ارائه شده توسط وبسایت چاکو مووی ‫.:: www.ChakoMovie.Com ::.
این فیلم شامل صحنه‌هایی است .که شاید برای برخی ناراحت‌کننده باشد
...تموم جوونیم رو صرف انجام یه کار کردم
.و بعد وارد یه جنگ وحشیانه شدم
...سال به سال جنگ فرق میکرد و واکنش آدم هم
.باید نسبت بهش کاملا فرق می‌کرد
شدتش اینقدر متغیر بود که ...اگر یکی سال 1914 به جنگ می‌رفت
...و برمی‌گشت خونه و دوباره 1917 برمی‌گشت
،تشخیص نمی‌داد که این .همون جنگ ـه
،فقط یه چیزو با اطمینان میتونم بگم .حاضر نبودم از دستش بدم
،گاهی‌اوقات اوضاع افتضاح می‌شد .اما اصلا حاضر نبودم از دستش بدم
اوه، آره، اگه دوباره به اون زمان ...برمیگشتم، دوباره به جنگ میرفتم
یه بار دیگه میرفتم چون .به عنوان سرباز از زندگی لذت بردم
فقط میتونم بگم تا حالا ...تا این حد تو زندگیم هیجان‌زده نشده بودم
مثل یه پسربچه که .میخواد برای اولین بار بازی کنه
هیچوقت نفهمیدم که .یه جای کار می‌لنگه و غیرمعمولی ـه
یه کاری باید انجام می‌شد و .فقط میرفتی و انجامش می‌دادی
آروم‌آروم این فکر برامون ...جا می‌افتاد که این جنگ ـه
...که باید آلمانیها رو بکشیم، و نگاه‌ـمون
.به این جریان اینطوری بود
.از تجربه کردنش پشیمون نیستم
ای کاش تجربه‌ـش نکرده بودم .اما ازش پشیمون نیستم چون در امانم
.تو فرانسه اوقات خوب و بد داشتیم
.اما سختی‌ها رو با خوشی‌ها می‌گذرونی
،دو بار زخمی و بیهوش شدم ...اما جنگ بود دیگه، باید بیشترین
.تلاش خودتو میکردی
.درست مثل بقیه باهاش هم‌گام شدم
خوشحال بودیم که در جنگ شرکت میکنیم ...و انتظار داشتیم سخت باشه
.و سخت هم بود، اما شکایتی نداشتیم
.هیچ هیجان خاصی در موردش وجود نداشت
،بارها مرگ رو به چشم خودتون می‌دیدید ...بارها زخمی‌ها رو می‌دیدید
.خون شما رو به هیجان نمی‌اورد
حرفه‌ای بودیم و .برامون یه جور شغل و حرفه شده بود
استدلال غلطی ـه که بگیم ...آدم از این وضع لذت می‌بره
اما آدم بعدش حس دلگرمی خوبی ...بهش دست میداد
.چون به یه دردی خورده بود
...زیاد روی من تاثیر نذاشت، چون
،زیاد اعتنایی به راه‌ورسم دنیا نداشتم ...بچه بودم
.مثل بقیه‌ی جوونهای دیگه
بیشتر شبیه یه بازی بزرگ بود ...که باید ازش لذت می‌بردی
.به غیر از کشت‌وکشتار و اینجور مسائل
.باعث شد یه مرد بشم
.بله، درسته
فکر کنم اگر در جنگ ...خدمت نمیکردم، این مردی که
.الان هستم نمی‌شدم
.یاد میگیری مراقب خودت باشی
،در حالی که در زندگی عادی .مادرت تمام کاراتو میکرد
...باید یاد بگیری چطوری برای خودت غذا بپزی
...جورابهاتو رفو کنی، دکمه‌هاتو بدوزی
.و از اینجور کارا
.کارای روزمره‌ی عادی
،میدونستم که تنها نیستم ...میدونستم که فقط من در این جنگ
نمی‌جنگم و اتفاقی که برای بقیه افتاده .شاید برای منم بیافته
.اصلا پشیمون نیستم
اما من نه همسری داشتم .و نه دوست‌دختری، هیچی نداشتم
...بدون پیشمونی، بدون وحشت
،چون اگر از جنگ جون سالم به در ببری .میتونی از هر چیزی جون سالم به در ببری
آنها پیر نخواهند شد
...میدونستیم که خصومت خاصی
.بین انگلستان و آلمان وجود داره
می‌دونستیم که "کایزر" میخواد ...امپراطوری‌ـشو گسترش بده
.و کلی بلندپروازی میکنه
...در طول اون تابستون، کلی بحث و گفتگو
،در مورد اتفاقات بالکان وجود داشت ...اما فاصله‌ی زیادی
تا بالکان داشتیم و اصلا .باعث نگرانی‌ـمون نبود
مشکل صربستان بود، نه؟
.تو صربستان به اون یارو شلیک کردن
...به سیاست توجه داشتم و متوجه شدم
.که مشکلی بین انگلستان و آلمان بوجود اومده
.صبح دل‌انگیز چهارم آگوست بود
...همگی دور میز نشسته بودیم و شام می‌خوردیم
.و بازی راگبی با تیم آلمان رو تماشا میکردیم
یه آلمانی اینجا بود و کنارش ...یه انگلیسی وایستاده بود
.و کنارش یه آلمانی و همینطور تا آخر
...و پیام‌رسون وسط شام از راه رسید
.خبر بسیار عجیب شروع جنگ رو برامون اورد
:یه پلاکارد بزرگ نصب شده بود .با آلمان وارد جنگ شدیم
.نمیدونستیم باید چه کار کنیم
...یعنی باید چاقو رو از روی میز برمیداشتیم
و تو گردن آلمانی که کنارمون !نشسته بود فرو میکردیم
...اما بعد از یکم گفتگو به این نتیجه رسیدیم
،تا جایی که به ما مربوط میشه ...جنگ قراره از فردا شروع بشه
.و مهمونی ادامه پیدا کرد
از اینکه یه قهرمان انگلیسی هستم ...افتخار میکنم. خب، مثل هر کسی تو دنیا
...کشورمو دوست داشتم
.و حاضر بودم براش بجنگم
...شکی در موردش نیست
.در اولین جنگ جهانی برای جنگ آماده بودیم
،امپراطوری قدرتمند بود .از هیچکس نمی‌ترسیدیم
همگی دکمه‌های کوچیک و ...پرچم سفید خریدن و آواز خوندن
.اصلا حس ناامیدی و یاس وجود نداشت
،امکان نداشت انگلستان ببازه ...مهم نبود آلمانیها چقدر فشار میارن
،یا چند انگلیسی وارد دریا میشن .نمیتونستن پیشروی کنن
.امکان نداشت ببازیم
طوری تربیت شده بودیم که فکر کنیم .هر انگلیسی ارزشش ده برابر یه آلمانی ـه
...فکر میکردم دشمن انگلستان دشمن منم هست
.و میخواستم باهاش بجنگم
...در عرض 6 یا 12 ماه تموم میشه
.و کلی مزایا گیرت میاد
با یکی از دوستام ...به "شپرد بوش امپایر" رفتم
،تا یه نمایش رو ببینم ...ناوگانی رو نشون دادن
...که دریاها رو می‌پیمود
و آهنگ "بریتانیایی‌ها ...هرگز برده نخواهند شد" رو پخش میکرد
...و آدم یه جور حس هیجان بهش دست میداد
.فکر میکرد باید یه کاری بکنه
:یکی از دوستام بهم گفت .داریم به ارتش ملحق میشیم
...یه بخشش به خاطر حس میهن‌پرستی بود
و بخشی هم فکر کنم به خاطر .حال‌وهوای هیجان‌زده‌ی اون موقع بود
،تا اون حد به جنگ باور نداشتم ...اما حاضر بودم
.نقش خودمو ایفا کنم
...تو اون روزا، مردها به فکر خودشون نبودن
فقط باید کاری رو که بهشون گفته میشد .انجام میدادن، همین و بس
اوه، مادرم خیلی به خاطر .این جریان ناراحت شده بود
اما به عنوان یه مرد جوون .تصمیم به رفتن گرفته بودم
وقت ناهار، دفتر رو ترک کردم ...و به وزارت جنگ رفتم
و یه صف هزار نفری برای .ثبت‌نام در ارتش به چشم می‌خورد
...همه فکر میکردن یه جنگ متمدنانه‌س
.و میخواستن لایق شرکت درش باشن
دو تامون تصمیم گرفتیم ...با هم ثبت‌نام کنیم و وقتی
به رییس گفتیم که ...آموزشمون روز دوشنبه شروع میشه
.خیلی ناراحت و آزرده شد
...بهمون هیچ قولی نداد که تا وقتی برگردیم
.شغلمون محفوظ میمونه
.مادرم گفت: صبر کن تا 19 سالت بشه
خب سن سربازگیری .در اون زمان 19 تا 35 بود
.خب، قانون همین بود دیگه
...همگی با هم رفیق بودیم، میدونی
...پر از شور
.و از اینجور احساسات
...خب، فقط میخواستم
.میخواستم شانسمو با یه آلمانی امتحان کنم
فکر میکردم که دوست دارم برم .و برای کشورم بجنگم
،مسئله همین بود ...وقتی به کشورت افتخار میکنی
.حاضری هر کاری به خاطرش بکنی
...و بیشتر مردان جوان در اون روزگار
.همچین تفکری داشتن
:مادرم بهم گفت ...ببین به خاطر سن کمت میتونیم
.جلوی رفتنت رو بگیریم
،گفتم: بله، میدونم که می‌تونین مادر .اما مطمئنم جلومو نمیگیرین
.که آخرم جلومو نگرفتن
...حس میکردم که تمام جوونهای اون دوره
...داوطلب میشن
.و فکر میکردم منم باید همین کار رو بکنم
بدجوری اشتیاق داشتم ...و تعدادمون خیلی زیاد بود
.گفتم: سریع ثبت‌نامم کنین لطفا
...به شدت هیجان‌زده بودن
و به سرعت باد از کنارم .رد میشدن و منو کنار زدن
...کلی از جوونا به هنگهای محلی ملحق می‌شدن
."مثل هنگ "باکز" و "میدلسکس
جوونایی که میشناختم ...و باهاشون مدرسه رفته بودم
...باهاشون فوتبال و کریکت بازی کرده بودم
.با بهترین امیدها وارد ارتش شدیم
...دوستان و همرزمان خوبی بودیم
و به کارای خسته‌کننده توی خونه .ترجیحش میدادیم، متوجهین
داشتم تو خیابون ...کمدن تاون های استریت" راه می‌رفتم"
که دو تا خانم جوون اومدن نزدیکم و بهم گفتن: چرا تو ارتش نیستی؟
.گفتم فقط 17 سالمه
.اوه، همه‌شون همینو میگن
...و با تعجب بسیار، دستشو توی کیفش کرد
...و من دستامو برای دفاع از خودم بالا بردم
.و با یه پر سفید دماغمو لمس کرد
،وقتی به طرف ایستگاه می‌رفتیم ...بعضی‌هامون کلاه لبه‌دار داشتیم
،برخی کلاه حصیری .برخی کلاه نظامی معمولی
...،برخی پیرهن و کت تنشون بود
.برخی کت معمولی با شلوار ارتشی پوشیده بودن
.برخی پوتین داشتن و برخی نداشتن
.و واقعا جمعیت رنگارنگی بودیم
برخی از اونا بدون شک جوونایی بودن ...که امید داشتن
بتونن به راحتی زندگی کنن و با خودشون ...یه چمدون لباس اورده بودن
.که هیچوقت به آرامش نرسیدن
.همگی باید موهامونو کوتاه میکردیم
چطوری باید باشه قربان؟
.و طرف میگفت، پشت و بغلها باید کوتاه باشه
...اما با ماشین اصلاح تمام موها رو
کوتاه میکردن و بیشتر شبیه .محکومان می‌شدیم تا سرباز
وقتی جنگ شروع شد ...از تمام سربازان سابق خواسته شد
...به ارتش ملحق بشن
.و بلافاصله منو گروهبان کردن
.اینطوری کلی مربی آموزشی درست کردن
افرادی که ما رو راهنمایی میکردن ...پیشکسوتانی بودن که
تجربه‌ی جنگ داشتن ...و کلی نصیحتمون میکردن که
منتظر چی باشیم .و از چی شونه خالی کنیم
...بهمون دستور رژه رو میدادن و بعدش
.به جوخه‌های مختلفی فرستاده می‌شدیم
وقتی پیش ما اومدن ...بچه‌های باریک‌اندام، شلخته
.لاغر و وحشت‌زده بودن
از سیستم صنعتی‌ـمون پیروی نمیکردن ...و وضعیت خیلی بدی داشتن
.و مجبورشون کرده بودن سرباز بشن
همگی سن‌ـمونو اشتباه میگفتیم .تا وارد ارتش بشیم
...افسر بین صفوف راه می‌رفت و دستور میداد
هر کسی که زیر 19 سال داره .دو قدم بیاد جلو
.کسی تکون نمیخورد
هفده سالم بودم ...و میگفتن 19 سالم نیست
.که سن پیوستن به ارتش هم همین بود
:اما طرف میگفت میخوای برای چند وقت بری به جنگ؟
همگی ثبت‌نام میکردن ...پس منم به دفتر سربازگیری رفتم
طرف بهم گفت: چند سالته؟ .گفتم: 17 قربان
گفت: برو بیرون و بیا تو .و بگو 18 سالته
.خب منم رفتم بیرون و اومدم تو گفتم 18 سالمه
.از تعجب خشکم زده بود
گروهبان گفت: چند سالته؟
.گفتم: 18 سال و یک ماه
گفتش: منظورت 19 سال و یک ماه ـه؟
.یه لحظه فکر کردم و گفتم بله قربان
.گفتش: لطفا اینجا رو امضا کن
ازم پرسید چند سالمه و گفتم .ماه مارس 16 سالم میشه
...گفتش: زیادی جوونی
.بهتره بری بیرون و برای خودت جشن تولد بگیری
...سال 1917، 16 سالم بود
و قدم 6 فوت بود .و پدرم اجازه داد وارد ارتش بشم
...منم سنم رو 19 سال نوشتم
.سه سال بزرگتر از سنی که واقعا داشتم
پونزده سال داشتم، دو سال و نیم ...از 18 سال کم داشتم
...و پیش یه پزشک افسر رفتم و گفت
.باشه، تو قبولی
اون موقع تازه 17 سالم شده بود ...و به "وایت‌هال" رفتم
.و در "لنسرز" شونزدهم ثبت‌نام کردم
پونزده سالم بود ...و فکر میکردم از وقتی 14 سالم بود
.شانس بیشتری دارم
پس یه راست رفتم تو پادگان ...و گفتم 18 سالمه
.و به همین راحتی
پدر و مادرم به افسر فرمانده نامه نوشتن ...و خواستن من برگردم
.چون زیر سن قانونی بودم
،و فرمانده گفت: پدر و مادرت میخوان برگردی خودتم میخوای بری؟
.گفتم نه
.کشیش ارتش سنمو ازم پرسید و گفتم 16 سالمه
.گفت: زیادی جوونی دوست داری من برات دعا کنم؟
لباسها به تدریج .به فروشگاه‌های ارتش می‌رسید
.یه نفر گفت: این پوتینها اندازه‌م نمیشه
:و متصدی گفت ...توی ارتش پوتینی که اندازه نباشه
...نداریم، پای تو ـه که اندازه‌ی
.پوتینها نیست
برخی یه پیرهن پیدا میکردن ...که اندازه‌شون بشه یا شاید
.یه جفت شلوار
.پس تقریبا یه دو هفته‌ای طول کشید
.فقط یه یونیفورم
نزدیک به چهار سال توی ارتش بودم .و فقط یه یونیفورم داشتم
