ارائه شده توسط وبسایت چاکو مووی ‫.:: www.ChakoMovie.Com ::.
هیچ چیزِ عظیم و بزرگی، بدون نفرین، وارد زندگی انسانها نمی شود. (سوفوکل، تراژدی نویس یونان)
چطوره یه مقدار بشینی تا آروم بشی؟
- راحتی - آره
خب...
برداشت اول. آماده.
میخوای اول خودت رو بهمون معرفی کنی؟
سلام دنیا. "بیلی" هستم. برداشتِ سوم.
- راحتی؟ - این بدترین قسمتشه رفیق.
اصلا دوستش ندارم.
سال 2011 و 2012 برای فیسبوک کار میکردم.
من یکی از اولین کارمندهای اینستاگرام بودم.
برای گوگل و یوتیوب کار کردم.
اپل، گوگل، توییتر، پالم.
یکی از پایه‌گذارهای موزیلا بودم و به قسمت فایرفاکس منتقل شدم.
بچه‌ها داره ضبط میشه؟
عالیه.
توی توییتر مشغول به کار بودم.
آخرین عنوانِ شغلیِ من
نایب رییسِ ارشدِ بخش مهندسین بود.
من رییسِ پینترست بودم.
قبل از اون، به مدت پنج سال،
مدیر درآمدزاییِ فیسبوک بودم.
سالهای زیادی رو توی توییتر، مشغول کار کردن روی سیستم‌ عاملِ پلتفرمشون بودم
و بعد تونستم رییس بخش کالاهای مصرفی بشم.
من مخترع گوگل درایو، چتِ جیمیل
صفحات فیسبوک و دکمه ی لایک فیس بوک بودم.
به همین دلیل، حدودا هشت ماه، مشغولِ
سر و کله زدن با وکیل ها بودم.
فیلمبرداری یه کم از خود بی خودم میکنه.
وقتی اونجا مشعول بودم
همیشه یک نیروی اساسا خوب و قوی رو حس میکردم.
مطمئن نیستم که دوباره بتونم چنین حسی رو تجربه کنم.
به دلیلِ یه سری مشکلاتِ اخلاقی ژوئن 2017 از گوگل استعفا دادم.
و نه فقط خودِ گوگل بلکه یه صنعت بزرگتر رو ترک کردم.
خیلی نگرانم.
این روزها خیلی راحت میشه این حقیقت رو فراموش کرد که
که این ابزارها، چیزهای فوق العاده‌ای برای دنیای ما پدید آوردن.
با کمک اون‌ها تونستن افراد گمشده رو به خانوادشون برگردونن. تونستن اهدا کننده‌ی عضو پیدا کنن.
منظورم اینه که تغییرات سیستمیِ قابل توجهی سرتاسر دنیا
بخاطر این پلتفرم‌ها اتفاق افتاده
که نتیجه ی مثبت هم داشته!
فکر میکنم در رابطه با اون روی سکه، خیلی ساده فکر میکردیم.
این چیزها رو منتشر میکنی و هرکس براساس زندگی خودش، ازشون استفاده میکنه.
و ازشون به نحوی استفاده میشه که طبق انتظار تو نیست.
کاملا مطمئنم که هیچکس، از عواقب اونها مطلع نیست.
هیچ آدم بدی وجود نداره. نه. قطعا وجود نداره.
خب پس... مشکل چیه؟
مشکلی وجود داره و اون چیه؟
آره. خیلی سخت میشه مختصر بیانش کرد...
میخوام سعی کنم به مشکلاتِ متنوع و زیادی اشاره کنم.
مشکل چیه؟
با وجودِ روبرو شدن با نقدهای سطحی
تعداد شرکت‌های به اصطلاح "غولِ تکنولوژی" داره بیشتر میشه.
در واقع تمامِ صنعت فناوری تحت تاثیرِ سطح جدیدی از نقد و بررسی‌هاست.
و یک تحقیقِ تازه، پیوندِ بینِ
سلامت ذهنی و استفاده از .شبکه‌های مجازی رو روشن میکنه
همچنان در حال صحبت درباره‌ی آخرین تحقیقی هستیم
که بهش کم توجهی هم میشه.
متاسفانه میلیون‌ها آمریکایی به استفاده از
وسایل الکترونیکی، اعتیاد دارند.
این حقیقت که در حال حاضر به سادگی میشه
با کمکِ تکنولوژی،خودت رو داخل یک حباب ذهنی حبس کنی
شدت پیدا کرده.
خبرهای جعلی در حال پیشرفت کردن هستند
و جامعه‌های سرتاسر دنیا رو تهدید میکنن.
12 سال پیش که توییتر رو ساختیم، چنین انتظاری نداشتیم.
مقامات رسمی کاخ سفید اعلام کردند که هیچ دلیلی برای باور کردن ادعای روسیه مبنی بر خاتمه دادن بر حملات سایبری، وجود ندارد.
ادعای روسیه مبنی بر خاتمه دادن بر حملات سایبری، وجود ندارد.
به یوتیوب فشار آوردن تا روی پاکسازی وب سایت تمرکز کنه.
اگه یک نفر تو تیک تاک حرفی بزنه
هیچ شانسی نداره قبل از پخش شدن بتونه حذفش کنه...
"آیلا"، میشه لطفا میز شام رو آماده کنی؟
این سوال مهم وجود داره که آیا شبکه‌های اجتماعی
باعث میشن بچه‌های شما افسرده بشن؟
"آیلا"، میشه میز رو آماده کنی؟
این اتفاقات جذاب بین نوجوان‌ها داره محبوب‌تر میشه
حتی جراحان پلاستیک یک سندروم جدید به وجود آوردن
"اختلالِ خودزشت‌ پنداریِ اسنپ‌ چت" با بیماران جوانی که منتظر جراحی هستند
و با استفاده از فیلترهای اون میتونن ظاهر خودشون رو عوض کنن.
هنوز نمیدونم چرا میذاری موبایل داشته باشه.
باید چیکار کنم؟
همه ی بچه‌های توی کلاسشون دارن.
اون فقط 11 سالشه.
"کَس"، کسی مجبورت نکرده که موبایل داشته باشی.
تا وقتی که بخوای، میتونی ازش دور بمونی.
ولی من بدون گوشی هم توی اینترنت حضور دارم.
و اصلا ارتباط واقعی هم نیست. در واقع فقط یک...
نظام سرمایه داری به نحوی داره
فرهنگ و سیاست ما رو شکل میده که بیشتر مردم توانایی درک کردنش رو ندارن.
داعش به صورت آنلاین بر ذهن دنبال‌کننده‌گانش تاثیز گذاشت.
و حالا برتری طلبانِ سفیدپوست هم دارن همین کار رو میکنن.
اخیرا در هند
اوباش محکوم شده ی اینترنتی چندین نفر، از جمله این افراد رو کُشته...
موضوع فقط اخبار جعلی نیست بلکه عواقب این اخباره.
در دورانی که اخبار جعلی زیاد شده، چطور جلوی یک فاجعه رو میگیرین؟
با خوردن غذای چینی به ویروس کرونا مبتلا میشم؟
ما از عصر اطلاعات، واردِ عصرِ بی اطلاعاتی شدیم.
به دموکراسیِ ما حمله شده.
چیزی که من گفتم، اینه که "فکر میکنم ابزارهایی که تا به الان
ساخته شدن، درحالِ
خراب کردن ساختار اجتماعی جامعه هستند.
خوبه.
"ایزا" خوش‌آمد گویی میکنه. ما ویدیو رو پخش میکنیم.
و بعد "خانم‌ها و آقایون، این شما و این هم تریستان هریس."
- خب. - عالیه.
و من ظاهر میشم و ...
میگم "از حضور شما ممنونم" و ...
خب، امروز میخوام درباره‌ی برنامه‌ی جدیدی از تکنولوژی صحبت کنم.
و دلیل انجام این کار هم اینه که اگه از بقیه این سوال رو بپرسی که
"در حال حاضر مشکل صنعت تکنولوژی چیه؟"
میشه به شکایت‌ها و رسوایی‌های زیادی اشاره کرد
همچنین میشه از دزدیدن اطلاعات و اعتیاد به تکنولوژی صحبت کرد.
اخبار جعلی و دوقطبی شدنِ جامعه.
و حتی انتخاباتی که هک میشن.
اما آیا قبل از همه‌ی این چیزها، چیزی وجود داره که
اما در پس همه‌ی این‌ها چیزی وجود داره که باعث میشه تمام این اتفاقات یکجا روی بدند؟
- اینطوری خوب میشه؟ - خیلی خوبه. آره.
خب...
میخوام سعی کنم بگم که... میخوام مردم بدونن که...
مشکلی توی صنعت تکنولوژی وجود داره
که نمیشه براش اسمی هم گذاشت
که یک منبع مشخص داره مثلا یک...
وقتی به اطرافتون نگاه میکنین به نظر میاد دنیا روندِ دیوانه کننده‌ای داره.
باید از خودت این سوال رو بپرسی که "این وضعیت طبیعیه؟"
"یا همه‌ی ما داریم درگیر یک نوع طلسم میشیم؟"
امیدوارم افراد بیشتری بتونن متوجه بشن که این وضعیت چطور جلو میره
چون این موضوعی نیست که تنها صنعتِ فناوری ازش اطلاع داشته باشه.
همه باید ازش اطلاع پیدا کنن.
خدافظ.
بفرمایید قربان.
- سلام! - سلام.
- "تریستان" هستم. خوشبختم. - "تریستان"؟
- بله. - بسیار عالی.
"تریستان هریس" اخلاق شناسِ سابقِ گوگله
و "مجله ی آتلانتیک" اونو بعنوان "شبیه ترین چیز به باطنِ سیلیکون ولی" معرفی کرده.
اون به کمپانی‌های این صنعت کمک میکنه
تا چیزی رو که بعنوان "اخلاق شناسی" میشناسه، وارد محصول اون‌ها کنه.
خیلی کم پیش میاد کسی که حرفه‌اش فناوری باشه، رُک باشه
اما "تریستان هریس" اعتقاد داره یک نفر باید این خصوصیت رو داشته باشه.
وقتی که برای گوگل کار میکردم
توی تیمِ جیمیل بودم و واقعا داشتم ازش خسته میشدم
چون درباره‌ی مسائلی مثلِ
اینکه صندوق ورودی چه شکلی باشه یا چه رنگی باشه حرفای زیادی میزدیم و ...
و من احساس کردم دارم به ایمیل اعتیاد پیدا میکنم
و برام خیلی عجیب بود که
هیچکس توی تیم جیمیل قصد نداشت اونو کمتر اعتیادآور نشون بده.
و من از بقیه سوال میکردم که همین حس رو دارن؟
نشنیدم کسی درباره‌اش حرفی بزنه.
و من این خشم رو به تمام صنایع تکنولوژی داشتم...
نسبت به تمام صنایع تکنولوژی داشتم
که یک جورایی انگار راه رو گم کردیم.
خب من سعی کردم تا بتونم
این موضوع رو از داخل تغییر بدم.
و این موقع بود که تصمیم گرفتم یک برنامه درست کنم
در واقع یک فراخوان بود.
وقتی میرفتم خونه، هر شب چند ساعت رو این موضوع کار میکردم.
میدونین این موضوع اینطوریه که
تا بحال نشده که 50 نفر طراحِ
بینِ 20 تا 35 سالِ توی کالیفرنیا
بتونن تصمیمی بگیرن که روی زندگیِ دو میلیارد نفر تاثیرگذار باشه.
در واقع این دو میلیارد نفر این انتظار رو نداشتن که قراره فکرشون درگیر این موضوع بشه
چون طراحان گوگل این موضوع رو مشخص کردن که
مثلا "به این روش میتونی زمانی که صبح از خواب بیدار میشی برای خودت نوتیفیکیشن مشخص کنی"
و ما به عنوان گوگل، این مسئولیت اخلاقی رو داریم تا این مشکل رو حل کنیم.
و من این ایده رو به
تقریبا 15 یا 20 نفر از همکارانم در گوگل ارائه کردم
و خیلی هم عصبی بودم. چون نمیدونستم قراره چطور پیاده سازی بشه.
وقتی که روز بعد، به سرکار رفتم
ایده‌ی من روی اکثر لپ‌تاپ ها بود.
بعد از اون روز حدود 400 بیننده مشترک داشت
که روز به روز هم بیشتر میشدن.
من از تمام قسمت‌های کمپانی ایمیل دریافت کردم. منظورم اینه که تمام دپارتمان‌ها میگفتن
"کاملا باهاش موافقیم." "تاثیرش رو، روی زندگی بچه‌هامون دیدیم."
"تاثیرش رو روی آدم‌های اطرافم دیدم."
"باید براش کاری بکنیم."
انگار داشتم یه نوع انقلاب رو پایه ریزی میکردم.
