ارائه شده توسط وبسایت چاکو مووی ‫.:: www.ChakoMovie.Com ::.
‫تالین، استونی.
‫شب بخیر.
‫خواهرزاده‌م واسه کریسمس یه دوچرخه میخواد.
‫خوشگله، ولی قرمز دوست ندارم. ‫آبی ندارید؟
‫-میخواید سفارش بدم؟ ‫-لطفا، میشه بخریم؟
‫هیچی تو زندگی قطعی نیست.
‫هنوز کلی تا کریسمس مونده.
‫ممکنه دوچرخه نصیبت بشه. ‫ممکنه نشه.
‫فکر کنم میشه.
‫به امید خدا.
‫خواهیم دید...
‫«راکبان عدالت»
‫مــترجم: وحــید فرحناکی ‫ ≡ @Night_walker77 ≡
‫باباست.
‫سلام عزیزم، همه چی خوبه؟
‫مشکلی نیست. ‫ماتیلدا هنوز نرفته؟
‫نه، دوچرخه‌ش رو توی ایستگاه دزدیدن، ‫واسه همین دارم میرسونمش.
‫ولی ماشین روشن نمیکنه.
‫امان از دست این ماشین.
‫-میخوای بعدا بهت زنگ بزنم؟ ‫-نه بابا، به هر حال دیرش میشه.
‫چه‌خبر؟
‫ازم خواستن بمونم.
‫چه مدت؟
‫سه ماه.
‫نمیاد خونه؟
‫نه.
‫دیگه حداقل جلوی اسطبل ‫مثل آفتاب‌گردون به خورشید زل نمیزنه.
‫بیا بریم، پیاده به ایستگاه میریم. ‫گوشی رو بذار کنار.
‫بریم، امروز رو استراحت میکنیم.
‫خب الگوریتم صراحتاً مشخص کرده
‫که کم‌درآمدترین افراد ‫ماشین‌های کیا، فیات و هیوندای دارند.
‫افرادِ با درآمد متوسط ‫مدل‌های بزرگترِ فورد، ولوو دارن.
‫درحالی که افراد پردرآمد به طورمشخص ‫مرسدس، تسلا و آئودی رو انتخاب میکنن.
‫خب چطور این دسته‌بندی رو انجام داده؟ ‫خب...
‫- یه لحظه وایسا اُتو. ‫- بله.
‫تو و تیمت چقدر روی ‫این الگوریتم وقت گذاشتید؟
‫وای پسر، گفتن زمان دقیقش سخته یکم.
‫-46 هفته. ‫- ولی بیشتر شبا روش کار می‌کردیم.
‫پس ما یه سال و کلی سرمایه صرف ‫یه الگوریتم کردیم که میتونه
‫تعیین کنه افراد فقیر کیا سوار میشن ‫و ثروتمندا مرسدس؟
‫ولی بخش جالبش اینه که ‫الگوریتم خودش
‫82504 فرد با گواهی‌نامۀ ثبت‌شده ‫و فرم مالیات رو از 46 شهر
‫پیدا و جمع‌آوری کرده ‫تا آمار موثقی رو تولید کنه.
‫حالا این داده‌ها و اطلاعات ‫به درد ما میخوره اُتو؟
‫البته، ولی هدف که این نیست. ‫باید بزرگ‌تر فکر کنید.
‫وقتی ما قدرت محساباتی این الگوریتم ‫رو گسترش بدیم،
‫میتونه حتی قبل از اتفاق افتادن رخ‌دادی ‫اونو پیش بینی کنه.
‫میشه چندتا از این رخدادها رو اسم ببری؟
‫هر واقعه‌ای نتیجۀ مجموعه‌ای ‫از رخ‌دادهای قبلیه.
‫چون اغلب اطلاعات ناموثق داریم ‫اونا رو در دستۀ «اتفاقاتِ تصادفی» قرار میدیم.
‫ولی تصادفی نیستن، ‫موقعی که یک رانندۀ مست توی کولاک تصادف میکنه
‫دیگه بهش نمیگیم «اتفاق» ‫چون دقیقا اطلاعاتی که نیاز داریم رو داریم
‫که به یک نتیجه‌گیری معمولی برسیم، ‫اغلب حتی نتیجه رو اجنتاب‌ناپذیر و واضح میدونیم.
‫ولی تصور کنید چی میشد ‫اگه قبل از وقوع سیل بشه اونو پیش‌بینی کرد
‫«ماکروداکتیلی» چیه؟
‫یعنی کجیِ مادرزاد پا.
‫خاله‌م در شهر هورسنز ‫هر دوپاش این مشکل رو داره.
‫پس الگوریتم شما بررسی کرده که
‫آیا در افراد ارتباطی بین کجی پا و مشکل شنوایی هست؟
‫-اون یکی از موضوعات مورد علاقۀ منه. ‫-لِنارت بذار من بگم.
‫ببینید الگوریتم اطلاعات 41534 بیمار رو ‫از سال 1912 تا 2020 جمع‌آوری کرده.
‫اولین موردی که پیدا کرد خیلی جالب بود...
‫اونوقت ارتباطی بین کجیِ پا ‫و مشکل شنوایی بود؟
‫ارتباط؟
‫نه، ابدا.
‫-خیلی خوب بود ‫- آره واقعا.
‫لطفاً بیاید جای من بشینید ‫جای یه نفر هست.
‫نیازی نیست، راحتم.
‫به‌هرحال میخوام یکم ‫خستگی پام در بره.
‫-ممنونم ‫- خواهش میکنم.
‫مامان؟
‫کارتون خوب بود پسرا.
‫ساعت 5 توی چادر جهتِ ‫توجیه و بررسی هم‌دیگه رو میبینم.
‫ پلیس در حال بررسی محل حادثه می‌باشد.
‫تمامی فعالیت‌های قطار تا ساعت 6 فردا تعطیل شده‌اند.
‫از اونجایی که تمامی شواهد ‫نشان از حادثه بودن این اتفاق است،
‫پلیس احتمال ترور را تکذیب کرده است.
‫ این صانحه ساعت 3:31 دقیقۀ بعدازظهر رخ داده.
‫گویا قسمتی از قطار باربریِ پارک‌شده ‫در مسیر قطار مسافربری بوده.
‫بیشتر سمتِ راستِ سه واگن جلویی ‫آسیب دیده‌است
‫آمار فوتی‌ها اکنون 11 نفر است و ‫تایید شده که
‫خلافکار جان اولریشسن ملقب به عقاب ‫و وکیلش در میان آنها بوده‌اند.
‫ «عقاب» قرار بود که علیه ‫گروه خلاف‌کار سابقش، «راکبانِ عدالت»
‫از جمله رهبر گروه، کورت تاندم اولسن ‫شهادت بدهد.
‫پروندۀ جاری یک پروندۀ معروف ‫مربوط به قتل در خیابان کالُند می‌باشد
‫که در آن 4 مرد ترکیه‌‌ای ‫به قتل رسیدند.
‫میریم خونه الان؟
‫نمیدونم.
‫هنوز نه فکر کنم.
‫افراد حادثه دیده چهار فاز رو سپری می‌کنند، ‫که شما و ماتلیده الان در فاز شوک هستید.
‫-مرحلۀ واکنش... ‫-مایلم همسرم رو ببینم.
‫-اکیداً توصیه دارم این‌کار رو نکنید ‫-میخوام ببینمش.
‫-شما... ‫-کم حرف بزن، میخوام همسرم رو ببینم.
‫من 26 ساله که با احتمالات و ‫اطلاعات آماری سر و کار دارم...
‫و نشانه‌های بسیاری مبنی بر اینکه ‫این حادثه اتفاقی نبوده وجود داره.
‫مثلا؟
‫احتمال مرگ شاهد کلیدیِ ‫پروندۀ قتل یک گروه خلاف‌کار
‫به‌همراه وکیلش توی یک تصادف ‫اونم 13 روز قبل از شهادت در دادگاه...
‫طبق محاسبات من...بذارید ببینم.
‫یک در 234میلیون و 287هزار و 121 هستش.
‫عدد بسیار بزرگی واسه ‫نادیده گرفتنش هست.
‫خیلی ناخوشاینده ولی ‫هیچ چیزی مبنی بر اینکه
‫این حادثه چیزی جز یک اتفاق نبوده ‫وجود نداره.
‫اعداد و ارقام اینو میگن. ‫اعداد هیچ وقت دروغ نمیگن.
‫ولی این موضوع نیازمند اینه که ‫یکی از اعضای «راکبان عدالت» بدونه
‫دقیقا «عقاب» در ‫کدوم واگن و کدوم کابین نشسته.
‫- با عقل جور در نمیاد. ‫- مگه کار شما این نیست که جورش کنید؟
‫من فقط میگم که ‫این عدد قابل توجهی هستش.
‫و بابتش بسیار ممنونیم. ‫بررسیش میکنیم.
‫ممنون که تشریف آوردید.
‫مشکلی که هست اینه که ‫متوجه مردی با ظاهر مشکوک هم شدم
‫که دقیقاً قبل از «تصادف» پیاده شد.
‫خب؟ ‫چه مورد مشکوکی درِش مشاهده کردید؟
‫با یه ساندویچ و یه نوشیدنی بزرگ وارد قطار شد
‫ولی نه یه لقمه از ساندویچش رو خورد، ‫نه یه قطره از نوشیدنیش.
‫و یهویی بلند شد...
‫و کل ساندویچ و نوشیدنیش رو ‫انداخت داخل سطل آشغال...
‫و از قطار پیاده شد.
‫صحیح...
‫و اون نوع ساندویچ ‫قیمتش 7 یورو و 37 سنت هستش.
‫تازه اگه ساندویچ مخصوص ‫باشه 8 یورو و 10 سنت
‫و یه نوشیدنی بزرگ ‫هم که میشه 7 یورو.
‫هیچ‌کس یه ساندویچ 14 دلاری ‫و یه نوشیدنی رو همینجوری پرت نمیکنه.
‫- بررسی میکنیم. ‫- بابت کمکتون ممنون آقای هافمن.
‫ماشین خراب میشه.
‫ بابا زنگ میزنه، ‫مسیر طولانی رو میریم
‫به فکرتم.
‫خیلی خوبی.
‫- یکم دیگه میام داخل. ‫- میخوام دیگه برم مدرسه.
‫بهتره نری. ‫اگه میخوای داخل بمون، میریم یکم میدوویم.
‫میخوام برم مدرسه.
‫دیگه نمیدوی؟
‫- نه. ‫- آخرین باری که دویدی کی بود؟
‫یادم نمیاد.