همه‌مون باید ...پاپیچهای معروف رو می‌پوشیدیم
که برای همه‌مون جدید بود ...و من زیاد بلد نبودم درست
.پاپیچ‌ها رو بپوشم
کار اصلی پاپیچ‌ها این بود که .موقع رژه رفتن پاها رو محکم بگیره
بهم اجازه دادن تا دامن مردونه بپوشم ...اما نباید زیرش چیزی تنم میکردم
و یه تیکه کاغذ بهم داده بودن ...که روش نوشته بود
.این مرد اجازه داره زیرشلواری نپوشه
...بهم دستور اکید داده شده بود که نمیتونم
بالای تراموا سوار شم .و باید طبقه‌ی پایینش سوار میشدم
.خب، کوله برای تمام وسایلی بود که داشتی
.اورکت باید خیلی تمیز و محکم تا میشد
...نخ، سوزن، دکمه‌های اضافی، چاقو
،چنگال، قاشق، تیغ اصلاح .مسواک و یه لیوان کوچیک بهمون میدادن
،یه پیرهن اضافه و یه جفت جوراب اضافه .این میشد تمام وسایلت
تیغهایی که ارتش بهمون میداد ...کاملا بدردنخور بود
اما برای بریدن گوشت و .اینجور چیزا به درد میخورد
.مسواک به درد تمیز کردن دکمه‌ها میخورد
...اما یکی از چیزای عجیب ارتش همین بود
...کثیف بودن دکمه‌ها جرم محسوب می‌شد
بااینحال هیچ ماده‌ی تمیزکننده‌ای ...برای دکمه‌ها بهت نمیدادن
.باید خودت می‌خریدیش
با شیپور بیدار میشدیم .که بهش میگفتن شیپور بیدارباش
تمیز، اصلاح کرده، تخت‌ـت رو تمیز میکردی .و وسایلت رو جمع میکردی
حدود ساعت شش و نیم، یه ساعت وقت .داشتی، قبل از صبحونه ورزش میکردی
،نرمش و تمرینهای فیزیکی .کشش بازوها
میدونستن که تازه‌واردی ...و سعی میکردن آروم آروم جلو برن
.خبری از قلدری و اینجور چیزا نبود
...صبحونه شامل نون، کره
.یه تیکه بیکن "لنس کورپورال" میشد
.بیکن چربی‌دار بود، فقط یه خط روش داشت
...خب، مربا هم بود و به نظر می‌اومد
چیزی به جز آلو و سیب نیستن، میدونین؟
اگر مربای دیگه‌ای بهت میدادن .معنیش این بود که جشنی به پا شده
"کارتونهای "بروس برینزفادر ...به خوبی اوضاع رو نشون میدن
طرف یه قوطی مربای آلو و سیب ...دستش گرفته و میگه
بالاخره کی میخوان مربای توت‌فرنگی بدن؟
.مربای خیلی خوشمزه‌ای بودن
...تیکلر" کارخونه‌ی مرباسازی"
حتما میلیونها قوطی مربای .آلو و سیب درست کردن
♪ اوه، اوه، چه جنگ قشنگی ♪
♪ دلمون میخواد با تخم‌مرغ و گوشت چی بخوریم ♪
♪ "یکم از مربای "تیکلر ♪
و بعدش وقت رژه میشد ...و گروهبان می‌اومد جلو
...و تمام صبح باید تمرین رژه میکردی
...و تمام فرمانها رو یاد میگرفتی
.مثل عقبگرد و اینجور چیزا
چون تو گروه پیشاهنگان بودم .این چیزا خیلی برام آسون بود
...وقتی بهت میگن نگاه به راست
.فقط باید سرت رو به طرف راست بچرخونی
...برخی از اونا به چپ می‌چرخیدن
.که واقعا گروهبان آموزشی رو عصبانی میکرد
...،همگی جوون بودیم
.از خونه‌های محقر و فقیر اومده بودیم
.گروهبان‌ـمون خیلی دادوبیداد میکرد
...برخلاف نظم ارتش، عمل کردن شوک‌آور بود
.لحظه به لحظه افسران انضباطی تعقیبت میکردن
.بعضی از گروهبانها آزاردهنده بودن
...اگر یه جا رو اشتباه میکردی یا
دیر میرسیدی یا ...درست تفنگتو نمیگرفتی
.کلی دردسر برات درست میکردن
.همیشه آزارت میدادن
،بیشترشون خوب بودن ...داد و فریاد زدن که چیزی نبود
.اما برخی هیچوقت بیخیال نمیشدن
یه شب که رفتم بخوابم ...یه لگن رو گذاشته بودن روی تختم
و گفتن: اوه، نکنه میخوای توش بشاشی؟
.پس کارم رو توی لگن کردم
...لگن خیلی بزرگ و گنده‌ای بود
.و چند گالن شاش شده بود، و گذاشتنش روی در
و وقتی گروهبان اومد تا ببینه ...،همگی تو تختخوابن
...لگن چپه شد و سرتاپای طرف
.حسابی خیس شد
.اول از همه، اشتیاق زیادی داشتم
اما بعد از هفته‌ی اول .آرزو میکردم که ای کاش نیومده بودم
...چون اینقدر سخت‌گیری میکردن که یواش‌یواش
نگران شدم که چی در راه ـه .و چه خبره
...برای رقصیدن که اونجا نرفته بودیم
.داشتیم برای جنگ آماده میشدیم
مسئله اینه که وقتی میری تو ارتش .مجبوری هر کاری بهت میگن بکنی
یه ارباب یا چند ارباب داری، اما .باید یه طوری باهاش کنار بیای
.و همین اوضاع برقرار بود
...درست توی ارتش بود که فهمیدم
،اگر درست رفتار کنی .لازم نیست از چیزی بترسی
.برامون یه دنیای واقعا جدید بود
،خب میتونی تصور کنی ...از زندگی شهروندی بیرون اومده بودم
...درست مثل بقیه و در موقعیتی قرار نداشتیم
.که بحث یا مخالفت کنیم
فقط باید هر کاری .بهمون میگفتن انجام میدادیم
.دوستش داشتم
دوست داشتم یکی بهم بگه چه کار کنم ...چون دلیلی برای
انجامش وجود داشت، و بعدا فهمیدم ...این بهترین آموزشی بود که
.تا اون موقع دیده بودم
...هفته‌ی اول، مسیر قدم‌رو‌ـمون ده مایل بود
.هفته‌ی دوم دوازده تا شد و همینطور تا آخر
...بیشتر شد چون اهمیت بسیار زیادی داره
که سربازان پیاده‌نظام با .تجهیزات کامل بتونن قدم‌رو کنن
.مجبور بودی 109 پوند بار رو حمل کنی
،قدم‌رو برای من آسون بود ...اما خیلی از جوونا
که کارای نشسته داشتن .خیلی براشون سخت بود
باعث میشد ماهیچه‌ی ران و ...ساق پام بگیره و بی‌حس بشه
.تا حدی که به شدت درد می‌گرفتن
.اوه، از دست اون پوتینهای ارتش
.نزدیک بود بزنم زیر گریه
پاهام و قوزکم به کفش معمولی عادت داشت .و توی پوتینهای سنگین ارتش اذیت میشد
برای اینکه پوتین انعطاف‌پذیرتر بشه ...باید توش ادرار میکردی
.و میذاشتی یه شب همینطوری بمونه
خیلی از افراد فروشنده بودن ...یا تو فروشگاه کار میکردن
و ماهیت شغلشون طوری بود که .به آمادگی بدنی نیازی نداشت
خب، منو به بیمارستان فرستادن ...و چون کرم روده گرفته بودم
درمانم کردن و بعدش فهمیدم که .میتونم تمرینها رو تحمل کنم
عادت داشتن ما رو در .تمام انتهای غربی انگلستان بچرخونن
جمعیت برای تماشا جمع میشدن ...و برخی از آدمای فقیر و فریب‌خورده
...گول میخوردن و پشتمون صف می‌کشیدن
و ما یه راست اونا رو ...وارد پادگانهای چلسی میکردیم
.و همونجا ثبت‌نام میکردن
.ناهار شامل یه خوراک غیرقابل خوردن بود
باید حواستون باشه که بچه‌های ...آشپزخونه اصلا هیچ تجربه‌ای
در آشپزی نداشتن، اما ...هر کسی میتونه خوراک درست کنه
.و اونا هم همین کار رو میکردن
بعضی وقتها بهمون یکم دسر آلو و پودینگ شیر .و یکم نشاسته‌ی برنج میدادن
...همون غذاهای ساده و قدیمی
.که من باهاشون بزرگ شده بودم
.هیچ شکایتی نداشتم
در بعدازظهر، در مورد .مسلسلهای "وایکر" بهمون درس میدادن
...باید تمام مسلسل رو فوری باز میکردیم
.دوباره می‌بستیمش
و خوشبختانه، به نظر می‌اومد .من خیلی سریع یادش گرفتم
همیشه بهمون میگفتن که ...بهترین دوست یه مرد تفنگ‌ـشه
.و درست هم بود
،تفنگ‌ـمون یه لوله کوتاه "لی-انفیلد" بود .خیلی تفنگ خوبی بود
.یه تفنگ واقعا سرسخت
...دو طرف سینه‌ـت کیسه مهماتت رو میذاشتی
...تا اینطوری وزن تمام وسایل متعادل بشه
و توی اون کیسه 150 تا .گلوله‌ی کالیبر 303. وجود داشت
باید تفنگ رو با یه دست ...بالا نگه می‌داشتیم
اما من هیچوقت نمی‌تونستم .تفنگ رو درست دستم بگیرم
.مچ راستم توان نگه داشتنش رو نداشت
هیچوقت تو زندگیم با یه تفنگ شلیک نکرده بودم ...اما همون روز اول
...به میدان تیر رفتیم
و خیلی معرکه بود که تونستم .دقیق اهداف رو بزنم
.خب، بعدش تبدیل به یک تیرانداز تراز اول شدم
.مهمتر از همه، شلیک سریع رو یاد گرفتیم
ده دور، اون ده دور رو .در عرض یه دقیقه به هدف شلیک میکردیم
.بهش میگفتن دقیقه‌ی جنون
...هیچوقت یه آدم مُرده یا جسد ندیده بودم
و نمیدونستم اگر مجبور به ...شلیک به یه آدم بشم
.از پسش برمیام یا نه
سرنیزه رو توی کیسه فرو میکردیم .و با تمام توان داد می‌زدیم
و بهمون میگفتن که کجا .سرنیزه رو فرو کنیم
یا به شونه‌ی چپ یا ...به شونه‌ی راست دشمن
.توی سینه یا بدنش
بهمون میگفتن تا جایی که .میتونیم سروصدا کنیم
.فکر کنم برای ترسوندن دشمن بود
به نظرم زیاد کار جالبی نبود .اما باید داد میزدیم
وقتی یه لشکر رو آموزش میدین ...‏12 گردان وجود داره
که تقریبا میشه 12,000 نفر ...که در حرکت هستن
و شما یه چرخ دنده‌ی .خیلی کوچیک در یه چرخ بزرگید
صبح‌های شنبه بهمون مرخصی میدادن ...اما گاهی‌اوقات
.باید به کارای پادگان می‌رسیدیم
و بعدش، تو یکشنبه همگی .تا کلیسا قدم‌رو میرفتیم
،مهم نبود واقعا چه مذهبی داری ...همگی باید می‌رفتیم
.و به همینطوری بود
...به ندرت، روزی بدون دادوبید
...دور اتاق پادگان می‌گذشت
کسی تجربه‌ی کار با اسبها رو داره؟
کسی اینجا بلده ساز بزنه؟
.کسی فلان تجربه رو داره و از اینطور سوالها
...خب به تدریج، هزاران مردی که به شکل
،دسته‌ای نامنظم جمع شده بودن ...حالا یکی عضو ترابری، یکی عضو گروه موسیقی
.یکی بیسیم‌چی شد و همینطور تا آخر
...نباید تو محوطه‌ی رژه
.با وسایل سنگین تو مسیر قدم‌رو پرسه میزدی
بیشترمون میخواستیم بریم اونطرف .و از پادگان فرار کنیم
بعد از غذای خوب، هوای تازه و ...تمرین جسمانی
اینقدر تغییر کرده بودن که .مادر خودشون نمی‌شناختشون
معمولا یکم وزنشون اضافه میشد .و یک اینچ قدشون بلندتر میشد
اگرچه از دیدن و شنیدن ...صدای گروهبانهای انضباطی متنفر بودیم
نشانه‌ی اعتبار زیادشون بود ...چون مجبورمون میکردن
شکل درست و مناسب رو .برای قدم‌رو و رژه داشته باشیم
...اما گذشته از اون، خیلی خوش‌تیپ بودن
،مردان جوانی با چهره‌ی گلگون ...بلند قامت، چهار شونه
،که از هیچکس نمی‌ترسیدن .نه حتی از گروهبان یکم
،بعد از شش هفته ...بهمون اطلاع دادن که قراره
.به اونور آب فرستاده بشیم
گفتن: فردا به طرف .مقصدی نامشخص راه می‌افتین
هیچوقت بهت نمیگفتن .که قراره کجا بفرستنت
،فقط میخواستم با آلمانی‌ها بجنگم ...و تا جایی که این خواسته‌م براورده میشد
کوچکترین اهمیتی برام نداشت .کجا فرستاده میشم
...و وقتی با این برنامه‌ی آموزش نظامی فشرده
...بهشون فشار اوردیم
.دسته‌ به دسته به فرانسه وارد شدن
:قبل از اینکه بریم، افسر گفت ...خب، وقت کافی نداشتین
تا گروهبان بشین، پس .یکی دو درجه بهتون میدیم
پس ما رو سرجوخه کردن ...و در مدت زمان خیلی کمی
.به طرف پادگان مرکزی به راه افتادیم
:تو ذهنم با خودم می‌گفتم یعنی دوباره برمیگردم؟
.اون موقع فکر نمیکردم برگردم
.اصلا هم نگرانش نبودم
،اوه، پر از شادی و سرور بودن .خیلی خوشحال بودن که داریم میریم
.هیچکس گریه نمیکرد
...وقتی توی قطار بودم یه کارت پستال نوشتم
،و از پنجره انداختمش بیرون ...به این امید که به دست خانواده‌م
.رسونده بشه
.عصر به "فولکشتون" رسیدیم
سوار یکی از قایقهای .تفریحی و قدیمی "تایمز" شدیم
خب، خیلی شلوغ بود ...اما فقط 21 مایل
.از "داور" تا "کلی" با قایق راه بود
افسران باهامون حرف میزدن ...و میگفتن چطور در کشور خارجی
خوش‌رفتار باشیم ...و باید به آداب و رسوم و اخلاق
.مردم اونجا احترام بذاریم
بیشترین تعداد تلفات از میان ...افسران وظیفه بودن
.همگی‌ـمون اینقدر کشته‌ومرده‌ی جنگ نبودیم
خب رفته بودم دستشویی که ...درجه‌هام کنده شد
.و از پنجره‌ی کشتی پرت شدن بیرون
و با این اتفاق به عنوان .یه سرباز صفر برگشتم رو عرشه
...اسبهامونو از روی پل سیار می‌اوردن
.متوجه حالت چهره‌ی افراد شدم
...هیچکس شاد نبود، چهره‌های خندان
.با برداشتن پل سیار از بین رفت
...هوا خیلی خوب و گرم بود
و از هر روستا و شهری که رد می‌شدیم ...مردم با عجله سراغمون می‌اومدن
.بطری شراب، نون فرانسوی و گُل می‌اوردن
.هر جا رو که نگاه میکردی پر از گل بود
...کشاورزها سرگرم کار خودشون بودن
.کشور بسیار زیبایی بود
،اگر به مزرعه‌ی هویج می‌رسیدیم ...عادت داشتیم از وسطش رد بشیم
.و هویج و شلغمها رو می‌کندیم و میخوردیم