بعد از اون روز فهمیدم که ایده‌ی من" از طریق سه جلسه‌ی متفاوت
به گوشِ "لری پیج" رسیده. (کارآفرین و مبتکر آمریکایی، که موتور جست‌وجوی اینترنتی گوگل رو اختراع کرده.)
و اون موقع بود که این لحظه‌ی فرهنگی به وجود اومد
و گوگل باید اونو جدی میگرفت.
و بعد... هیچ اتفاقی نیفتاد.
هر آدمی در سال 2006...
حتی ما که توی فیسبوک کار میکنیم
کاملا گوگل و چیزی که ساخته رو تحسین میکنیم
که تونسته خدمات کاربردی فوق العاده‌ای
و تا اونجایی که بشه گفت، ویژگی‌های مثبتی برای دنیا باشه
و به صورت مُوازی این دستگاه پول سازی رو ساختن.
به اون حسودی میکردیم و به نظر چیز زیبا و
بی‌نقصی بود.
تقریبا 2 سال از تاسیس فیسبوک گذشته بود
و من استخدام شده بودم تا متوجه بشم
از چه مدلِ تجاری میشه برای این کمپانی استفاده کرد.
.من مدیر درآمدزایی بودم ...موضوع اصلی این بود که
.کسی که باید چیزی رو وارد درآمدزایی کنه، تو هستی
آدم‌هایی زیادی بودن که تونستن کلی کار برای کمپانی بکنن
اما مشخصا من بودم که همیشه ...رو به جلو هدف میگرفت
خب ما باید کسبِ درآمد کنیم
و فکر میکنم این مدل تبلیغاتی میتونه بهترین راه باشه.
این ویدیویی که مامان فرستاده رو دیدی؟
مال یک تاک‌شوعه، خیلیم خوبه.
یارو یه پا نابغه‌ست!
همیشه درباره‌ی حذف کردن شبکه‌های اجتماعی حرف میزنه، که تو هم بهش نیاز داری
شاید مجبور بشم ایمیل‌هاش رو بلاک کنم.
حتی نمیدونم منظورش از این کار چیه.
خودش از من بدتره.
- نه، فقط برای دستورپخت غذاها ازش استفاده میکنه. - آره و باهاش کار هم میکنه.
- و تمرین‌های ورزشی. - و ما رو چک میکنه.
و بقیه آدمایی که توی زندگیش میشناسه.
اگه در حین گوش کردن به ما، مشغولِ چرخیدن توی فضای مجازی هستین
بهتره همین الان بیخیال گوشی بشین و با ما همراه بشین
چون مهمان بعدی ما یک کتاب فوق‌العاده، درباره‌ی اینکه
چطور گوشی‌های موبایل دارن زندگیمون رو خراب میکنن نوشته.
لطفا خوش‌آمد بگید به نویسنده‌ی
کتابِ "ده استدلال برای اینکه همین الان شبکه‌های مجازی خودتون رو حذف کنید"
".جرون لنیر"
کمپانی‌های مثل گوگل و فیسبوک از ثروتمندترین
و موفق‌ترین کمپانی‌های دنیا هستند.
اونها کارمندان نسبتا کمی دارن. [جرون لنیر، بنیانگذار واقعیت مجازی دانشمند کامپیوتر]
فقط ابرکامپیوتری دارن که باهاش پول پارو میکنن، درسته؟
ولی چرا داریم به اونا پول پرداخت میکنیم؟
سوال خیلی مهمیه.
خب من 35 سالِ دارم روی تکنولوژی سرمایه‌گذاری میکنم.
دره‌ی سیلیکون، طی پنجاه سال اول، فقط تولید محصول انجام داد.
سخت‌افزار، نرم‌افزار...
و اونها رو به مشتریان فروخت. یک کسب‌و‌کارِ ساده و خوب.
اما 10 سال گذشته، بزرگترین کمپانی‌های سیلیکون ولی
مشغول فروش کاربران خودشون بودن.
شاید موضوع تازه‌‌ای نباشه
اما از اون‌جایی که خودمون برای محصولات خودمون پولی پرداخت نمیکنیم
و شرکت‌های تبلیغاتی برای محصولات ما پول پرداخت میکنن
مشتری‌های ما، شرکت‌های تبلیغاتی هستند.
و ما داریم به فروش میریم.
یه جمله‌ی قدیمی میگه
"اگه برای محصولی هزینه نکنی خودت محصول هستی"
خیلی از مردم اینطور فکر میکنن که "خب گوگل یک موتور جستجوست
و با فیس‌بوک فقط میتونی از وضعیت دوستات مطلع بشی
و عکساشون رو ببینی"
اما چیزی که ازش غافل هستند اینه که، اون شرکت‌ها برای جلب توجه شما، با هم رقابت میکنن.
کسب و کارِ کمپانی‌هایی مثل، فیس‌بوک، اسنپ‌چت، توییتر، اینستاگرام، یوتیوب
اینطوریه که کاربران رو توی نرم‌افزار خودشون مشغول نگه دارن.
بیاین با هم بررسی کنیم چطور میشه نهایت توجه یک فرد رو تا جایی که میشه
به سمت خودمون جلب کنیم.
چقدر میتونیم شما رو سرگرم خودمون کنیم؟
روی چقدر از عمر شما میتونیم سرمایه‌گذاری کنیم؟
وقتی به این فکر میکنی که نحوه‌ی فعالیت این کمپانی‌ها به چه صورت هست
همه‌چیز منطقی میشه.
سرویس‌های زیادی روی اینترنت هست که فکر میکنین استفاده کردن ازشون رایگان باشه
ولی رایگان نیستن. در واقع تبلیغ‌کننده‌ها دارن بهشون پول میدن.
اما چرا تبلیغ‌کننده‌ها به اون کمپانی‌ها پول میدن؟
برای اینکه بتونن تبلیغ‌هاشون رو به ما نشون بدن.
محصول خود ما هستیم و توجهی که به این سرویس‌ها داریم محصولی هست که تبلیغ‌کنندگان براش هزینه میکنن.
مسئله کمی ساده‌ست.
در واقع تغییراتِ پیوسته، جزئی و نامحسوسِ
احساسی و رفتاری شما هستند که به عنوان محصول معرفی میشن.
و این تنها محصول ممکن است.
هیچ چیز دیگه‌ای توی این قضیه وجود نداره که کاربرِدِ محصولی داشته باشه.
فقط از همین طریق میتونن درآمدزایی کنن.
تغییر دادن چیزی که هستید
نحوه‌ی فکر کردنتون، آدمی که هستید.
یک تغییر تدریجی و جزئیه.
اگه بتونین به کسی بگین "بهم 10 میلیون دلار بده
و من کاری میکنم دنیا یک درصد به سمتی که میخوای حرکت کنه..."
پای کلِ جهان وسطه! اونقدری باورنکردنیه که ارزش کلی پول رو داشته باشه.
خیلی خب.
همه‌ی کسب‌و‌کارها این رویا رو دارن که
با اطمینان کامل بدونن، اگه تبلیغی رو انجام بدن براشون موفقیت کسب میکنه.
کسب‌و‌کار اون‌ها همینه.
اون‌ها اطمینان خودشون رو عرضه میکنن.
برای اینکه توی اون کسب‌و‌کار موفق بشی
باید پیش‌بینی‌های فوق‌العاده‌ای بکنی.
و این پیش‌بینی‌ها با یک نکته‌ی ضروری شروع میشه
باید اطلاعات زیادی داشته باشی.
بیشتر مردم اسمش رو نظارت سرمایه‌داری می‌ذارن
سود سرمایه‌داری از روی ردیابی کالاها به دست میاد
که به کمپانی‌های بزرگ تکنولوژی میرسه
که مدل تجارت اون‌ها اینطوریه که
مطمئن بشند تا حد امکان تبلیغات موفقی دارند.
با نوع جدیدی از بازار روبرو هستیم.
بازاری که تا به الان وجود نداشته.
و این بازاری هست که منحصرا روی آینده‌ی انسان‌ها سرمایه‌گذاری میکنه.
درست مثل بازارهایی که روی گوشت خوک یا نفت سرمایه‌گذاری میکنن.
حالا بازارهایی وجود دارن که معیارهای سرمایه‌گذاریشون آینده‌ی انسان‌هاست
و اون بازارها میلیاردها دلار درآمد دارن
که باعث شده شرکت‌های اینترنتی، در تاریخ بشر
تبدیل به ثروتمندترین شرکت‌ها بشن.
میخوام مردم مطلع بشن که تمام فعالیت‌های آنلاینی که انجام میدن
درحال نظارت، ردیابی و اندازه‌گیریه.
هر فعالیت ساده‌ی شما با دقت درحال رصد شدن و ضبط شدنه.
مثلا تصویری که دارین بهش نگاه میکنین و مدت زمانی که صرف نگاه کردنش میکنین.
آره، حتی مقدار زمانی که دارین بهش نگاه میکنین هم اندازه گرفته میشه.
زمان تنها بودن کاربران رو میدونن.
زمان افسرده بودن کاربران رو میدونن.
زمانی که آدم‌ها صرفِ چک کردنِ تصاویر دوست‌های قدیمیشون میکنن رو میدونن.
میدونن آخرشب‌ها چه فعالیتی دارید. تمام داستان شما رو میدونن.
چه درونگرا باشین چه برونگرا
یا اینکه چه اختلال روانی دارید، چه نوع شخصیتی دارید.
اطلاعاتی که از ما دارن بیشتر از چیزیه
که توی تاریخ بشر میشه تصورش کرد.
این بی‌سابقه‌ست.
پس این سیستم‌ها از تمام اطلاعاتی که ما مدام از خودمون ثبت میکنیم، تغذیه میکنن
و تقریبا هیچ نظارت انسانی هم ندارن
و اون‌ها درباره‌ی اینکه قراره چه کاری انجام بدیم و چه کسی هستیم
پیش‌بینی‌های بهتر و بهتری میکنن.
بیشتر افراد تصور غلطِ فروش اطلاعات شخصی رو دارن.
فاش کردن اطلاعات شخصی کاربران جز علایق تجاری فیس‌بوک نیست.
پس با اطلاعات چیکار میکنن؟
اون‌ها (با استفاده از اطلاعات شخصی ما) مدل‌سازی میکنن تا حرکات ما رو پیش‌بینی کنن
و هر کس بهترین مدل رو داشته باشه، برنده‌ست.
چقدر دیر اسکرول میکنه.
تقریبا داره به آخر طول میانگینش میرسه.
سرعت بارگزاری تبلیغات رو بیار پایین.
دوستان و خانواده رو عقب بنداز.
در روی دیگه‌ی قضیه
تقریبا به نظر میرسه این آواتار عروسک مانند رو از ما دارند.
تمام کارهایی که تا بحال انجام دادیم
تمام کلیک‌هایی که کردیم
تمام ویدیوهایی که تماشا کردیم، تمام لایک‌هامون
همه‌ی این‌ها باعث میشه که مُدل دقیق‌تری ساخته بشه.
مدلی که با وجود اون
میشه کارهایی که یک نفر قراره انجام بده رو، پیش‌بینی کرد.
خب، بیاین امتحان کنیم.
با توجه به بازدید شما، میتونم پیش‌بینی کنم که چه ویدیویی رو
قراره تماشا کنین.
میتونم پیش‌بینی کنم چه نوع احساساتی میتونه شما رو به سمت خودش جذب کنه.
فوق‌العاده‌ست!
حماسی‌ترین ناکامی‌های سال.
- عالیه. نتیجه داد. - با یک فیلم دیگه ادامه میدیم.
زیباست. بیاین قبل از اون ویدیو یه تبلیغ کفش ورزشی اضافه کنیم.
بیشتر کمپانی‌ها تکنولوژی
سه هدف اصلی دارن.
هدف سرگرم‌کننده اینه که
موارد استفاده شما رو بالا ببره و شما رو سرگرم نگه داره.
هدف رشد اینه که
باعث میشه شما دوباره به سمت اون‌ها برگردین
و دوست‌های بیشتری همراه خودتون بیارین.
و یک هدف تبلیغاتی وجود داره
که با توجه به تمام این اتفاقات
بتونیم تا جایی که میشه از طریق تبلیغات درآمدزایی کنیم.
تمام این اهداف از الگوریتم‌هایی تغذیه میشن
که تصمیم میگیرن چه چیزی به شما ارائه کنن
تا ارقام خودشون رو بالا ببرن.
معمولا توی فیس‌بوک درباره‌ی این موضوع حرف میزنیم
که تا جایی که لازم باشه، برای کاربر مهره قرار بدیم.
و خب ما درباره‌ی راه‌های رسیدن به اون مهره‌ها حرف میزدیم.
"میخوام کاربرهای کُره‌ای بیشتری داشته باشم"
دکمه رو آماده کن.
