه جور سیگنال های دیوونه واری
از فضا پیما میومد
یه اتفاق بد رخ داد
یه چیزی
هنگام رد شدن از حلقه اتفاق افتاد
و تصاویری که میرسیدند پوچ بودن
مردم فکر میکردن شاید
توی حلقه زحل سقوط کرده
واقعا؟؟؟ یعنی مرده؟؟
اوکی
خانوما و آقایون " آماده انتشار بیانیه هستیم"
میخواستم که یک بیانیه خوبی باشه
ما یه مشکل برای ویجر2 اتفاق افتاده
فضاپیما یه مشکلی داره
عملیات مکانیزم پلتفرم اسکن
درست عمل نمیکنه
داریم سعی میکنیم بفهمیم در مورد
ادوات نصب شده روی پلتفرم به کجا رسیدیم
مشکل دوربین و عدسی
ادوات مادون قرمز و فرابنفش
عکسبرداری قطب سنج نور
یک پلتفرم اسکن بی حرکت
میتونه یک مشکل بسیار وخیم باشه
آره... اون تاریکترین روز
کل عملیات بود
یک رویداد تصادفی بود
من اومدم توی تالار کنفرانس
و اونجا خمه چهره ی عبوس به خودشون گرفته بودن
شروع کردیم به اندیشیدن به موضوع
من خیلی زود فهمیدم چه اتفاقی افتاده
پلتفرم اسکن بیحرکت شده بود
مشکل از دوربین نبود
از درون پلتفرم بود
که باعث تحرک همه ادوات میشد
دوربین هامون تا جایی که میدونیم خوب کار میکنن
فقط داریم کلی تصاویر سیاه از فضا میگیریم
باقی ماموریت زحل
اورانوس و نپتون به پایان رسیده بود
و داشتیم میدیدیم که همه چیز داشت
ناگهانی از بین میرفت
همه اون دانشی که امیدوار بودیم بدست بیاریم
و همینطور اورانوس و نپتون
هیچ فضاپیمای دیگه ای وجود نداشت
که بخواد به اونجا برسه
انجام شدنش به ویجر بستگش داشت و ناگهان
بنظر میرسید که دیگه نمیتونه کارش رو انجام بده
این ویران کننده بود... واقعا
بنابراین مقداری از دیتا رو بررسی کردیم
چندین روز طول کشید
تا مهندسین روی تشخیص مشکل کار کنند
داریم یک دایره قائمی تشکیل میدیم
و تشخیص مقدار ارتفاع زحل
معلوم شد که پلتفرم اسکن
یه موتور کوچیک برای چرخیدن داره
و میتونستیم یواش اونو بچرخونیم
تیک تیک تیک تیک
تند... معمولی و خیلی تند
البته ما میخواستیم به خیلی جاها نگاه بیندازیم
بنابراین از اون برای دیدن خیلی جاها استفاده کردیم
و گریس کاری کافی نبود و اون جام کرد
اون مثل یه جور ماشین بود
که بی حرکت توی برف گیر کرده
تلاش میکردیم تا اونو جلو ببریم و یکم عقب
و هینطوری روش کار میکردیم تا اونو بیرون بکشیم
و این کاری بود که ما با پلتفرم اسکن کردیم
سعی میکردیم تو یه جهت بهش فشار بیاریم
و یکم تکون میخورد
و به یه جهت دیگه بهش فشار میاوردیم
و یکم بیشتر حرکت میکرد
و بعد همینجوری ادامه دادیم...عقب جلو
و بالاخره دیگه کافی بود
تونستیم گریس به چرخ ها برسونیم
بالاخره آزاد شد و فضاپیما آماده شد
و برگشتیم به سیستم عکسبرداری
و اونجا زحل روی نقطه خروجی بود
آره...
به سایه زحل روی حلقه زل زده بودیم
و از این عدسی فوق العاده تصویر شفاف بود
وای...خدا...ما در طرف دیگر زحل بودیم
♪ما و اونا ♪
♪ و بعدش ما انسانهای معمولی هستیم♪
ما حس میکردیم اونجاییم
هیچکس بهش فکر نمیکرد
ویجر بخشی از ما بود
ما...
♪ منو تو... ♪
همه اون تحقیقات سیاره ای برای من
یک داستان اشتیاق هستش... اشتیاقی برای شناخت خودمون
اشتیاقی برای درک
مفهوم موجودیت ما
اشتیاقی برای ارتباط بر قرار کردن...