...بدجور میترسیدم که قبل از رسیدن به مقصد
.جنگ تموم بشه
...وقتی به فرانسه رسیدم
.خیلی خوشحال بودم و اشتیاق زیادی داشتم
باید همینطوری پیاده برین و برین ...تا اینکه به حدود
.بیست مایلی خندقها برسین
میدونستیم که به خط مقدم ...داریم نزدیک میشیم
.چون صدای تیراندازی بلندتر میشد
.خمپاره‌ی اول رو یادمه، خوشحال بودم
از میون شهرها و روستاهایی رد شدیم .که کاملا متروکه شده بودن
،پس هیچوقت نمیدونستیم کجاییم .فقط میدونستیم تو بلژیکیم
میزان ویرانی به حدی بود که .هرگز تصورشو نمیکردم
.تمام اونجا حس خیلی عجیبی به آدم میداد
،درختها سوخته بودن ...با آتش خمپاره تیکه‌تیکه شده بودن
و همه جا میشد چاله‌هایی .که بمبها ایجاد کردن رو دید
...به افراد لشکر 28 کمک کردیم
و همینطور که از کنارشون رد می‌شدیم می‌گفتیم: اونجا چه خبر بود؟
:در نهایت همگی اینطوری جواب میدادن .بدجور افتضاح بود رفیق
...پیشکسوتا بدون کوچکترین زخمی برمیگشتن
،اما نمیدونستم چه انتظاری داشته باشم .هیچی نمیدونستم
،جنگ‌افزار مرگباری بود .باید با آلمانها روبه‌رو میشدی
.دنبالم بیاین
...بهتون دستور میدادن پر کنین
نه تا گلوله میذاشتی تو خشاب ...و یکی هم که تو اسلحه بود
...و از روی ضامن برمیداشتی
...و همیشه وقتی به سمت خط مقدم میرفتی
.اسلحه‌ـت آماده بود
،اون موقع دستورات جدی داده میشد ...نباید حرف میزدیم
.سرمونو پایین می‌گرفتیم
.در یک صف، بدون سیگار
سروان بعدش تو رو .به سنگرهای جلویی هدایت میکرد
قبل از اینکه یه نفر ...وارد سنگرها بشه، معمولا
یه رشته سیم خاردار یا کیسه بمب .در کنار وسایل دیگه با خودش می‌برد
اینطوری میشد تجهیزات رو .به خط مقدم رسوند
.حالا، همیشه یه راهنما بیرون فرستاده میشد
.تا این بخش از سنگر رو گسترش بده
.چی، کدوم طرف؟ اونطرف
.سنگرهای فرانسه یه هزارتو بودن
،اگر یه راهنما نداشتی .خیلی راحت گم میشدی
.بخند، مادرت فکر میکنه من مراقبتم
!برین بالا، برین بالا
.سنگرها به خط مستقیم نبودن
اونا رو براساس چیزی به اسم .سیستم "تراویس" ساخته بودن
...تراویس" آتش خمپاره رو خنثی میکنه"
.نمیذاره ترکشهاش وارد سنگر بشه
...یه خط مقدم از سنگرها وجود داشت
.و بعدش یه خط دیگه از سنگرها پشتش بود
خط پشتیبانی حدود 50 یارد یا بیشتر .پشت خط مقدم بود
...بین‌ـشون، سنگرهای ارتباطی وجود داشت
...تا اگر خط مقدم به خطر افتاد
.امکان انتقال نیروها باشه
...اولین برداشتم از سنگرها این بود که
.خیلی کثیف و بهم‌ریخته‌ن
.همونطور که بودن باید تحویلشون میگرفتیم
یه اورکت رو میدیدی که .از یه میخ چوبی آویزون شده
.یه قوطی قراضه رو که یکم چای توش بود
...یه چاله که یه تیکه پتو روش افتاده بود
.تختی که از کیسه شن درست شده بود
دنیامون با منطقه‌ی بی‌طرف ...از هم جدا شده بود
...یه جور پرده‌ی آهنین
که اگر از اون فراتر میرفتی .لولو خورخوره می‌اومد و میکشتت
وقتی از دوربین‌ـت نگاه میکردی ...تنها چیزی که به چشم میخورد
چاله‌های خمپاره، سیم‌خاردارای خودت .و سیم‌خاردارای آلمانی
اجساد رو می‌تونستی ببینی ...که از سیم‌خاردار آویزون شدن
.و مدت زمان خیلی خیلی زیادی همونجا بودن
.به نظر یکی از مخروبه‌ترین مکانهای دنیا بود
،هیچ اثری از حیات نمی‌دیدی ...و بااینحال خیلی خوب میدونستی
که درست در تیرراس‌ـت .صدها و صدها مرد وجود دارن
...یه جوخه‌ی 50 نفره مسئولیت حدود 100 یارد
.از سنگرهای خط مقدم رو به عهده می‌گرفت
...در سرتاسر سنگرها علامتهایی نصب شده بودن
"میدان "پیکادلی" و خیابون "ریجنت ...و از اینجور چیزا
...که بهت میگفتن کجا میشه آب خورد
...و کجا خطرناکترین جای ممکنه و
.تک‌تیراندازها بهش دید دارن
باید خیلی مراقب می‌بودی ...چون یه گلوله می‌تونست
.خیلی راحت از یه کیسه شن رد بشه
...یه روز داشتم با یه جوونک حرف میزدم و یهو
.سرش مثل یه تخم‌مرغ ترکید
برحسب اتفاق درست همونجایی وایستاده بود .که یه تک‌تیرانداز تونسته بود هدف بگیردش
.باید چهار روز رو در سنگر تحمل میکردیم
برای چهار روز .به اندازه‌ی کافی غذا برمی‌داشتیم
.برین بچه‌ها، به آلمانیها سلام برسونین
.مراقب خودتون باشین
،روزت قبل از سحر شروع میشد ...وقتی افسر وظیفه در 100 یارد
.گشت می‌زد تا مطمئن بشه همگی زنده‌ن
در روز در سنگرها، باید دو ساعت .نگهبانی می‌دادی و چهار ساعت استراحت میکردی
...یک سوم از افراد، وظیفه‌ی نگهبانی داشتن
.یک سوم کار میکردن و یک سوم میخوابیدن
.هر جا که می‌شد میخوابیدیم
.بدون تخت، راحت روی زمین دراز می‌کشیدیم
!به دوربین نگاه کن رفیق
،سنگر پر از آب بود ...هر جا که میشد سعی میکردیم
.بالای سطح آب بمونیم
...تونستیم کناره‌ی سنگر رو بکَنیم
...و همونجا کمبود خوابمونو جبران میکردیم
.و در چهار ساعت استراحت بیشتر میخوابیدیم
...و باید چندین ساعت تو جان‌پناه می‌موندی
.و بعد دوباره استراحت میکردی
...اگر اتفاق بدی نمی‌افتاد، شاید
دو یا سه گروه نگهبانی .در تمام خط مقدم وجود میداشت
.وظیفه‌ـشون بیدار موندن بود
...اگر خوابت می‌برد، دشمن گیرت مینداخت
،اگر خیلی خسته بودی ...میتونستی ایستاده بخوابی
.که بارها خودم همینطوری خوابیدم
اولین کاری که باید بعد از .رسیدن به خط مقدم بکنی اینه که چای بنوشی
...مسلسل "ویکرز" یه مشکلی داشت
...باید با آب خنک می‌شد
،اگر همینطوری شلیک میکردی ...متوجه میشدی که آب
...به جوش میاد. لوله‌ـشو باز میکردی
.و میتونستی یه فنجون چای بخوری
.آب رو با بشکه‌های بنزین دو گالنی می‌اوردن
و مزه‌ی بنزین رو توش حس میکردیم ...چون نمی‌تونستن
.درست بشورنش
.در هر گوشه یه اجاق کوچیک درست کرده بودن
از چوبهای کوچیک باید استفاده میکردیم ...چون اگر دود توی خط مقدم بلند میشد
.یه خمپاره درست رو سرمون می‌افتاد
.دلم نوشیدنی میخواد
.اما یکم از اون چای رو برای اصلاح نگه دار
.چون مجبور بودیم تو خط مقدم اصلاح کنیم
...از کلی قوطی در جان‌پناه استفاده میکردیم
اگر بارون می‌اومد، جرات نداشتی .به هیچ آب دیگه‌ای دست بزنی
...از چاله‌های خمپاره آب برمیداشتیم
.که ممکن بود چندین جسد تهش افتاده باشه
فکر میکردیم به شرطی که ...به مدت طولانی بجوشونیمش
.تمام چیزای سبزش میاد روی سطح
.آروم و یواش .به هر حال باهاش چای درست میکردیم
.همینطوری بود که اسهال خونی گرفتم
البته، هیچ بخشی .برای بهداشت درنظر گرفته نشده بود
...یه گودال میکندن و یه میله وسطش میذاشتن
.و هفت یا هشت نفر روی میله می‌نشستن
.خدایا، دستشویی کردن افتضاح بود
.افراد بدون رعایت حریم خصوصی دستشویی میکردن
چون یکم خجالتی بودم، اگر با ...یکی دیگه می‌رفتم دستشویی
.یکم مضطرب میشدم
اما وقتی توی ارتشی .به این چیزا عادت میکنی
البته، کوچکترین اهمیتی نداشت ...چون زنی وجود نداشت
.یا چیز دیگه‌ای نبود
.مگسها دور باسنت وول میزدن
.خیلی افتضاح بود
.و چیزی به اسم کاغذ توالت هم وجود نداشت
.باید با دستت پشتت رو پاک میکردی
...دستت ممکن بود به خیلی چیزا خورده باشه
.اما هیچوقت شسته نمیشدن
...خب، یه داد ترسناک که می‌شنیدین
تخته از جاش بلند میشد ...و مردای بیچاره
.که روش نشسته بودن توی کثافت می‌افتادن
.همیشه بخش خنده‌دار جنگ هم بود
باید حتما تفنگهامونو زمین میذاشتیم ...و خودمونو سرگرم میکردیم
و وقتی افراد بیرون می‌اومدن شبیه خرگوشهای .مردنی بودن که هیچکس نمیخواست نزدیکشون بشه
هیچ لباس اضافه‌ای نداشتیم ...و تا هفته‌ها باید
.بدون شستن لباس یا حمام کردن سر میکردیم
...من خودم شخصا خیلی بدبو و کثیف شده بودم
.بدنم پر از شپش شده بود
.اوه، شپش مشکل خیلی وحشتناکی بود
،موجودات کوچیک خنده‌دار ...مثل هیولاهای کوچیک بودن
.با شش پا، و روزی ده بار غذا میخوردن
.باید کوفتی‌ها رو میکشتی
.خیلی دوست داشتم بسوزونمشون
...درزهای لباس رو روی شمع روشن میگرفتی
.و صدای ترکیدن تخمهاشونو می‌تونستی بشنوی
به محض اینکه پیرهن رو ...دوباره تنت میکردی، گرمای بدن
.باعث میشد تخمهایی که از بین نرفتن باز بشن
.و روز بعد بازم شپشو بودیم
.هر کسی برای خودش صبحونه آماده میکرد
،اغلب نون و مربا بود .اما 16 نفر باید یه قرص نون رو میخوردن
...یه تیکه‌ی کوچیک بیکن که به
.نیم دوجین مرد میرسید
...ورقه‌ی نازک بیکن رو توی ظرف غذات میذاشتی
یکم چوب توی اجاقت میذاشتی .و اینطوری بیکن‌ـت سرخ میشد
و بعد توی چربی‌ـش ...یه تیکه بیسکوییت مینداختی
.و بعدش صبحونه‌ـت دیگه آماده بود
شام بیشتر اوقات ...گوشت گاو و خوراک گوشت بود
.در کنار همه نوع کنسرو سبزیجات
کنسروهای "ماگانوگی" خوراک گوشت بود .که با گوشت گاو درست شده بود
به خندقهای فرانسوی میرفتم ...و بیسکوییتهایی رو میخوردم
...که از دو سال قبل سربازا جا گذاشته بودن
.و مزه‌ی کپک میداد اما اصلا منو مریض نکرد
اوضاع همینطوری بود. وقتی گشنه باشی .حاضری هر چیزی بخوری
.و همیشه هم گشنه بودیم
اما هر لحظه ممکن بود .یه خمپاره رو سرمون بیاد
.به سختی می‌شد در برابرش از خودت محافظت کرد
وقتی توپ در فاصله پنج مایلی .شلیک میشد آدم صداشو می‌شنید
...و پنج یا شش ثانیه بعد از راه می‌رسید
.ممکن بود دچار تغییر روانی خیلی زیادی بشی
...یادم نمیاد چیزی بیشتر از خمپاران مداوم
،اعصاب خردکن بوده باشه .بدون وقفه، شب و روز ادامه داشت
اما همیشه بهمون میگفتن که هیچوقت ...صدای خمپاره‌ای که بهت بخوره رو نمیشنوی
.چون بیشترشون سریعتر از صوت حرکت میکنن
اما میتونستی حس کنی که .قلبت داره از جا کنده میشه
فشار عصبی که بهت وارد میشد .واقعا وحشتناک بود
با اینکه خمپاره در فاصله‌ی ...‏50 یاردی می‌افتاد
...میتونستی ترکشهای آهنی‌ـشو پیدا کنی
...خیلی داغ بود و وزنش به نیم پوند می‌رسید
.و به سنگرت هم میرسید
.آدما رو میدیدی که ریزریز شدن
من خودم واقعا تیکه‌های بدن یه نفر رو .تو کیسه ریختم
...هر از گاهی صدای یه غرش بلند، شنیده میشد
...مثل یه هواپیما که میخواد فرود بیاد
و در یک پنجم ثانیه، قدرت تحلیل‌ـتو ...از دست میدادی
...و خودتو پرت میکردی تو گل و شل
.و بقیه حسابی بهت می‌خندیدن
خمپاره‌های ترکشی ...تو هوا منفجر میشدن و نیروهایی که
.زیرشون بودن رو تیربارون میکردن
.انگار که از یه شاتگان شلیک شده باشن
،گلوله‌ها رو سرت می‌بارید .مثل میخهای جهنمی سوت می‌کشیدن
یه چیز آزاردهنده‌ی دیگه‌ای که ...باهاش روبه‌رو بودیم این بود که آلمانیها
.در کار کندن خیلی فعال بودن
...زیر جان‌پناه جلویی می‌خزیدیم
...تا آوار روسرمون خراب نشه
و به افراد میگفتم که ...به آلمانیها شلیک کنن تا نتونن
به چاله‌ی ایجاد شده بیان .و از اونجا ما رو بمباران کنن
اگر خط مقدم آسیبی می‌دید ...باید ترمیم می‌شد
...خب، افرادی که تو خط مقدم بودن
.باید درستش میکردن
با خودم میگفتم که ...احتمالش خیلی زیاده به ما که
سواره‌نظام بودیم شلیک کنن .و ما رو از صفحه‌ی روزگار محو کنن
!اینطوری داد میزدم: بتاز
.اسبها یهو آدم روو پرت میکردن پایین
.عجب اوضاع آشفته‌ای بود
،اسبها رو زمین می‌افتادن ...دل و روده‌ـشون بیرون می‌ریخت
.و افراد هم زیر اونا خفه میشدن
!و پسرا میگفتن: لعنت به آلمانیا
از دست‌دادن یه اسب .مثل از دست‌دادن یه دوسته
...سرتیپ رو به سروانمون میکرد و میگفت
.به اون پسر، دو یا سه روز مرخصی بده
...وقتی یه پسر یه حیوون رو اینقدر دوست داره
.حتما آدم خوب و سالمیه
.تمام خط مقدم یه بوی خاص میداد
...بوی پیچیده‌ای نبود
.بوی تجزیه‌ی اجساد بود
.بوی تعفن و تهوع‌آور بود
.هیچوقت اون بو رو فراموش نمیکنی