بذار یکم تبلیغش رو بیشتر کنیم.
دکمه افزایش قیمت رو یکم آروم بچرخون.
و خب این اتفاق وقتی...
منظورم اینه که توی تمام کمپانی‌ها چنین سطحی از توجه وجود داره.
نمیدونم چطور جریمه نشدم.
اون داورِه واقعا کارشو بلد نبود.
- اون "ربکا"ست. برو باهاش حرف بزن. - میشناسمش.
- برو باهاش حرف بزن. - دارم راجع بهش فکر میکنم.
از زمان‌بندیش مشخصه که الان داره استراحت میکنه. ما باید خودمون رو نشون بدیم.
میخوای بهش اشاره کنیم؟
آره، وسوسه‌اش کن.
"دوستت تیلور عضو شد. بهش سلام کن."
یالا "بِن".
بهش سلام کن!
برو باهاش حرف بزن رفیق.
جذب شد! موفق شدیم.
در ادامه یه پست از کاربر 079044238820 "ربکا" بهش نشون بده.
ایده‌ی خوبیه. به نظر میرسه مختصات مکانی نزدیکی هم با هم دارن.
داره جذب تبلیغ میشه.
وقت مزایده رسیده.
!فروخته شد .به واکسِ مویِ Deep Fade
ما 468 پیشنهاد‌کننده دیگه داشتیم. اونو با 3.262 سنت به "بن" فروختیم تا جذبش بشه.
دنیایی ساختیم
که ارتباطات آنلاین توی اون مخصوصا برای نسل جوان
نقش مهمی پیدا کرده.
با این وجود، وقتی دو نفر توی این دنیا با هم ارتباط میگیرن
تنها راه کسبِ درآمد از طریق نفر سومی هست
که برای اداره کردن این دو نفر داره حقوق میگیره.
بنابراین، ما یک نسلِ کلی از مردم ایجاد کردیم
که در یک بستر رشد میکنن و معنای واقعی ارتباط برقرار کردن
و معنای واقعی فرهنگِ اونجا تحت نفوذ بقیه‌ست.
در واقع فریب و حیله رو
در مرکز هر کاری که میکنیم قرار دادیم.
«هر فناوری وقتی به حدی از پیشرفت برسد، دیگر نمی‌توان آن را از جادو تفکیک کرد.» (آرتور سی. کلارک: نویسنده، مخترع و دانشمند بریتانیایی)
- از اینجا باید نگهش داری. - عالیه.
- اینجا؟ - آره.
اگه این کار رو در حین ضبط انجام بدم چه اتفاقی میفته...
- میتونیم... - مثلا اینطوری.
چی شد؟
- دوباره انجامش بده. - باشه.
نه، احتمالا این دفعه...
اینطوری!
این یکی یه مقدار کمتر...
این پشت "لریسا" داره زهرترک میشه
قشنگ بود؟
وقتی این حقه رو یاد گرفتم تقریبا پنج سالم بود.
و میتونستم سربه‌سرِ بزرگترها، حتی اونایی که دکترا دارن، بذارم.
جادوگرها تقریبا اولین متخصصان مغز و اعصاب
و روانشناس‌ها بودن.
انگار اون‌ها اولین کسایی بودن که متوجه شدن
چطور میشه ذهن مردم رو خوند.
همیشه در حال آزمایش کردن چیزهای مختلف و زیادی روی مردم هستند.
یک جادوگر چیزی رو متوجه میشه
اون قسمت از ذهن، که ما ازش اطلاعی نداریم.
حیله‌ها اینطوری کار میکنن.
دکترها، وکیل‌ها، کسایی که بویینگ 747 یا موشک‌‍‌های هسته‌ای میسازن
از آسیب‌پذیری ذهن خودشون اطلاعی ندارن.
این یک موضوع کاملا جداگانه‌ست.
و این موضوعیه که روی تمام بشر تاثیر میذاره.
از این منظر، میتونین مفهوم متفاوتی از
نحوه‌ی کارکرد تکنولوژی داشته باشین.
وقتی توی آزمایشگاه فن آوری استنفورد درس میخوندم
اینو یاد گرفتم.
چطور میشه از مسائل روانشناسانه‌ای که
باعث ترغیب کردن مردم میشه استفاده کرد
و اونو داخل تکنولوژی پیاده‌سازی کرد؟
همین الان هم، خیلی از شما با استعداد هستین.
فکر میکنم درست باشه، اما هدف من اینه که شما رو به سمت یک نوع نبوغِ تغییریافته هدایت کنم.
چهره‌های برجسته‌ی زیادی از سیلیکون ولی اون دوره رو گذروندن...
چهره‌های کلیدی مهمی توی فیس‌بوک اوبر و کمپانی‌های دیگه‌ای
و یاد گرفتند چطور میشه تکنولوژی رو بیشتر وسوسه برانگیز جلوه داد
"تریستان" هم یکی از اون‌هاست.
تکنولوژی ترغیب‌کننده نوعی از طراحیه
که عمدتا زمانی که میخوایم رفتار یک نفر رو تغییر بدیم
تا شدیدترین میزان، اعمال میشه.
میخوایم که حتما یک کار خاص رو انجام بدن.
میخوایم که اینکار رو با انگشت‌هاشون انجام بدن.
وقتی صفحه رو به پایین میکشی و رفرش میکنی، دوباره یک چیز جدید به اون بالا اضافه میشه.
هر دفعه که صفحه رو میکشی و رفرش میکنی، مطالب تازه میشن.
که توی روانشناسی بهش پیشرفتِ متناوب مثبت میگن.
نمیدونی کی قراره بهش برسی حتی مطمئن نیستی که بهش میرسی
درست مثل ماشین‌های پولی وگاس.
اینکه شما به صورت آگاهانه از محصول استفاده کنین کافی نیست
میخوام عمیق‌تر توی سیستم مغزی شما نفوذ کنم
و داخل ذهن شما کاشت محصول کنم
یک عادت ناخودآگاه
پس شما برای یک سطح عمیق‌تر برنامه‌ریزی میشین.
که حتی خودتون ازش اطلاعی ندارین.
مردی به اسم "جیمز مارشال"...
هرموقع که گوشی خودتون رو میبینین
در حین اینکه نگاهش میکنین، میدونین که اگه باهاش کار کنین
ممکنه چیز جالبی برای شما داشته باشه
پس توی ماشین پولی سکه میندازین تا ببینین چه نتیجه‌ای داره، درسته؟
تصادفی نیست. روش طراحیش اینطوریه.
اون توی ارتش سن فرانسیسکو یک تکه فلز طلایی
پیش افسر آورد.
یادآوری میکنم که جمعیت سن فرانسیسکو فقط...
یک مثال دیگه برچسب زدن روی عکس‌هاست.
اما رازش دوامی نداشت.
پس اگه ایمیلی دریافت کردین
که میگه دوست شما، شما رو، روی تصویری تگ کرد
قطعا روی اون کلیک میکنین تا بتونین تصویر رو ببینین.
نمیتونین بیخیال این تصمیم بشین.
کاملا توی وجود و.
شخصیت آدم‌ها نفود کرده.
چیزی که باید از خودتون بپرسین اینه که
"چرا تصویر رو توی همون ایمیل نشون نمیده؟"
اینطوری خیلی راحت‌تر میشه اون تصویر رو دید.
وقتی فیس‌بوک این قابلیت رو پیدا کرد، سعی کرد همه رو ازش با خبر کنه
چون معتقد بودن راه خوبی برای رشد فعالیت کاربران باشه.
کاری کنیم که کاربران تمام مدت همدیگه رو توی عکس‌ها تگ کنن.
براش کامنت گذاشت.
عالیه.
خب، "ربکا" هم دریافتش کرد و داره جواب میده.
خب، به "بن" اعلام کنین که داره تایپ میکنه تا حواسش پرت نشه.
بریم که وسوسه‌اش کنیم.
عالیه. منتشرش کرد.
داره روی کامنت اون که درباره‌ی کامنت خودش روی پستش نوشته شده، کامنت میذاره
صبرکن، دست از تایپ کردن برداشت.
بهش کمک کنیم.
ایموجی. اون عاشق ایموجی‌هاست.
میخواد آتش رو بفرسته.
کاش بادمجون رو میفرستاد.
نظم و ترتیبی کاملی به نام "هکِ رشد" وجود داره.
کار گروهی از مهندس‌ها، هک کردنِ روانشناسانه‌ی مردم هست
تا بتونن رشد بیشتری کسب کنن
میتونن کاربران جدید و تعامل بیشتری ثبت کنن.
میتونن کاری کنن، که افراد بیشتری رو دعوت کنید.
بعد از ‌همه‌ی تست‌ها و تکرارها
میدونین بزرگترین چیزی که متوجه شدیم چی بود؟
اینکه طی ده روز، بتونین هر فرد رو به هفت نفر از دوستانش ارتباط بدین.
همین.
"چِماث" این اواخر مسئولِ رشدِ فیسبوک بود
و اون بخاطر کشف تکنیک‌های جدیدی از رشد
که استفاده از اون‌ها باعث شده فیس‌بوک به نرخ رشد خارق‌العاده‌ای برسه
توی این صنعت چهره‌ی شناخته‌ شده‌ای داره.
و این تکنیک‌های رشد، بعدتر به یکی از استانداردهای سیلیکون ولی تبدیل شد.
"اوبر" و کمپانی‌های دیگه‌ای از اون‌ها استفاده کردن.
،‫یکی از مواردی که اون ابداع کرد ‫استفاده از آزمایش A/B
در تغییرات کوچک محصولات بود.
کمپانی‌هایی مثل گوگل و فیس‌بوک
آزمایشات کوچک زیادی رو، به صورت مدام
روی کاربران خودشون اعمال میکنن.
و با انجام مداوم این آزمایش‌ها
میتونین بهینه‌ترین راه رو توسعه بدین
تا کاربران همون کاری که ازشون میخواین رو انجام بدن.
به این کار میگن اعمال نفوذ.
داره احساسِ موش آزمایشگاهی بودن بهم دست میده.
خب هستی. همه‌ی ما موش آزمایشگاهی هستیم.
و اینطوری نیست که ما برای درمانِ سرطان، موش آزمایشگاهی باشیم.
اصلا قرار نیست برای ما سودی داشته باشه.
ما مثل مرده‌ی متحرک هستیم و اون‌ها میخوان بیشتر تبلیغات رو چک کنیم
تا خودشون به پول برسن.
مدیریت کردن فیس‌بوک
چیزیه که بهش "آزمایشات مسری در مقیاس گسترده" میگن.
خوبه.
چطور از نشانه‌های مخفیانه‌ی صفحات فیس‌بوک استفاده میکنیم
تا افراد بیشتری در انتخابات میان‌دوره‌ای شرکت کنن؟
و توانایی انجام این کار رو کشف کردن.
و به این نتیجه رسیدن که ما ازش خبر داریم.
ما میتونیم بدون اینکه آگاهی کاربری رو، تحریک کنیم
روی رفتارها و احساسات دنیای واقعی تاثیرگذار باشیم.
هیچ سرنخی، برای این قضیه ندارن.
ما موتورهای هوش مصنوعی رو به سمت خودمون نشونه گرفتیم
تا ببینیم مهندسی معکوس چه واکنشی نشون میده.
انگار دارین سلول‌های عصبی یک عنکبوت رو شبیه‌سازی میکنین
تا ببینین چه چیزی باعث میشه با پاهاش واکنش نشون بده.
در واقع یک نوع نمایش زندان هست که
مردم رو از اون طریق وارد ماتریس میکنیم
و در حال برداشتِ تمام پول‌ها و اطلاعات فعالیت‌ِ اون هستیم
تا بتونیم سود کنیم.
حتی از اتفاقی که داره میفته هم اطلاعی نداریم.
ما از نظر روان‌شناسانه میخوایم سریعترین راه برای نفود کردن به شما رو پیدا کنیم
و دوباره اون مقدار دوپامین رو بهت برمیگردونیم.
این کار رو به خوبی توی فیس‌بوک پیاده کردیم.
اینستاگرام هم انجامش داده. واتساپ هم انجامش داده.
اسنپ چت هم اینکار رو کرده. توییتر هم همینطور.
یعنی این دقیقا همون کاریه
که یک هکر، مثل خودِ من باهاش روبرو میشه
چون دارین از یک موضوع آسیب‌پذیر در روان‌شناسی انسان‌ استخراج میکنید.
و من داشتم... فکر میکنم که ما
مخترعین، سازنده‌ها
مثلِ من، مثلِ "مارک"
"کوین سیستروم" از اینستاگرام و همه‌ی این آدم‌ها
از این موضوع کاملا مطلع بودن و بازم انجامش دادن.
وقتی دوچرخه‌ها بوجود اومدن، کسی ناراحت نشد.