تا به دنیا بگیم ما اینجاییم...میدونی...مارو بشناس
میدونی...خودت کجایی؟؟؟؟
♪ Forward! He cried ♪
♪ from the rear and the front rank died ♪
♪ And the general sat, and the lines... ♪
در نوار ضبط طلایی
هدیه ای دیگر از طرف ما برای اونا وجود داشت
ضبط ویجر یک سری عکس درون خودش داشت
تجسمی از تمدن ما
اما ما فقط قابلیت فرستادن صد عکس رو داشتیم
و بیشترین تعدادی بود که میتونستیم بفرستیم
بنابراین یه جورایی سخت بود
یک پروسه فشرده بود
توی صد تا عکس
نمیشد زمین رو شرح داد
نمیشد زمین رو توی هزار تا عکس شرح داد
اما هنر عکسها جوری بود که اگر چیز کوچیکی بود
میتونست بیانگر همه چیز باشه
ما فکر کردیم خیلی مهمه که
چنتا عکس از انسان برهنه توی ضبط قرار بدیم
تا نشون بده آناتومی و فیزیولوژی ما چه شکلیه
ناسا به صورت جدی
در مورد دیسک پایونر انتقاد کرد
توی روزنامه ها کلمه هایی بود که
که میگفتند ناسا چیزهای غیر اخلاقی به فضا میفرسته
برای ویجر ناسا تصمیم گرفت تا اینکارو سالم انجام بده
بازم اونا برای فرازمینیها اشاره هایی به بدن انسان کردند
الان پنج سال از رد شدن از اورانوس میگذره
با اینحال اورانوس هنوز دورترین نقطه ایست که بشر
توسط فضاپیما به آن دست یافته
و این نقطه دوردست حتی
تا 200سال پیش شناخته نشده بود
و در فاصله عالی قرار داره
اگر ما مستقیما از زمین پرتاب کنیم
30سال به طول می انجامه تا به اونجا برسه
بنابراین خیلی خوش شانس بودیم
که توی راهمون تونستیم توسط مشتری ...و زحل چرخش داشته باشیم
من برای 25 ساله که دارم سعی میکنم
سر در بیارم
و نگاه کردن به این دیسک کوچک از یک تلسکوپ
بسیار نا امید کننده ست
بنابراین چند روز آینده قراره خیلی هیجان انگیز باشه
همین که از زحل فراتر رفتیم
مهندسین قاعده رو کنار گذاشتن
و گفتند: چطور قراره انجامش بدیم؟
چطور قراره از سیارات عکس بگیریم
با این همه فاصله از خورشید
ویجر اولین رده از فضاپیمای ناسا بود که
تابحال برنامه ریزی شده بود
اونا میتونستند چیزی که روی کامپیوتر هستش رو ببینن
و بعد پاکش کنن
و بهش تنظیمات کامل نرم افزاری رو بدن
اونا فضاپیما رو جوری پرورش دادن تا مثل رقاص بالت هنرمند باشه
اساسا میخوای از اون چیز یک عکس بگیری
و قراره که از جلوت خیلی سریع رد بشه
بنابراین فضاپیما رو کامل میچرخونی و ...اینطوری دنبالش میکنی
و فکر میکردیم که در اورانوس تاریکتر باشه
و در نپتون شدیدا تاریک
میشد دوربین رو بدون آلوده شدن باز گذاشت
و این واقعا زیبا بود
ما در مورد مشتری و زحل کاملا خوش شانس بودیم
اما اورانوس...ناشناخته بود
در ژانویه 1986
ویجر2 به اورانوس نزدیک شد
این دورترین رویاروییه
سیاره ای بود که تابحال جستجو شده بود
این مثل دیدن یک
چیز تقریبا افسانه ای و اسطوره ای بود
و بعد دیدن اون به شکل یک شئ واقعی
فضاپیما از درون آن سیستم مثل یه تیر ...در حال اصابت به هدف عبور کرد
چون اورانوس به طرفش کج شده بود
با اون اتمسفر متانی آبیه زیبا
و همه اون عکس ها...
هر یک از اونا مثل یه "هورا" بود
و میتونستی صدای مردمو بشنوی که میگن "هورا
و هرکسی که داشت کاری انجام میداد
میومد و هورا میکشید
و همه برگشتن و به بالا نگاه کردن
اوه...خدای من...اونجا رو ببین
اینترنت وجود نداشت
خبری نبود که روی "سی ان ان" زنده پخش شه
تنها راه برای تجربه اون شور و حس
این بود که جزوی از گروه کوچک اون آدما باشی
که یک نقطه نور رو دیدن که تبدیل به یک دنیا شد
تنها راه برای تجربه کردنش بودن در اون اتاق بود
خوب... همین 2دقیقه پیش
ویجر2 از نزدیکترین معبرش به اورانوس عبور کرد
حلقه جدید همینجاست
الان...من...
داری بهم میگی نمیتونی ببینیش؟
من میتونم
دکتر "سودربلوم"
وقتی که با توضیحتون مثل فرفره میچرخیدین
من نتونستن متوجه بشم چی شد...میشه دوباره سعی کنید؟
یواشتر بگم؟؟
یواشتر و با یکم جزییات بیشتر
من فکر کردم به اندازه کافی یواش بود....