.بوی مرگ بود
اگر تا حالا بوی موش مرده رو ...حس کرده باشین، همونطوری اما صدها
.و صدها بار بدتر از اون
.انگار که همه چیز، اون بو رو میداد
،وقتی غذا میخوردی هم .میتونستی مزه‌ـشو حس کنی
بوی گند می‌اومد و قسمتهای ...مختلف بدن انسان همه جا دیده میشد
.یه چیز عادی و روزمره شده بود
با خودمون میگفتیم، خب نفر بعدی ماییم، چه اهمیتی داره؟
هر جا که یه قبر یا جسد بود .موشها هم بودن
...موشهای چاق‌وچله‌ای بودن
.و میدونستیم چطوری چاق شدن
،جونورهای زننده‌ای بودن ...چون تو قبرها میرفتن
و از مرده‌ها تغذیه میکردن ...و بعدش می‌اومدن تو سنگرها
.اونجا پرسه میزدن
...ته سنگر از خواب بیدار شدم
.و حس کردم یه چیز گرم روی صورتمه
.و یه قلب کوچولو همینطوری می‌تپید
...لعنتی صورتمو با پاهاش خراش داد
.و رفت پایین
،سعی میکردیم بهشون شلیک کنیم ...بزنیم و بکشیمشون
.دنبالشون کنیم و از این کارا
.بعدش گاز از راه میرسید
ابر سبز رو می‌دیدیم .که بهمون نزدیک می‌شد
.خیلی آروم جلو می‌اومد
...داد میزدن: گاز
...و باید ماسکت رو بیرون می‌اوردی و در عرض
.دو سه ثانیه رو صورتت میذاشتی
،بله، گاز فوسجن بود .بعدش هم گاز خردل بود
.خیلی موثر بود
.هیچوقت ندیدم کسی مسموم بشه
اگر نمیتونستی ماسک گازتو دربیاری ...باید روی یه دستمال ادرار میکردی
.و دستمال رو دور دهن و بینی‌ـت می‌بستی
...من زیاد راحت نبودم که روی دستمال
...ادرار کنم، پس تو توالت
...سنگر میرفتم و سرمو توی یه سطل میکردم
اما بهتون بگم، نمیتونستم ...نفسمو زیاد نگه دارم
بالا می‌اومدم، یکم .هوای تازه میخوردم و برمیگشتم پایین
...خیلی زود همگی تو یه ابرِ
.زرد و کثیف گیر میکردیم
هر چی بیشتر سعی میکردیم ...از شر سوزش چشمهامون خلاص بشیم
.بدتر میشد
...و با خودم میگفتم که اگر یه موقع باعث
.کوری بشه چی
...استخراج خون لخته شده و تزریق محلول نمک
.می‌تونست خیلی از مشکلات رو حل کنه
و چون خودمم مسموم شدم .از روی تجربه براتون حرف میزنم
...زمستون که میشد، آب‌وهوا بدتر می‌شد
...پس سنگرها بیشتر و بیشتر از آب پر میشدن
.تا جایی که در آب غرق می‌شد
...آب زیر پات جریان داشت و همینطور
بالا و بالاتر می‌اومد .تا وقتی که به سینه‌ـت می‌رسید
.مشکل ما سرمازدگی بود
پوتینهای پلاستیکی‌ـمون پر از آب می‌شد ...و صبح‌ها نمیتونستیم
اونا رو از پامون جدا کنیم چون یخ زده بودن .و به پاهامون چسبیده بودن
...وقتی کسی از پاهای سنگری حرف میزنه
.منظورش بیماری قانقاریاس
بلافاصله پشت خط مقدم می‌فرستادنش .و پاهاشو قطع میکردن
میشه بهمون یه کمکی بکنی؟
،وقتی آب تو زمین جذب میشد ...کف سنگرها
.پر از گل مایع میشد که خیلی چسبناک بود
.یه جور گل جالب و وامونده بود
.واقعا خیلی حال بهم زن و سرسخت بود
.بهت می‌چسبید
اگر کسی میخواست برای ...گرفتن جیره برگرده عقب
.خب، پیمودن راه براش یه کابوس بود
.به زحمت میشد جلو رفت
وقتی بارون، رگباری میشد ...روی تخته‌ها حسابی لیز میشد
.اونوقت زبان آدم خیلی تقویت میشد
کلماتی به گوش‌ـت میخورد که .فکر نمیکردی وجود داشته باشن
،و اگر از روی تخته‌ها سر میخوردی ...توی گل غرق میشدی
که پر از اجساد تجزیه شده‌ی ...انسانها و قاطرها بود
.و کارت تموم میشد
یه پسر درست وسط این دریای بزرگ گل ...گیر کرده بود و تقلا میکرد
.و ما هیچ کاری نتونستیم بکنیم
.امیدی به رسیدن بهش وجود نداشت
قیافه‌ی اون پسر رو یادم نمیره ...و هنوز خیلی بچه بود
.واقعا رقت‌انگیز بود
مردانی رو دیدم که توی گل .غرق شدن و توی لجن مردن
فکر کنم همین باعث شد .دیگه صبرم تموم بشه
...همه چیز ساکت بود و یهو ممکن بود
:یه آلمانی مست بگه .میخوام امروز رو براشون جهنم کنم
...و هر چی خمپاره داشت، رو سرمون می‌ریخت
.و صدها نفر رو تو خط مقدم هدف میگرفت
.و بهش خط دفاع هم میگفتن
در وضعیتی بودیم که .به طور کامل از تمدن دور شده بودیم
خیلی دورافتاده و تنها .توی این گل گیر کرده بودیم
و اونوقت می‌فهمیدی ...خرگوشی که به دام افتاده چه حسی داره
،چون درست مثل خرگوشها .انسانها ما رو شکار میکردن
...میدونستی جونت در دستان یکی دیگه‌س
و خیلی با هم متحد می‌شدین ...و اجازه نمیدادین چیزی
.این اتحاد رو بهم بزنه
از دید خودت میدونستی .چه اتفاقی داره می‌افته
.اما فراتر از اون دیگه هیچی نمیدونستی
،برات مهم نبود چطور جنگ پیش میره .داریم برنده میشیم یا نه
اصلا زحمت فکر کردن به .این چیزا رو به خودت نمیدادی
،مثل ولگردها زندگی میکردی ...هیچ دکمه‌ای رو برق نمی‌انداختی
هر طور که میخواستی یونیفورم می‌پوشیدی .و کسی اصلا اهمیتی نمیداد
تنها چیزی که نگرانش بودن این بود که .توانایی جنگیدن داری یا نه
...اگر خبری نبود، در مورد زندگی حرف میزدی
.مثلا از کجا اومدی، دوستت کجایی ـه
.همه چیز دوستانه بود
...رفتار خیلی محبت‌آمیز بین افراد
.برقرار بود
،وقتی آتش جنگ زیاد شعله‌ور نبود ...بودن تو خط مقدم
.یه جورایی جالب میشد
...زیاد خطرناک نبود، یه جور اردو تو طبیعت
،با پسرا بود که کمی خطر .هیجان‌انگیزش میکرد
اغلب به سنگرها حمله میکردیم .و اگر ممکن بود اسیر می‌گرفتیم
و برای حمله به سنگر .نیاز به هشت گذرگاه بود
...اگر میخواستی حمله کنی، یکی باید
.شبونه از تو سیم خاردارها راه باز میکرد
...تنها چاره‌ش آروم کار کردن بود
.باید سریع میرفتی جلو و کارتو انجام میدادی
بمب مینداختیم و با سرنیزه ...به آلمانیهایی که بیرون می‌اومدن
حمله میکردیم، دستها و ...زانوهاشون، سرشونو
خرد میکردیم و چند تا بمب .رو سرشون مینداختیم
.و سه راه برای خلاص شدن از شرش وجود داشت
،اولی چاقو زدن بهش .خفه کردنش یا با سرنیزه کشتنش
ساکت‌ترین راه این بود که ...دور گلوش یه چیزی بپیچی
.و به پشتش چاقو بزنی
هفت‌تیر رو به سمت ...رودولف" کوچولو پرتاب کردم"
.فقط 18 سالش بود
.خورد به صورتش
فریاد زد و به سمتم دوید .و همون موقع بود که گرفتمش
.فقط با یه هفت‌تیر گرفتمش
!آفرین بچه‌ها! حمله‌ی خوبی بود
همیشه یه فلاسک پر همراهم بود .و بهش نوشیدنی دادم
.دلم براش می‌سوخت
،گفتش: ممنون دوست من .خیلی مزه‌ی خوبی میده و بعد مرد
،و حمله‌ی خیلی موفقی بود ...فکر کنم دو تا اسیر گرفتن
.که دقیقا همون چیزی بود که میخواستن
به هر حال افرادی که ...در حمله به سنگر دستگیر شدن
اولین آلمانیهایی بودن .که در جبهه‌ی غربی دیدم
بسیاری از نیروهای آلمانی .خیلی خوب بودن و دوستانه برخورد میکردن
در واقع، برخی از باواریایی‌ها .خیلی آدمای خوب و نجیبی بودن
تک‌تیراندازها شلیک میکردن ...اما کسی زخمی نمی‌شد
میدونین منظورم چیه؟
این تابلو نصب کرده بودن که ...به آلمانی روش نوشته بود
.خدا با ماست
و ما هم به انگلیسی نوشته بودیم .امکان نداره خدا با شما باشه
نمیدونیم آلمانیها منظور .شوخی‌ـمونو فهمیدن یا نه
.یه آلمانی زخمی فکر کنم از "وارتنبرگر" بود
،هر کاری میتونستیم براش کردیم ...بهش یکم غذا دادیم
و از اینجور چیزا .و داشت به پروسی‌ـها فحش می‌داد
ساکسونها جلومون بودن ...و بهمون هشدار میدادن
.که پروسی‌ـها قراره ما رو تحویل بگیرن
.و بهمون گفتن: اینجا رو براشون جهنم کنین
.از پروسی‌ـها متنفر بودن
.پروسی‌ـها آدمای خشن و بی‌رحمی بودن
.عجله کنین! از این طرف !زودتر، زودتر
.جلوتو نگاه کن - .از این طرف -
...باواریایی‌ها و ساکسونها
.از متمدن‌ترین آلمانیها بودن
.میشه گفت نیمه انگلیسی بودن
...بعد از چهار روز حمله در خط مقدم
مرخص شدیم و مجبور به ...عقب‌نشینی به انبارهای آذوقه
.در چند مایلی پشت خط مقدم شدیم
.قرار بود به مدت یک هفته استراحت کنیم
.همگی بدجوری خسته بودن
.همگی داشتیم از خستگی هلاک می‌شدیم
...به زحمت خودمونو از گل
به چیزی که به طرز مسخره‌ای .اسمش استراحت کردن بود رسونده بودیم
،تو خود خط مقدم ...هیچکس رو به باد انتقاد نمیگیری
...و اگر یکی باشه که یکم عوضی‌بازی دربیاره
بازم مثل یه عضو خانواده .چهار چشمی مراقبشی
اما وقتی از خط مقدم میای بیرون ...دیگه نمیخوای هیچ کاری به کار
.اینطور آدما داشته باشی
خب، دقیقا نمیشه گفت ...با همدیگه دوست بودیم
.راه و رسمش همین بود دیگه
!بیا نامه‌هاتونو بگیرین !خوش اومدین
چیزی که همیشه بدجوری ...آزارم میداد و واقعا احمقانه بود
،این بود که صبح روز بعد ...تمام افراد باید آماده و مرتب می‌بودن
.کوچکترین اثری از گل نباید دیده میشد
لباسهاتو بورس میزدی یا ...به بهترین شکل ممکن خشک میکردی
.و پوتین‌ـهاتو تمیز میکردی
.به عبارت دیگه خودتو تروتمیز میکردی
...،افراد همیشه یه جور بودن
...خوشحال و در شرایطی، تا جایی که میشد، شاد
.بیشترین تلاششونو میکردن
.میدونین به همون سنت بریتانیایی
چی؟ لطیفه‌های لندنی خیلی رایج بود ...و همگی با هم رفیق بودیم
.میدونین، زیاد به اوضاع اهمیتی نمیدادیم
،سر چیزای کوچیک دعوا نمیکردیم ...چیزای کوچیک اهمیت نداشتن
.چون همیشه یه کاری برای وقت‌گذرونی بود
.همیشه یه جوری خودمونو سرگرم میکردیم
!حرومزاده‌ی کوفتی
.به کوچکترین چیزا خنده‌ـت میگرفت
فکر کنم احتمالا ...به خاطر تنش زیاد اون فضا بود
که باعث میشد اونطوری بشیم، متوجهی؟
مادرم بی‌خبر از همه جا ...برام یه پودینگ آلو فرستاد
...و اصلا نمیدونست که نمیتونم بپزمش
.پس به عنوان توپ راگبی ازش استفاده کردیم
.روزی داشتیم که هنگها با هم مسابقه میدادن
...و نمیگم که من تنها آدم هوشیار اونجا بودم
.اما بیشترشون خیلی به خاطرش خوشحال بودن
خب باید شرکت میکردی ...و وقتت رو یه طوری پر میکردی
...میدونی چی میگم
.وگرنه باید همه‌ش می‌نشستی و سیگار میکشیدی
تنها باری که توپخونه رو دیدیم .وقتی بود که استراحتمون تموم شد
.آتش
.میشه گفت دو مایل پشت خط مقدم بودن
!آتش
میخواستیم توپهای دشمن رو ...خنثی کنیم، پس توپهامونو
.برای زدن توپهای دشمن تنظیم میکردیم - !آتش -
...مختصاتش رو میدونستیم
.چون هواپیما بهمون داده بودش
خیلی وحشیانه بود اما قرار بود ...تا جایی که میشه توپچی‌های
.آلمانیها رو بکشیم
!حاضر
!آتش
.هیچ وسیله‌ی موتوری برای انتقال توپها نبود
.توپها رو با اسب می‌اوردن
.هشت اسب هر توپ رو حمل میکرد
.چهار اسب به هر گاری وصل شده بود
.حدود 60 تا اسب
،توپچی‌ـها کلی سروصدا میکردن ...جلینگ و جلینگ
.و اسبها هم دو طرف گاری سروصدا میکردن
...و همیشه برای مایی که میخواستیم وارد
.نبرد بشیم استرس زیادی داشت
!هل بدین
.هر افسری حقوق گروهان خودشو میداد
...معمولا اولین صبحی بود که
،از خط مقدم خارج میشدیم .پنج فرانک می‌گرفتیم
،یه فرانک ده پنس ارزش داشت ...پس برای دو هفته 50 پنس
.بهت حقوق میدادن
.حالا یه هفته زندگی آشوبگرانه شروع می‌شد
هر شهری با هر اندازه‌ای ...یه فاحشه‌خونه داشت
...و اونجا بود که این پسرا یکم بیشتر
در مورد زندگی یاد میگرفتن .نسبت به وقتی که شهروند عادی بودن
...بااینکه سنشون کم بود زیاد طولی نمیکشید
.که وارد دنیای مردونه میشدن
...یکی از رفقا گفت: بیا بریم یه نگاهی
.به "وایت استار" بندازیم. انگار یه میخونه‌س
.من آدم خیلی سر به زیری بودم
و دخترای خیلی خوشگلی اونجا بود ...که نیم تنه به تن داشتن
و خدای من، تا اون موقع !همچین چیزی ندیده بودم
من یه جوون بودم که ...هیچی از این چیزا نمیدونستم و رفتیم اونجا
.و همه برای دیدن دخترا به اونجا می‌اومدن
...خیلی مشتاق بودم. به یکی از رفقا گفتم
.من فقط شش پنس دارم
.گفتش: اصلا خوب نیست، یه شیلینگ میشه
.این اولین تجربه‌ی من از فاحشه‌خونه بود