درسته؟ اگه همه با دوچرخه جابجا بشن
کسی نمیگه "خدای من، من جامعه رو به هم زدم."
انگار که دوچرخه‌ها روی زندگی آدم‌ها تاثیر میذارن.
دارین آدما رو از بچه‌هاشون دور میکنن.
دارن دموکراسی رو خراب میکنن. مردم از درستی قضیه اطلاعی ندارن."
هیچکدوم از این چیزها رو درباره‌ی دوچرخه‌ نمیگیم.
اگه چیزی حکمِ ابزار داشته باشه،
فقط منتظر شما میمونه.
اگه ابزار نباشه، شما رو از بقیه چیزها دور میکنه.
شما رو گمراه میکنه. به شما نفوذ پیدا میکنه. از شما چیزی میخواد.
و ما از محیطِ فناوریِ ابزار محور خارج شدیم
و وارد یک محیط فناوریِ اعتیادآور و تحت کنترل شدیم.
این چیزیه که تغییر کرده.
شبکه‌های اجتماعی ابزار نیست، فقط منتظرِ تا ازشون استفاده کنین.
اون هدف‌های خودش رو داره، و روش خودش رو داره تا با استفاده از روانِ شما
هدف‌های خودش رو دنبال کنه.
تنها دو صنعت، مشتریان خودشون رو "کاربر" صدا میکنن: مواد غیرقانونی و نرم‌افزار.
چندسال به عقب برگردیم
من رئیس پینترست بودم.
داشتم به خونه میرفتم
و وقتی رسیدم خونه، نتونستم مکالمه‌ی تلفنیم رو تموم کنم
با توجه به اینکه دوتا بچه کوچک داشتم که به توجه و علاقه‌ی من نیاز داشتن.
بعضی وقت‌ها توی آبدارخونه مشغول تایپ کردن ایمیل
یا چک کردن پینترست بودم.
فکر میکردم "خدای من، چقدر کلاسیکِ."
من تمام روز مشغول کار کردن روی چیزی هستم
که بعدا قراره طعمه‌اش بشم.
و نتونستم... بعضی اوقات نمیتونستم جلوی خودم رو بگیرم.
من بیشتر از همه، جذب توییتر میشم.
قبلا ردیت جذاب بود.
در واقع مجبور شدم برای اینکه اعتیادم به ردیت رو از بین ببرم، یه برنامه بنویسم.
قطعا بیشتر از هرچیزی به ایمیل اعتیاد دارم.
منظورم اینه که واقعا حسش میکنم.
خب به نظرم جالبه
با اینکه میدونستم پشت قضیه چه اتفاقی داره میفته
هنوز هم نمیتونستم خودم رو کنترل کنم.
این موضوع یه مقدار ترسناکه.
حتی با اینکه میدونم این حقه‌ها چطور کار میکنن، ممکنه خودم هم درگیرشون بشم.
هنوز هم موبایلم رو دستم میگیرم و بیست دقیقه باهاش سرگرم میشم.
قبل از دستشویی اول صبح گوشی خودتون رو چک میکنین
یا در حالی که مشغول هستید؟
چون فقط همین دو گزینه وجود داره.
با اراده‌ی کامل و خالص سعی کردم
"تلفنم رو میذارم کنار، تلفنم رو توی ماشین جا میذارم و میرم خونه"
فکر میکنم روزهای مختلفی، به صورت مکرر به خودم گفتم
"تلفن خودم رو به اتاق‌ خواب نمیبرم"
و یهو میبینم ساعت از 9 شب هم گذشته.
"خب، دلم میخواد تلفن همراهم رو به اتاق خواب بیارم"
پس در واقع اینطوری بود که
تلاش اول به نوعی، اراده‌ی کامل بود
و نیروی ضربتی، تلاش دومم بود.
گاوصندوق آشپرخانه رو بهتون معرفی میکنم که یک ظرفِ انقلابی و تازه‌ست
که با اون میتونین با وسواسِ خودتون مبارزه کنید.
تنها کاری که "دیوید" باید بکنه اینه که وسوسه‌های خودش رو داخل اون بذاره.
بعد برای تنظیم تایمر عقربه رو میچرخونه.
و در آخر دکمه‌اش رو فشار میده تا قفل فعال بشه.
گاوصندوق آشپزخانه...
ما از اونا داریم؟
بازی‌های ویدیویی، کارت اعتباری و تلفن همراه.
آره داریم.
به محض قفل شدنِ گاو صندوق دیگه راهی برای باز شدن نداره
تا وقتی تایمر به صفر برسه.
خب قضیه اینه.
شبکه‌ اجتماعی مثل مواد مخدره.
درسته، ما نیاز بیولوژیکی داریم
که با دیگران در ارتباط باشیم.
این دقیقا باعث میشه دوپامین بدن به روش درستی آزاد بشه.
میلیون‌ها سال تکامل، پشت این سیستم هستند
تا ما رو به هم برسونن و داخل جوامع زندگی کنیم
تا دوستانمون رو پیدا کنیم و تکثیرِ گونه کنیم.
پس شکی نیست که ماشینی مثل شبکه اجتماعی
که ارتباط بین افراد رو تشکیل میده
ظرفیت اعتیادآور بودن رو داشته باشه.
بس کن بابا!
قبل از شام هزارتا پست دیگه باید ارسال کنم.
- پست؟ - نمیدونم از چی داره حرف میزنه.
- بوی خوبی داره عزیزم. - ممنونم.
داشتم فکر میکردم، کاش میشد برای شام امشب
از تمام پنج حسمون استفاده کنیم.
پس تصمیم گرفتم کسی سر میز شام با خودش گوشی همراه نیاره..
پس اونا رو تحویل بدین.
- واقعا؟ - آره.
- بفرمایید. - ممنونم "بن"؟.
- باشه. - مامان، دزد دریایِ گوشی!
- .گرفتمش - مامان!
خب اون‌ها رو تا بعد از شام، اینجا میذارم
تا به همه خوش بگذره.
خوبه؟
- میتونم ببینم کیه؟ - نه.
میرم یه چنگال دیگه بیارم.
ممنونم.
عزیزم، اون باز نمیشه.
یک ساعت قفلش کردم، بذار همونجا بمونه.
خب، درباره‌ی چی حرف بزنیم؟
خب، میتونیم درباره‌ی
کمپین انتخاباتی افراطی که موقع رانندگی دیدم صحبت کنیم.
- لطفا "فرانک" - چیه؟
نمیخوام درباره‌ی سیاست حرف بزنم.
- مگه چه مشکلی داشت؟ - میبینی؟ حتی منظورم رو نمیدونه.
بستگی داره از کی بپرسی.
مثل اینه که بپرسی مشکل پروپاگاندا چیه؟
"آیلا".
خدای من!
- میخوای که من... - آره.
من نگران بچه‌هام هستم.
و اگه شما هم بچه دارین، نگران اون‌ها هم هستم.
با توجه به تمام اطلاعات و تجربیاتی که دارم
همیشه در رابطه با زمانی که اون‌ها
مشغول تلفن همراه و کامپیوتر هستند، باهاشون دعوا میکنم.
به پسرم میگم "فکر میکنی چند وقته، سرگرم گوشی شدی؟"
و اونم میگه "نیم ساعت، نهایت نیم ساعت شده باشه."
من میگم بیش از یک ساعت، یک ساعت و نیم.
من چند هفته پیش صفحه‌ی گزارشش رو دیدم
سه ساعت و 45 دقیقه بود.
فکر نمیکنم این... نه. میانگین طی روز بود؟
- آره. - برم الان بیارمش؟
روزی نیست که به بچه‌هام درباره‌ی
تعادل لذت و درد
کشورهای دچار کمبود دوپامین
و احتمال اعتیاد پیدا کردن یادآوری نکنم.
حقیقت بر ملا شد.
دو ساعت و 50 دقیقه در یک روز.
راستش این اواخر زیاد ازش استفاده میکردم.
- هفت روز گذشته. - دلیلش همین میتونه باشه.
شش ساعت و 13 سیزده برای اینستاگرام. البته من بیشتر برای اون وقت میذارم.
صفحه نمایشم کاملا متلاشی شده.
ممنونم "کَس".
منظورت از تشکر چیه؟
تو مدام مامان رو نسبت به گوشی‌های ما حساس میکنی، حتی وقتی که مشکلی وجود نداره.
برای شام خوردن نیازی به اون‌ها نداریم.
میدونم چی میگی. میگم مشکل خیلی بزرگی هم نیست.
اگه مشکل بزرگی نیست یه هفته ازش استفاده نکن.
آره، آره، اگه یه هفته از اون استفاده نکنی
برات یه صفحه نمایش نو میخرم.
- از همین الان شروع میشه؟ - همین الان.
- باشه. باهاتون قرار میذارم. - باشه.
خب باید بذاریش اینجا بمونه رفیق.
خب من اونو به برق میزنم.
داستان رو اجرا میکنیم، ازش فاصله میگیرم.
خوبه.
- حواست به ساعت باشه. - یک هفته.
فکر میکنی از پسش برمیاد؟
نمیدونم. میبینیم.
غذاتو بخور، باشه؟
چه شام خانوادگی شد امشب!
این محصولات تکنولوژی رو روانشناسان کودکی که سعی میکنن
از بچه‌ها حفاظت کنن و باعث رشد اون‌ها بشن طراحی نکردن.
اون‌ها فقط برای پیاده‌سازیِ الگوریتم‌ها ساخته شدن
تا به شما ویدیوی پیشنهادی بعدی رو نشون بدن
یا باعث بشن با استفاده از فیلترها، از خودتون عکس بگیرید.
فقط اینطوری نیست که
مرکز توجه شما رو کنترل کنن.
مخصوصا شبکه‌های اجتماعی سعی میکنن عمیق‌تر و عمیق‌تر به ساقه‌ی مغز شما نفوذ کنن
و احساس ارزش و هویت بچه‌ها رو به دست بگیرن.
ما به این قضیه اهمیت میدیم که بقیه‌ی افراد
درباره‌ی ما نظر مثبت دارند یا نه.
اما به این اهمیت میدادیم که ده‌هزار مردم واقعی، راجع به ما چه نظری دارن؟
به چنین ظرفیتی نرسیدیم که هر پنج دقیقه یک‌بار منتظرِ
تایید اجتماعی بقیه باشیم.
اصلا برای چنین تجربه‌ای، چیزی نساختیم.
ما زندگی خودمون رو، حول محور حس کمال تصور میکنیم
چون توی سیگنال کوتاه مدتی نظرات مثبت دریافت میکنیم
قلب، لایک، انگشتِ تایید
و ما این رو با ارزش و حقیقت مخلوط میکنیم.
و در اصل یک محبوبیت جعلی و شکننده‌ست
مدت زمان کوتاهی داره و باعث میشه حتی بیشتر از قبل از انجام دادنش
احساس خالی بودن کنید.
چون بعد از این، شما رو وارد این چرخه‌ی معیوب میکنه
که شما میگین "کار بعدی که باید بکنم چیه؟ چون احتیاج دارم یک کاری بکنم."
به چیزی که توسط دو میلیارد نفر ترکیب شده فکر کنین
و سپس به واکنش دیگران نسبت به برداشت‌ها فکر کنید.
واقعا خیلی بده.
واقعا بده.
افسردگی و اضطراب
بین نوجوان‌های آمریکایی افزایش چشمگیری داشته
که از حدود سال‌های 2011 و 2013 شروع شده.
بین صدهزار دختر نوجوون این کشور
که امسال در بیمارستان بستری شدن
و خودشون رو بریدن یا به روش دیگه‌ای به خودشون آسیب زدن
تا حدود سال 2010 یا 2011 مقدار ثابتی بود
و بعد از اون روند رو به بالایی داشت.
این موضوع برای دختران بزرگ‌تر 62 درصده.
درصد دختران زیر سیزده‌ سال 189 درصد، یعنی سه برابره.
ترسناک‌تر اینه که برای خودکشی هم، همین الگو وجود داره.
بینِ دختران نوجوون بزرگترِ بین 15 تا 19 سال
در مقایسه با دهه اول این قرن
هفتاد درصد افزایش داشته.
دخترانِ زیر سیزده‌سال که برای شروع نرخ بسیار کمی دارند
به 151 درصد رسیدن.
و اون الگو به شبکه‌های مجازی اشاره داره.
نسل زد، یعنی بچه‌هایی که بعد از سال 1996 به دنیا اومدن
اولین نسلی از تاریخ هستند که
از دوران مدرسه راهنمایی، درگیر شبکه‌های مجازی میشن.
وقتشون رو چطور میگذرونن؟
به محض اینکه به خونه میرسن، سرگرم دستگاه‌هاشون میشن.
نسلی کاملی که اضطراب، شکنندگی و افسردگی بیشتری دارند.