‫پس اونطور که قرارمون بود ‫هفته‌ای سه بار رو نمیدوی.
‫- ماتلیدا، به‌خاطر خودت میگم... ‫- خیلی عوضی هستی.
‫ماتلیدا.
‫خب چرا نمیای برسونمت؟
‫تصادف نبود.
‫یه ترور بود، ‫ولی نمی‌تونم اثباتش کنم.
‫ولی اگه بتونی سرورهای Fitness world رو هک کنی ‫ممکنه کمک کنه.
‫منظورت از Fitness world همون ‫باشگاه‌های زنجیره‌ایه؟
‫- نه پس ساختمون‌سازی رو میگم لنارت. ‫- باهام خوب رفتار کن و گرنه کمک نمیکنم.
‫ببخشید، ولی میتونی این‌کارو کنی؟
‫دیگه مثل آب خوردنه، هر کسی میتونه.
‫بارها سرورهاشون رو هک کردم.
‫چندین بار سرورهاشون رو هک کردی؟
‫- که واسه امنتالر دورۀ رایگان پیلاتیس بگیرم. ‫- مگه امنتالر پیلاتیس کار میکنه؟
‫خدایا! تو که هیچی از تیمت نمیدونی.
‫امنتالر سه ساله که از درد کمر می‌ناله!
‫چی میخوای توی سرورهاشون پیدا کنی؟
‫عقاب رو.
‫«عقاب» هر روز ورزش میکرده، ‫پس یعنی اصولی انجامش میداده
‫اگه بتونیم ثابت کنیم که هر روز ‫از یه تردمیل استفاده میکرده...
‫پس دلایل کافی واسه باور اینکه ‫توی قطار هم روی صندلی مشخصی می‌نشسته هست
‫و بعد میتونیم بفهمیم کدوم صندلی بوده.
‫-باشه. ‫-مرسی لنارت.
‫به‌هرحال باید کارت کراس‌فیتم رو تمدید کنم.
‫وقتی معجزات اتفاق می‌افتند، ‫اغلب بهشون برچسب الهی بودن میزنیم.
‫هرچند، وقتی صاعقه میزنه، ‫وقتی یک تراژدی اتفاق می‌افته
‫نمیدونیم باید منشأ رو از کجا بدونیم
‫به همین علت ازشون ‫به عنوان «اتفاق و حادثه» یاد می‌کنیم.
‫چرا که چگونه خدایی چنین مهربان ‫میتونه در همچین تراژدی ظالمانه‌ای دخیل باشه...
‫تراژدی‌ای که مادر و همسری عزیز، ‫«اِما» رو از شما گرفته؟
‫ولی اگر همه چیز اتفاقیه، ‫طبیعی‌ترین واکنش این نخواهد بود که
‫هیچی اهمیت نداره؟
‫پس مقصود این همه اندوه،
‫خشم و ترس ‫و تنهاییِ ما چیه؟
‫- چی‌شده عزیزم؟ ‫- نمی‌تونم بخوابم.
‫سعی کن چشمات رو ببندی ‫و از 500 تا صفر بشماری.
‫- به نظرت چرا مامان مرد؟ ‫- فکر کردن راجع‌بهش هیچ فایده‌ای نداره.
‫-واقعا فکر میکنی اتفاقی بوده؟ ‫- آره، بیا ببرمت تو اتاقت.
‫- ولی اگه اتفاق نبوده باشه چی؟ ‫- به چه علت دیگه‌ای ممکنه بوده باشه؟
‫نمیدونم.
‫- خدا؟ ‫- بس کن.
‫حرفای کشیش رو فراموش کن. ‫خودش نصف مضخرفاتِ خودش رو نمیفهمید.
‫سعی کن چشات رو ببندی و بخوابی عزیزم.
‫پدربزرگ خدا رو باور داشت.
‫آره، ولی خیلی باهوش نبود.
‫ولی وقتی که بچه‌بودی مگه اعتقاد نداشتی؟
‫خب یه زمانی به بابانوئل هم باور داشتم. ‫ولی وقتی بزرگ میشی...
‫باید بتونی واقعیت و تخیل رو ‫از هم تشخیص بدی.
‫کشیش مطمئن بود که خدا ‫علتِ مرگ مامان بوده.
‫- فقط ما متوجهش نیستیم. ‫- لعنتی، حواست هست چی میگی؟
‫مثل دیوونه‌ها حرف میزنی.
‫ببخشید
‫فقط دلم خیلی براش تنگ شده.
‫و فکر اینکه الان تنهاست... ‫آتیش به جونم میکشه.
‫متوجهم.
‫ولی تنها نیست.
‫الان هیچی نیست. ‫دیگه رفته.
‫- خیلی نامردیه. ‫- آره.
‫وقتی آدما می‌میرن. ‫واسه همیشه میرن عزیزکم.
‫و شاید الان دیگه بفهمی که ‫مگر اینکه جوون‌مرگ بشی
‫و گرنه مجبوری کسایی که ‫دوسشون داری رو به خاک بسپاری.
‫و اگه هر بار با این امید واهی ‫خودت رو شکنجه بدی
‫که چیزایی مثل روح و فرشته‌های تو آسمان وجود دارن... ‫دیوونه میشی.
‫خب؟
‫حالا...
‫چشمات رو ببند و بخواب.
‫از 500 تا صفر بشمار، ‫کمک میکنه.
‫-بله؟ ‫-مارکوس هنسن؟
‫شب بخیر، اسم من اُتو هافمن‌ـه ‫و ایشون لنارت هستن.
‫من توی همون قطاری بودم ‫که همسر و دخترتون بودن.
‫حال دخترتون خوبه؟
‫-آدرس من رو از کجا پیدا کردی؟ ‫-راحت بود.
‫به اُتو گفتم اول تماس بگیره ‫ولی اصرار داشت که ...
‫من دقیقا کنار همسر و دخترتون ایستاده بودم.
‫چی میخوای؟
‫فکر میکنم حق این رو دارید ‫که بدونید این صانحه اتفاقی نبوده.
‫میدونیدخلافکاری به اسم جان اولریشسن، ‫ملقب به عقاب کی هستش؟
‫-میشه...؟ ‫-حتما.
‫-من اینا رو بردارم... ‫-عجب انباری
‫به طرز نامتنسابی بزرگتر از ‫ساختمون اصلیه.
‫میدونید چه سالی ساخته شده؟
‫نه، اینا واسه چیه؟
‫اینا گواهی‌های وضعیت دکترِ «عقاب» هستش
‫اینا تاریخچه درمانی، جنایی، ‫اطلاعات حساب بانکی.
‫تاریخچۀ تماس و پیام‌هاش هستن.
‫اینا رو از کجا گیر آوردی؟
‫-لنارت اینا رو گیر آورده. ‫-قانونی نیستن.
‫یا..خب... قانونیه ‫ولی نه خیلی.
‫جریمه‌ش برابر با ساخت انبار چوبی ‫بدون مجوز هستش.
‫چرا صرفا یه اتفاق نبوده؟
‫چون تصاویر دوربین مداربستۀ باشگاه ‫نشون میده که
‫نه تنها اون خیلی به عاداتش مقید بوده ‫بلکه دچار وسواس فکری هم بوده
‫که داروهایی مصرفیش هم اینو تایید میکنن.
‫اون داشته سیتالوپرام و دیازپام مصرف میکردم ‫که برای افراد دارای وسواس فکری تجویز میشن.
‫و سوابق جناییش حاکی از ‫شش حملۀ مخلتف توی قطار رو میده
‫آخرین مورد هم ماه نوامبر امسال بوده
‫که به صورت یه باغبان بازنشته ضربه زده بود.
‫چون صندلیش رو بهش نداده بود.
‫خب ما کلی اطلاعات غیرعادی داریم،
‫میدونیم که «راکبان عدالت» میدونسته ‫که «عقاب» به‌خاطر وسواسی که داشته
‫همیشه توی واگن دوم، ردیف دو میشینه.
‫و همین‌طور این شخص رو داریم.
‫-کیه؟ ‫- هنوز نمیدونیم.
‫ولی اون فوراً بعد از اینکه ‫دختر و همسرت سوار شدن پیاده شد
‫اونم درست چند لحظه قبل از برخورد.
‫- ولی مسلماً خیلیای دیگه پیاده شدن. ‫- درسته.
‫ولی این یارو یه ساندویچ کامل ‫و نوشیدنی دست‌نخورده‌ش رو دور انداخت.
‫شب قبلش، همین مرد توی ایستگاه اُسترپورت ‫ساعت 10:14 شب
‫جایی که دسترسی کامل ‫به ریلِ قطار باربری داشته،
‫که بعدا به قطار مسافربری برخورد میکنه.
‫-این چیزا رو به پلیس گفتی؟ ‫- نمیتونیم این اطلاعات رو بهشون نشون بدیم.
‫ولی سه بار با پلیس صحبت کردیم، ‫اصلا واسشون مهم نبود.
‫اونا فکر میکنن ما صرفاً ‫دوتا شارلاتانِ باهوش هستیم.
‫این یارو کلید ماجراست. ‫فقط باید بفهمیم کیه.
‫داریم بررسی میکنیم، ‫ولی خیلی راحت نیست.
‫یه‌سری اختلافات قابل‌توجه ‫نسبت به سیستم تشخیص‌چهره‌مون داریم.
‫می‌تونید اون اختلافات رو برطرف کنید ‫و بفهمید این مرد کیه؟
‫باید امنتالر رو بیاریم روی کار.
‫- بهش نیاز داریم ‫- حرفشم نزن.
‫اصطبل خفنی بود ها؟
‫درست مثل همون که خودمون توی هورسنز داشتیم.
‫- مطمئنی میخوای اینجا دنده عقب بری؟ ‫- آره بابا کلی جا هست.
‫سنگ رو بپا.
‫مرحلۀ شوک در هر فرد متفاوته، ‫بعضی‌ها نیاز به درمان، ارتباط و صحبت دارن.
‫یه سریا هم فقط دوست دارن تنها باشن، ‫و هر دو مورد کاملا بدون مشکل هستش.
‫ولی پیشنهاد ما به هردوی شما ‫درمانِ شناختی هستش، به صورت فردی یا با هم.
‫ممنونم، اگر لازم شد بهتون میگم.
‫میتونیم جلسات درمانی کودک و بزرگ‌سال رو ‫در منزلتون هم انجام بدیم.
‫- به نظرم فکر خوبی باشه. ‫- نمیخوام.
‫- چرا؟ ‫- اغلب خودتون متوجه آسیب‌های...