هروقت ما به سیاره جدیدی میرسیم
همیشه سورپرایزهایی وجود داشته
حتی فکر میکردیم خیلی باهوشتر عمل کردیم
بعنوان مثال قبل از ویجر همه میدانهای مغناطیسی
نزدیک محور چرخش سیاره، قطب مغناطیسی دارند
و برای مشتری همینطور بود. زحل هم همینطور
و بعد توسط جاذبه مشتری پرواز کردیم و قطب نزدیک ناحیه استوایی بود
گمانه زنی های بسیاری در مورد
میدان مغناطیسی اورانوس وجود داره
آیا اونجا (میدان مغناطیسی) وجود خواهد داشت؟ چه شکلی خواهد بود؟
و میدان جاذبه اورانوس
عجیبتر و شگفت انگیزتر خواهد بود
ما دیدیم که سیاره به طرفش کج شده بود
اما بعد میدان مغناطیسی
منسوب به قطب چرخشی کج شده بود
بنابراین همچنان که سیاره بطور عجیبی به اطراف میچرخه
چرخشی عظیم در میدان مغناطیس بوجود می آید
همزمان در مدارش
سیاره مهیج بنظر نمیرسید
و بخش دیگرش اورانوس هستش که
رازش رو درون خود نگه داشته
که من حدس میزنم این
یکی از نا امیدیهای اورانوس باشه
که اونطور که باید خوش عکس نبود
در واقع کمی خسته کننده بود
آه... اورانوس بیچاره
اورانوس بیچاره
بزرگترین ستاره ها در هنگام رویارویی با اورانوس
در واقع قمرها بودند
اگر داری میری تا به نپتون برسی
هنوز باید برای کمک از نیروی جاذبه اورانوس استفاده کنی
جهت گیری با کمک جاذبه در اورانوس
باعث نزدیک شدن به مدار میراندا میشه
اگر اورانوس آخرین توفف بود
شاید دانشمندها میخواستن تا به یک قمر بزرگتر برن
که شدیدا معتقدم هیچ چیز
جالب تر از میراندا برای ادامه دادن نبود
مثل یک آشفته بازار بنظر میرسه
این قمر جوری بنظر میرسه انگار تکه تکه شده
و بعد دوباره سرجاش قرار گرفته
وای... بیا اینو ببین
توی نمایشگر نگاه کردم و گفتم
ببین...ببین
نه... هیچکس برای میراندا آماده نبود
تخته سنگهای عظیم و بد منظر وجود داشت
یکی از اونا... میتونستی برشی
با ده کیلوتر قامت رو ببینی
جاذبه میراندا خیلی ضعیفه
اگه بخوای رو یه تخت سنگ بپری
تو راه پایین اومدن میتونی یه رونامه کامل رو بخونی
اما وقتی به سطح میرسی
هنوز با سرعت 10مایل در ساعت برخورد خواهی کرد
بنابراین این احتمالا....
آخرین روزنامه ایه که میخونی
در اورانوس ویجر کمربندهای پرتو افشان قوی را شناسایی کرد
و دو حلقه جدید و 10 قمر کوچک را کشف کرد
آماده شدیم تا همه ی دستاورد هامون رو
پیشکش کنیم
فینال بزرگ... کنفرانس خبری و
صبحانمون رو خوردیم
و من رفتم تا پرتاپ شاتل رو تماشا کنم
موتور در حال روشن شدن...
4...3...2...1... و به بالا رفت
بیستو پنجمین ماموریت شاتل فضایی (پرتاب شد)
و سطح را ترک کرد
و ما گفتیم...باشه علیه
پرتاب شاتل رو تماشا میکنیم
و بعد میریم به سالن کنفرانس خبری
و البته اون چلنجر بود (چلنجر: نام شاتل)
در حال کنترل سوخت
موتور سوم الان روی 104%؟
چلنجر : کنترل سوخت رو انجام بده
راجر : کنترل سوخت رو انجام بده
مردم متحیر شده بودند
نفس ها تو سینه حبس شد... همه اینطوری (وای خدایا...اونو دیدی؟
واقعا منفجر شد؟؟؟
چون ما از جلسه منع بودیم
همه میتونستن اونو تماشا کنن
و بعد همه جارو سکوت در بر گرفت مردم گریه میکردن...
خوب... چی میشه گفت
میدونی در اون لحظه همه انگار مرده بودن
خفه کننده سوخت...ادامه بده
گزارش "آر اس او" شاتل منفجر شد
دریافت شد
و بعد البته اونا صحنه انفجار رو دوباره و دوباره نشون دادن
تکرار و تکرار پشت سر هم
فرو ریزی تموم شد
خوب از الان همه از تلفنها دور باشید
مطمئن شید همه اطلاعاتتون رو ذخیره کرده باشین
شروع کنید به سر هم کردن اونا
حادثه چلنجر روی داد
همینکه از اورانوس دست کشیدیم
من یک خاطرات زنده پر از عکسهای پشت سر هم
از هلال اورانوس
و تکرار شدن صحنه اتفاق چلنجر تو سرم بوجود اومده بود
و این ویران کننده بود
امروز روزیست برای سوگواری و یاد آوری
نانسی و من بخاطر تراژدی چلنجر
شدیدا ناراحت بودیم
و ما در این ناراحتی
همه آدمای کشور شریک بودیم
این واقعا یه فقدان ملیه
میدونم سخته که درک کرد...