خیال‌شون از بابت ریسک‌ها راحت‌تره.
احتمال اینکه گواهینامه رانندگی بگیرن کمتر میشه.
تعداد افرادی که قرار دوستانه
یا هر نوع تعامل عاطفی داشتند خیلی سریع کمتر میشه.
این یک تغییر واقعی نسل‌هاست.
و به یاد داشته باشید، برای هر یک از این موارد، برای هر پذیرش در بیمارستان
یک خانواده‌ی آسیب دیده و وحشت‌زده وجود داره.
"خدای من، چه اتفاقی برای بچه‌ی ما افتاده؟"
برای من مثل روز روشنه.
این خدمات در حال کشتار مردم هستند و مردم رو وادار به خودکشی میکنن.
مطمئن نیستم که والدینی، اینطوری بگن که "آره، ما میخوایم بچه‌هامون وقتی رشد میکنن
احساس کنترل شدن از طریق طراحان تکنولوژی داشته باشن
و توجه ‌اون‌ها رو دستکاری کنن تا تکالیفشون رو سخت انجام بدن
و کاری میکنن خودشون رو با معیارهای غیرواقعی زیبایی مقایسه کنن."
هیچکس این رو نمیخواد.
هیچکس.
قبلا از این چیزها محافظت میشدیم.
وقتی بچه‌ها مشغول تماشای کارتونِ صبح شنبه بودن
ما به محافظت کردن از اون‌ها اهمیت میدادیم.
نظر ما این بود که "نمیشه این تبلیغ رو به بچه‌هایی با این سن و با این روش نشون بدی"
و بعد یوتیوب رو برای بچه‌ها درست کردی
و باعث شد تمام اون بخشِ توجه اقتصادی به لرز بیفته.
و اکنون همه‌ی بچه‌ها سرگرمِ قسمت بچه‌های یوتیوب هستند.
و تمام محافظت‌ها و مقررات هم از بین رفته.
ما در حال آموزش و تربیتِ نسل جدیدی از افراد هستیم
و زمانی که ناراحت، تنها، نامشخص و ترسیده هستیم
یک تسکین دهنده‌ی شخصی برای خودمون داریم
که به نوعی توانایی شخصی خودمون رو برای مقابله با اون خنثی میکنه.
فتوشاپ کلی مهندس نداره که
از طریق نوتیفیکشن‌ها و دوستاتون
یا از هوش مصنوعی استفاده کنه تا متوجه بشه چه چیزی شما رو مشغول نگه میداره
یا به شما نفوذ کنه و بهتون تبلیغ نشون بده
شصت ‌هزار شکل مختلفِ متن و رنگ رو تحلیل کنه
تا ذهن شما رو دستکاری بده.
این یک نوع کاملا جدید از قدرت و نفوذ هست.
دوباره میگم، روش‌هایی که برای
بازی روی توانایی مردم برای اعتیاد یا تحت تاثیر قرار دادن اون‌ها
استفاده میشن، این‌بار قطعا متفاوت هستند.
وقتی که برای اولین بار روزنامه و چاپخونه به وجود اومدن هم متفاوت بودن
وقتی اولین تلویزیون ساخته شد متفاوت بودن
و شما سه شبکه اصلی
- در اون زمان داشتین. - منم همین رو میگم.
اما من میگم ایده‌ای که میگه سطح جدیدی بوجود اومده
قبلا هم خیلی اتفاق افتاده.
این فقط آخرین سطح جدیدی هست که ازش اطلاع داریم.
این روایت وجود داره که "من میتونم خودم رو باهاش وفق بدم.
میتونم با وجود اون هم زندگی کنم
درست مثل اینکه با بقیه چیزها میتونم زندگی کنم."
موضوع گمشده اینه که با یک چیز جدید طرف هستیم.
شاید خطرناک‌ترین قطعه‌ی تمام این حقیقت این باشه که
این خطر توسط تکنولوژی ساخته شده که به صورت تصاعدی در حال پیشرفت کردنه.
تقریبا اگه از دهه 1960 تا به الان رو حساب کنید
قدرت پردازش حدود یک تریلیون‌ برابر بیشتر شده.
هیچ چیز دیگه‌ای با این میزان، روند رو به رشد نداشته.
مثلا ماشین‌ها نسبت به اون زمان دوبرابر سریع‌تر هستند.
و تقریبا بقیه چیزها به صورت ناچیز تغییر داشتند
و شاید مهمتر از همه اینکه
انسان فیزیولوژیک و مغز ما اصلا تکامل پیدا نکرده.
انسان‌ها از نظر ذهنی و سطح جسمی
تغییر اساسی نخواهند داشت.
میدونم ولی اونا...
ما میتونیم مهندسی ژنتیک انجام بدیم و انسان‌های جدیدی توسعه بدیم
اما واقعا، شما داخل یک سخت‌افزار، مغز زندگی میکنید
و این قضیه میلیون‌ها سال اینطوری بوده
و صفحه‌ای وجود داره و در سمت مخالفِ این صفحه
هزاران مهندس و ابر رایانه وجود داره
که اهدافی متفاوت از اهداف شما دارند
و این وسط کی برنده میشه؟
چقدر ممکنه بازنده بشیم؟
- نمیدونم. - اون کجاست؟ این طبیعی نیست.
من اونو غرق دوستاش و خانواده‌اش کردم؟
- احتمالا. - شاید هم تبلیغات مشکلی داشته.
نه. مشکل بزرگی وجود داره. بیاین وارد حالتِ احیا بشیم.
وقتی به هوش مصنوعی فکر میکنی، میدونی که اون قراره دنیا رو نابود کنه
یادِ ترمیناتور و آرنولد شوارتزنگر میفتی.
برمیگردم!
پهباد میبینی و اینطوری فکر میکنی که
"اوه، قراره با هوش مصنوعی آدم‌ها رو بکشیم."
و هیچ خبر نداریم که دنیای حال حاضر هم توسط هوش مصنوعی اداره میشه.
حتی حرف زدن درباره‌ی هوش مصنوعی، یک نوع استعاره‌ست.
کمپانی‌هایی مثل گوگل، اتاق‌های بسیار بزرگی داره
بعضی‌هاشون زیرزمین هستند بعضی‌هاشون زیر آب هستند
و فقط داخل اون‌ها کامپیوتره.
تا جایی که چشم کار میکنه چندین تُن کامپیوتر وجود داره.
اون‌ها به صورت عمیقی با هم در ارتباط هستند
و برنامه‌های پیچیده‌ای اجرا میکنن
و بین هم اطلاعات زیادی جابجا میکنن.
و اون‌ها روی هر دستگاه
برنامه‌ها و محصولات زیادی رو اجرا میکنن.
بعضی از اون‌ها رو میشه بعنوان الگوریتم‌های ساده معرفی کرد
بعضی‌ها رو بعنوان الگوریتم‌های
پیچیده‌تر معرفی کرد که هوشمند هستند.
دوست دارم بگم که الگوریتم‌ها، نظراتی هستند که
توی کدها تعبیه شدن...
و اینکه الگوریتم‌ها عینی نیستن.
الگوریتم‌ها با برخی از تعریف‌های موفقیت بهینه شده‌ان.
میشه تصور شد
اگه یک شرکت تجاری براساس تعاریفش از موفقیت
بتونه یک الگوریتم بسازه
به منافع تجاری میرسه.
معمولا هم سود داره.
شما به کامپیوتر این وضعیت هدف رو میدین که "من این نتیجه رو میخوام"
و بعد خود کامپیوتر برای رسیدن بهش، راهی پیدا میکنه.
اصطلاحِ "یادگیری ماشین" اینجا وارد کار میشه.
و هر روز انتخاب بهترین پست
در ترتیب درست، برای شما راحت‌تر میشه
تا بتونین زمان بیشتری رو مشغول اون محصول باشین.
و هیچکس واقعا متوجه نیست برای رسیدن به اون هدف
چه کاری انجام میده.
الگوریتم ضمیر خودش رو داره، حتی با این وجود که کسی اونو نوشته
اون به روشی نوشته شده
که باهاش یک ماشین رو میسازی و بعد خود ماشین تغییر شکل میده.
فقط تعداد انگشت‌شماری توی این کمپانی‌ها
مثل فیس‌بوک، توییتر و کمپانی‌های دیگه...
فقط تعداد کمی از افراد هستند که میدونن این سیستم‌ها به چه صورت کار میکنن
و حتما لزوما کامل متوجه نیستن
که با یک برنامه‌ی خاص قراره چه اتفاقی بیفته.
پس به عنوان انسان، تقریبا کنترل این سیستم‌ها رو از دست دادیم.
چون اون‌ها دارن اطلاعاتی که استفاده میکنیم رو کنترل میکنیم
اون‌ها بیشتر از اینکه ما کنترلشون کنیم، ما رو کنترل میکنن.
اونو در برابرِ
موارد مشابه منطقه جغرافیاییش ارجاع متقابل کنین.
همزادِ روان‌سنجش.
توی اون منطقه، 13694 نفر هستند که مثل اون رفتار میکنن.
- بقیه چه ویژگی ترندی دارند؟ - برای یک احیای مناسب به
یک چیز خیلی خوب نیاز داریم
از اون جایی که چیزهای معمولی عملی نمیشن.
حتی دختری که همکلاسیشه.
تحلیل‌های من نشون میده که با دیدِ سیاسی
میشه 62.3 درصد تعامل ایجاد کرد.
بد نیست.
اونقدری خوب نیست که بشه باهاش جلو رفت.
خب ما سعی کردیم که در مورد عکس‌های برچسب گذاری شده
دعوتنامه‌ها، رویدادهای جاری و حتی پیام مستقیم از "ربکا" بهش اطلاع رسانی کنیم.
اما کاربرِ 01265923010 چطور؟
آره، "بن" همه‌ی پست‌های اونو دوست داره.
چند ماه و تقریبا تمام پست‌هاش رو دوست داشت و هیچ چیزی نشد.
من با اطلاع رسانی درباره‌ی "آنا"،
احتمال احیا رو 92.3 درصد محاسبه میکنم.
و دوست جدیدش.
اوه، داری شوخی میکنی.
اوه...
خب.
چی؟
خب، برگشتیم.
برگردیم سر پول‌سازی بچه‌ها.
آره، و ارتباط دادنِ "بن" با تمامِ دنیا.
بهش امکان دسترسی به اطلاعاتی که میخواد بدونه رو دادم.
تا حالا به این فکر کردین که ممکنه این ارتباط برای "بن" خوب باشه؟
نه.
تصور کنین توی فیس‌بوک هستید
و دقیقا در مقابلِ این هوش مصنوعی
که همه چیز رو درباره‌ی شما میدونه
میتونه حرکت بعدی شما رو پیش بینی کنه و شما هیچی جز اینکه
کلیپِ گربه‌ها و تولد توی اون قراره داره، بازی میکنید.
این مبارزه عادلانه نیست.
"بن" و "جری"، وقت رفتن رسیده.
"بن!"
بن.
زودباش.
وقت مدرسه‌ست.
بیا بریم.
[مرکز فناوری بشر]
- حالت چطوره؟ - یه مقدار مضطرب هستم.
- جدی؟ - آره.
همه‌ی ما منتظر زمانی بودیم که
تکنولوژی به قدرت و هوش انسان غلبه کنه.
کی قراره از منحصر بفردی خارج بشه و جایگزین ما بشه و از ما باهوش‌تر بشه؟
اما این لحظه خیلی زودتر اتفاق میفته
که تکنولوژی از نقاط ضعف انسان قوی‌تر میشه و به اون‌ها غلبه میکنه.
این نقطه‌ی عبور همون ریشه‌ی اعتیاد
دوقطبی شدن، رادیکالیزاسیون عصبانیت-استهلاک
و تمام مسئله‌ست.
این به طبیعت انسان غلبه میکنه
و انسانیت رو نابود میکنه.
ببخشید.
یکی از راه‌هایی که سعی میکنم مردم رو به این درک برسونم که
فیدِ فیس‌بوکِ اون‌ها چقدر اشتباهه
اینه که به ویکیپدیا فکر کنن.
وقتی به یک صفحه میرین، همون چیزی رو میبینین که بقیه میبینن.
یکی از معدود موارد آنلاینی هست که بین همه‌ی ما اشتراک داره.
حالا فقط یه لحظه تصور کنین که ویکیپدیا میگه
"ما به هر نفر تعریف متفاوتی ارائه میدیم
و بخاطر اینکار، مردم به ما پول میدن."
پس، ویکیپدیا هم میتونه از شما جاسوسی کنه. اون محاسبه میکنه که
"چه کاری میتونم انجام بدم تا این شخص
به دلیل علاقه‌ی تجاری تغییر پیدا کنه."
و سپس ورودی رو تغییر میده.