‫سعی داریم زندگی‌مون به حالت عادی برگرده، ‫واسه همین نمیخوایم دورمون شلوغ باشه.
‫بیا بریم.
‫بازم منم بابا. ماتیلدا، الان یه ربع ‫از وقتی که باید خونه باشی گذشته.
‫پنج دقیقۀ دیگه بهم زنگ بزن ‫وگرنه میام دنبالت.
‫- باستر و گوستاوو رو مخ بودن ‫- اونا قبلا هم باهام حرف نمیزدن...
‫ماتیلدا! ساعت 10ونیمه ‫چرا گوشیت رو جواب نمیدی؟
‫- ببخشید، رفتیم سینما... ‫- باید بهم میگفتی!
‫- و نباید ساعت 10ونیم بیرون باشی ‫- میتونم، مامان گفت ساعت 11.
‫- برو خونه، برو داخل. ‫- باشه ولی لازم نیست داد بزنی.
‫- نشنیدم، چی گفتی؟ ‫- من میرم.
‫ولی ماتیلدا الان به همچین برخوردی ‫نیاز نداره.
‫چه گُهی داری میخوری؟ ‫دیوونه‌ای!
‫-عزیزم، درو باز کن ‫-نه
‫باز کن دیگه.
‫چرا نمیزنی بشکنیش خب؟ ‫مرتیکه روانی!
‫ماتیلدا، نمیخواستم انقدر محکم بزنمش.
‫نباید میزدمش.
‫کیه؟
‫- دوس‌پسرته؟ ‫- الان که زدیش نمیدونم!
‫آره یکم... ‫نمیدونستم دوست‌پسرته.
‫نه، چون هیچ وقت پیشم نبودی. ‫هیچی از من نمیدونی.
‫اصلا منو نمیشناسی.
‫درو باز کن لطفا.
‫دیگه رفتم بخوابم.
‫باشه...
‫خوب بخوابی پس.
‫فردا میبینمت، باشه؟
‫[ از قطار اول جا موندیم. ‫یه آقایی جاش رو به مامان داد ]
‫[ ماشین خراب شد.]
‫[ دوچرخه‌ رو دزدیدن.]
‫-چی میخوای؟ ‫- اُتو و لنارت هستیم.
‫دارم میبینم، برو پی کارت.
‫بیخیال امنتالر. بهت نیاز داریم. ‫داریم از یه پروندۀ قتل پرده‌برداری میکنیم.
‫واست پیتزا آوردیم.
‫پیداش کردم. ‫آهارون نهاس شدید،38 ساله.
‫ دستیار دندان پزشکه.
‫نزلت ال‌سمان الکبلی 21
‫نزلت ال‌سمان الحرام ‫قاهره، مصر.
‫-پس اون نیست. ‫- چرا همونه.
‫اون تنها کسی که تو محدودۀ بالای 99.12 درصد ‫با داده‌های بیومتریکش مطابقت داره.
‫لطفا مطابقت‌هات رو محدود به ‫آدرس دانمارکی کن.
‫دارم بهت میگم هیچ خر دیگه‌ای ‫توی دانمارک خراب‌شده باهاش مطابقت نداره.
‫بیشترین درصد تطابقی که با ‫یه فرد توی دانمارک گرفتی چند بوده؟
‫اصلا بررسی نکردم، هیچ کسی ‫توی محدودۀ بالاتر از 99.12 درصد نیست.
‫ولی اگه فرضا
‫محدوده رو به 95 درصد تطابق پایین بیاریم چی؟
‫حتما، ولی منطقی نیست.
‫برای قبولی مرحلۀ انتخابی پرش با نیزۀ المپیک ‫یک‌سری حداقل‌ها رو باید کسب کنی...
‫نمیخوام واسه سومین بار به ‫داستان تخمی المپیکت گوش بدم.
‫منظورت رو میفهمیم، ‫ولی ازت میخوایم که تغییرش بدی
‫که دیگه کسی توی آمریکای جنوبی و ‫آفریقای وامونده پیدا نشه.
‫اصلا دیگه بسه همینجا تمومش میکنیم.
‫من تحمل این مرتیکه تخمی رو ندارم. ‫پیتزات رو ور دار و گم شو بیرون!
‫خوردیش که گامبو.
‫آروم بگیرید...با جفتتونم.
‫امنتالر، گوش کن.
‫هر دو عکسی که ازش گرفته شده ‫از زاویۀ بالا بوده
‫پس خیلی از نمونه‌هایی که پیدا میکنه ‫قابل اطمینان نیست به هر حال، درسته؟
‫باشه، به هر حال واسه مطابقت ‫صد درصدی اطلاعات کافی نداریم.
‫دقیقا.پس میخوایم چیزی رو ‫که توی دانمارک پیدا کردی رو بهمون نشون بدی.
‫باشه، ولی آخه با عقل جور در نمیاد.
‫یکی با درصد تشابه 95.84 پیداشد، ‫میشه ببینیم؟ لطفا؟
‫خودشه. ‫خود ناکسشه.
‫همون بود توی قطار.
‫پله اولسن.
‫اینجا رو ببین.
‫پشمام.
‫صبح بخیر عزیزم. ‫گرسنته؟
‫- تخم‌مرغ و نون چاودار خریدم. ‫- تخم مرغ نمیخورم.
‫نمیشه به جای مخفی کردن ‫قوطی‌های خالیت
‫جاسیگاریت رو خالی کنی؟ ‫حال آدمو به هم میزنه.
‫چکار میتونم بکنم ‫که اوضاع دوباره درست بشه؟
‫بهش زنگ بزنم؟ ‫با والدینش صحبت کنم وعذرخواهی کنم؟
‫به مامانش گفته که افتاده، ‫چون به انتقام اعتقادی نداره.
‫متاسفم.
‫میتونست ازت شکایت کنه. ‫زیرچشمش رو کبود کردی.
‫اگه اسپاگتی بلونز درست کنم چی؟
‫میتونیم همه اینجا غدا بخوریم. ‫منم باهاش آشنا میشم و درست‌حسابی عذرخواهی میکنم.
‫اسپاگتی بلونز؟ ‫فکر کردی سه سالمونه؟
‫خب از بیرون سفارش میدیم، ‫فقط بگو چی میخوای.
‫دست ور دار ماتیلدا، ‫دارم نهایت سعیم رو میکنم.
‫بهش میگم.
‫انباری که میگفتم امنتالر.
‫این امنتالر هستش.
‫فهمیدید کی هستش؟
‫همه مشتاق دیدن انبار هستن ‫چرا نریم اونجا و صحبت کنیم؟
‫اسمش پله اولسن‌ـه، ‫و اینجاست که قضیه جالب میشه.
‫اون یه مهندس آموزش‌دیده ‫و متخصص قطعات قطاره.
‫قبل از صانحه پیاده شده ‫و شب قبلش هم نزدیک ریل قطار بوده؟
‫بهترم میشه، ‫اون برادرِ
‫کورت تاندم اولسن ‫رهبرِ گروه راکبان عدالته.
‫-عقاب میخواست علیه اون شهادت بده. ‫-خفه‌شو، میدونه خودش.
‫هنوز داره هضمش میکنه...
‫پس برادر هستن.
‫همه‌مون متوجهیم که داریم میریم ‫یه خلافکار روانی رو ببینیم دیگه؟
‫برادرش عضو گروه خلاف‌کاراست.
‫خودش مهندس برق و متخصص ‫قطعات قطاره.
‫مواد مخدر، حمله، ‫حمله مسلحانه...
‫دزدی، همدستی در قتل،
‫دزدیِ اسب، مصرف مواد مخدر، ‫استفاده غیرقانونی اسلحه...
‫باشه خب یه مهندس برق متخصص قطار ‫که راه کج رفته.
‫و یه اسب دزدیده.
‫و یه موقعی هم اسب دزدیده، ‫ولی به این معنی نیست که خلاف‌کار باشه.
‫ببینیم وقتی به صانحه اشاره میکنیم ‫واکنشش چیه، بعد میریم پیش پلیس.
‫- برو یه دور بزن، هنوز آماده نیست. ‫- سلام، اسم من مارکوس‌ـه.
‫خب که چی؟ آماده نیست ‫یه چرخ بزن بعد بیا.
‫متوجه نیستی. ‫همسر من توی قطاری بود که تصادف کرد.
‫-همینطور اون ‫- من زنده موندم.
‫- میخوایم بدونیم که آیا توام اونجا بودی... ‫- این دیگه چه مسخره‌بازی‌ایه؟
‫- میخوایم ازت بپرسیم که... ‫- به نظرم باید گورت رو گم کنی از اینجا.
‫- ببین... ‫- ببند بابا!
‫میخوای یه گلوله خالی کنم بین چشات؟ ‫گم شو.
‫و این سه دلقک هم با خودت ببر. ‫گفتم گم شو
‫خب دیگه الان مشخص شد.
‫مارکوس، نه، نه.
‫مرتیکه...
‫مُرده؟
‫آره.
‫- باید به پلیس زنگ بزنیم؟ ‫- نه، این‌کار رو نمی‌کنیم.
‫- از خودش دفاع کرد. ‫- پلیس بی‌پلیس، بیاید بریم.
‫اگه گزارشش نمیدیم، ‫حداقل باید از شر جسد خلاص شیم.
‫شواهد پزشکی قانونی باعث دستگیری ‫87.4درصد مرتکبین قتل میشه.
‫DNA مارکوس همه‌جاش هست، ‫امنتالر بیا و کمک کن.
‫-یالا، قبل اینکه کسی تو رو ببینه ‫-نمیتونیم با خودمون بیاریمش.
‫این کار به شدت غیرقانونیه ‫نمیخوام جزوش باشم.
‫اشتباه بود
‫نباید اینکارو میکردم.
‫اشتباه کردم.
‫بریم.
‫حقش بود، حقش بود.
‫اگه می‌دونستی آشغالایی مثل این ‫چقدر منو اذیت می‌کردن.
‫دیدی اونقدرا هم جون‌سخت نیستی؟
‫الان سعی کن بهمون زور بگی. ‫آشغال عوضی.
‫الان مثل سگ افتادی مُردی. ‫عوضی از خودراضی.
‫امنتالر، آروم باش.
‫-کسکش. ‫-آروم باش.
‫باشه؟ خوبه.
‫- بریم دیگه. ‫-اون چی میشه؟
‫قرار نیست یه جنازه رو با خودمون ببریم.
‫بذار حداقل یه شوینده با قابلیت ‫ازبین بردن DNA پیدا کنم.