اما بعضی وقتا اتفاق های دردناک مثل این رخ میده
اینها همه بخشی از پروسه اکتشافات هستش
بخشی از برداشتن شانسی و تبدیل آن به چیزی بزرگه
آینده به قلبهای ضعیف تعلق نداره
به شجاعترین ها تعلق داره
هنگام نزدیک شدن به اون دوره زمانی (قبل از شکست چلنجر)
صدها گزارشکر داشتیم که به جی پی ال اومده بودن
و وقتی چلنجر منفجر شد همه اونا رفتن
همه ی اون سوالهای کیهانی که ما با استفاده از ماشینهامون
امیدوار بودیم کشفشون کنیم
مهمترین سوال که من...شما و هر بچه ای
از خودش پرسیده
ما از کجا اومدیم؟؟؟ آیا ما تنهاییم؟
کیهان از چی ساخته شده؟ کی به پایان میرسه؟؟؟
همه ی این سوالهای اساسی
همه ی این سوالها به علم بستگی داره...
بالاخره در نپتون ویجر شروع کرد
نزدیک به یک دهه رویارویی
با سیارات دوردست
این یک سه سالو نیم دیگه بود
تا بریم تا به نپتون برسیم
اونا باید فضاپیما رو دوباره برنامه ریزی میکردن
بهش حقه های جدیدی یاد بدن
تا تو یه محیط حتی تاریکتر کار کنه
و حتی سردتر
اگر فرض کنیم زمین
یک واحد نجومی از خورشید یا حداقل از ای یو بود
نپتون از اون فاصله 30برابر بود
وقتی ویجر رو پرتاب کردیم
هیچ قابلیتی برای عکس گرفتن از 30-ای و وجود نداشت
بعد از پرتاب این قابلیت بوجود اومد
که توسط یک آنتن 34متری
و اضافه کردن اونا به آنتن 70متری انجام شد
دریافت شد برای شروع بررسی آماده ایم
مثل آرایش یک صف طولانی در نیومکزیکو
27آنتن برای دریافت ضعیفترین سیگنالهایی
که تونستیم از 30_آی یو دریافت کنیم
فضاپیما از مشتری، زحل و اورانوس گذشت
اونا به فضاپیما سرعت هم دادن و اون حتی تندتر هم میره
پس مقدار زیادی فشار و یک شانس
در تابستان 1989
ویجر2 بالاخره به نپتون غول پیکر یخی رسید
با تشکر از سرعت بخشیدن مشتری. زحل و اورانوس
سفر تقریبا بیست سال کوتاه تر ار دسترسی مستقیم
بدون کمک گرفتن از جاذبه ست
اونجا همینطوری
روی لبه منظومه شمسی نشسته بود
منتظر بود تا یکی بیاد و زیباییش رو تحسین کنه
منتظر روزی که
انسانها به اونجا برسن و متحیر بشن
من ازمین عکسهایی از نپتون گرفته بودم
و زیاد اونا واضح نبودن و نمیشد دید
میدونی توی ذهنم تصور میکردم که ممکنه چجوری باشه
و بعد اون رو واقعی دیدم...میدونی... یه اشتیاقه
زل زدن به این گوی آبی روشن
یه جورایی مثل زمین بود
و برای آخرین سفر سیاره ای حس عجیبی داشت
من یک ثبت کننده وسواس بودم
و من کمی حاشیه نویسی کردم
و تصاویری زیبا کشیدم
و میتونستی این نوشته های سیاه رو میدیدی...