به هر حال، یه چند دقیقه‌ای ...اطراف رو نگاه کردیم
که چهار یا پنج تا دختر لخت .به سمت انتهای راهرو دویدن
.ما هم برگشتیم و فرار کردیم
.چشم و گوشم حسابی باز شد
...یه زن بزرگ و گنده اونجا وایستاده بود
با یه عصای کوچیک تو دستش ...و مدام عصاشو به پشتم میزد
.انگار که یه بچه مدرسه‌ایم
،گروهبان سریع اینو بیار ...گروهبان سریع اونو بیار
!دستور، دستور، دستور، دستور
اوه، قمار؟
.تمام روز قمار میکردن
...کانادایی‌ها و استرالیایی‌ها سر پول زیادی
.قمار میکردن
.بیشتر از پولی که ما دیده بودیم
.آبجو خیلی کم بود
یک به نُه بود. یک لیوان ابجو، نُه برابر .باید منتظر می‌موندی
...جمعه همیشه روز تقسیم سیگار بود
...و سیگار، مارک "سه جادوگر" بودن
"که سریع به "سه هرزه .یا "تزار مو قرمز" تغییر پیدا کرد
.فکر کنم از کود اصطبل می‌ساختنشون
اما در کل در روستاهای بزرگ ..."میتونستی سیگار "ووباینز
و "پلیرز" گیر بیاری که .خیلی کیفیتشون بهتر بود
.البته با فرانسویها دادوستد داشتیم
...معمولا لباسهای زیرمونو میدادیم
.و یه قرص نون باهاش می‌خریدیم
سیگارهای انگلیسی رو میدادیم .و شراب فرانسوی می‌گرفتیم
ممکن بود به اندازه‌ی خط مقدم ...خسته کننده باشه
.و گاهی‌اوقات بدترم میشد
...اگر خسته میشدی
.باید میرفتی و کار میکردی
وسایل رو از سه چهار مایل دورتر .برمیداشتی و میاوردی
...محموله‌های بزرگ کیسه شن
تخته‌های از پیش ساخته شده .و از همه بدتر سیم‌خاردار
.همیشه کار خیلی سختی بود
.بیشتر یه پسر کارگر بودی تا یه سرباز
.خیلی‌ها خسته بودن اما اهمیتی نداشت
.و از نظر ذهنی هم خسته بودن
...تازه از خط مقدم برای استراحت برگشته بودن
.و این استراحتی بود که نصیبشون میشد
باید وسایل رو با یه ریل کوچیک .جابه‌جا میکردی
بله، یه ریل .باریک، کوچیک و سبک کار میذاشتن
...خیلی چیز ساده‌ای بود فقط جای چرخ داشت
.برای لوکوموتیوهای سبک ساخته شده بود
...ریلهای سبک همیشه باعث دردسر بودن
.چون همیشه از جا کنده میشدن
و کنترل واگن رو وقتی از یه شیب کم ...پایین می‌رفت، از دست میدادن
...و یکی یکی به همدیگه میخوردن
.که باعث میشد تخته‌ها همه جا پرتاب بشه
...معمولا ظرفهای غذامونو به راننده میدادیم
تا برامون آب جوش بیاره .تا باهاش چای درست کنیم
.و یکی دیگه
آلمانیها میتونستن .بخار و دود قطارهای بخار رو ببینن
...بعدش بیشتر موتورها بنزینی شد
.که تا خود سنگرها میتونست بره
ریل سبک فقط تا خود ...سنگر ارتباطی میتونست بره
.و بعدش باید با دست هلش میدادیم
:یکی از راه رسید و گفتش ...خودشه، تا کریسمس
!میریم خونه
...گفتیم بذار به آخر راه برسی
.میدون جنگ رو ببینی تا خودت بفهمی
.بهمون چیزی نگفتن .به هر حال ما که رفتیم
.کنار جاده بودن و روشونو پوشونده بودن
.چیزی به جز یه جسم مربعی دیده نمیشد
و بعد افسر گفت: اصلا نباید .صدای اینا رو در بیارین
وقتی ازش پرسیدیم چی بودن .خیلی ساده جواب داد: تانک
،چون کمبود آب وجود داشت ...به طور طبیعی فکر کردیم که تانکر آب هستن
و فکر میکردیم که .قراره برامون مخزن آب بیارن
.یکی از بهترین رازهایی بود که حفظ شد
...خوشحال بودیم چون با این ماشینهای معرکه
.قرار بود جنگ رو ببریم
.دوباره به زودی همه میتونستن به خونه برن
.البته، اصلا اینطور نشد
از خط مقدم بیرون اومدیم .و وارد دوره‌ی آموزشی فشرده شدیم
به کیسه با سرنیزه ضربه می‌زدیم .و با تمام توان فریاد می‌زدیم
برای اینکه عادت کنیم .به بدن یه نفر با سرنیزه ضربه بزنیم
بعدش با تفنگهامون .تو میدان تیر شلیک میکردیم
.شلیک نارنجکهای دوربرد کار یه حرفه‌ای بود
.اما خیلی ناشی بودن
.زیاد ازشون خوشم نمی‌اومد
مجبور می‌شدیم مدام قدم‌رو بریم ...بدون استراحت و همینطور تمرین حمله از جلو
...حمله از راست، حمله از چپ
...حمله از هر دو جناح، حمله‌ی شبانه
.و مونده بودیم آخه این همه تمرین برای چیه
فرمانده‌ی ارتش میگفت که ...تازه دستوراتی رو دریافت کرده
تا عملیاتی رو انجام بده .و وارد خطوط آلمانیها بشه
...یهو ما رو به زور رژه می‌بردن
و مجبور بودیم به خط مقدم برگردیم ...و فقط چند روزی میتونستیم
.از خط مقدم دور باشیم
میتونستیم جریانی از تدارکات که ...بیشتر مهمات بودن رو ببینیم
.که به سمت خط مقدم میرفت
...زیاد توجه نمی‌کردیم اما میدونستیم
.که پیشرفت بزرگی در راه ـه
...پس توپها به جلو برده میشدن
.موقعیتهای نزدیک به دشمن پر از مهمات می‌شدن
.بیاین نردبونها رو نصب کنیم
،هر چقدر پیشروی بزرگ نزدیکتر میشد ...خط مقدم سرزنده‌تر می‌شد. خیلی
خطرناک‌تر شده بود و .به اندازه‌ی قبل جذاب نبود
و متوجه شدیم که ...تمرین با سرنیزه برای آماده شدن
.برای حمله‌ی مسلسلهای آلمانی بود
...ای کاش همگی اهمیت این
.عملیاتی که قراره شروع بشه رو درک میکردن
آلمانیها حالا، هم تعدادشون بیشتر ...و هم سلاح بیشتری دارن
...و به زودی فروخواهند پاشید اگر هر نفر
...با عزم زیاد وارد جنگ بشه و از تمام
.سختیهای موجود بربیاد
...مطمئنم که سرتیپ خودشو در این اولین نبردش
.به خوبی نشون میده
به هر نفر یادآوری کنین .که تمام انگلستان چشمش به شماست
،تمام طول شب پیاده‌روی کردیم ...و اینقدر اوضاع بد شد که افسران
در کناره‌ها وایمیستادن ...تا افراد رو به صف برگردونن
افراد خسته بودن و پاهاشون .به طور خودکار منحرف میشد
.حس میکردم داریم توی خواب راه می‌ریم
...افراد بیشتری به خط مقدم اورده شدن
.هنگها در فاصله‌ی کمتری از هم قرار گرفتن
،سنگرها رو پر میکردیم .مثل ساردین یه جا جمع شده بودیم
.سروان‌ـمون مرد خیلی خوبی بود ...هیچوقت با داد بهت دستور نمیداد
.به شکل گفتگویی دستور رو میداد
دقیقا نمیدونم این سنگر ...دقیقا طولش چقدره
.اما بین 200 تا 300 یارد ـه
من با موج اول میرم .و تو با موج دوم میری
و تا وقتی که آتش پوششی .شروع بشه، به حرکت ادامه میدیم
.حالا، برو به افرادت بگو که آماده باشن
.و از اینجور دستورها می‌گرفتیم
،باید دو گروهان رو جمع میکردم ...هر دو نمیدونستن چه بلایی سرشون میاد
.نمیدونستن کی باید وارد عمل بشن
خب سروان "نویل" فکر میکرد ...ممکنه مفید باشه اگر بتونه
برای هر جوخه یه توپ فوتبال جور کنه ...تا به سمت جلو شوتش کنن
.و همینطوری ادامه بدن
...به نظر خودم خیلی بهشون کمک کرد
.باعث شد ذهنشون مشغول بشه
...یه جافشنگی اضافی دور گردنمون مینداختیم
.و اگر بیل نداشتی باید یکی برمیداشتی
تو سنگرها می‌رفتیم .منتظر زمان حمله می‌موندیم
.تمام ساعتها هماهنگ شده بودن
...من به اصطلاح اولین نیزه‌دار بودم
...که یعنی من باید یه تفنگ سرنیزه‌دار
...تو موقعیت حمله دستم می‌گرفتم
.و بقیه افراد کیسه‌های بمب رو حمل میکردن
و بهمون هشدار داده بودن .هر لحظه برای پیشروی آماده باشیم
،هر لحظه یعنی زمانی طولانی ...البته همین
.باعث میشد فشار عصبی‌ـمون زیاد بشه
به جوخه‌م گفته شد برن بیرون .و شلیک آزمایشی کنن
باید می‌رفتیم بیرون .و به سمت دشمن حرکت می‌کردیم
حدود 200 یارد جلو رفتیم .و بعد دوباره گفتن برگردیم
روزهای قبلش خبری از ...بمباران پیش از حمله نبود
فقط یه بمباران دقیق و کوتاه .قبل از نبرد انجام می‌شد
...باید توپخونه رو آماده میکردی
.تا سیم‌خاردارشونو نابود کنی
!آتش
دستور شلیک به یه موقعیت احتمالی .دشمن رو دادم و دوباره آرایش نظامی گرفتیم
.بمباران شروع شد و زمین لرزید
و می‌تونستیم صدها و صدها .برق شلیک اسلحه رو ببینیم
!حاضر، آتش
،به محض اینکه بمباران شروع می‌شد .جواب تلافی‌جویانه آلمان هم میرسید
به مدت چهار ساعت باید می‌نشستیم ...و هر چیزی که طرفمون می‌اومد رو
.تحمل میکردیم
.و ابتدا تعداد زیادی از تانکها جلو رفتن
می‌تونستیم صدای .غرش و تلق تولوق اونا رو بشنویم
.‏320 تانک با غرش از راه رسیدن
.منتظر علامت بودیم تا راه بیافتیم
،از همون موقع اضطراب همگی زیاد شد .اما همینطور منتظر موندیم
،تمام اون شب نتونستیم بخوابیم ...سروصدای
توپخونه‌ی خودمون زیاد بود .که تمام مدت و پشت‌سرهم شلیک میکرد
ازمون خواسته می‌شد ...تمام وسایل شخصی‌ـمونو
،به افسر گروهان‌ـمون تحویل بدیم ...چیزایی مثل عکس و نامه
.که برامون ارزش داشتن
صداهای کمی می‌شنیدم که ...به آرومی با هم صحبت میکردن
و با خودم می‌گفتم چند نفر زنده می‌مونن تا طلوع خورشید رو ببینن؟
در دفتر حقوق هر نفر، یه بخش برای ...وصیتنامه‌ی معتبر وجود داشت
اگر قرار بود برای بار اول .به عملیات فرستاده بشن
،من که از خیرش می‌گذشتم .چون چیزی نداشتم که برای بقیه بذارم
.نزدیکترین آدم بهت، بهترین دوستت بود
.احتمالا روز قبلش نمی‌شناختیش
...و بعد، یک ساعت قبل از حمله
.طولانی‌ترین و کوتاه‌ترین ساعت زندگی بود
...وقتی نامحدود برای فکر کردن داشتیم
...و میدونم بیشتر از اونچه فکرشو میکردم
.فکرم مشغول بود
بعضی از آدما شاید ...توانایی فکر کردن نداشته باشن
...شاید با وضعیت طوری رفتار کنن که انگار
.توانایی فکر کردن ندارن
...فکر نکنم اصلا احساس ترس وجود داشت
...فقط داشتیم کارمونو میکردیم
.اگر مرگ می‌اومد، دیگه اومده بود
دیر یا زود متوجه شدیم .که قراره از خدمت مرخص بشیم
.یا کشته می‌شدیم یا زخمی
...من اصلا از کشته شدن نمی‌ترسیدم
اما خیلی می‌ترسیدم .که یه دست یا پا از دست بدم
انتظار یک ساعته برای حمله .اصلا خوشایند و جالب نیست
با هم گپ می‌زدیم .و سعی میکردیم روحیه‌مونو بالا نگه داریم
داستان تعریف میکردیم .و ادا در می‌اوردیم
‏‏‏‏‏1000 توپ داشتیم که .‏‏‏‏در یک مایلی پشت‌ـمون جمع شده بودن
خب، تصور کنین تمام این چیزا ...داره به سمتتون میاد
توپهای آلمانی هم .از طرف دیگه داشتن می‌اومدن
سروصدا اینقدر زیاد شد .که تا حالا تجربه‌ش نکرده بودم
.یه کلمه هم نمی‌شنیدیم
خمپاره‌ها احتمالا از فاصله‌ی .سه یا چهار فوتیِ سرتون رد میشدن
و هوا، هوای دوزخ بود .و خط مقدم یه دوزخ دیگه بود
.دلیل و منطق هیچ جایی درش نداشت
.بمباران باعث بوجود اومدن استرس شده بود
.یهو یکی از رفقامون زد زیر گریه
.واقعا جیغ میزد و گریه میکرد ...افسر مسئول به
گروهبان گفت: اون مرد رو پیدا کن و !بهش شلیک کن، بکشش
...سخت میشه واکنش یه مرد رو وقتی
.تو یه بمباران بزرگ گیر کرده توضیح داد
...فکر میکرد جیغ و گریه‌ی این مرد برای
.بقیه‌ی افراد خطرناکه
،به محض اینکه هوا روشن شد ...جیره‌ی عرق نیشکر رو بهمون دادن
هر مقداری که میخواستیم .می‌تونستیم بخوریم
.و بهمون دستور دادن سرنیزه‌ها رو نصب کنیم
!سرنیزه بذارین! سرنیزه بذارین
!سرنیزه بذارین
روز قشنگی بود، شبش .بارونی بود و حالا سحر شده بود
.یه روز زیبا
پنج دقیقه‌ی قبل اونایی رو یادم میاد که ...در سکوت کامل وایستاده بودن
.و صدایی ازشون درنمی‌اومد
من که نشسته و منتظر شروع حمله بودم .بیشتر ترسیده بودم
،خیلی ترسیده بودم .واقعا ترس برم داشته بود
و یه افسر در طول خط داد زد: همگی آماده‌ن؟
:و من جواب دادم .نمیتونم سرنیزه‌م رو بذارم قربان
.و گفت: لعنت بهت پسر، زود باش دیگه
...یه پیام برای مرکز فرماندهی سرتیپ فرستادم
.تا بگم همگی آماده‌ایم
.اما متاسفانه یه اشتباه کوچیک رخ داد
اولین چیزی که فهمیدن .لرزش وحشتناک زمین بود
یه مین رو منفجر کردیم ...که باید زیر سنگر آلمانیها می‌بود
.اما نبود
تو منطقه بی‌طرف بود ...و همین به آلمانیها پنج دقیقه وقت داد
تا گودال رو اشغال کنن .و همین کار رو هم کردن
گروهبان "مور" که پشت سنگر ...با یه هفت‌تیر وایستاده بود
.گفت: هر کسی برگرده بهش شلیک میکنم