‫فکر خوبیه، یه چیزی که سدیم هیدرکساید ‫یا نیتروژن نیترات داشته باشه.
‫- بنزیل سولفونالید از همه بهتره. ‫- الان نمیخواد شیمی درس بدی.
‫برید توی ماشین منتظر بمونید. ‫خودم یه کاریش میکنم.
‫قبلا آدم کشتی؟
‫این یکی که قطعا شبیه بار اولت نبود.
‫مطمئنم همیشه وقتی ‫آدم کشتی لباس فرم تنت بوده.
‫بیا ساکت باشیم، امنتالر.
‫میدونم چه احساسی داری، مارکوس.
‫ممکنه ربطی نداشته باشه، ولی بچه که بودم، ‫عاشق نواختن شیپور فرانسوی بودم.
‫- چطور اون موضوع رو ربط میدی به... ‫- بذار حرفم تموم بشه!
‫همیشه میپری وسط حرفم! ‫چیزی که میخوام بگم اینه که:
‫با لباس فرم قرمز و کلاه پوست خرس ‫مشکیم تو ارکستر تیوولی شیپور زدم
‫ولی وقتی 17 ساله شدم، ‫دیگه اجازه نداشتی عضو ارکستر باشی.
‫دیگه خودت بودی و خودت.
‫چند بار سعی کردم بزنم، ولی...
‫جوری بود که انگار ‫من و لباس فرم باهمدیگه نواخته بودیم
‫و نمی‌تونستم تنهایی انجامش بدم.
‫شاید بهتر باشه یه‌کم موسیقی گوش کنیم؟
‫همینه.
‫- من تا بالا نمیرم. ‫- اون تاکسی میگیره؟
‫دیگه دنده عقب نمیرم. ‫آخرین بار نزدیک بود به حصار بزنم.
‫برسونش خونه، بچه سوسول.
‫اگه به چیزی بزنم ‫تو هزینه بدنه رو میدی؟
‫- سلام سیریوس اومده. ‫- باشه.
‫سلام، سیریوس. ببخشید.
‫نیازی به عذرخواهی نیست. ‫برای هر دوتون دوران سختیه.
‫آره. خیلی‌خب، خوبه.
‫ارتباط واضحی بین شغلت و اینکه چطور ‫بحران‌های زندگی رو مدیریت میکنی هست.
‫یه مربی یوگا به راه ‫عبور از مشکلاتش با آرامش فکر میکنه.
‫یه ورزشکار یه عامل رقابتی رو ‫در الگوی حل مشکلات به کار میگیره و غیره.
‫و خشونت بخشی از کار ‫و زندگی روزمره‌ی توئه، به هر حال.
‫این بخشی از وجودته، پدر، ‫و احتمالا مدت زیادیه که اینطوریه
‫تبدیل به تنها استراتژی ‫حل مشکلی که بلدی شده.
‫میدونی که سعی داریم چی بگیم؟
‫آره فکر کنم.
‫اگه یه نانوا باشی چی؟
‫یه نانوا مشکلات رو چطور حل میکنه؟
‫معمولا، الگو برای تموم ‫مشاغل به کار گرفته نمیشه.
‫آها، پس از اون الگوهاست.
‫- امروز دیگه چیکار کردین؟ ‫- تو باید کمک بگیری، پدر.
‫با کسی حرف زدی؟
‫- حتما. ‫- کی؟
‫تو. حرف میزنیم.
‫منظور سیریوس یه متخصص بود. ‫و اینکه، نه، ما حرف نمیزنیم.
‫خب، فکر کنم حرف میزنیم.
‫مامان من روان‌شناسه و اگه بخوای...
‫تمومش کن، ماتیلدا.
‫- ازم میخوای چیکار کنم؟ ‫- تو به کمک احتیاج داری، پدر.
‫لطفا بذار اون روان‌شناسا بیان. ‫برای هر دومون خوبه.
‫نمیتونم این کار رو بکنم، عزیزم. ‫الان نه. نمیتونم درگیرش بشم.
‫امروز، حکم پرونده قتل‌های ‫خیابان کالوند صادر شد.
‫دو نفر از اعضای «راکبان عدالت» ‫به 16 سال زندان محکوم شدن
‫در حالی که رئیسشون، ‫کورت «تاندم» اولسن
‫اینجا به همراه دست راستش، کنت ‫«توربوت» ینسن که از تمام اتهامات تبرئه شد
‫در حال خروج از دادگاه دیده شد.
‫طبیعتاً، ما ناامید هستیم، ‫اما بدون شهادت «عقاب»
‫عملا هیچی نداشتیم. ‫نمی‌تونست بیش از این مایه تاسف باشه.
‫کورت، یه نظر کوچیک میدین؟
‫امروز برای من و برادرانم ‫و در مجموع برای عدالت روز خیلی خوبیه.
‫ولی با توجه به مرگ برادرتون، ‫دلیل خوبی برای جشن گرفتن وجود داره؟
‫اگه برادرم زنده بود ازمون می‌خواست ‫اینکه عدالت برقرار شده رو جشن بگیریم.
‫پس همین کار رو میکنیم.
‫- از همه‌تون ممنونم که اومدین. ‫- چرا اینجاییم؟
‫ازتون میخوام هر چیزی ‫که میتونین راجع‌به «راکبان عدالت» پیدا کنین.
‫چند عضو دارن، چه جرائمی ‫مرتکب شدن یا بهش مظنون هستن
‫اسامی، آدرس‌ها، ارتباطات ‫خانوادگی، کجا وقت میگذرونن و غیره.
‫بدون اینکه کسی بتونه ‫ردش رو بزنه قابل انجام هست؟
‫- میدونیم برای تو خیلی راحته. ‫- برام خیلی راحته.
‫- این اطلاعات رو واسه چی میخوای؟ ‫- میخوام انتقام همسرم رو بگیرم.
‫میخوای اونا رو بکشی؟
‫- من پایه‌م! ‫- نه.
‫فقط من رو بهشون ‫نزدیک کنین. بقیه‌ش با خودم.
‫- میخوایم کل کار رو انجام بدیم. ‫- در مورد یه چیز مشابه بحث کردیم.
‫- فکر خیلی خوبیه. میخوام کمک کنم. ‫- منم همین‌طور!
‫راجع‌به قتل حرف نزدیم.
‫نه، ولی تو می‌خواستی حسابشون رو ‫و باهاش کلی عضویت بگیری.
‫بین اون کار و قتل تفاوت زیادی هست.
‫حرف من اینه که ما از انتقام حرف زدیم. ‫اگه کاری که داریم واردش میشیم رو درنظر بگیری
‫مارکوس بیشتر کارهای ‫غیرقانونیش رو انجام میده.
‫اُتو، داریم از یه عده خلافکار حرف میزنیم. ‫مهد کودک که بمب‌گذاری نمیکنیم. ما هستیم.
‫ببین، اطلاعات رو جمع‌آوری میکنیم، ‫ولی کسی رو نمیکشیم.
‫- می‌دونستم! ‫- تو چه رهبر ضعیفی هستی.
‫پس، همین کار رو میکنیم. ‫شما اطلاعات رو بگیرین، بقیه‌ش با من.
‫- اگه لازم بود بهم زنگ بزن، باشه؟ ‫- باشه.
‫می‌بینمت.
‫- سلام. ‫- سلام، عزیزم. زود اومدی خونه؟
‫چهارشنبه‌ست، مدرسه ساعت ‫دو تموم میشه. چه خبر شده؟
‫این مرد تو قطار بود. ‫اون و مامان حرف زدن.
‫درسته، اون اُتو هستش. ‫آره، تو قطار بود.
‫- جریان چیه، بابا؟ ‫- خب، اون...
‫من بهت میگم.
‫یه رویارویی بین پدرت ‫و اُتو برنامه‌ریزی کردیم.
‫اُتو به خاطر دادن صندلیش ‫به مادرت تو قطار عذاب وجدان داره.
‫- ثابت شده که کار مفیدیه. ‫- خیلی، خیلی مفید.
‫آره، داریم این کار رو میکنیم، ماتیلدا.
‫وای بابا، ممنون.
‫خیلی دلم می‌خواست بذاری بیان. ‫منم میخوام باهاشون حرف بزنم.
‫صحیح... با کی؟
‫با روان‌شناسا دیگه.
‫شما روان‌شناس هستین، درسته؟ ‫- قطعا. دقیقا درسته.
‫- روان‌شناس کودک هستین یا بزرگسال؟ ‫- بزرگسال.
‫دکتر پروفسور لنارت هورسنز... ‫هورسنزتاون‌فارم.
‫سلام. و همکارم، ‫روان‌شناس کودک اولف امنتالر.
‫اولف اولف امنتالر. ‫روان‌شناس بحران کودک.
‫سلام. من چیزی بین این دو هستم. ‫پیشنهاد میدین چیکار کنم؟
‫از دیدگاه درمان‌شناسی، ‫تو بزرگسال هستی. باید با من حرف بزنی.
‫- شاید بهتر باشه صبر کنی. ‫- نه، ما به همین علت اینجاییم.
‫خوبه که مشکلات اولیه رو ‫فورا برطرف کنی.
‫با من بیا، ماتیلدا.
‫لنارت فوق‌العاده‌ست.
‫اون تو 40 سال تحت درمان بیش‌از ‫25 روان‌شناس مختلف بوده.
‫تقریبا با هر مشکلی آشنایی داره.
‫چند روز پیش، من و سیریوس سگی رو دیدیم ‫که ماشین زیرش کرد. خونریزی و آه و ناله کرد.
‫- حالا تو میترسی که ماشین زیرت بگیره. ‫- نه.
‫موضوع اینه که برای اون سگ ‫ناراحت نشدم. هیچ حسی نداشتم.
‫شاید چون به تازگی مادرت رو از دست دادی.
‫قانع نمیشم که چون مادرم ‫فوت کرده و من عزادارم
‫ظرفیت احساسی ناراحت شدن ‫برای دیگران رو ندارم.
‫من نمی‌خواستم این رو بگم.
‫می‌خواستم چیز کاملا متفاوتی بگم، ‫ولی دیگه مهم نیست.
‫میترسم شبیه بابام باشم.
‫هر روز صبح ناراحتم، به هیچی ‫اهمیت نمیدم. نمیخوام هیچ کاری بکنم.
‫خب، معلومه که شبیه پدرت هستی. ‫تو ژن‌های اون رو داری.
‫و اگه بچه‌دار بشم، ‫اونا هم اون ژن‌ها رو دارن
‫و به هیچ چیز دیگه‌ای اهمیت نمیدن ‫و سرد و خشن میشن.