ابرهای روشن...وای
وای!!! علامت توجه
و من یک سری عکسها و پیکان هایی کشیدم
شگفت انگیز ترین چیزی که اونجا بود یک لکه سیاه خیلی بزرگ بود
هیچکس هیچ ایده ای نداشت که چی اونجاست
خیلی بزرگه...مثل یک حفره در یک سیاره ست
بنابر این ما اسمشو لکه سیاه عظیم گذاشتیم
چون ما وقتی بحث اسم وسط میاد خیلی نرمال عمل نمیکنیم
باید یک پیشبینی برای طوفانهای
نپتون از طریق دوربین
در روز آخر انجام میدادیم
و همزمان در ساحل غربی ایالات متحده
یک تند باد روی داده بود
و هواشناسی
سعی داشت مدت تند باد رو پیشبینی کنه
اونا بمدت دوازده ساعت در حال پیشبینی بودن
و مشکلات زیادی داشتن
چون طوفان مدام تغییر جهت میداد
و ما هم ریلکس نقاط رو روی نمودار رسم میکردیم
و اونا گفتن دو هفته دیگه
طوفان دقیقا به اینجا میرسه و معمولا هم همینطور بود
در مشتری. زحل و اورانوس
هدف این بود که یک پرواز انجام بدیم
که فضاپیما رو به سیاره بعدی ببریم
وقتی به نپتون رسید
میدونستیم که این آخرین سفر سیاره ایه که
سعی داریم به انجام برسونیمش
و بنابراین میتونستیم یک مسیر متفاوت رو در پیش بگیریم
این به ما کمک کرد تا به یک دیدگاه در مورد حلقه ها برسیم
و بعد توی راه به سیستم نگاه کردیم
که کاملا شگفت آور بود
حلقه های نپتون رو تصور میکردیم
اونا دو برابر تیرگی دوده بازتاب پذیری دارن
و نوری که روی اونا میتابه
هزار برابر ضعیفتر از روی زمینه
بنابراین با یک هزارم نور
داری سعی میکنی از چیزی عکس بگیری
که دو برابر تیره تر از دوده هستش
حتی در تصاویر خام بیشتر از یک حلقه دیده میشد
که هلاهای حلقه نام داشتند
و این معقول بنظر میرسید. که این هلال گمشده ایست
که تیم مهاجم عکسبردلری دنبالش میگشتند
اوه عزیز...
حالا میخوای به من گیر بدی درسته؟؟
میدونستیم که در نپتون به یک عبور نزدیک از "ترایتون" نیاز داریم
اون یک دنیای عظیم اطاف نپتون بود
اگه توی راه بهشون زل میزدی
متوجه میشدی اونا تو یه صف قرار ندارن
یکی بالا و یکی پایین
و خوب بنابراین چیکار میشد کرد؟
خوب یه راهی وجود داشت
از بالای قطب شمال و نزدیک به نپتون عبور کنیم
تا فضاپیما کج شه و به طرف پایین بره
اما برای انجام دادنش باید چندین هزار مایل
از بالای ابرها و نزدیک به سطح عبور میشد
و اونا باید تماس حاصل میکردن...میدونی به روش دقیق
نگرانیهای زیادی وجود داشت
چون به اندازه کافی در مورد اتمسفر نپتون نمیدونستیم
بنابراین نمیتونستیم از لغزش نکردن فضاپیما مطمئن شیم
یک ارور ناگهانی توی محاسبات اتفاق میوفته
و در عوض عبور ار روی ابرها
به درون ابرها کشیده میشی و فضاپیما آتیش میگیره
و یه ارور ناگهانی دیگه در یه طرف دیگه و خیلی دور میشی
به اندازه کافی دور نمیگیری احتمالا مستقیم بطرف "ترایتون" میری
و سقوط میکنی و این پایان ماموریت خواهد بود
زمان کافی نداری
باید آخرین و بهترین حدستو بزنی
بعد دکمه ارسال رو بزنی
دیدن دوام آوردن فضاپیما
مجذوب کننده خواهد بود...درسته؟
عبور کردن از ابر آبی شگفت آور روی نپتون
و بعد همینطور که از بالای قطب نپتون میای
اون قمرهای بزرگ رو میبینی و بعد طلوع "ترایتون
بعد از چندین میلیارد مایل سفر
که ما فقط حدود چند کیلوتر نیاز داریم
تا بجایی که میخواهیم برسیم
کاملا قابل توجه خواهد بود
میدونی...نخ کشیه یک سوزن فوق العادست
نیم کره جنوبی "ترایتون"
کاملا با یخ نیتروژن پوشیده شده
و همینکه به عقب پرواز کردیم قادر بودیم تا سطح رو ببینیم
با نشانه گذاری روی سطح کلاهک قطبی
داشتیم یک پازل کروی از ترایتون درست میکردیم
اما نتونستیم کاملش کنیم
بعضی از ورقه های تیره دو در یک کنار هم قرار نگرفته بودن
اون همینطوری کلشو میخاروند(سر در نمیاورد)
و من هیچ ایده ای نداشتم تا بفهمم اینجا چخبره؟
این یارو بهترین متخصص
هرچیزی که به سیارات و قمرها مربوط میشه هستش
و اون نمیتونه سر در بیاره!!!!؟
گفتم...خوب بیاین اونو توی تماشاگر استریو قرار بدیم
مثل عینکهای آبی و قرمز
و عکسها تو یه مدل سه بعدی قرار گرفت
و بعد فشار آبفشان به طرف بالا وجود داشت
من گفتم وای پسر.... و میدونستیم که چه چیز جالی کشف کردیم
این چیزای
مایع مانند سیاه که از اونجا بیرون میزدن
اونا تا کیلومترها از سطح