میتونین اینو تصور کنین؟ خب قطعا باید بتونین
چون همین اتفاق برای فیس‌بوک هم وجود داره.
حتی برای صفحه‌ی یوتیوب شما هم این موضوع وجود داره.
وقتی تغییرات آب و و هوا رو از گوگل میخواین
نتایج متفاوت دیگه‌ای هم بر اساس جایی که زندگی میکنین، بهتون نشون داده میشه.
در شهرهای معینی، میتونین عبارتِ پیشنهادی
"تغییرات اقلیم یک حقه‌ست" رو پیدا کنید.
در موارد دیگه‌ای، میتونین عبارتِ
"تغییراتِ اقلیم باعث نابودی طبیعت میشه" رو ببینین.
و این قسمت هیچ ربطی به تغییرات اقلیم نداره
بلکه به جایی که دارین از گوگل استفاده میکنین
و چیزهای مشخصی که گوگل از شما اطلاع داره، بستگی داره.
حتی دو دوست که به هم بسیار نزدیک هستند
و دوست‌های مشترک با هم دارن
اینطوری فکر میکنن که "من وارد صفحه‌ی فیس‌بوک میشم
و دقیقا همون مجموعه‌ اطلاعات تازه رو میبینم."
اما اصلا اینطوری نیست.
اون‌ها یک دنیای متفاوت جلوی خودشون دارن
چون این کامپیوترها هستند که حساب میکنند
برای هر کدوم از اون‌ها چه چیزی به نمایش دربیاد.
راه فکر کردن دربارش، تصور کردن 2.7 میلیارد نمایش ترومنه.
هر فرد واقعیت خودش رو با حقایق خودش
داره.
فکر میکنین چرا "ترومن" تا به الان
هیچوقت نخواسته طبیعت واقعی دنیای خودش رو کشف کنه؟
ما واقعیت جهانی که ارائه میکنیم رو قبول داریم.
همینقدر ساده‌ست.
با گذشت زمان، شما این حس غلط رو پیدا میکنین که همه با شما موافق هستند
چون همه‌ی افرادِ صفحه‌ی فید شما، دقیقا مثل خودتون هستن.
و به محض اینکه در این وضعیت قرار میگیرین، به همون روشی که شعبده باز شما رو تسخیر میکنه
مشخص میشه شما هم تسخیر شدین.
شعبده‌باز کارت حقه‌بازیش رو نشون میده و میگه "هر کارتی که میخوای رو انتخاب کن."
چیزی که متوجه نمیشید اینه که همه چیز برنامه‌ریزی شده‌
و دقیقا کارت موردانتظار اون رو انتخاب میکنین.
و فیس‌بوک هم دقیقا به همین صورت کار میکنه. اون به شما میگه
"دوستات رو انتخاب کن. لینک‌هایی که دنبال میکنی رو انتخاب کن."
اما همه‌ی این‌ها مزخرفه. دقیقا مثل جادوگرهاست.
فیس‌بوک مسئول فید خبری شماست.
همه‌ی ما با مجموعه‌ی متفاوتی از واقعیت‌ها کار میکنیم.
وقتی این اتفاق بیفته
دیگه نمیتونین از اطلاعاتی که در تضاد با دنیایی که درست کردین، هست
حساب کنید یا از اون‌ها استفاده کنید.
به این معناست که در واقع ما افرادِ
سازنده و عینی نیستیم.
چشماتون رو باز کنین و دروغ‌ها رو باور نکنین!
و بعد با اون سمت قضیه روبرو میشی
و به این فکر میکنی "چطور این آدما میتونن اینقدر احمق باشن؟"
این اطلاعاتی که همیشه میتونم ببینم رو ببین.
چطور اون‌ها این اطلاعات رو نمیبینن؟
و جواب اینه که "اونا این اطلاعات رو نمیبینن."
چشماتون رو باز کنین و دروغ‌ها رو باور نکنین!
- جمهوری‌خواه‌ها چه افرادی هستند؟ - افرادی که هیچ کلیدی ندارن.
حزب دموکرات، یک سندیکای جرم و جنایتِ، نه یک حزب سیاسیِ واقعی.
نتایج یک تحقیق بزرگ و جدید روی ده‌هزار آمریکایی بزرگسال
بیش از هر زمانِ دیگه‌ای در بالاترین سطح 20 ساله
ما رو با اختلاف نظر قطبیِ شخصی و سیاسی دچار اختلاف میکنه.
بیش از یک سوم جمهوری‌خواهان میگن که
حزب دموکرات تهدیدی برای ملت هستند
و بیشتر دموکرات‌ها، همین نظر رو درباره‌ی جمهور‌ی‌خواهان دارن.
بیشتر مشکلاتی که دربارشون حرف زدیم
مثل حزب‌های دوقطبی سیاسی
به طور شدید روی تلویزیون کابلی وجود دارن.
رسانه‌ها هم، همین مشکل مشخص رو دارن
که براساس مدل کسب‌وکارِ خودشون، به طورِ کلی
توجه‌ ما رو به سمت تبلیغ‌کنند‌ه‌ها پرت میکنن.
و اینترنت یک روش جدید و کارآمدتر برای این کار است.
من روی قسمتِ پیشنهاد‌های یوتیوب کار میکردم.
نگران این بودم که الگوریتمی که باهاش کار میکردم
باعث بوجود اومدن شاخه‌های متعددی برای جامعه میشد.
اما از لحاظ زمانِ تماشا
این دوقطبی ساختن میتونه برای آنلاین نگه‌داشتن مردم، کارآمد باشه.
تنها دلیلی که معلم‌ها این چیزها رو به شما یادن میدن
اینه که دارن حقوق میگیرن.
سلام "بنجی".
امروز تمرین فوتبال نداری؟
چرا هست. دارم اخبار رو دنبال میکنم.
کاری که داری میکنی خوندن خبر نیست.
تو همیشه از به هم ریخته بودنِ اوضاع حرف میزنی. اینم مثل همونه.
اما این چیزها جنبه‌ی تبلیغاتی دارن.
که هیچکدومش درست نیست. چون تمام قضیه باید منطقی بنظر برسه.
جدی میگم "بن". این چیزها برای تو مضره.
باید بری تمرین فوتبال.
این چیزها رو به اشتراک میذارم، چون برام مهمه.
گمراه شدن شما برای من مهمه و این چیز خوبی نیست. باشه؟
مردم فکر میکنن این الگوریتم‌ها طراحی شدن
تا چیزهایی که واقعا میخوان رو بهشون بدن، ولی اینطوری نیست.
الگوریتم‌ها در واقع سعی میکنن سوراخ خرگوش‌های خیلی قوی پیدا کنن
و سعی کنن نزدیک‌ترین سوراخ خرگوش به علایق شما رو، بهتون نشون بدن.
و اگه یکی از اون ویدیو‌ها رو تماشا کنین
مدام اون سوراخ خرگوش رو بهتون پیشنهاد میکنه.
اینطوری نیست که کسی از این اتفاق استقبال بکنه.
این کاریه که سیستم پیشنهادات باید انجامش بده.
اینطوریه که حتی "کایری اروینگ" بسکتبالیست معروف
گفته بود که به زمین تخت اعتقاد داره و اون بعدا عذرخواهی هم کرد
چون مقصرِ این قضیه رو سوراخ خرگوش یوتیوب میدونست.
شما فقط روی یوتیوب کلیک میکنین
و اون سوراخ خرگوش همینطوری عمیق‌تر میشه.
بعدا، وقتی که به ان‌پی‌آر اومد و گفت (رادیوی عمومی ملی)
"متاسفم که به این باور رسیدم. نمیخواستم مردم رو گمراه کنم."
با تعدادی از دانش‌آموزان یک کلاس مصاحبه شده بود که معتقد بودن
"مدعیانِ زمینِ گرد حسابش رو رسیدن."
نظریه‌ی زمین مسطح
میلیون‌ها بار توسط الگوریتم توصیه شده.
شاید فکر کنین که فقط چند کاربرِ احمق متقاعد میشن
اما این الگوریتم‌ها هر روز باهوش‌تر میشن.
امروز دارن مردم رو متقاعد میکنن که زمین صافه
اما فردا سعی میکنن یک باور غلط رو به شما ارائه کنن.
در هفتمِ نوامبر هشتگِ پیتزاگیت بوجود اومد.
پیتزاگیت...
وای پسر.
کاملا مطمئن نیستم این ایده برای اولین بار از کجا اومده
که سفارش دادن پیتزا یعنی یک آدم قاچاق شده سفارش دادی.
همونطور که گروه‌های فیس‌بوک بزرگتر میشد
موتور پیشنهادِ فیس‌بوک شروع به پیشنهاد کردن کاربران عادی
به عضویت گروه‌های پیتزاگیت کرد.
پس اگه کاربری به واکسن اعتقادی نداشته باشه
و یه جوری به الگوریتم‌های فیسبوک هم مسلط باشه
و پتانسیل باور داشتن به تئوری‌های توطئه رو داشته باشه
موتور هوش‌مصنوعی فیسبوک اتفاق پیتزا گیت رو براشون رقم میزنه
آخرسر هم سروکله یه مرد مسلح پیدا شد
و قصد داشت که بچه‌ها رو از
زیرزمین پیتزافروشی‌ای که زیرزمین نداشت بدزده.
اینجا چیکار میکردی؟
مطمئن میشدم که چیزی اونجا نیست.
- بر چه اساسی؟ - انگشتر پدوفیل.
- چی؟ - انگشتر پدوفیل.
اون داره درباره‌ی پیتزاگیت حرف میزنه.
این یه مثال برای تئوری توطئه‌ایه که
تونست به تمام شبکه‌های اجتماعی راه پیدا کنه.
و خود موتور هوش‌مصنوعی این شبکه‌های اجتماعی
این شایعات رو بین مردم پخش کرد
مردی که قبل از اصلا از قضیه پیتزاگیت خبر نداشتند.
طبق یک تحقیق از MIT
اخبار جعلی شش برابر سریعتر توی توییتر پحش میشن.
وقتی که چیزی شش برابر قوی‌تر اتفاق میفته
چه اتفاقی برای دنیا میفته؟
میشه در نظر گرفت که این چیزها
به نوعی، زمین رو برای رفتارهای انسانی کج میکنن.
اون‌ها بعضی رفتارها رو با مشکل و بعضی دیگه رو آسون‌تر میکنن.
همیشه خیلی راحت میتونین از این وضعیت خارج بشین
اما افراد کمی این کار رو میکنن
در مقیاس اجتماعی، تو فقط داری راه رو کج میکنی
و چیزی که میلیاردها نفر باهاش فکر میکنن و کاری میکنن رو عوض میکنی.
ما سیستمی درست کردیم که به سمتِ اطلاعات نادرست جهت‌گیری میکنه.
نه اینکه این خواست ما باشه
به این خاطر که اطلاعات غلط در مقایسه با حقیقت، پول بیشتری برای کمپانی
تولید میکنه. حقیقت یجورایی خسته‌کننده‌ست.
این یک مدل کسب‌وکارِ اطلاعات غلط برای رشده.
هرچقدر بیشتر اجازه بدین پیام‌ها بدون نظم و با بهترین قیمت
به بقیه برسن، بیشتر پول کسب میکنین.
چون آب و هوا در حال عوض شدنه؟ آره.
موضوع اینجاست که این یک حقه‌ی واقعیه.
هر چقدر بیشتر دربارش حرف بزنن و هر چقدر بیشتر ما رو در تضاد بذارن
با قدرت بیشتری که دارن...
فیس‌بوک تریلیون‌ها فید خبریِ پست داره.
اونا نمیتونن متوجه بشن چه چیزی واقعیه یا چه چیزی درسته...
به همین خاطر، این موضوع در حال حاضر اهمیت زیادی داره.
فقط کویید 19 نیست که خیلی سریع در حال پخش شدنه.
در اینترنت اطلاعات غلطی درباره‌ای ویروس هست.
اینکه نوشیدن آب
باعث میشه ویروس کرونا از سیستم بدن شما خارج بشه
یکی از چندین شایعه‌ای هست که توی فضای مجازی، درباره‌ی این ویروس، وجود داره.
دولت‌های این ویروس رو برنامه‌ریزی کردن
و شبیه سازی از نحوه‌ی واکنشِ کشورها به اون درست کردن.
کرونا ویروس یک تله‌ست.
سارس، ویروس کرونا.
و ببینین چه زمانی ساخته شده. 2018.
من فکر میکنم دولت آمریکا این فاجعه رو شروع کرده.
کسی مریض نشده. کسی رو نمیشناسیم که مریض شده باشه.
شاید دولت داره از کروناویروس بعنوان یک بهانه استفاده میکنه
که مردم رو داخل خونه نگه‌ داره چون اتفاق دیگه‌ای در جریانه.