‫- بااطمینان نمیتونی این رو بگی. ‫- از نظر آماری، اینجور میشن.
‫از نظر آماری، ممکنه تو یه چاه غرق بشی.
‫ولی از اون اتفاق نمیترسی.
‫تنها نکته خوب بعد این همه اتفاق ‫اینه که بعید میدونم بدتر از این رخ بده.
‫آمار اینجوری عمل نمیکنه.
‫اتفاقات وحشتناک زیادی ‫ممکنه تو زندگیت بیفتن.
‫احتمالا هم میفتن.
‫ولی اتفاقات خوبی هم هست. ‫الان باید روی این تمرکز کنیم.
‫اولین باری که یه چیز واقعا ‫وحشتناک دیدی رو یادته؟ مثل تو تلویزیون؟
‫آره. یه بار یه فیلم از آشویتز ‫تو مدرسه دیدم.
‫- تعداد زیادی جسد بودن. ‫- وای، آره.
‫- ناراحتت کرد؟ ‫- آره.
‫یا حداقل بیشتر من رو ترسوند. ‫ولی اون موقع اینقدر بزرگ نبودم.
‫یا شاید، میدونی، بزرگ بودم
‫ولی سنم زیاد نبود، منظورم اینه.
‫«مشابهت با پدر ‫ترس از چاق بودن»
‫من بودم زیاد نگران نمیشدم. ‫اگه یه چیز باشه که از هورسنز یاد گرفتم
‫اینه که مردم وقتی با تکرار مواجه میشن ‫تمایل دارن واکنش احساسی نشون ندن.
‫ما برای سومین بار ‫به یه لطیفه تکراری نمی‌خندیم.
‫مثلا، از یه جایی به بعد، دیگه وقتی بارها ‫و بارها و بارها توسط پدر و عموهات
‫بیرون تو یه انبار،
‫بهت تجاوز میشه گریه نمیکنی.
‫منظورم اینه احساسات وقتی که ما ‫تحریک یا غافل‌گیر میشیم برانگیخته میشه.
‫هر روز هم مرگ و قطع عضو ‫تو یوتیوب و تلویزیون هست
‫که علت اینه که تو چیزی احساس نمیکنی.
‫- واقعا فکر میکنی علتش اینه؟ ‫- قطعا. تو از درون نمردی.
‫ولی چاق هستی.
‫- چی؟ ‫- یه کالباس چاق کوچولو هستی.
‫اون دانمارکی بلده؟
‫دانمارکی بلدی؟
‫- چی به پلیس گفتی؟ ‫- هیچی، من چیزی نمی‌بینم، چیزی نمیشنوم.
‫- مثل یه سیب‌زمینی کوچولو هستم. ‫- این رو می‌بینی؟
‫شاید این حافظه‌ت رو سرجاش بیاره. ‫اسمت رو یادت میاد؟
‫باداشکا لیتویننکو.
‫آره، اینجوری فایده نداره.
‫تو ینس-اُل هستی. ‫راحت‌تر یادمون میمونه.
‫واسه همه راحت‌تره. ممنون. ‫بابت اسم جدید ممونم.
‫خواهش میکنم.
‫اگه یادت نیاد، انگشت‌های ‫تخمیت رو میشکنم.
‫آخرین چیزی که میشنوی ‫اینه که این میگه بنگ!
‫من فقط یه مرد دیدم.
‫لباسای خوبی پوشیده بود، ‫مرد خوشتیپی بود.
‫شبیه اون گیتاریست ‫گروه موسیقی راک کویین بود.
‫ولی بعدش شنیدم ‫که یه اسم رو با صدای بلند میگن.
‫یه اسم. انال-تالر.
‫- انال-تالر؟ ‫- نه، نه.
‫انه-تالر. مثل ساندویچ پنیری.
‫چندبار گفتنش.
‫المتانر؟
‫یا... امنتالر.
‫امنتالر.
‫تمومه.
‫- برای سیم‌ها کمک میخوای؟ ‫- نه، خودم وصلشون میکنم.
‫از سیم‌ها دور شو! برو عقب!
‫برو کنار.
‫ببخشید.
‫ولی اگه یه چیز بتونه خون من رو ‫به جوش بیاره، نمایشگر بی‌کیفیته.
‫دقت تصویر مضخرف مانیتور لنارت رو ببین. ‫اینجوری چشمام آسیب می‌بینه.
‫هنوزم به سیم‌ها نزدیک هستی، ‫لطفا برو عقب.
‫از سیم‌ها دور شو!
‫خیلی‌خب، یکی دیگه. ‫یه جرعه بزرگ. یکی دیگه.
‫بیشتر هم میتونی.
‫- چیکار داری میکنی؟ ‫- سر و ته نوشابه خوردن غیرممکنه!
‫- لنارت، اُتو، با من بیاین. ‫- حین جلسه نه.
‫و حالا بستنی. راحت باش. ‫یه عالمه بستنی بخور.
‫- ماتیلدا، اون آشغال رو نخور. ‫- به حرفش گوش نده. بخور. بخور!
‫- برو بیرون، همین الان. ‫- سر کار که نیستی. دستور نده.
‫- لنارت میدونه داره چیکار میکنه. ‫- اون آشغال رو تف کن بیرون.
‫حالا وقتشه که از خودت دفاع کنی. یالا!
‫بابا... ‫من از چاق بودن نمیترسم.
‫و دیگه نمیخوام سعی کنم مثل یه... ‫سگ سورتمه گرسنه به نظر بیام.
‫فقط چون تو از داشتن ‫یه دختر چاق میترسی.
‫شناخت درمانی کلاسیک. لنازت ‫از مواجهه تدریجی استفاده نمیکنه، مستقیم با ترسش رو به رو میشه
‫ماتیلدا با کابوس‌هاش روبرو میشه. ‫مثل بردن کسی که ترس از ارتفاع داره روی آسمان‌خراش.
‫- با یه پردازنده Core I9کار میکنی؟ ‫- آره خب.
‫شاشو! آخه من چطور میتونم یکی رو ‫با چنین پردازندۀ تخمی ردیابی کنم؟
‫یکی همین الان باید بره ‫سرورها و نمایشگرهای من رو بگیره.
‫وگرنه اصلا این کار مسخره رو شروع نمیکنم. ‫کامپیوتر تخمی به درد نخور.
‫من به حرف اون خاله زنک مغرور گوش نمیدم! ‫چطور جرئت میکنی، خوک چاقالو؟!
‫حالا انگار وسایل تو خیلی بهترن! ‫من اون تریلی رو جایی نمیبرم!
‫نمایشگرهای کوفتی!
‫جریان چیه، بابا؟
‫ام‌بی‌تیه، مگه نه؟
‫به موقع بود، سیریوس. ‫دقیقا ام‌بی‌تیه.
‫- ام‌بی‌تی چیه؟ ‫- بعدا بهش میرسیم.
‫باید یه سری وسایل ‫بیاریم محل کار امنتالر.
‫- آره. ‫- درمان بر اساس ذهنیت ‌پردازی.
‫نقش بازی میکنی و شبیه سازی میکنی ‫تا یه پاسخ احساسی رو تحریک کنی.
‫- این توضیح مختصری بود... ‫- لنارت!
‫حالا گوش کن...!
‫یه جای کار میلنگه.
‫مشکلی نیست. ببین.
‫پدرت داره ارتباط برقرار میکنه. ‫روشش مهم نیست. نتیجه‌ست که مهمه.
‫داره عجیب‌تر از همیشه رفتار میکنه.
‫دارن با اون کامپیوتر ‫تو انبار چیکار میکنن؟
‫هیچی دیگه بهش نگو ‫و هیچ کاری نکن. مفهومه؟
‫اون از چاق شدن میترسه ‫چون تو دائما بهش گیر میدی.
‫- ما فقط داریم بهش کمک میکنیم. ‫- اون کمک نمیخواد.
‫من بیش از 4000 ساعت درمان داشتم، ‫پس فکر کنم از تو بیشتر در موردش میدونم.
‫حس میکنی اون 4000 ساعت ‫درمان کمکی کرده؟
‫کسی داره این رو میگه ‫که گردن مردم رو میشکنه
‫ولی از یه‌کم کوکا کولا ‫و بستنی رنگی میترسه.
‫تو کمک میخوای، مارکوس. ‫و این اصلا خجالت‌آور نیست.
‫چیزی که الان مهمه اینه که ‫تو هم روی خودت کار کنی.
‫- چرا اون نمیتونه به خدا ایمان داشته باشه؟ ‫- بس کن.
‫اون میخواد از این قضایا سر در بیاره. ‫دلش برای مادرش تنگ شده.
‫- گفتم بس کن. ‫- شاید، ولی اینجوری نمیشه.
‫وقتی با درمان پویا موافقت میکنی، ‫نمیتونی هر موقع دردناک شد قطعش کنی.
‫اگه همین الان بس نکنی ‫اینقدر کتکت میزنم یا بمیری.
‫دیگه یک کلمه هم نگو.
‫نه، بذار یه چیز...
‫- نه! ببخشید. ‫- چیکار داری میکنی؟
‫- نه، نه، نه! ‫- هی، اون کار رو نکن.
‫- لطفا نکن. ‫- بس کن!
‫خوب رفتار میکنم، قول میدم. ‫نه، نه، نه!
‫این کار رو نکن. نه.
‫ببخشید! ببخشید!
‫پناه برخدا.
‫- من... ‫- مجبور نیستیم در موردش حرف بزنیم.
‫- من اهل هورسنز نیستم. ‫- حرف نزن. نمیخوام بشنوم.
‫همیشه در موردش دروغ گفتم.
‫من اهل راندرزم.
‫خودشونن؟
‫بذار ببینم... ممکنه این یکی باشه.
‫- بهشون نگاه کن. اونا هستن؟ ‫- آره، اون خودشه.
‫بخواب رو زمین!
‫نه! نکشش!
‫نکشش.
‫اون ما رو دیده.
‫با خودمون میبریمش.
‫- میخواین من رو بکشین؟ ‫- هیچ‌کس قرار نیست کسی رو بکشه.
‫- آروم باش. اسمت چیه؟ ‫- باداشکا لیتویننکو.
‫خیلیا ینس-اُل صدام میکنن ‫و تو هم میتونی، هر چندبار خواستی.
‫نه، چرا باید این کار رو بکنیم؟ ‫همونی که... خودت اول گفتی صدات میکنیم.
‫تلفن همراه داری؟
‫اگه میدونن من کی هستم، ‫پس نمیتونم برگردم خونه.