پس اگر به جلو نمی‌رفتیم .دیگه نمی‌تونستیم برگردیم
...برای رسیدن به دشمن بی‌میلی وجود نداشت
حداقل آدمایی که .من باهاشون بودم اینطوری نبودن
!آتش
بارشی از خمپاره روی سرت بود .و باید به پیش می‌رفتی
.فکر کنم نقشه همین بود دیگه
!آتش! آتش
.این لحظه بود که فهمیدم وقت حمله کردن ـه
.و بعد ساعت صفر رسید
!یکی داد زد: دارن میرن
"در سمت چپ "لندن اسکاتیش .در حال پیشروی بود
دستور دادم از نردبونها بالا برین و .برین روی زمین
...و بعدش اطرافت پر از سروصدا میشد
.ساعتها ادامه داشت
به محض اینکه به روی زمین می‌رسیدی .ترس رهات میکرد
،فرار نمیکردی .نه از داد خبری بود نه از شادی
.همگی خیلی ساکت بودن
به محض اینکه پامو توی ...منطقه‌ی بی‌طرف گذاشتم یکی تیر خورد
.درست خورد به سرش و جمجمه‌ش خرد شد
بهتون اطمینان میدم که .نقطه‌ی خوبی برای شروع نبود
خمپاره‌باران خطوط دشمن ...در فاصله‌ی 100 یاردی
.همچنان ادامه داشت
!آتش
،نیروهای به صف شده‌ی بریتانیا ...با سرنیزه‌های آماده
.پشت این خمپاره‌باران به آرومی حرکت میکردن
.صحنه‌ای که هرگز فراموشش نمیکنم
...برای شروع، آتش تیربار رو داشتیم
اما خیلی کم بود، و انگار .اصلا هیچ تاثیری نداشت
و بعدش فهمیدیم آلمانیها ...وقتی دیدن که حمله تا کجا پیش رفته
.قدرت آتششونو متمرکز کردن
ما نمیدونستیم که .‏10 تا 20 مسلسل آلمانی اونجاست
.بعد جهنمی به پا شد
و خدای من، واقعا جهنم رو .روی سرمون خراب کردن
.ما رو درو کرد
!به حرکت ادامه بدین، رفقا
گلوله‌های مسلسل .مثل تگرگ به سمتمون می‌بارید
،متوجه نشدم که صدای فش‌فش .صدای گلوله‌هاست
اطرافو نگاه کردم .و دیدم آدمای دورم دارن می‌افتن زمین
.یعنی در هر دو طرفت آدما می‌افتادن زمین
و با خودم گفتم برای چی دارن به من شلیک میکنن؟
چند یارد بیشتر جلو نرفته بودم که .گلوله به ران پام خورد
...یه سروان با هفت‌تیرش کنارم وایستاده بود
.و یهو، اونم افتاد
.و بعدش یکی دیگه، اونم به پاش تیر خورد
،اما با زحمت زیاد ادامه میداد .روی یک پا می‌پرید
،وقتی گلوله‌ها به تانک میخورد ...تیکه‌های فلز
.مثل تیغ، داخل تانک به دور خودش می‌چرخید
میتونستی افتادن مردا رو ببینی .اما بهشون توجه نمیکردی
.اگر تیر نمیخوردی باید همینطور ادامه میدادی
...یهو فهمیدم دست چپم خیلی درد میکنه
انگار که یکی کتکم زده و بعد .یه سوراخ بزرگ رو دستم پیدا کردم
یه مرد داشت جلوی من می‌دوید ...و به بدنش شلیک شد
و محتویات کیفش به هوا پرتاب شد .و به سمت من اومد
...یه زخم خیلی بد روی بازوی راستم بود
.و خون داشت از انتهای دستم می‌چکید
...فکر نمیکردم که این مسلسل آلمانی
حتی به خودش زحمت بده ...بهم شلیک کنه، اما بعد
تعداد زیادی از گلوله‌ها .به سمت راست بدنم خورد
یه خرگوش با چشمهایی ...بزرگ و پر از ترس از جلوم رد شد
اما حس کردم امکان نداره .نصف منم ترسیده باشه
می‌تونستی چپ و راست ...کشته شدن دوستات رو ببینی
...و با یه واقعیت تلخ روبه‌رو شده بودی
.که این آخر راه ـه
دو نفری که جلوم بودن .در ناحیه سر و سینه زخمی شدن
گلوله‌های لعنتی به پام خوردن ...و یه سوراخ بزرگ
.تو پشتم ایجاد کردن. درد نداشت
...زندگی واقعا خیلی پرخطر بود
،و ما به همین روش ادامه می‌دادیم ...برخی تیر میخوردن
.و بقیه به راه ادامه میدادن
.وقت نداشتی در مورد بقیه‌ی چیزا فکر کنی
گلوله‌های مسلسل همینطوری می‌اومدن ...اما اگر بهت نمیخوردن
.باید همینطوری ادامه میدادی
میگن وقتی داری می‌میری ...گذشته‌ـت از جلوی چشمت رد میشه
اما تو سن 19 سالگی .چندان گذشته‌ی طول‌ودرازی نداشتم
...و وقتی اومدنِ این گلوله‌ها رو دیدم
تنها به این فکر بودم که زنده می‌مونم یا نه؟
...البته، اگر شانس می‌اوردی
...بلافاصله می‌میری و هیچی حس نمیکردی
.هیچی رو حس نمیکردی
.دسته‌ی اول به کلی نیست و نابود شد
.همه یا زخمی شده بودن یا کشته
...کلی مرده روی زمین افتاده بود، سخت میشد
.پاتو روشون نذاری
سعی میکردم از روشون رد بشم ...و گروهبان پشت‌سرم گفت
...زود باش، بهشون اعتنایی نکن
.باید ادامه بدی
و واقعا داشتیم ...از روی اجساد همرزمانمون
.رد می‌شدیم
.کشت‌وکشتار، غیرقابل توصیف بود
تو مسیرم حدود 2,000 مرده از .بریتانیایی و آلمانی افتاده بود
تلاش برای برداشتن ...مرده‌ها از سر راه‌‌ـمون غیرممکن بود
چون بمباران بود .و واقعا داشتن زمین رو شخم میزدن
...هر خمپاره در چند یاردی تانک منفجر میشد
...و انگار تانک رو بلند میکرد
.و فشار بسیار زیادی رو حس میکردی
...سروصدای جنگ وقتی درست وسطشی
اینقدر وحشتناکه که .صدای شلیک افراد رو اصلا نمی‌شنوی
و مجبور شدیم جلوی .سیم‌خاردار آلمانیها وایستیم
...واقعا پیشروی بیشتر به خاطر سیم‌خاردار
...غیرممکن بود و سنگرهای مسلسلها حدود
.‏‏50 یارد جلوتر بود
...با وجود بمباران سنگینی که میشد
.سیم‌خاردارِ جلومون تقریبا دست‌نخورده بود
...چیزی به جز سیم‌خاردار دیده نمیشد
.به نظر می‌اومد کیلومترها ادامه داره
.فقط از زنگار، سیاه شده بود
فکر نکنم یه خرگوش هم میتونست .از بین‌ـشون رد بشه
بعد توپخونه‌ی خودمون .شروع به انداختن خمپاره بین ما کرد
...معلوم بود که فاصله‌ـشونو نمیدونستن
.یا نمیدونستن ما کجا بودیم
شنیدم که اولین خمپاره‌ی .ترکشی بالای سرم منفجر شد
...یه صدای فش‌فش وحشتناک اومد، که ناشی از
.ناپدید شدن کلاه فولادیم بود
.دیگه هرگز پیداش نکردم
...یه ترکش به پشتم خورد، یکی به باسنم
.یکی تو پام و یکی دیگه هم درست از پام رد شد
...کسی که کنارم بود بدنش پر شد از ترکش
.و نصف سرش از بین رفته بود
گلوله‌ها از روبه‌رو و ترکشها از بالا ...رو سرمون خراب شدن
و تمام توپخونه‌ی آلمان هم ...داشت ما رو له میکرد
.و توپخونه‌ی خودمون هم ما رو هدف گرفته بود
...خمپاره‌ها اطرافت منفجر میشدن
و یه نبرد تمام عیار شده بود .که تو رو در خودش گرفته بود
آدم عقلشو از دست میداد ...چون در این دوزخ پر از انفجار
.وقتی برای فکر کردن نداشتی
،اون صدا، صدای کر کننده ...انگار جلوی آدم رو میگرفت که
،به طور طبیعی رفتار کنه .مهم نبود آدم چقدر خوش‌نیت باشه
.نگاه نمی‌کنی، می‌بینی
.نمی‌شنوی، گوش میکنی
،مزه‌ی سقف دهنتو می‌چشی ...بینی‌ـت پر شده از
.بوی دود و مرگ
.جلای تمدن از بین رفته بود
واقعا به 12 یا 14 یارد اونطرفتر ...پرت شدم و فقط میتونستم
صدای فریادها و جیغهای ...بازمونده‌ها رو بشنوم
گاهی به دو نیمه .و گاهی سه تیکه شده بودن
...دست و پاها در اطراف افتاده بود
.و بوی وحشتناک انفجار می‌اومد
خب، تمام افکار رمانتیکم .در مورد جنگ به کلی از بین رفت
یه خمپاره به یه مرد خورد ...و باعث شد دست چپش قطع بشه
...پای چپشو هم قطع کرد
...چشم چپش روی گونه‌ش آویزون شده بود
.و داشت مادربزرگشو صدا میکرد
چشم پر از خونش .آویزون شده بود و تکون میخورد
.پس بهش شلیک کردم
.مجبور بودم، باید بهش شلیک میکردم
به هر حال که می‌مرد و .من فقط از درد و عذاب راحتش کردم
.برام دردناک بود
میدونستم که امیدی ...نیست کسی بهم دستور بده
.چون کسی نبود که دستور بده
تمام افسرها کشته و زخمی شده بودن .و بیشتر، افسران وظیفه بودن
.وارد یه چاله‌ی خمپاره‌ی بزرگ شدم
هر جایی که میشد پناه میگرفتی ...تو چاله‌ی خمپاره
.تا در دور بعدی بمباران پناهی داشته باشی
من یکی از اون قهرمانهایی نیستم ...که میخواد ارتش آلمان رو یه نفره شکست بده
...پس دست به کار شدم و به دهانه‌ی
.یه گودال بزرگ خمپاره رفتم
.خوشبختانه تونستم وارد گودال بشم
...بهشون میگفتن گودال خمپاره‌انداز، یه راست
...میرفتن تو گودال خمپاره
به خاطر خمپاره‌باران .و کشته شدن چند نفر
.چه حیف که همگی تو گودال خمپاره نرفتن
قبل از اینکه خمپاره‌باران .تموم بشه همگی مرده بودن
و گلوله‌ها به پشت گودالِ .خمپاره‌ای میخورد که من توش بودم
.بارون گلوله می‌اومد
.نمیدونم چطوری هیچکدوم بهم نخورد
...از دهانه‌ی گودال، خاک به اطراف می‌پاشید
.و روی پشت گردنم می‌ریخت
...سه نفر توی گودال بودن و یکی‌ـشون گفت
.دارن توی گودال کوفتی رو هم میزنن
اطراف رو که نگاه کردیم .یه گلوله یه راست از سرش رد شد
.پس این شد پایان ماجرا
،یه گروهبان افتاد تو گودال ...درست روی سرمون
.و مرده بود، تو گردنش تیر خورده بود
...به هر حال، یه عینک خوشگل دور گردنش بود
.و من برش داشتم ...چون این چیزا خیلی کمیاب بود
.اگر همچین چیزی میدیدی باید برش میداشتی
آلمانیها پشت سر هم خمپاره مینداختن ...تا وقتی که یه خمپاره
.به بخش جلویی تانک نفوذ کرد
...نمیدونم واقعا بعدش چی شد اما فکر کنم
.انفجاری رخ داد
،سربازان آموزش دیده‌ای بودن ...همیشه میدادیم تفنگهامونو پر کنن
...اما سر دور پنجم گیر کردیم و نتونستیم
.سریع شلیک کنیم
آلمانیها به سنگر خودشون رفتن .و بهمون شلیک کردن
به نظرم اونا مردان .خیلی شجاعی بودن، خیلی دلیر
یه آلمانی تو جان‌پناه‌ـش .ایستاده بود و بمب پرتاب میکرد
.منم بهش شلیک کردم
افسرا بهمون دستور دادن .سریع و فوری شلیک کنیم
تا جایی که میتونستیم سریع شلیک کردیم .و به شلیک کردن ادامه دادیم
.بهت میگم واقعا یه دقیقه‌ی جنون‌آمیزی بود
...اونا وایمیستادن و من آلمانیها رو میزدم
.چون تک‌تیرانداز بودم
سعی میکردم شلیک کنم ...که یه چیزی درست
.خورد بین چشمهام، مثل یه پتک بود
...بدون هیچ دردی
...از حال رفتم، اما با سرگیجه‌ی حسابی
.و دنیا دور سرم می‌چرخید
...بعد از اینکه کلی گلوله شلیک کردم
."رفتم پایین و گفتم: میتونی بری "بیل
.حتی یه شلیک هم نکرد، بلافاصله کشته شد
.اوضاع همینطوری بود
.احساس آزردگی میکردی، طرف دوستت بود
اما عادی رفتار میکردی چون .فکر کنم جنگ تو رو سرسخت میکرد
تا جایی که تفنگهامون کار میکرد .به شلیک سریع ادامه میدادیم
.اینقدر داغ میشدن که دیگه نمیشد شلیک کرد
...روغن از بخش چوبی تفنگها بیرون می‌زد
.لوله‌ها آروم‌آروم درازتر می‌شدن
...بعدش سروان بهمون دستور میداد
باید یه مانع از اجساد آلمانیها .و افراد خودمون درست میکردیم
سروانم اون موقع خیلی اضطراب داشت ...و نمی‌تونست ادامه بده
.اما متاسفانه اونم مرد
...سه نفر داشتم که همراه‌ـم تفنگ پر میکردن
.و تمام خط مقدم رو به گلوله بستم
،و با توجه به فریادها و جیغها .تلفات خوبی به دشمن وارد کردم
یه مسلسل داشت .به بالای گودال‌ـمون شلیک میکرد
...صبر کردم تا یه دور شلیک کرد
.و بلافاصله بیرون اومدم و پیشروی کردم
.گروهبان گفت: دنبالم بیاین
...تونستم سینه‌خیز از زیر سیم‌خاردار رد بشم
...خیلی‌هامون همینطوری رد شدیم و در
.بخش آلمانیها دور هم جمع شدیم
تمام خمپاره‌ها بالای سرمون جیغ میزدن ...و به پایگاه آلمانیها میخوردن
.و یهو متوقف شد
،زود باشین بچه‌ها، حسابشونو برسین ...و ما بلند شدیم
.و با سرعت جلو رفتیم
...در حمله با سرنیزه بیشترمون همیشه
.به غیر از خشاب، تفنگمون هم پر بود
یه جور حس شادی وجود داشت ...که با یه تفنگ، سرنیزه
...و چند تا بمب "میلز" تو جیب‌ـمون میتونیم
حرومزاده‌هایی که .رفقامون رو کشتن گیر بندازیم
.و با سرعت هر چه تمام به طرف آلمانیها رفتیم
.و به هر چیزی که تکون میخورد شلیک کردیم
...روی زانوها نشستم و گروهبان
.بالای سرم شلیک میکرد و آلمانیها رو میزد
...روی زمین اما هنوز شلیک میکرد، بلند شد
.و کشتش
فقط یک روش برای جنگیدن با ...سرنیزه وجود داشت، اونم
فرو کردن سرنیزه با تمام قدرت‌ـت .به بدن دشمن بود
...یه آلمانی تو ته سنگر وایستاده بود
.و بدبخت بیچاره بدجوری ترسیده بود