به بطرف بالا پرتاب میشدن
ما توی اون دنیا فوران رو میدیدیم
که باید خاکستر منجمد میبودن
آخرین جایی که انتظار داشتیم
تا همچین مکانیک حرکتی و فورانی رو ببینیم
یک قمر با این فاصله در منظومه شمسی بود
چون فقط یک ایده دیوونه وار هستش
لزوما قرار نیست که اشتباه باشه
آبفشانها آتشفشان در آی او
یک اقیانوس غول پیکر از آب مایع
زیر یخهای ضخیم اروپا
هریک از این خصوصیات شواهدی از منابع انرژی هستند
و اونها پیش زمینه زندگی هستند
میدونیم که این آخرین سیاره ای بود که
ویجر روی ان اکتشاف انجام داده بود
قبل از این که بره و به مسیرش ادامه بده
فکر میکردم دورانی که به عنوان یک تیم بودیم
دورانی که به عکسها نگاه میکردیم و حرف میزدیم
و همو میدیدیم...برام با ارزشتر شدن
داشتم از میز دبیر رد میشدم
و اون گفت : کندی
یه خبرنگار اومده تا باهات حرف بزنه
و اون گفتش که شمارش معکوس
داره کمتر میشه
میاد پایین تا دوباره به بالا بره
ویجر دیگه داره نپتون رو ترک میکنه
و اون گفتش که : این باعث میشه چه حسی بهت دست بده؟
و این لحظه ای بود که اشکهام جاری شد
وقتی که فضاپیما عبور کرد
برگشت و به عقب نگاه کرد
و اونجا هلال نپتون و ترایتون بود
و مردم متوجه شدن که
این آخرین بخش سفر سیاره ای ویجر خواهد بود
آخرین بخش ارتباط
آخرین چیزی که از منظومه خورشیدیمان خواهیم دید همین الان پشت سرمونه
میتونستیم کمی رنگشو پیشرفته تر کنیم
تا یه کم تصویرو زیباتر شه
اما به احترام ویجر
تصمیم گرفتیم تا همینجوری نشونتون بدیم
جوری که بخش نگاه کردم
هی... واقعا عجب کاری انجام دادیم
یک ماموریت واقعا موفقیت آمیز
یه کم دردناک بود
منظورم اینه که انرژیه خیلی زیادی روی ماموریت صرف شد
احتراق انجام شد و بسوی بالا رفت
سالها تلاش بسیار
این پایان یک سفر احساسی بود
ما انجامش دادیم
موفق شدیم...و این مهمه
واقعا
♪ Deep down in Lousiana close to New Orleans ♪
♪ Way back up in the woods among the evergreens ♪
♪ There stood a log cabin made of earth and wood ♪
♪ Where lived a country boy named Johnny B. Goode ♪
ما توی (جی.پی.ال) یه پارتی بزرگ داشتیم (Jet Propulsion Laboratory) "آزمایشگاه پیشرانه جت"
چاک بری اونجا بود (خواننده)
پس مراسم خوبی برای ویجر بود
♪ Go, go ♪
♪ Go, Johnny, go, go ♪
♪ Johnny B. Goode ♪
لحظات راک استاری برای ویجر بود
و دارم میرم یکم بخوابم
و شاید یکم دیگه هم برقصم
خیلی خیلی ممنون...لو؟
ضمنا ویجر1
هنوز یجورایی در حال گشت زنیه
همینطوری دور و دورتر میشه
و یه عالمه آدم دارن روش کار میکنن
بعلاوه کارل سیگان
قبل از اینکه ما دوربینو جمع کنیم این ایده رو داد
بزار برگردیم و پشت خورشیدو ببینیم
و یه عکس از منظومه شمسی بگیریم
که تابحال گرفته نشده بود
و در واقع برای انجام دادنش مشکلی وجود داشت
اونا نمیخواستن انجامش بدن
چون اونا نمیتونستن سرشونو بچرخونن
و مکان گرفتن عکس از
زمین. مشتری و خورشید رو ببینن
چون اونا دارن تبدیل به نقطه ای از نور میشن
بنابراین کارل
در واقع اون همه راهو تا مدیریت ناسا طی کرد
و مستقیما به آزمایشگاه پیشرانه رفت تا
یه عکی واقعی بگیره
قطعا دانشی درش نیست
کاملا هیچی
از یک زاویه دید عالی
با فاصله نزدیک به 4میلیارد مایل
دوربین ویجر1 به طرف زادگاهش(زمین) تنظیم میشه
تا یک اسنپ شات خانوادگی بگیره
روز ولنتاین در 1990 بود
وقتی ما داشتیم
از سیارات عکس میگرفتیم
من اولین نفری بودم که عکسها رو دیدم
و من همه لکه ها رو شناسایی میکردم
و میتونستم سریعا شناساییشون کنم
و بعد فکر کردم...پس زمین کجاست؟
کجاست؟؟؟ چطور آخه...میدونی!؟
و بعد متوجه شدم که تعداد زیادی
رگه هایی از نور در عکس وجود داشت
و بالاخره متوجه شدم
که زمین درون یکی از شعاع های نوری نشسته
میدونی...برای مدتی همینطوری نشسته بودم
یجورایی سورپرایز بود...وای این زمینه؟
این ویجره که داره به زمین نگاه میکنه
بعد همین که بالاخره بخودم اومدم
شروع کردم به تلفن زدن
به برد زنگ زدم
برد" ما موفق شدیم بعد به کارل زنگ زدم "کارل" ما موفق شدیم
به بابام زنگ زدم
و این فرسخ سنج متفاوت تر از
یک فرسخ سنج علمی بود که ما داشتیم
و واقعا نمادین هستش