‫فعلا باید اینجا بمونی.
‫- بهتر نیست همه‌مون امشب اینجا بمونیم؟ ‫- چرا.
‫باید چندتا اسلحه هم گیر بیاریم ‫تا بتونیم از خودمون دفاع کنیم.
‫- میتونی با ابزار لنارت کار رو انجام بدی؟ ‫- آره.
‫ولی با اون نمایشگرها لذت‌بخش نیست.
‫اینکه الان اسلحه بهمون ندی ‫و یادمون ندی چطور تیراندازی کنیم دیوونگیه.
‫اسلحه بی‌اسلحه!
‫پس من الان باید چشمام رو ‫تو یه انبار یخ زده‌ تخمی
‫برای پیدا کردن حجم عظیمی ‫از اطلاعات با یه کامپیوتر ضعیف مسخره داغون کنم.
‫اگه نتونم سهم خودم از انتقام رو بگیرم، ‫مطمئن نیستم بخوام جزوی از این داستان باشم.
‫فکر و ذکرم شده انتقام.
‫اگه همین الان و اینجا آموزش کار با اسلحه ‫نبینم دست به سیاه و سفید نمیزنم.
‫باشه...تجهیزات رو راه بنداز، ‫بعدش بهت یاد میدم.
‫هر چیزی که میتونی علیه ‫اعضای باند پیدا کن، و روی کورت تمرکز کن.
‫باشه. بیا برای شروع ‫به چندتا پرنده شلیک کنیم.
‫یا یه روباه. نمیشه هر کدوم‌مون ‫فقط به یه روباه شلیک کنیم و تموم؟
‫- چرا. برین سر کار. ‫- بوداسکا چی میشه؟
‫مامانم به خدمتکار بیشتر پول داده ‫چون فکر میکرد حقوقش خیلی کمه.
‫ولی به این بستگی داره ‫که باداشکا چقدر اینجا کار کنه.
‫اندازۀ معمولش دیگه. ‫37 ساعت، درسته، مارکوس؟
‫30 ساعت در هفته ‫بیشترین مقدار کاره.
‫37 ساعت برای من خیلی خوبه.
‫جای قبلی چقدر کار میکردی؟
‫- فرق داشت. 12-10 ساعت در روز. ‫- مردم چقدر دیوث شدن.
‫- حالا چقدر بهت پول میدادن؟ ‫- خب...
‫حدود 12 هزار یورو در ماه میگرفتم ‫ولی فقط 250 تاش رو نگه می‌داشتم.
‫ما میگیم 30 ساعت، و اگه در نهایت ‫بیشتر بشه، اضافه کار میدیم.
‫- نمیمونی بابا؟ ‫- بذار بره ماتیلدا.
‫مهمه که اون بتونه کنار بکشه.
‫- شطرنج باری میکنی ماتیلدا؟ ‫- نه.
‫ولی میتونیم ستاره آفریقا بازی کنیم. ‫ما زیاد بازیش کردیم.
‫من همکاری داشتم ‫که بهش ستاره آفریقا میگفتن.
‫یه مشتری همیشگی شب کریسمس خفه‌ش کرد.
‫- لنارت؟ ‫- بله.
‫میخوای قبل از اینکه بخوابی ‫کون من بذاری؟ تا بتونی خوب بخوابی؟
‫نه.
‫نه، مرسی.
‫فردا روز طولانی در پیش داریم.
‫مرسی، ولی نه ممنون.
‫- باشه. شب بخیر.
‫- شب بخیر.
‫لنارت؟
‫مرسی که من رو نجات دادی.
‫و مرسی که کونم نذاشتی.
‫خواهش میکنم. ‫خوب بخوابی، رفیق.
‫- شب بخیر، امنتالر. ‫- شب بخیر، اُتو.
‫سلام. بابام کجاست؟
‫رفته جلسۀ درمانی صبح‌گاهی.
‫- تو انبار؟ ‫- آره.
‫خب، بهش بگو سلام رسوندم ‫و روز خوبی داشته باشه.
‫یه دکمه‌ت اینجا گم شده.
‫امشب میدوزمش.
‫صبر کن.
‫بیا. ‫تو خیلی، خیلی خوشگلی.
‫- ناهار یادت نره. ‫- مرسی.
‫- مدرسه خوش‌بگذره. ‫- مرسی، خداحافظ.
‫کورت «تاندم» اولسن. ‫محکوم به مرگ.
‫کنت «توربوت» ینسن. ‫محکوم به مرگ.
‫نوآ «مانکی» فراندسن. ‫محکوم به مرگ.
‫اگه فقط اسمشون رو بگی ‫نه محکوم به مرگ اسون‌تر نیست؟
‫آنکر تریر، تیم «تراشر» پترسن ‫و ویتوس «پورکی» کلاسن کارشون تمومه.
‫همگی اونا بچه دارن.
‫زیاده‌روی نمیکنیم؟ ‫اینجوری 22 قتل میشه.
‫اونا سعی کردن ما رو بکشن. ‫ میدونن ما کی هستیم و تا نکشیمشون تموم نمیشه.
‫پس همون‌طوری که توافق کردیم انجامش میدیم.
‫لحظه‌ای که بفهمن بهشون حمله شده، ‫رسیدن به کورت سخت‌تر میشه.
‫الانم سخته. اون هیچ‌وقت تنها نیست. ‫همیشه 10 نفر کنارشه.
‫اینکه یکیشون رو بکشیم و کاری کنیم ‫که مثل یه اتفاق به نظر بیاد
‫بعدش هم تو خاک‌سپاری ‫به بقیه‌شون ضربه بزنیم چطوره؟
‫توی مراسم خاک‌سپاری زن ‫و بچه هست. نمیتونیم این کار رو بکنیم.
‫- محل انجمن‌شون چی؟ ‫- لنارت.
‫برو کنار!
‫گرچه کیفیت ‫این نمایشگرها واقعا بده
‫میشه فهمید که ‫محل انجمن چقدر تحت مراقبت دائمی
‫توسط پلیس و اطلاعات دانمارکیه. ‫این کار غیرممکنه.
‫ولی همیشه میدونم کجا هستن ‫و گوشی‌ها و ایمیل‌هاشون رو ردیابی میکنم.
‫منتظر یه فرصت واسه گرفتن کورت ‫در حالی که 6-5 نفر دورش باشن میمونیم.
‫اگه بیشتر از این بود، ‫ما میتونیم کمک کنیم.
‫به خصوص بعد از آموزش تیر‌اندازی ‫جامعی که قرار شد داشته باشیم.
‫M10 یه مدل قدیمیه.
‫از پوشش پایینی، ضربه‌گیر، فنر
‫پوشش بالایی و لوله، چشمی، ‫گلنگدن، سوزن گلنگدن،
‫دسته شارژ و خشاب ساخته شده. ‫با گذاشتن ضربه‌گیر تو فنر شروع کنید.
‫- نمیتونم بذارمش داخلش. ‫- برای تو آسون نیست.
‫فنر رو بذار تو پوشش پایینی.
‫تمومه!
‫سربازی رفتی؟
‫نرفتم. بهم نگاه کن.
‫- چطور اینقدر سریع انجامش دادی؟ ‫- خب، اجزای کمی داره.
‫- یه جورایی واضح بود. ‫- خیلی عجیبه.
‫میتونی دوباره انجامش بدی؟
‫مثل بستن قطعات کامپیوتر میمونه.
‫تموم شد! نفر دوم.
‫درک نمیکنم. ما دقیقا کی ‫احتیاج به سر هم کردن تفنگ پیدا میکنیم؟
‫ممکنه جونمون به این کار بستگی ‫داشته باشه. ولی واقعا خوبه.
‫بهش چی میگن؟
‫بهش میگن گاییدمت، امنتالر.
‫اگه می‌خواستم وسیله سر هم‌ کنم، ‫میرفتم شرکت آیکیا.
‫منبع اطلاعات پلیس من میگه تلفن ‫اون کونیِ اوکراینی تو خروجی 51 پیدا شده.
‫باید فقط انرژی‌مون رو ‫روی خروجی 51 متمرکز کنیم.
‫- متمرکز؟ ‫- اوکراینی رو پیدا کنیم اونا رو پیدا کردیم.
‫اولف امنتالر دوتا رفیق داره.
‫دو هفته پیش ‫همه‌شون اخراج شدن.
‫لنارت گرنر نیلسن ‫و این یارو، اُتو هافمن.
‫اُتو هافمن یه دستش مصنوعیه.
‫به نظرت یه‌کم آسون‌تر نیست که ‫اونا رو پیدا کنیم،
‫تا اینکه نزدیک خروجی 51 واسه ‫گیر انداختن یه کونی اکراینی منتظر باشیم، هان، کنت؟
‫حتما.
‫پس اون یارو دست‌مصنوعی رو برام پیدا کنین.
‫این رو ببین.
‫این مثل پیتزاست ‫ولی نه کاملا.
‫- خیلی زیاده؟ ‫- هنوزم خیلی زیاده.
‫- وزیر قوی‌ترینه، درسته؟ ‫- روی کاغذ آره.
‫ولی از لحاظ استراتژیک، سرباز قوی‌ترینه.
‫ولی تو هر بازی شرایط فرق میکنه، ‫تموم مهره‌ها میتونن ثابت کنن قوی‌ترینن.
‫شطرنج تنها بازی تو دنیاست ‫که توش شانس و اقبال ملاک نیستن.
‫تاسی وجود نداره، جوکر ‫یا عامل پنهانی وجود نداره.
‫همه چیز دقیقا جلوی ماست
‫و کاملا حرکات خودته ‫که نتیجه رو مشخص میکنه.
‫اینم چندتا خوراکی واسه شما.
‫- یه عکس ازمون میگیری؟ ‫- حتما. برو بشین رو مبل.
‫- میتونم فیلم بگیرم؟ ‫- آره.
‫اینجوری؟
‫- دارم ضبط میکنم. ‫- بذار این بچه رو بذارم...
‫- مشکلی نداره؟ ‫- نه خوبه.
‫ظاهرا نولر و یه گروه 7 نفره ‫امشب تو یه رستوران، آنتورینی ملاقات دارن.
‫نزدیک اسکله‌هاست.
‫توربات تایید میکنه که کورت ‫ساعت 7 عصر اونجاست. مهمون نولره.
‫قراره 12 نفرشون باشن.
‫از پس اون تعداد برمیای؟ ‫در غیر این صورت، من میتونم باهات بیام.
‫لنارت و اُتو هم تو جنگل ‫خیلی تلاش کردن.