خب یکی‌ـشون مونده بود ...بهش چاقو بزنه یا شلیک کنه
...آلمانی پرید سمت چپم
،یکی دیگه سمت راست بود ...اون آلمانی رو با چاقو زدم
،و بعدش به آلمانی سمت چپ شلیک کردم ...یه گلوله دیگه برداشتم و تو اسلحه‌م
گذاشتم و به آلمانی که داشت .در سمت راست می‌دوید شلیک کردم
آلمانیهای زیادی با عجله بیرون می‌اومدن ...و ما بهشون شلیک میکردیم
.دونه به دونه
.احتمالا خیلیها رو کشتیم
یکی گفت: بدبخت بیچاره کارش تموم شد ...و من اطراف رو نگاه کردم و دیدم
.افتاده و به سرش تیر خورده
سمت راستشون یه آلمانی ...با یه مخزن آتیش پشتش از راه رسید
.از لوله‌ی شلعه‌افکنش آتیش بیرون میزد
به سمت شعله‌های آتیش .که به سمت سنگر می‌اومد نگاه کردم
.هیچوقت از شعله‌افکنها چیزی نشنیده بودیم
.‏‏‏23 تا از دوستانمون رو خاکستر کرد
...یکی رو به طرفش هل دادم اما متوقف نشد
.حتما یه جلیقه‌ی ضد گلوله تنش کرده بود
.بازوم زخمی شد و فهمیدم خونریزی دارم
...اما با دست چپم هم میتونستم به خوبیِ
.دست راستم بمب پرتاب کنم
یکی بمب "میلز" پرتاب کرد ...و درست پشت‌سرش منفجرش شد
از پشت، جلیقه‌ی ضد گلوله نداشت .پس افتاد رو زمین
...یه آلمانی با سرعت از سنگر اومد بیرون
با تمام قدرت داد میزد .و نزدیک بود منو بیهوش کنه
...سه آلمانی با دستهای بالا بیرون اومدن
...و جوونهایی همسن خودمون بودن
.حدود 19 یا 20 ساله
اگر آلمانیها دست بالا بیرون می‌امدن ...فقط براشون دست تکون میدادیم
.معلومه که بهشون شلیک نمیکردیم
.اسرا مایه‌ی دردسر بودن
از پشت بهشون شلیک میکردیم .و از شرشون خلاص میشدیم
تنها آلمانیهایی که واقعا باهاشون .می‌جنگیدیم، مسلسل‌چی‌ـها بودن
...پشت‌سرهم بهمون شلیک میکردن
.و هرگز دست از شلیک برنمیداشتن
.یه تپه از پوکه روی هم تلنبار میشد
...بهترین افرادشونو پشت مسلسلها میذاشتن
.و تا حد مرگ می‌جنگیدن
...وقتی دریچه باز میشد سه آلمانی بودن که
پشت مسلسل نشسته بودن ...و البته تفنگ کوفتی
"به سمت من نشونه رفته بود، فقط تفنگ "لوییس .رو چرخوندم و من اول شلیک کردم
.تفاوتش در حد چند ثانیه بود
.خوشبختانه زنده موندم
...همینطور که جنگ جلو می‌رفت، به ناچار ما
.روی به خوی حیوانی کشتن اورده بودیم
خب، چند نفر جوون ...اهل "لینکلن‌شایر" داشتیم
.میدونین، 18 سالشون بود
...مسلسل‌چی‌ـها دستهاشونو بردن بالا
.تفاوتی ایجاد نکرد
.کشته شدن
...و متاسفانه یه کشت‌وکشتار راه افتاده بود
.تا وقتی که یکم نظم برقرار شد
،همگی فریاد میزدن ...افتادن بودن، ناله و زاری میکردن
.و بالاخره سکوت برقرار شد
یه افسر آلمانی رو پیدا کردم .که ششهاش بیرون زده بود
.هنوز زنده بود اما بهوش نبود
میتونستی ششهاش رو ببینی که .با نفس کشیدن منقبض و منبسط میشه
...خیلی نزدیک بود به یه مرد بیهوش شلیک کنم
.اما باید به حرکت ادامه میدادیم
یه آلمانی مُرده ...روی دیواره‌ی گودال افتاده بود
.جوون خوش‌تیپی بود، منو یاد پدرم انداخت
،خمپاره حسابی تیکه‌پاره‌ش کرده بود ...بخش جلویی سینه
.تا شکمش رو برده بود، تقریبا نصف شده بود
چقدر برای یادگیریِ .آناتومی بدن انسان خوب بود
.تیراندازی سنگین در عرض ده دقیقه تموم شد
حدود 100 نفر از ما زنده مونده بودن ...در مقابل 600 نفری که وارد جنگ شدن
.و یه گروه به دیدنمون اومد
.حس خیلی خوبی داشت
!من تو یه نبرد بودم
.و خیلی بهش افتخار میکنم
.صبر کن
گرفتیش؟ - .آره -
...و اگر کسی کشته یا زخمی می‌شد
...و بلافاصله منتقل نمیشدن
.زیر خاک میرفتن و ناپدید میشدن، خیلی بد بود
.خودشه
.خب، باید مطمئن میشدی که طرف زنده‌س یا نه
اگر مرده بود، اونوقت .از نظر پزشکی دردسری نداشت
!واضح‌تر از این دیگه نمیتونم بگم
.صاف نگهش دار
!یکم جا باز کنین
.فکر کنم یه ساعت بعد دردم شروع شد
پوتینهای ساق بلند پام کرده بودم ...و گلوله از کنار وارد شده بود
تمام پا رو طی کرده بود ...و به استخوون قوزک خورده بود
.و برعکس شده بود
!اوه، خدایا
.یا عیسی مسیح
...گروهبان یکم برام کمی چای داغ اورد
،همون چیزی که خیلی نیاز داشتم .راحت همه‌ـشو خوردم
،و گزارش تلفات تازه از راه می‌رسید ...تلفات پیاده
افرادی که بازوهاشون له شده بود ...پاهاشون خرد شده بود و به درمانگاه‌های
مختلف به بهترین شکلی که .ممکن بود برده میشدن
.زخمی‌های پیاده از تو جاده حرکت میکردن
برخی زیربغل همدیگه رو گرفته بودن ...و برخی تنهایی راه می‌رفتن
،زخم کوچیکی روی دست یا بازو داشتن ...اما برخی می‌لنگیدن
...و برخی به نظر خیلی خوشحال بودن
.از یه چیزی آزاد شده بودن
.سلام، مامان
افسرم گفت: حالت خوبه، "کین"؟
و من گفتم: اوه، آره، قربان .هنوز میتونم راه برم
.و گفتش: اما به پشت سرت ضربه خورده
.و بهم مقدار زیادی عرق نیشکر داد
بدترین موارد اونایی بودن که .تو سینه‌ـشون تیر خورده بود
...خب، مشکل تنفس کردنشون بود
.فقط وسایل پانسمان در دسترس همه قرار داشت
.آره، بهتره بهش یه نگاهی بندازیم
کی منتظره، پسرا؟
یه شیشه ید داشتیم .و اونا میذاشتنش روی زخم
.اوه، دردش وحشتناک بود
.آفرین
عجب شانسی داری، پسر؟ .یه راست بهش تیر خورده
اصلا حال و روزم خوب نبود ...و دیگه داشت
صبرم تموم میشد، فکر میکنم .دیگه تحملشو نداشتم
.هر سربازی فکر کنم یه کاسه‌ی صبری داره
.بهیارها منتظرتن
.آفرین، رفقا، آفرین
.خودشه
دکترای خیلی خوبی داشتیم ...که شبانه‌روزی کار میکردن
و در بخشهای مختلف خط مقدم بریتانیا .حضور داشتن و از زخمی‌ها مراقبت میکردن
.یه فنجون چای "رزی لی" بخور
خوبی "جک"؟
،به نظر می‌اومد که اصلا به خواب نیاز ندارن ...با اینکه تعدادشون کم بود
.تلاششون خیلی زیاد بود
.صبر کن، پانسمان لازم داریم
هر دو افسرم، تمام گروهبانهام ...و سه چهارم از افرادم
.کشته یا زخمی شدن
گروهانشون از بچه‌های 18 ساله ...از انگلستان تشکیل شده بود
.که از کارخونه‌ها بیرون کشیده شده بودن
.آروم باش، خوبه
!پرنده‌های کوفتی! برو گمشو
!ادامه بده
...رفقام به گردان کمک میکردن تا
.بچه‌های کوچیک 17 یا 18 ساله رو دفن کنن
با اطمینان و امید به اینکه ...در زندگی ابدی توسط
.سرورمان عیسی مسیح دوباره از خواب برخیزی
خیلی از اون بچه‌ها برای اولین بار ...جنگ رو تجربه میکردن
.و فرصت نکردن بیشتر تجربه کسب کنن
پس اونا رو لای پتو می‌پیچیدیم ...و داخل قبرهای کوچیک و کم‌عمق میذاشتیم
.و همونجا دفنشون میکردیم
،یه آلمانی رو پانسمان میکردم ...خیلی می‌لرزید
.و می‌ترسید که میخوایم باهاشون چه کار کنیم
.اما اونا بیشتر از ما می‌ترسیدن
،و ما هم ترسیده بودیم !از گفتنش اصالا ابایی ندارم
.بیشترشون مثل خود ما پسربچه بودن
،از اینکه اسیر شدن خوشحال بودن .از جنگیدن خلاص شده بودن
این مال تو ـه؟
.این مال منه. مال اونه - .مال تو ـه -
.بذارش تو جیبت
...یه آلمانی کوچولو بود که بهش سیگار دادم
و ترسیده بود و ...خیلی خیلی دلم براش می‌سوخت
.خیلی زیاد، میدونی. فقط 16 سالش بود
و یکم با هم گپ زدیم ...و ساعت جیبی‌ـشو ازش گرفتم
.میدونی، رسم بر همین بود
ازشون دزدی میکردیم، متوجهین؟
.باشه، بریم
بله، دچار سوتغذیه بودن .و از نظر بدنی وضعیت خوبی نداشتن
.زود باشین، زود باشین دیگه رفقا
!بلندش کن. زود باشین
و خیلی خنده‌دار بود ...که پنج یا شش اسیر آلمانی اومدن
و در حمل من کمک کردن ...و شش ساعت دیگه گیرم اومد
چون از آدمایی که .بهم کمک کرده بودن هم دزدی کردم
،هر بار که اسیر می‌گرفتیم ...تعدادی از اسرای آلمانی
.بلافاصله به کار بدنی و فیزیکی گماشته میشدن
مطمئنم که معاهده‌ی ژنو .اجازه‌ی چنین کاری رو نمیداد
.بیاین اینجا رفقا
.هواشو دارم. آروم
.کارت خوبه، پسر
.خودشه. همینطور بیاین
...من چندین اسیر رو با خودم برگردوندم
همگی غیرمسلح بودن .و من فقط تفنگ قدیمی خودمو داشتم
...در برخی از موارد، کلی آلمانی پیدا میکردی
.که حتی یه سرباز انگلیسی همراهشون نبود
،اوه، خیلی رام بودن خیلی .خیلی حرف گوش‌کن بودن
پهلوی یه مرد آلمانی خوابیدم ...که بازوش زخمی شده بود
و در تعجب تمام شروع کرد به .انگلیسی صحبت کردن
"و گفتش که تو هتل "ساووی .یه پیشخدمت بوده
...خب فکر نکنم بیشتر سربازان انگلیسی
حس انتقام‌جوبی عمیقی .نسبت به آلمانیها داشتن
.تحسینش میکردن و بهش احترام میذاشتن
.زود باش، نشونش بده
،با ادامه پیدا کردن جنگ ...همونقدر که دلم برای خودم می‌سوخت
.برای اونا هم دلسوزی میکردم
همیشه فکر میکردم .آلمانیها مبارزان خوبی هستن
ترجیح میدادم طرف من باشه .تا اینکه در مقابلم بجنگه
فکر کنم برخی از آلمانیها ...فکر میکردن که ما باید
با اونا در مقابل فرانسویها ...و روسها بجنگیم، اما هیچکدومشون
.فکر نمیکردن که باید با همدیگه بجنگیم
.به حرکت ادامه بدین
...آلمانیها برامون مردم ناشناخته‌ای بودن
با اون کلاه‌خودهاشون که .شبیه سطل زغال‌سنگ بود و تازه شناختیمشون
خب، سرباز آلمانی .به طور کلی خیلی آدم خوبی بود
...میدونین، فکر کنم آرایشگر یا فروشنده بود
یا همچین چیزی و درست مثل ما .مجبور شده بود یونیفورم بپوشه
.زیادی قد بلند ـه !دفعه‌ی بعد به حسابت میرسم آلمانی
،خیلی خوب با هم کنار می‌اومدیم ...راستش اونا هم
.باهامون بر میخوردن
میخوای کلاه‌ـتو پس بگیری؟
!آره، بهش پسش بده
...آدمای نجیبی بودن، خانواده‌دوست بودن
.و خیلی به فکر بچه‌هاشون بودن
به نظر نمی‌اومد که .هیچ کینه‌ای از ما داشته باشن
اونا هم مثل ما .کاری رو میکردن که بهشون گفته میشد
...زود باشین، پیاده‌روی کنین
،نمیتونستم آلمانی حرف بزنم ...اما برخی میتونستن و آلمانیها هم
.برخی‌ـشون میتونستن انگلیسی حرف بزنن
.به هر حال حرف همدیگه رو می‌فهمیدیم
وفتی با آلمانیها حرف میزدیم ...همگی موافق بودیم که
چقدر جنگ بی‌فایده‌س .و اصلا چرا جنگ شروع شده
وقتی تمام روز مجبور باشی ...از کنار اجساد رد بشی
هر آدمی که باشی روت تاثیر میذاره دیگه، نه؟
...یه آلمانی چاق تو یه خیابون افتاده بود
...میدونین، شکمش حسابی ورم کرده بود
.روده‌هاش از شکمش بیرون افتاده بودن
!و یکی یه پیپ تو دهنش گذاشته بود
!آره، بهمون گفتن که بلندش کنیم
نیروهای آلمانی خیلی شجاع .و خیلی کله‌شق بودن
آلمانیها از جناح پشت می‌جنگیدن ...و تا خود "راین" عقب‌نشینی کردن
و هنگ پشت هنگ .نابود میشد و عقب می‌نشست
.فکر میکردیم که دیگه فروپاشی‌ـشون شروع شده
به نظرم هر احساسی که داشتن .دلسرد و غمگین بودن
.میدونستن که جنگ رو باختن
ما که سرباز خط مقدم بودیم .میدونستیم دارن تسلیم میشن
راستشو بگم آلمانیها .از همه چیز خسته شده بودن
و به تدریج همینطوری شد که .جنگ به پایان خود رسید
...این برداشت رو داشتم که سربازای آلمانی
اصلا براشون مهم نبود کی جنگ رو برده .و فقط میخواستن تموم بشه
...البته، اون موقع همه به این فکر بودن
.ما هم تحمل‌ـمون تموم شده بود
.و بعد از یه مدت، شاید برای هیچکس مهم نبود
.باشه، پسرا، داره میاد
!ما تو فیلمیم
...یه یارویی تو جنگ به اسم "رومر" بود
همه چیزو میدونست ...و آقای "رومر" بهمون گفت
.که آلمانیها دارن برای آتش‌بس مذاکره میکنن
...یه پوستر بزرگ چاپ کردن با این متن
تمام دشمنی‌ها در جبهه‌ی غربی ...تا ساعت یازده
.یازدهم نوامبر 1918 متوقف خواهد شد
به هم دیگه میگفتیم اون روز چه خبره؟
و یکی فهمید که یازدهمِ .ماه یازدهم ـه
و بعد باید پوتین‌ـهامونو برق مینداختیم ...و دکمه‌هامونو تمیز میکردیم
اون موقع میدونستیم جنگ تموم شده ...و کاملا مطمئن بودیم که
.وقتی به پایان برسه ما هم وجود خواهیم داشت
،یه اعلامیه منتشر شد ...میگفت که تمام دشمنی‌ها