کروناویروس آدم‌ها رو نمیکشه
بلکه تشعشعات شبکه‌ی 5G که اون‌ها تولید میکنن، کُشنده‌ست.
ما توسط شایعه‌ها بمباران شدیم.
مردم در حال منفجر کردن آنتن‌های واقعی تلفن‌همراه هستن.
روسیه و چین مشغول ساخت شایعه و تئوری‌های توطئه‌آمیز هستند.
امروز صبح اضطراب و اعتراض در اوکراین...
مردم هیچ اطلاعی ندارن چه چیزی درست یا غلطه، و این بار مسئله مرگ و زندگیه.
منابعی که اطلاعات غلط از ویروس کرونا پخش میکنن
چیزی حدود 52 میلیون تعامل کسب کردن.
میگین که محلول نقره تاثیر مثبت داره.
خب میشه گفت چنین چیزی روی ویروس کرونا تابحال تست نشده...
اتفاقی که با کووید داره میفته، تنها یک نسخه‌ی دور
از چیزیه که در سرتاسر اکوسیستم اطلاعاتی ما داره میفته.
شبکه‌های اجتماعی شایعات و خبرهای شنیده شده‌ای
که ازشون اطلاع نداریم رو
بدون اینکه برای ما مهم باشه با ما در میون میذاره.
"بن".
هنوز توی تیم هستی؟
اگه باهام میای قبل از تمرین
یه اسنک میگیرم.
چی؟
هیچی، فراموشش کن.
از هر ده نفر، نه نفر از وضعیت خودشون راضی نیستن.
وقتی به این قضیه فکر میکنی، اتحادیه‌ی اروپا هم مثل هر جنبش سیاسی دیگری هست.
ما در برابر این حجم از سرصدا ایستادگی میکنیم..
من به شما، بعنوان آدم‌های خودم اعتماد دارم.
ایده‌ی پایگاه‌های اطلاعاتی بی‌نظیره. قطعا عاشقش میشه.
یه مزایده‌ی دیگه.
هشتصد و چهل پیشنهاد کننده. با 4.35 سنت به یک سازنده‌ی سلاح فروخته شد.
بیاید برخی از این رویدادها رو بالاتر ببریم.
آخر این هفته، قراره مسابقات رالی توی اون منطقه اجرا بشه.
یک وبلاگ‌نویس جدید هم توی صف دارم.
و حقیقتش اینه که، من نهایت تلاش خودم رو میکنم.
و منظورم هرکاریه.
- مشترک بشید... - "بن"؟
و دوباره هم به من سر بزنین چون میخوام باهاتون درباره‌ی...
اتفاقات بزرگی حرف بزنم.
اتفاقات خیلی بزرگی.
یکی از مشکلات فیس‌بوک اینه که بهترین ابزاریه که
تونسته دیگران رو به انجام کارها تشویق کنه.
حالا تصور کنید از دیدگاه یک دیکتاتور یا طرفدارِ استبداد، این چه معنایی میتونه داشته باشه.
اگه میخواین جمعیت یک کشور رو کنترل کنید
هیچ ابزار تاثیرگذارتری از فیس‌بوک، وجود نداره.
یکی از نگران‌کننده‌ترین مشکلاتِ
دولت‌ها و افرادی که از سلاحِ شبکه‌های اجتماعی استفاده میکنن
اینه که منجر به آسیب‌های واقعی و آفلاین میشه.
فکر میکنم مهمترین مثال
که مطبوعات زیادی رو به سمت خودش جذب کرد، اتفاقی بود که برای میانمار افتاد.
در میانمار وقتی مردم به اینترنت فک میکنن
چیزی که به ذهنشون میاد، فیس‌بوکه.
و زمانی که یک گوشی جدید میخرین
اون مغازه از قبل نرم افزار فیس‌بوک رو روی اون نصب میکنه
و با یک حساب کاربری اونو میفروشه.
پس زمانی که اون‌ها گوشی جدید میخرن، اولین چیزی که استفاده میکنن
و احتمالا آخرین چیزی که میدونن چطور ازش استفاده کنن، فیس‌بوکه.
تحقیق تازه‌ای، روند رو به رشدِ فیس‌بوک در زمان درگیر شدن میانمار
با این شایعات رو نشون میده.
فیس‌بوک به ارتش و بازیگرانِ نامناسبِ دیگه‌ی اون
راه جدیدی برای نفوذ به نظرات اجتماعی نشون داده
که خشونت علیه مسلمانان روهینگیا رو بیشتر میکنه (مردم مسلمان و هندوآریایی میانمار)
که شامل کشتار جمعی
سوزاندن تمام یک دهکده
تجاوز دسته‌جمعی و جنایت‌های جدی علیه بشریت میشه
که در حال حاضر باعث شده
هفتصدهزار مسلمانِ روهینگیایی مجبور به فرار از کشور بشن.
این مبلیغن که انگیزه‌ی بسیار بالایی هم دارند
قبلا وجود نداشتند.
این پلتفرم، این امکان رو براشون فراهم کرده
که به آسانی هر چه تمام‌ تر روایت‌های دستکاری شده رو گسترش بدن
و هزینه‌ی خیلی کمی هم براشون داشته باشه.
اگه بخوام یه نظریه رو دستکاری کنم
میتونم وارد یک گروهِ توطئه‌آمیز فیس‌بوک بشم
و 100 نفر رو پیدا کنم
که اعتقاد دارن زمین کاملا صافه
و اینکه روی ماه پا گذاشتیم یک نظریه‌ی توطئه‌ی دیگه‌ست
و میتونم از فیس‌بوک بخوام "هزار نفر دیگه که چنین نظری دارن، بهم معرفی کنه"
فیس‌بوک با خوشحال اطلاعات هزاران نفر دیگه ،شبیه به اون‌ها رو برام میفرسته
و حالا میتونم بیشتر این تئوری توطئه رو گسترش بدم.
با 3.4 سنت فروخته شد.
- ویدیوی جدید اتحادیه‌ی اروپا تبلیغ شد. - تبلیغات جدیدی پست شد.
الگوریتم‌ها و سیاستمدارانِ نفوذ‌کننده
به قدری توی جذب کردنِ ما
حرفه‌ای شدن
و مهارت بالایی در ساخت شایعات دارن که انگار داریم جذب واقعیت میشیم
و باعث میشن برای باور کردن. اون دروغ‌ها گیج بشیم.
به نظر میرسه کنترل ما بر روی اینکه
چه کسی هستی و چه اعتقادی داریم، داره کم و کمتر میشه.
پس میتونن جوانب رو در نظر بگیرن.
اینجا هم دروغ وجود داره، اونجا هم وجود داره.
پس اون‌ها میتونن قدرتشون رو حفظ کنن
و همه‌ چیز رو کنترل کنن.
میتونن ذهن ما رو کنترل کنن
تا اسرار خودشون رو حفظ کنن.
دنیایی رو تصور کنین که هیچکس به درستی چیزی، اعتقاد نداره.
همه باور دارن که دولت بهشون دروغ میگه.
همه چیز یک تئوری توطئه‌ست.
"نباید به کسی اعتماد کنم. از اون سمت قضیه متنفرم."
تمام ماجرا داره به اون سمت میره.
زمین‌لرزه‌های سیاسی در اروپا همچنان غوغا میکنند.
این بار در ایتالیا و اسپانیا.
به طور کلی، ائتلافِ سنتی و میانه رو در اروپا، اکثر طرفدارانش رو از دست داد
در حالی که احزابِ پوپولیست راست افراطی و چپ افراطی طرفداران جدیدی به دست آوردند.
برین عقب.
خب، بریم.
این گزارش ها عمدا، بطور خاص
در تلاش برای ایجاد اختلاف سیاسی در هنگ کنگ بود.
خب "بن".
کشوری که تمام خوراکش فیس‌بوک و شبکه‌های اجتماعی باشه
چه شکلیه؟
دموکراسی به سرعت فرو ریخت.
توی شش ماه.
بعد از این هرج و مرج در شیکاگو
درگیری شدیدی بینِ معترضین و طرفداران شکل گرفت...
دموکراسی با بحران اعتماد روبرو شده.
ما شاهد حمله‌ی جهانی به دموکراسی هستیم.
بیشتر کشورهایی که هدف‌گذاری شدن
کشورهای دموکرات هستند.
این اتفاق در مقیاس بزرگی انجام میشه.
توسط بازیگرانِ دولتی، توسط مردمی که پول زیادی دارن و فریاد میزنن
"من میخوام کنیا رو بی‌ثبات کنم. میخوام کامرون رو بی‌ثبات کنم."
آنگولا؟ فقط این هزینه رو برام داره.
انتخابات خارق‌العاده‌ای یکشنبه در برزیل اتفاق افتاد.
که یکی از کمپین‌ها رو شبکه‌های اجتماعی به قدرت رسونده بود.
ما با استفاده از صنعت تکنولوژی ابزاری ساختیم
که خیلی ناگهانی درهرجا و هر کشوری
بافت جامعه رو بی‌ثبات و فرسوده کنه.
توی آلمان، اسپانیا، فرانسه، برزیل و استرالیا این چیزها رو دارین.
برخی از پیشرفته‌ترین کشورهای دنیا
در حال هجوم به یکدیگر هستند
و چه چیز مشترکی دارن؟
با توجه به چیزی که میدونی
آیا معتقدی فیس‌بوک روی نتایجِ انتخابات سال 2016 تاثیرگذار بوده؟
خب گفتنش سخته.
خب میدونی...
واقعیت اینه که نیروهای بسیار زیاد و متفاوتی مشغول هستند.
نمایندگان فیس‌بوک، توییتر و گوگل دوباره برای دومین روز شهادت
به کپیتال هیل برگشتن
تا به موضوع دخالت روسیه در انتخاباتِ 2016 بپردازن.
نفوذی که نفر سوم روی ما انجام میده هک کردن نیست.
درسته؟ روس‌ها فیس‌بوک رو هک نکردن.
اون‌ها فقط با استفاده از ابزارهایی که فیس‌بوک تولید کرده
برای تبلیغ کنندگان و کاربرانِ قانونی
اهدافِ شرورانه اعمال کردند.
درست مثل جنگ با کنترل از راه دوره.
یک کشور میتونه بدون اینکه به مرز‌های کشور‌ دیگه
نزدیک بشه، روی اون نفوذ داشته باشه.
تصاویر خشونت‌آمیزی که به نظر یک توی اون دارن زباله‌ها رو پخش میکنن
به دستمون رسیده.
موضوع این نبود که میخوای به کی رای بدی.
تنها هدفش نشان دادن هرج و مرج و تفرقه در اجتماع بود.
این اتفاقات در ساحل هانتینگتون افتاد.
تونست دو جنبه‌ی متفاوت بسازه
که دیگه نمیتونستن حرف هم رو گوش بدن
که نمیخواستن حرف همدیگه رو گوش بدن
و به هم اعتماد نداشتن.
این شهری‌ست که نفرت بوجود اومده در اون
تبدیل به خشونت نژادی شده.
بن!
کساندرا!
- کَس! - بن!
بیا اینجا.
دستا بالا. دستا بالا. روی زانو‌هاتون بشینین.
- آروم بگیر. - بن!
دست‌ها بالا!
بچرخ. روی زمین. روی زمین.
میخوایم این سیستم با بالاترین پیشنهاد به فروش برسه؟
برای اینکه دموکراسی کاملا به فروش برسونین، تا بتونین به ذهنیت مطلوب خودتون برسین
باید یک دروغ مشخص برای اون جمعیت هدف‌گذاری کرد و جنگ‌های فرهنگی به پا کنیم؟
چنین چیزی رو میخوایم؟
ما ملتی هستیم که
دیگه با هم حرف نمیزنیم.
ما ملتی هستیم که بخاطر رای یک نفر توی انتخابات گذاشته
دیگه با اون فرد ارتباط برقرار نمیکنیم.
ما ملتی هستی که تمام وقتمون رو صرف تماشای
کانال‌هایی میکنیم که فقط حق رو به ما میدن.
پیغام امروز من اینه که قبیله‌گرایی داره ما رو خراب میکنه.
داره این کشور رو از هم می‌پاشونه.
هیچ اقدامی برای بزرگسالان سالم انجام نمیشه.
اگه هر کس تنها به حقیقت‌های خودش توکل کنه
هیچ نیازی به مصالحه و ارتباط گرفتن با بقیه نیست.
در واقع هیچ نیازی به ایجاد تعامل نیست.
ما باید...
درک مشترکی از واقعیت داشته باشیم. در غیر این‌ صورت یک کشور نیستیم.
پس در بلندمدت، راه حل اینه که ابزارهای هوش مصنوعی درست کنیم
که الگوهایی از افراد رو شناسایی کنه که از خدمات منحصر بفردی استفاده میکنن.