‫میتونیم وقتی از رستوران ‫خارج میشن گیرشون بندازیم.
‫ اینجا و اونجا به خط آتش ببندیمشون.
‫فرصت بهتری گیرمون نمیاد، مارکوس.
‫با من میای.
‫نوترون‌ها کمی سنگین‌تر از پروتون‌ها هستن.
‫اگه برعکس این بود، ‫اتم‌ها وجود نداشتن.
‫بدون اتم‌ها هم، زندگی و هیچی نبود.
‫- بیا بریم، لنارت. ‫- صحیح... کجا میریم؟
‫تو ماشین توضیح میدم.
‫- دیرتر نمیشه؟ ماتیلدا کیک پخته. ‫- امنتالر، همین حالا!
‫- شما جلسۀ درمانی شبانه رایگان دارید اونوقت من... ‫-بیا بریم. این رو به گروه مدیونی!
‫پدر، نمیتونی اونجوری بگیریش.
‫-حرف نباشه ماتیلدا. ‫-چرا همیشه باید...
‫خفه شو، ماتیلدا! ‫دخالت نکن! بریم!
‫مارکوس، نباید با دخترت ‫اونجوری حرف بزنی. این چیه؟
‫- اسلحه؟ میخوای چیکار کنی؟ ‫- مارکوس تو ماشین توضیح میده.
‫اسلحه‌ها رو واسه چی میخوایم؟ ‫الان برای تیراندازی خیلی تاریک نیست؟
‫- به چیزی شلیک نمیکنیم. ‫- یه خط آتش راه میندازیم. ساکت باش.
‫این دیوونگیه. کشتن افراد بیشتر ‫فقط باعث میشه تیر بخوری یا زندان بری.
‫- اصلا به ماتیلدا فکر میکنی تو؟ ‫- ببند دهنتو.
‫- اُتو، من نمیرم اونجا... ‫- این کار همسرت رو برنمی‌گردونه.
‫ماشین رو نگه میدارم ‫و دماغت رو میشکنم.
‫بیاین این قضیه رو گروهی تموم کنیم. ‫تا بتونیم بریم خونه و کیک موز بخوریم.
‫من فقط میگم اون مرده...
‫- الان نفر برای تیراندازی کم نداریم؟ ‫- مشکل این دیوث چیه؟
‫مشکلات زیادی داره.
‫در حال حاضر احتمالا مشکلش اینه که ‫توی جاده بی‌هوش افتاده.
‫دختر خودش تو یه تصادف مرد
‫واسه همین وقتی بحث روابط پدر دختری ‫میشه یه‌کم ممکنه زود رنج بشه.
‫ناراحت نشو، چندین سال ‫پیش بود. با ماشین رفت تو یه درخت.
‫دستش هم همین‌طوری آسیب دید. ‫12 ژانویه، سال 2002 بود.
‫تو خونش 0.092 گرم الکل بود ‫و گواهینامه‌ش تعلیق شد.
‫7200 دلار جریمه شد.
‫- پرونده‌های دوستاتم هک میکنی؟ ‫- نه، نه.
‫اُتو بهمون گفت.
‫چند بار تعریفش کرد.
‫بعدشم ما جزئیاتش رو خوندیم.
‫یه عکس از همسر و دخترش ‫بیرون خونه‌ش داره.
‫دیگه راه رو باز میذاره ‫وقتی اینجوری زندگی خصوصیش رو بشه.
‫آماده بشین.
‫- نه، لنارت، تو اینجا میمونی. ‫- لنارت نمیاد؟
‫اون دخترا دیگه کی هستن؟
‫باورم نمیشه! ‫فکر کردم گفتی تنها هستن.
‫اینجوری نوشته بودن. ‫باید یکی خانم‌ها رو آورده باشه.
‫- بیاین برگردیم، بریم سراغ کیک موز. ‫- صبر کن.
‫شما اینجا بمونین.
‫کجا داره میره؟
‫داری چه غلطی میکنی، پسر؟
‫گوه توش، پسر!
‫متاسفم.
‫نتونستم. ‫تو این کارا خوب نیستم.
‫تو خوب بلدی. من نه.
‫عیب نداره.
‫نه، عیب داره.
‫اونا الان مردن. اون مرده.
‫کشتن یه آدم دیگه آسون نیست. ‫مخصوصا اولین بار.
‫نه، نه، نه. نمیتونم...
‫من دیگه نمیخوام تو این قضیه ‫نقش داشته باشم، دیگه هیچ‌وقت.
‫مجبور نیستی. ‫ولی سعی کن روی علت کارمون تمرکز کنی.
‫دقیقا چرا داریم این کار رو میکنیم؟
‫اگه اون یارو که اونجا مرده ‫هیچ ربطی به این...
‫خفه شو! ربط داشته! ‫همه‌شون داشتن.
‫به کاری که کردن فکر کنین.
‫به تموم زندگی‌هایی ‫که نابود کردن فکر کنین.
‫وای، خدا جون.
‫بهتر... امنتالر؟
‫بهتر نیست رادیو رو روشن کنم؟
‫خوشت میاد؟ ‫یکم آهنگ آروم گوش کنی؟
‫- پدر. ‫- الان نه، عزیزم. داریم کار میکنیم.
‫فقط چون از اون یارو اُتو ‫با دستِ مصنوعی حرف زدی اومدم.
‫- اینجوری؟ ‫- آره.
‫- سیریوس زِن کیه؟ ‫- یه اُسکلی که من دنبالش میکنم.
‫نمی‌شناسمش. ‫طرز تهیه‌های خوبی درست میکنه.
‫- صبح بخیر. ‫- صبح بخیر، عزیزم.
‫صبح بخیر.
‫چه بلایی سرت اومده، اُتو؟
‫تو این کار رو کردی؟
‫تو مریضی.
‫تو باید الان مرده بودی نه مامان!
‫سلام. اومدم بگم پدرت ‫این کار رو نکرد. من افتادم.
‫دروغ نگو.
‫واقعا دروغگوی بدی هستی.
‫- همه‌تون همین‌طورین. ‫- از پدرت عصبانی نباش.
‫شاید همیشه کار درست رو ‫انجام نده، ولی داره تلاشش رو میکنه.
‫پس واقعا تو تلاش کردن ریده.
‫درسته. ولی اون حالش خوب نیست.
‫نه، میدونم.
‫اونا اتفاقاتی هستن ‫که به اون تصادف ختم میشن؟
‫با دزدیده شدن دوچرخه تو شروع شد؟
‫آره، چون اگه دوچرخه من دزدیده ‫نشده بود، هرگز این اتفاق نمی‌ا‌فتاد.
‫مامانم مجبور نمیشد من رو برسونه، ‫و در اون صورت مهم نبود که
‫ماشین استارت نمیخورد، ‫ما هم اون موقع با قطار نمی‌رفتیم.
‫تماس پدرت ‫چه نقشی تو این قضیه داشت؟
‫اون گفت نمیاد خونه.
‫مامانم اونقدر ناامید شد ‫که گفت اونروز مدرسه نرم
‫بعدش رفتیم داخل شهر.
‫تو میدونی که هر کدوم از این اتفاقات ‫جریان حوادث خاص خودشون رو دارن؟
‫منظورت چیه؟
‫مثلا، من اخراج شده بودم. ‫بنابراین قطارِ زودتر از همیشه رو گرفتم.
‫ولی تو باید کل جریان رو برگردی تا زمانی ‫که من یاد گرفتم صندلیم رو به یه خانم تعارف کنم.
‫مردی که این رو به من یاد داد رو پیدا کنی. ‫اون هم جریان حوادث خودش رو داره.
‫کل حوادث جریان خودشون رو دارن ‫که با بقیه اتفاقات و زندگی بقیه مردم
‫درهم‌تنیده‌ست، نه در بی‌نهایت ‫بلکه توی یک معادلۀ خیلی بزرگ.
‫حتی قدرتمندترین کامپیوترهای دنیا ‫در حال حاضر قادر نیستن
‫کل اطلاعات تو رو پردازش کنن، ‫و با اینکه تو دختر زیرکی هستی
‫مغز انسانیت هیچ وقت نمیتونه حتی کسری ‫از اون حجم از اطلاعات رو پردازش کنه
‫و بنابراین هرگز نمیتونی ‫به نتیجه مفیدی برسی.
‫هرگز، به هیچ عنوان با عقل جور در نمیاد.
‫وقت تلف کردنه.
‫میدونم.
‫میلیون‌ها بار مرورش کردم ‫تا یه دلیلی پیدا کنم.
‫ولی هیچی نیست.
‫آره، موضوع همینه. ‫یک سنتلیون دلیل وجود داره.
‫ولی بهت کمکی نمیکنن.
‫گاهی اوقات به پیدا کردن کسی ‫که دوچرخه‌م رو دزدید فکر میکنم.
‫می‌بینمش که داره دوچرخه‌م رو میرونه، ‫بعدش میدوم دنبالش..
‫و میگیرمش.
‫ولی میفهمم که تقصیر اون نیست. ‫تقصیر هیچ‌کس نیست.
‫فقط وقتی یه نفر هست که بتونی...
‫... ازش عصبانی بشی آسون‌تره.
‫آره.
‫مادر من هفت‌تا بچه داشت، ‫ولی کوچیک‌ترین‌شون گرسنه
‫و مثل چوب‌کبریت لاغر بود. ‫زمستونا خیلی سردمون میشد.
‫واسه همین مادرم یه بچه رو میفروشه.
‫بعدش پله من رو برد آلمان.
‫من رو اجاره میده...
‫من مثل دوچرخه شهری هستم
‫که همه میتونن بیان و سوارش بشن.
‫ولی بعدش تو تعطیلات ‫میریم خونه و با تو آشنا میشم.
‫درست سه روز قبل از اینکه تو اون رو ‫بکشی و من رو نجات بدی اومدیم خونه.
‫این نمیتونه درست باشه. ‫پله هفته قبلش تو قطار بود.
‫نه، قطار نه. ‫با پرواز اومدیم خونه.
‫ولی نه سه روز قبلش؟ ‫باید قبلش از آلمان اومده باشین خونه؟
‫نه... دوشنبه رسیدیم
‫و شماها پنجشنبه اون رو کشتین.
‫باید یه چیزی رو نگاه کنم.
‫حرف اشتباهی زدم؟
‫وای نه.
‫نه، نه، نه! ‫وای نه!
‫سلام سلام!
‫بچه‌های خوشگلم.
‫کشورش قشنگ و سرسبزه ‫و مثل فطیر همواره.
‫ولی غذا بزرگ‌ترین مایه ناامیدی بود.