من یک دانشمند تصویر پردازم... بنابراین من اول از همه متوجهش شدم
اوه... این جوری که ما فکرشو میکردیک
از آب در نیومد
و انگیزم این بود که دستمو بگیرم
و گردو خاکو پاک کنم...چون مقداری گزدو خاک روش بود
خوب...یه تیکه از اون گردو خاکا که میخواستم پاک کنم
سیاره زمین بود
اما مهم نبودش... چون کارل
اونو به حالت تمثیل انسانی در آورد
و اسلاید بعدی
زمین در یک پرتو آفتاب
و این تصویر رنگی
که دارید میبینید... در واقع کمتر از یک پیکسل هستش
و این جاییه که ما زندگی میکنیم
روی یک لکه آبی
همه کسایی که میشناسی اینجان... همه کسایی که در موردش شنیدی
و همه اونایی که تابحال زندگی کردن
زندگیشون رو گذروندن
فکر میکنم این دیدگاه تاکیدیست بر حس مسئولیت پذیریمان
تا این لکه آبی رو گرامی و محترم بشماریم
تنها خونه ای که داریم
هر دو ویجر هنوز با زمین ارتباط بر قرار میکنند
تقریبا هر روز
نیازمند آنتنهایی عظیم هستش که بتونیم سیگنالهای ضعیف اونا رو شناسایی کنیم
در حال حاضر کمتر یک تریلیونیوم وات (یک هزارم میلیارد)
فضاپیماها به پیگیری ادامه میدهند
تا بخش آخر ماموریتشون رو به پایان برسونند
تا پا به فراتر از منظومه خورشیدیمون بگذارند
در فضای میان ستاره ای
تابحال هیچوقت ب درون ستارگان سفر نشده بود
و ویجر با ضبط طلاییش
شانس اینو خواهند داشت تا اکتشاف کنند
زمانی که ویجر رو طراحی میکردیم
فضایی بین ستاره ای...جایی که آخر مرز بود
کاملا ناشناخته بود
ما توی ماموریت درون سیاره ای دید داشتیم
قراره به فضاپیما سرعت بدیم
تا از منظومه خورشیدیمون بیرون بره و به درون کهکشان بره؟
این یک تیر در تاریکی بود چون هیچکس نمیدونست که چقدر دوره
آبهای ناشناخته
میدان مغناطیس خورشید میتونه فقط فاصله ی دوری رو در بر بگیره
این یک حباب دور ستاره ماست همه ی ستاره ها حباب دارن
ما میتونیم اون بیرون حباب دور ستاره ها رو ببینیم
بخاطر همین میدونیم که اونا حباب دارن
حباب ما کجا تموم میشه؟
یه جایی بالاتر از نپتون
لبه ی حباب هستش...دور خورشیدمون
در مرز خورشید دو نیروی برابر
بیرون فشار باد خورشیدی
و فشار فضای میان ستاره ای
اما اینکه چقدر دور بود؟...هیچکش مطمئن نیست
ما سالها و سالها
پشت سرهم پیش رفتیم
و فضای میان سیاره ایه معتدلی شناسایی نکردیم
در سال 1990 بودیم
اما هنوز لبه حباب رو پیدا نکردیم
در سال 2000
بازم پیدا نکردیم
و بابلاخره در سال 2012 ویجر1
که با سرعت زیادی میرفت و بسیار دور شده بود
این موجهای جالب خط دار
شروع کردن به ظاهر شدن
این ترکیدنهای عجیب خریب
همه میگفتن اوه اینه؟
و بعد به حالت نرمال برمیگشت
و اون واقعا یه روز جادویی بود
آگوست 2012 بود که همه چیز تغییر کرد
و مثل پوووف انگار اون حباب ترکید
ویجر1 منظومه خورشیدیمون رو ترک کرد
این اولین چیزی بود که توسط انسانها
منظومه خورشیدیمون رو ترک کرده بود
و الان درون فضای میان ستاره ای
ناسا گفت: ویجر1
اولین شئ ساخته شده به دست بشر است که
به فضای میان ستاره ای دست پیدا کرده
ناحیه تاریک سرد میان ستاره ها
و ما توسط ویجر1بسوی چنگ زنی
دورترین نقطه از منظومه خورشیدی رفتیم
اولین شئ ساخت بشر
برای پیمایش میان ستاره ای
در واقع این یک دستاورد فوق العادست
وقتی بهش فکر میکنی... یه چیز تاریخیه
این اولین قدم خارج از حبابمونه
که همه ی ستاره ها اون رو دور خودشون دارن
و دور زمین... ارثی تا ابد
و بالاخره چیز کوچیکی که ما ساختیم
اون حباب رو ترک کرد و میان ستاره هاست
این یه چیز بشری بود
که اکنون تبدیل به گونه میان ستاره ای شده
مثل تق تق زدن به یک در جاودانگی بود
وقتی منابع انرژی ویجرها تموم بشن
و وقتی فضاپیما دیگه قادر نباشه
تا اطلاعات ارزشمندی به زمین بفرسته
دیگه به نقطه ای میرسیم که ضبط طلایی
تبدیل به ماموریت اصلی میشه
چون دیگه همه چیز از کار میفتن
اون رکوردها هنوز جایی در فضای میان ستاره ای شناور هستن
که آخرین بخش ماموریت رو در برمیگیرن
شانسی که آگاهی رو فراتر از ما پیشرفت میده
شناسایی.....اوه...هی. یه جسم متشعشع اونجاست
که داره به منطقمون وارد میشه
بیا بریم بفهمیم چی توی اون بطریه؟
چه پیامی ممکنه داشته باشه؟
ینی یه راز خیلی بزرگه؟
وااااااااااای.......