...از ساعت یازده صبح متوقف میشه و راستش
.وقتی خونده شد همه یه جوری خوشحال شدن
...در ساعت یازده، صدای شلیک گلوله بلند شد
.مثل یه تندر که از فاصله دور شنیده میشه
.هیچوقت در حالت سکوت ندیده بودمش
.حالا حسابی ساکت بود
خیلی تعجب میکردیم که میتونیم صاف وایستیم .بدون اینکه تیر بخوریم
.خیلی عجیب بود
...حس آرامش و خوشحالی وجود داشت
.فکر کنم، اما جشنی در کار نبود
...افسر ستاد ساعتشو بست و گفت
.موندم که بعدش باید چه کار کنیم
،هیچ نوع اعتراضی در کار نبود ...هیچکس حرفی نمیزد
.همگی یه جا نشسته بودن
...تنها راهی که میتونستیم جشن بگیریم
.با خوردن مایعی مثل چای بود، همین
.یکی از آرومترین لحظات زندگی‌ـمون بود
.اصلا نمی‌تونستیم درکش کنیم
...این حس رو داشتیم که انگار از یه کار
.اخراج شدیم
برای برخی‌ـمون تنها .زندگی که میشناختیم همین بود
بعدش قرار بود چی بشه؟
.درست مثل این بود که از کار بیکار بشی
.تقریبا همه همین حس رو داشتن
،همگی بدجوری ناراحت بودیم .دیگه کاری برای انجام دادن نداشتیم
.نمیخوام برگردم
،نه شادی در کار بود و نه آوازی .همگی خالی از احساس شده بودیم
زیادی پیش رفته بودیم .و زیادی برای لذت بردن ازش خسته بودیم
همه چیز به پایان می‌رسید .و حتی یه نمایش هم زیاد طول نمیکشه
،با آه و ناله تموم نشد .اما خیلی به این حالت شباهت داشت
نزدیک به یک میلیون ...سرباز انگلیسی و امپراطوری
.بین سالهای 1914 و 1918 کشته شدن
.از رفتن خیلی خوشحال بودم به اندازه‌ی کافی کشیده بودم، میدونین؟
،بعد از یه مدت آدم حسابی فرسوده میشه، میدونین؟
خدا رو شکر که جنگ کوفتی .تموم شد، فقط همین
،اما تا جایی که به من مربوط بود .ازش خارج شده بودم
.و حالا قدم بعدی رو باید در زندگی برمیداشتم
اولین کاری که کردیم نامه نوشتن به خونه بود ...تا بگیم حالمون خوبه
و مطمئن بشیم که .تاریخ روی نامه رو درست بنویسیم
برای کسی مثل من ...که به طبیعت علاقه‌مند بود
بعد از کارای وحشتناکی که ...انسانها در میدان نبرد کرده بودن
خیلی خوشحال شدم که دیدم ...گودال خمپاره‌ای که توش بودم
پر از گلهای وحشی و زبان درقفا شده ...و دنبال مناظر زیبای "کمبرول" بودم
و دنبال پروانه‌ها در کنار .رودخونه‌ی "آیزن" بودم
.به "بولون" رفتیم
...به هر حال با وسایل کامل به خونه برگشتیم
تنها چیزی که از خودمون ...به جا گذاشتیم گلوله بود
.باید اونا رو میذاشتیم
.اما بازم تفنگمون رو نگه داشتیم
به "فولکشتون" رفتیم ...و اونجا میزای سه‌پایه‌ی دراز
با خانمهای مهربون وجود داشتن ...که بهمون سوسیس کبابی دادن
همراه با کلوچه و یه فنجون چای .و یه خوشامدگویی خیلی گرم
سوار کشتی "ویکتوریا" شدم .و دیگه از هم جدا شدیم
به پادگانها رفتیم ...و تفنگهامونو تحویل دادیم
،با سرنیزه و همه‌ی تجهیزات ...و کلی کت‌شلوار
.کلاه و کفش رو آماده کرده بودن
میتونستی هر کدوم رو میخوای ...انتخاب کنی، رنگ و شکل
.و همون اندازه‌ای که میخواستی
وقتی اینجا برگشتم، از چیزی که دیدم ...واقعا وحشت‌زده شدم
.و خیلی باید تلاش میکردی تا کار گیر بیاری
...بیکاری خیلی زیاد شده بود و با خودم گفتم
.این زندگی زیاد خوبی نیست
...خیلی درکش دشوار بود که تو
.هیچ ارزش تجاری نداری
طرز رفتار با سربازان سابق .واقعا شرم‌آور بود
.تو ناخواسته بودی
برخی جاها میگفتن که سرباز سابق ...اصلا استخدام نمیکنن
.و همچین تمایلاتی نسبت بهت وجود داشت
یکی از دوستام کشته شد و ...وقتی رفتم خونه، اولین کاری که انجام دادم
...این بود که پیش مادرش برم
که اگر یه ماهیتابه دستش بود .باهاش منو کتک میزد
پسرش کشته شده بود .و من زنده برگشته بودم
.خیلی رفتارش تند بود
اولین شبی که به خونه رسیدم ...به تخت قدیمی خودم رفتم
اولین تختی بود که از زمان .پیوستن به ارتش روش می‌خوابیدم
...وقتی مادرم صبح برام چایی اورد
.منو دید که روی زمین خوابیدم
.مردم هیچوقت در مورد جنگ حرف نمیزدن
جنگ چیزی بود که .اصلا ارزش صحبت کردن نداشت
.بیشتر مردم کوچکترین علاقه‌ای نداشتن
...وقتی رسیدم خونه، پدرم و مادرم
اصلا علاقه‌ای نداشتن ...بدونن چه اتفاقی افتاده
اصلا هیچ درکی از اوضاع .و اتفاقی که افتاده بود نداشتن
...و دلیلی نداشت که از ما میلیونها نفر
...حداقل یه تشکر خشک و خالی نشه
،برای اینکه این همه تو گِل جون کندیم .حداقل خوب باهامون رفتار بشه
...و بعضی اوقات که در مورد جنگ حرف میزدم
پدرم سر چیزایی باهام بحث میکرد که ...هیچگونه شناختی روشون نداشت
.چون اون که تو میدون جنگ نبود
هر سربازی که باهاش حرف زدم هم .همین تجربه رو داشت
...ما نژادی متفاوت از مردم عادی بودیم
...و میتونستی با همرزمهات حرف بزنی
و اونا درکت میکردن ...اما حرف زدن با مردم عادی
.فقط وقت تلف کردن بود
...،هر چقدر مهربون و دلسوز بودن
تلاش افراد خوش‌نیت تنها ...بازتاب‌کننده‌ی این واقعیت بود که اونا
.هیچ درکی از این اتفاق نداشتن
فکر کنم ابعادش واقعا ...فراتر از حد درکشون بود
درک نمیکردن افرادی که میشناختی ...و باهات فوتبال بازی کردن
.درست کنارت کشته شدن
...دوستم که با من نام‌نویسی کرده بود
همونطور مثل یه گونی پاره ...یه کنار افتاده بود
تا وقتی که سیاه شد .تا یکی به خودش زحمت داد دفنش کنه
میدونستن که افراد، پوشیده از ...گل و شپش برمیگردن
اما اصلا نمیدونستن ...چه عذابی ـه که توی یه سنگر بشینی
.و منتظر باشی تا یه چیزی روی سرت بیافته
نمیتونستی اون حالت وحشتناک رو ...بهشون منتقل کنی
مثل یه حیوون زندگی میکردیم .و مثل یه حیوون باهامون رفتار شد
انگار مردم درک نمیکردن .جنگ چه چیز وحشتناکی ـه
فکر میکنم حس میکردن .جنگ همه‌ش شبیه حمله‌ی سواره‌نظام می‌مونه
،هیچ درکی ازش نداشتن چطور میتونستن داشته باشن؟
...خب، با حالتی منطقی و معقولانه شروع شد
افراد سوار بر اسب ...با شمشیر می‌جنگیدن
.اما تبدیل به چیزی هولناک شد
.مردم درکی از توان تجهیزات نظامی نداشتن
در پایان جنگ، زندگی یه انسان .هیچ ارزشی نداشت
...میدونین، هیچکدوممون قهرمان نبودیم
ما از اینکه کشته بشیم .اصلا خوشمون نمی‌اومد
...وقتی با خودمون حرف میزنیم
همیشه میگیم: خدایا، دیگه هیچ جنگی .شبیه این راه نمیندازن
چطوری تحملش کردیم؟
،جوابش باید این باشه ...به خاطر اینکه می‌ترسیدیم
.می‌ترسیدیم که کسی بفهمه ترسیدیم
یه دلیل دیگه‌ش باور به ...انسانیت ـه، به دوستت
.و اینکه مردم رو ناامید نکنی
شاید حق با هر دوطرف باشه اما .به نظرم جنگ وحشتناک ـه
.هر کاری باید کرد تا جلوی جنگ گرفته شه
.هنوزم نمیتونم توجیهی برای جنگیدن ببینم
.واقعا خیلی وحشتناک بود
...فکر کنم در آخر تاریخ تصمیم میگیره
.که این جنگ هیچ ارزشی نداشته
تنها چیزی که وقتی ...به سر کار برگشتم خیلی آزارم داد
،بعد از اینکه از ارتش مرخص شدم ...به فروشگاه رفتم
و یه جوونک پشت پیشخوون وایستاده بود ...منم میشناختمش
گفتش: معلوم هست کجا بودی؟
شیفت شب؟
به افتخار پدربزرگم که از ...‏1910 تا 1919 در ارتش بریتانیا خدمت کرد
گروهبان ویلیام جکسون، دوم دسامبر از مرزبانان جنوب ولز
...و به یاد و خاطره‌ی
گروهبان سیدنی راک از مونوموس‌شایر .که در هشتم می 1915 کشته شد
...ستوان دوم توماس والش
از گروهان تونل‌زنی و تیپ تفنگداران نیوزیلند .در چهارم می 1918 کشته شد
:مترجم Highbury
ارائه شده توسط وبسایت چاکو مووی ‫.:: www.ChakoMovie.Com ::.
# Mademoiselle from Armentieres Parlez vous
# Mademoiselle from Armentieres Parlez vous?
# Mademoiselle from Armentieres She hasn't been kissed in 40 years
# Hinky dinky, parlez vous
# Mademoiselle from Armentieres Parlez vous
# Our top kick in Armentieres broke the spell of 40 years
# Hinky dinky, parlez vous
# Mademoiselle from Armentieres Parlez vous
# You didn't have to know her long to know the reason men go wrong
# Hinky dinky, parlez vous
# Mademoiselle from Armentieres Parlez vous
# She's the hardest working girl in town
# She makes her living upside down
# Hinky dinky, parlez vous
# Mademoiselle from Armentieres
# Parlez vous
# Mademoiselle from Armentieres
# Parlez vous
# She sold her kisses
# For ten francs each
# Soft and juicy
# As sweet as a peach
# Hinky dinky, parlez vous
# Mademoiselle from Armentieres
# Parlez vous
# Mademoiselle from Armentieres
# Parlez vous
# Madame, you've got a daughter fair
# To wash the soldiers' underwear
# Hinky dinky, parlez vous
# I didn't care what came of me
# Parlez vous
# I didn't care what came of me
# Parlez vous
# I didn't care what came of me
# So I went and joined the infantry
# Hinky dinky, parlez vous
# Mademoiselle from Armentieres
# Parlez vous
# Mademoiselle from Armentieres
# Parlez vous
# Went in her bed, she sure was fun
# Working her arse
# Like a Maxim gun
# Hinky dinky, parlez vous
# Mademoiselle from Armentieres
# Parlez vous
# Mademoiselle from Armentieres
# Parlez vous
# I had more fun than I could tell
# Beneath the sheets with Mademoiselle
# Hinky dinky, parlez vous
# Mademoiselle from Armentieres, parlez vous
# She did a wink and cried, "Oui, oui!
# "Let's see what you can do with me"
# Hinky dinky, parlez vous
# They say they mechanised the war
# Parlez vous
# They say they mechanised the war
# Parlez vous
# They say they mechanised the war
# So what the hell are we marching for?
# Hinky dinky, parlez vous
# Mademoiselle from Armentieres
# Parlez vous
# Mademoiselle from Armentieres
# Parlez vous
# Mademoiselle from Armentieres
# She hasn't been kissed for 40 years
# Hinky dinky, parlez vous
# The officers get all the steak
# Parlez vous
# The officers get all the steak
# Parlez vous
# The officers get all the steak
# And all we get is a belly ache
# Hinky dinky, parlez vous
# You might forget
# The gas and shells, parlez vous
# You might forget
# The gas and shells, parlez vous
# You might forget
# The groans and yells
# But you never forget
# The mademoiselles
# Hinky dinky, parlez vous
# Mademoiselle from Armentieres
# Parlez vous
# Mademoiselle from Armentieres
# Parlez vous
# Many and many a married man
# Wants to go back to France again
# Hinky dinky, parlez vous
# Mademoiselle from Armentieres
# Parlez vous
# Mademoiselle from Armentieres
# Parlez vous
# Just blow your nose and dry your tears
# We'll all be back in a few short years
# Hinky dinky, parlez vous
# Mademoiselle from Armentieres
# Parlez vous
# Mademoiselle from Armentieres
# Parlez vous
# I fell in love with her at sight
# Wet myself for half the night
# Hinky dinky, parlez vous
# Mademoiselle from Armentieres, parlez vous
# You might forget the gas and shell
# You never forget the mademoiselles
# Hinky dinky, parlez vous
# You might forget the gas and shell
# But you'll never forget the mademoiselles
# Hinky dinky, parlez vous. #