‫- پدر بدترین ساندویچ عمرش رو خورد. ‫- بدتر از ساندویچ‌های مادربزرگ؟
‫تن‌ماهی مونده و آبکی بود، ‫نونش مثل شن بیابون خشک بود
‫منم یه آب‌میوه گرفتم ‫که مزه‌ش مثل شاش خر بود.
‫باید همه‌ش رو مینداختم ‫سطل آشغال و مک‌دونالد میگرفتم.
‫فقط 3.28% تفاوت داشت.
‫بعیده یه نفر اینقدر زیاد ‫شبیه برادر کورت اولسن باشه.
‫بهت که گفتم. درصدش با آستانه بیومتریک ‫جور درنیومده بود.
‫- تو فقط می‌خواستی درست باشه. ‫- نه، اینطور نیست.
‫اون یه مهندس برق آموزش دیده بود ‫که تو قطعات قطار تخصص داشت.
‫- به لحاظ آماری، تقریبا غیرممکنه. ‫- ولی اون فقط یه اتفاق بود.
‫تو بودی که از خودت درآوردی، اُتو.
‫گفتی همونه که تو قطار دیدی.
‫فکر کردم همین‌طوره.
‫حتما خیلی متمرکز شده بودم روی...
‫پس فقط یه اتفاق بود.
‫متاسفم، مارکوس.
‫اون‌وقت، کی بود؟
‫چی؟
‫اگه اون نبود، پس کی بود؟
‫کیه؟!
‫تو بهم گفتی اتفاقی نبوده.
‫ولی کار اونه.
‫خودشه. ‫خودشه.
‫- مارکوس... مارکوس... ‫- این...
‫مارکوس.
‫نفس بکش. ‫آروم و آهسته.
‫جریان چیه؟ ‫جریان چیه؟
‫- آروم باش، فقط همین. ‫- من میترسم.
‫- چیه؟ ‫- میترسم.
‫میفهمم.
‫خیلی خوب میفهمم.
‫تو چشمام نگاه کن.
‫اون مرده. ‫همسرم مرده.
‫آره، اون مرده.
‫حالا نفس بکش. ‫بیا اینجا.
‫بیا اینجا. بیا...
‫یه افسانه اوکراینی راجع‌به ‫اتفاقات وجود داره.
‫در مورد لیوباوا واسیکوونا ‫اهل شهر ویتبسکه
‫یه شاهزاده زیبا
‫که صبح بعد از اولین ماه کامل بهار ‫داشته خرس شکار میکرده.
‫یه خرس بزرگ بهش حمله میکنه ‫و انگشتش رو گاز میگیره و قطع میکنه
‫حلقه الماس مورد علاقه‌ش هم دستش بوده.
‫خیلی براش ناراحت کننده بود.
‫ولی بعدش دقیقا 10 سال بعد
‫صبح اولین ماه کامل بهار
‫تو همون جنگل انبوه، ‫تو همون مکان
‫دوباره به شکار میره.
‫و حالا به یه خرس بزرگ ‫و پیر شلیک میکنه.
‫و وقتی معده‌ی خرس رو باز میکنن
‫حلقه‌ای توش نبوده.
‫هیچی.
‫خیلی‌خب.
‫خب...
‫ حالا واقعا هیجان‌انگیزه که ببینی ‫آب سریع جوش اومده یا نه.
‫چرا اومدی اینجا، اُتو؟
‫چون پلیس کمکی نمیکرد.
‫فکر کنم اومدم اینجا ‫چون ما صندلی‌مون رو عوض کردیم.
‫چون من کسی بودم که باید میمرد.
‫بعدش ماتیلدا رو تو بیمارستان دیدم ‫و به نظر خیلی درمونده میومد.
‫لنارت و امنتالر، ‫اونا همین‌طوری سر خود اومدن؟
‫اونا دوستای زیادی ندارن.
‫بعضی وقتا فکر میکنم ‫آدم‌هایی که مشکل دارن با هم جور میشن.
‫درست مثل افراد چاق، اینجوری وقتی ‫پیش همدیگه هستن کمتر چاق به نظر میان.
‫کنار اومدن باهاش آسون‌تر میشه.
‫تو هم چیزهایی برای اینکه یاد بگیری ‫باهاشون کنار بیای داری.
‫بعید میدونم چیزی واسه یاد گرفتن ‫اینکه چطور باهاش کنار بیام داشته باشم.
‫باید یاد بگیری ‫با مرگ همسرت کنار بیای.
‫چرا؟
‫باید کمک مناسب بگیری.
‫هیچی کمک نمیکنه.
‫دیگه هیچی مهم نیست.
‫آره، ولی...
‫تو ماتیلدا رو داری.
‫آره ما هیچ‌وقت ‫نباید اون رو به دنیا می‌آوردیم.
‫قبل از اینکه اون بیاد، ‫حداقل هنوز معتقد بودم
‫که به محض اینکه بچه‌دار بشیم ‫همه‌چی معنا و مفهومی پیدا میکنه.
‫تو در قبال دخترت مسئولیت داری.
‫حتما. نه که تو خیلی در قبال ‫دخترت مسئولیت داشتی.
‫نه.
‫نداشتم.
‫چون احمق بودم.
‫فقط به خودم فکر میکردم.
‫ولی هیچ روزی نیست که آرزو نکنم...
‫... که کاش می‌تونستم ‫فقط یه فرصت دیگه داشته باشم...
‫... که شانه‌ش رو براش پیدا کنم یا...
‫... بحث کنیم که اون میتونه ‫یه سگ داشته باشه یا نه.
‫یا واسه اینکه شیر رو تو یخچال نذاشته بود ‫ازش ناراحت بشم.
‫من هیچی ندارم که بهش افتخار کنم.
‫ولی تو داری.
‫به تو و ماتیلدا نگاه میکنم
‫و آرزو میکنم جای تو بودم.
‫شاید دیگه هیچی مهم نباشه
‫ولی اگه تو باهاش ارتباط ‫برقرار نکنی، هیچی اهمیت نداره.
‫تو ماتیلدا رو نمی‌شناسی. ‫واسه همین درکش نمیکنی.
‫فقط باید این رو بپذیری ‫که زمان میبره تا معنی پیدا کنه.
‫زمان میخواد.
‫ولی تو زمان داری.
‫پس ازش استفاده کن.
‫ببخشید اگه عصبانی شدم ‫و صدام رو بالا بردم.
‫عیبی نداره.
‫منم بابت... ‫جریان بینی عذر میخوام.
‫- سلام. ‫- سیریوس.
‫- تویی؟ ‫- آره.
‫نه، اون یعنی ‫«بعدا باهات تماس میگیرم».
‫- دستت رو بده من. ‫- نه!
‫گوش کن. ‫الان یکی از انگشت‌هات رو میشکنم
‫اون‌وقت بهم میگی این ویدئوی ‫اُتو هافمن رو از کجا گرفتی.
‫- کجا، کی... ‫- بهت میگم!
‫انگشتم رو نشکن.
‫- الان شد دو انگشت چون حرفم رو قطع کردی. ‫- لطفا نکن.
‫چی میخوای بدونی؟
‫حالا شد سه‌تا، چون خبرچین هستی.
‫و حالا چهارتاش کردی، ‫چون زود گریه کردی.
‫فقط یه انگشته دیگه.
‫خیلی دقیق و حرفه‌ایه. ‫انشای واقعا خوبیه، ماتیلدا.
‫شاید می‌تونستی یه‌کم ‫از خشونتش کم کنی.
‫بدو تو اتاقت و زیر تختت قایم شو.
‫هر چی که شد، ‫فقط اونجا بمون، باشه؟!
‫غلت بزن!
‫- کسی تیر خورد؟ ‫- من پام تیر خورد.
‫شونه... پهلوم.
‫من تیر نخوردم.
‫- منم تیر نخوردم. ‫- امنتالر، بخواب روی زمین.
‫من تونستم از گلوله فرار کنم. ‫واقعا شگفت‌انگیز بود.
‫لنارت، من کمک میخوام. ‫بیا اینجا.
‫کیفی که تفنگ ام10 توشه زیرزمینه. ‫تو از من سریع‌تری، برو.
‫می‌بینیش؟
‫- چرا همه‌شون رو باز کردی؟ ‫- مهم نیست، برام بندازشون.
‫سلام علیکم.
‫سرباز جون!
‫خودتو نشون بده.
‫سرباز، بیا خودتو نشون بده.
‫بیا بیرون وگرنه مغزش رو میترکونم.
‫زانو بزن و اون لعنتی رو بنداز زمین.
‫و اونی که توی شلوارته.
‫بیاین اون گوزوی پیر رو بکشیم.
‫خیلی مسخره‌ست ‫مگه ما چیکارت کردیم؟
‫نترس، عزیزم.
‫همه چیز درست میشه. اونجا...
‫من با یه آمبولانس تماس میگیرم.
‫نترس.
‫درد داره؟
‫نه.
‫فقط خیلی سردمه.
‫الان میان، پدر. ‫دارن میان.
‫باید به حرفت گوش میدادم.
‫فکر کنم به کمک احتیاج دارم.
‫متاسفم.
‫پدر...
‫هر لحظه ممکنه بیان. ‫فقط به حرف زدن ادامه بده.
‫ببخشید.
‫پدر...
‫این چیه؟
‫- شطرنج. خیلی ممنون، ماتیلدا. ‫- خواهش میکنم.
‫- واقعا ازش خوشم میاد. ‫- نوبت اُتوئه که یه هدیه انتخاب کنه.
‫بذار ببینم اینجا چی داریم. ‫این یکی. وای پسر.
‫از طرف مارکوس و ماتیلدا ‫برای امنتالر.
‫وای. ‫اون دیگه چه کوفتیه؟
‫یه شیپور فرانسویه.
‫میتونی با اون جادو کنی، امنتالر؟
‫فکر نکنم بتونم.
‫- میخواین چی بزنم؟ ‫- کی اهمیت میده؟ هر آهنگ قدیمی.
‫آخه چی؟
‫یه چیز اتفاقی بزن.
‫مگه مغز خر خوردم ‫شب کریسمس اینو گوش بدم!
‫آروم باش. نفس بکش.
‫تو لباس فرم تنته، ‫توی پارکِ تیوولی گاردنز.
‫- ما تو چمن هستیم. ‫- آره.
‫تمومه. میدونم از پسش برمیای.
‫مــترجم: وحــید فرحناکی ‫ ≡ @Night_walker77 ≡
ارائه شده توسط وبسایت چاکو مووی ‫.:: www.ChakoMovie.Com ::.