من طرف خوشبینی این قضیه رو دوس دارم
عاشق این ایده هایی هستم
که برامون با ارزش اند
شاید تو هم اونا با ارزش ببینی
فرازمینیه فرضی... این قلبمو لمس میکنه
یک چیز که در مورد فلز دیسک رکورد هستش
با این شیارها که روش حک شدن
اینه که اطلاعات درونش حداقل برای یک میلیارد سال دست نخورده میمونه
درون دیسک رکورد
که از تشعشع کیهانی بیشتر محافظت میشه
دو میلیارد سال یا بیشتر
اونجا بادی نیست. آب نیست. بارون و طوفان نیست
سیاره یا شهاب سنگی نیست که بخوان مورد اصابت قرار بگیرن
و برای هزاران. میلیونها و میلیاردها سال
انتظار میره که همینطور دست نخورده باقی بمونن
چون هیچ مدرکی وجود نداره که نشون بده
ویجر قراره با چیزی رویارویی داشه باشه
نهایتا داستانی در مورد ما خواهد بود
کم پیش میاد ویجر از افکارم دور باشه
همیشه بخش کوچکی از منه
و در اگرم اون امشب کجاست
هروقت شب به ستاره ها نگاه میکنم
به مسیر رفتن هریک از اونا زل میزنم
هیچ وقت ماموریتی همانندش وجود نخواهد داشت
اون اولین و آخرین از نوع خودشه
شاید روزی یکی دیگه اونو پیدا کنه
و حداقل از موجودیت ما باخبر بشه
بعید بنظر میرسه. اما غیر ممکن نیست
و اون احتمال کوچیک کمی به ما امید میده
جهان با چیزی که الان هستش فرق خواهد کرد؟
نه
اما ما متفاوتیم؟ً
!!!!!!! قطعا
هیجان اکتشافات... دست یافتن به مرز خورشید
به انجام رسوندت سیاحت
منظورم این... مرد...بچمون ترکوند
ما نسلی هستیم
که چیزی به فضا فرستاد
که نه تنها باعث دوام اوردن ما میشه
بلکه باعث دوام آوردن ستارمون هم میشه
4میلیارد سال دیگه وقتی خورشیدمون تبدیل به یک غول قرمز میشه
ویجر هنوز
در راه پیمودن ستاره ها خواهد بود
و این ترانه های زمان ما اونجا خواهد بود
چاک بری هنوز اونجا خواهد بود
ما هنوز اونجا خواهیم بود
از اونجایی که من طرفدار واقعیه این مستند هستم و دیدم که تو ایران کسی زیرنویسش نکرده و واقعا برام عجیب بود که این مستند فوق العاده ستودنی و بی همتا چرا زیرنویس نشده خودم زیرنویسش کردم تا ایرانیهای عزیزم بتونن بهره ببرن
امیدوارم لذت برده باشید دوستان "ترجمه و زیرنویس از "حامد خوش سیرت
در سال 2020 ناسا یک سفینه پرتاب خواهد کرد تا از قمر مشتری گزارش تهیه کند و در مورد اقیانوس آب مایع آن اطلاعات بیشتری بدست آورد
در سال 2022 آژانس فضایی اروپا یک فضاپیما پرتاب خواهد کرد تا بر روی سه قمر مشتری مطالعه کند
در 40.000 سال دیگر هر دو ویجر از ستاره ها خواهند گذشت *******پایان********
ارائه شده توسط وب سایت چاکو مووی مرجع دانلود فیلم و سریال بدون سانسور
آدرس همیشگی سایت : www.ChakoMovie.Com تلگرام و اینستاگرام ما : @ChakoMovie