ما به تکنسین‌ها این اجازه رو میدیم این مسئله رو به شکل مشکلی که
قراره حل کنن، دربیارن.
و این خودش یک دروغه.
مردم طوری درباره‌ی هوش مصنوعی حرف میزنن که انگار از حقیقت پشتش خبردار هستن.
هوش مصنوعی قرار نیست مشکلات رو حل کنه.
هوش مصنوعی نمیتونه اخبار جعلی رو متوقف کنه.
گوگل این قابلیت رو نداره که
حقیقت یا تئوری توطئه بودن چیزی رو مشخص کنه، چون خودشون هم نمیدونن حقیقت کدومه.
اون‌های یک...
اونا نماینده‌ی بهتری جز کلیک کردن ندارن.
اگه درمورد حقیقت توافق نکنیم
یا چیزی رو بعنوان حقیقت قبول نکنیم
مشکل خیلی بزرگی داریم.
این مشکل قبل از مشکلات دیگه قرار داره
چون اگه نتونیم در مورد حقیقت توافق کنیم
نمیتونیم هیچ یک از مشکلاتمون رو حل کنیم.
میتونیم باشگاه فوتبالِ زمینِ صاف رو پیشنهاد کنیم.
اطلاعات ورزشیش رو بروز نکنید. جذبشون نمیشه.
بسیاری از مردم سیلیکون ولی نوعی نظریه رو قبول میکنن
که ما در حال ساخت مغزهای فوق‌العاده‌ی جهانی هستیم
و همه‌ی کاربران ما، تنها یک نورون کوچکِ قابل تعویض هست
که هیچکدومش اهمیتی نداره.
و مردم رو تسلیم این وظیفه‌ی عجیب میکنه
که شما مثل یک عنصر کوچک محاسباتی هستید
که ما با نفوذ کردن روی رفتارهامون اونو برنامه‌ریزی میکنیم
و به این مغز غول پیکر سرویس‌دهی میکنیم و خود شما اهمیتی ندارید.
قرار نیست پولی بهتون برسه و چیزی یاد بگیرید.
هیچ تعیین سرنوشتی انجام نمیدین.
ما فقط شما رو دستکاری میکنیم چون شما یک شکلِ محاسباتی هستید
و به همین خاطر باید شما رو برنامه‌نویس کنیم.
اوه، رفیق!
وقتی که به تکنولوژی بعنوان یک تهدید جدی فکر میکنین
خب این یک ادعای بزرگه...
خیلی راحت میشه این فکر رو داشته باشید که وقتی مشغول کار کردن با گوشی خودم هستم
کلیک میکنم، اسکرول میکنم و ازش استفاده میکنم.
تهدید این قضیه میتونه کجا باشه؟
خب این‌ها ابرکامپیوتر هستند.
سمت دیگه‌ی داستان که مغز منو هدف گرفته
میخواد که من یک ویدیوی دیگه ببینم. تهدید قضیه کجاست؟
مسئله این نیست که تکنولوژی
میتونه یک تهدید جدی باشه.
بلکه قابلیت تکنولوژیه
که میتونه برای جامعه مضر باشه
و این مضر بودن، همون تهدیده.
اگه تکنولوژی
هرج و مرجِ بزرگ
خشم، تحریک
کمبود اطمینان به دیگران
تنهایی، بیگانگی، دوقطبی شدن
افزایش هک‌شدن انتخابات، پوپولیسم بیشتر
حواس‌پرتی بیشتر و عدم توانایی تمرکز روی مشکلات واقعی رو بسازه
خب این فقط جامعه‌ست.
و حالا جامعه نمیتونه خودش رو بهبود کنه
و فقط به نوعی هرج و مرج تبدیل میشه.
حتی اگه از این محصولات هم استفاده نکنین این مسئله روی شما تاثیر میذاره.
این چیزها تبدیل به فرانکشتاین دیجیتالی شدن
که دارن دنیا رو به تصویر خودشون شکل میدن
چه سلامت روانی کودکان باشه
چه سیاست یا گفتمان سیاسی ما باشه
بدون اینکه حتی مسئولیتِ تصرف میدان عمومی رو به عهده بگیره.
- و دوباره برمیگردیم به... - فکر میکنین چه کسی مسئوله؟
فکر میکنم ما باید، مسئولیتِ پلتفرم‌ها رو هنگام
تحویل گرفتنِ تبلیغات انتخاباتی، به عهده داشته باشیم
اونا مسئولِ محافظت از انتخابات هستند.
وقتی اون‌ها سلامت ذهنی بچه‌ها یا شنبه‌ صبح رو به عهده بگیرن
اون‌ها مسئولیتِ محافظ از شنبه‌ صبح‌ها رو قبول میکنن.
رقابتی که برای جذب توجه افراد وجود داره، هیچوقت تموم نمیشه.
تکنولوژی قراره تاثیر بیشتری روی زندگی ما داشته باشه، نه کمتر.
هوش مصنوعی قراره پیش‌بینی‌های بهتری از اتفاقات داشته باشه
نه اینکه پیش‌بینی‌های بدتر بکنه.
من 62 ساله
و با گذر زمان هم در حین این جلسه پیرتر میشم...
اما بهتون اینو میگم که
وقتی تمام این اوضاع به ثمر بشینه ممکنه مرده باشم
اما احتمالا بخاطرش قدردان باشم.
چون این وضعیت منو تا سر حد مرگ میترسونه.
تو هم، همین دید رو داری؟
یا دارم راجع به وضعیتی که اطلاع کافی ندارم، زیاده روی میکنم؟
بیشتر نگران چی هستی؟
فکر میکنم، توی کوتاه‌ترین زمان ممکن...
جنگ داخلی.
اگه 20 سال آینده رو هم با همین وضعیت بگذرونیم
احتمالا تمدن خودمون رو با جهلِ عمدی نابود کردیم.
احتمالا نتونیم از پس چالش تغییر اقلیم بربیایم
احتمالا دموکراسی‌های دنیا رو منحط کردیم
به طوری که اونا دچار نوعی اختلالِ عملکردِ عجیب و غریبِ خودکامه میشن.
احتمالا اقتصادی جهانی رو نابود کنیم.
و احتمالا نتونیم نجات پیدا کنیم.
من واقعا وجود این رو حس میکنم.
آیا این آخرین نسلی‌ست که
میدونن قبل از وقوع این توهم، دنیا چه شکلی بوده؟
اینکه چطور از ماتریس بلند بشی، در حالی که اصلا مطمئن نیستی داخل دنیای ماتریس باشی؟
«چه آرمانشهر باشه چه یک شهر فراموش شده تا لحظه‌ی آخر مسابقه‌ی نامشخصی، جریان داره» (باکمینستر فولر: معمار آمریکایی)
چیزی که ما میگیم به نوعی مثلِ
هلاکت و نابودیِ یک طرفه‌ست.
خدای من، تکنولوژی داره دنیا رو نابود میکنه
داره بچه‌ها رو نابود میکنه
ولی اینطوری نیست.
گمراه کننده‌ست، چون همزمان آرمان‌شهر
و دیستوپی رو شبیه‌سازی میکنه.
مثل اینه که میتونم دکمه‌ی گوشی رو بزنم و 30 ثانیه بعد یک ماشین بیاد
و هر جایی که بخوام باهاش برم.
این جادوی فوق‌العاده‌ایه.
وقتی که داشتیم دکمه‌ی لایک رو میساختیم
انگیزه ما این بود که عشق و مثبت‌گرایی دنیا رو افزایش بدیم.
ایده‌ای که به سرعت به امروز منتقل شده و نوجوون‌ها در صورت نداشتن لایک کافی
افسرده میشن
یا منجر به دوقطبی شدن سیاسی میشه
هیچوقت هدف ما نبوده.
فکر نمیکنم این افراد نیت اهریمنی داشته باشن.
این فقط مشکل مدلِ کسب و کاره.
میتونین سرویس رو تعطیل کنین و همه چیزش رو نابود کنین
ارزش سهامش رو 20 میلیون دلار اعلام کنین
اما نمیتونین شرایط رو به حالت قبل برگردونین.
میتونین اصلاحات انجام بدین، ولی تا پایانِ روز
مجبور میشین درآمد و میزان استفاده رو رشد بدین و این...
هرچقدر بزرگتر میشه، تغییر دادنش برای هر کسی سخت‌تر میشه.
من دسته‌ای از افراد رو میبینم که توسط یک مدل کسب و کار توی تله افتادن
و انگیزه‌ی اقتصادی و فشار سهام‌داران
چنین کاری رو غیرممکن میکنه.
فکر میکنم باید قبول کنیم که
کمپانی‌ها باید روی پول ساختن تمرکز کنن.
اینکه قانون و مقررات و رقابتی
وجود نداشته باشه
و کمپانی‌ها مثل یک نوع دولت بالفعل عمل کنن مشکل داره.
در اون حالت، برای خودشون قانون تنظیم میکنن.
و این یک دروغ احمقانه‌ست.
مشوق‌های مالی به نوعی، در حال اداره کردن دنیا هستند
پس تمام راه‌حل‌های این مشکل
باید انگیزه‌های مالی رو در پی داشته باشه.
هیچ دلیل مالی برای تغییر شرکت‌ها وجود نداره.
و به همین خاطر به مقررات نیاز داریم.
کمپانی‌های تلفن‌ همراه اطلاعات زیادی از افراد دارن
و وجود این قانون‌ها باعث میشه اطمینان داشته باشیم که کار اشتباهی انجام نمیدن.
به عنوان مثال، تقریباً هیچ قانونی درباره‌ی حریمِ خصوصی دیجیتال نداریم.
میتونیم دقیقا مثل قبضی که برای آب میدین
با نظارت بر مقدار آبی که مصرف میکنین
برای جمع‌آوری و پردازش اطلاعات هم مالیات بگیریم.
از این کمپانی‌ها ،براساس اطلاعاتی که کسب میکنن، مالیات میگیری.
بهشون یک دلیل مالی میده
که سعی نکنن تمام اطلاعات دنیا رو جمع کنن.
قانون از وضعیت موجود بسیار عقب‌تر است
اما چیزی که من میدونم اینه که وجودِ این وضعیت برای حفاظت از کاربران نیست
بلکه برای حفاظت از حقوق و امتیازات
این شرکت‌های غول پیکره.
آیا ما همیشه قراره تسلیمِ آدم‌های ثروتمند و قدرتمند بشیم؟
یا قراره اینطوری با مسئله روبرو بشیم که
که گاهی اوقات منافع ملی هم وجود داره.
مواقعی وجود داره که منافع شخصی کاربران و مردم
مهم‌تر از
سودِ شخصی میلیاردهاست؟
این بازارها دموکراسی و آزادی رو ضعیف میکنن
و باید غیرقانونی اعلام بشن.
این یک پیشنهاد اصلاحاتی نیست.
بازارهای دیگه‌ای هستند که غیرقانونی اعلام شدند.
ما بازار اعضای بدن‌ انسان‌ها رو غیرقانونی اعلام کردیم.
ما برده‌داری انسان‌ها رو غیرقانونی اعلام کردیم.
چون پیامدهای مخرب اجتناب ناپذیری دارند.
ما در دنیایی زندگی میکنیم
که ارزش درختِ مرده، بیشتر از درختِ زنده‌ست
ارزشِ والِ مرده، بیشتر از یک والِ زنده‌ست.
تا زمانی که اقتصاد ما به این شکل جلو میره
و شرکت‌ها کنترلی نمیشن
اونا به نابودی درختان ادامه میدن
و وال‌ها رو میشکن
روی زمین معدن میزن و از داخل اون نفت استخراج میکنن
حتی با اینکه میدونیم قراره سیاره‌ی ما رو نابود کنه
و قراره برای نسل‌های بعدی دنیای بدتری به جا بذاریم.
این یک تفکر کوتاه مدت
بر پایه‌ی یک دینِ خود سودآوره
که به طور جادویی، هر شرکت خودخواهانه به نفع خودش عمل میکنه
و بهترین نتیجه رو تولید میکنه.
این موضوع برای مدت طولانی محیط اطراف رو تحت تاثیر قرار داده.
چیزی که ترسناکه و خوشبختانه آخرین قدمیه
که باعث میشه به عنوان یک تمدن از خواب بیدار بشیم
و متوجه بشین این تئوری در اولین مرحله چقدر ناچیز بوده
اینه که خودتون رو جای اون درخت یا وال بذارین.
توجه ما قابل استخراجه.
اگر وقت خودمون رو صرف خیره شدن به صفحه نمایش
یا یک تبلیغ بکنیم، در واقع سودی بیشتری
برای کمپانی داریم
در مقایسه با اینکه اون وقت رو برای پولدار شدن توی زندگی خودمون بذاریم.
در نتیجه داریم نتیجه‌ی این کار رو میبینم.
میبینیم که کمپانی‌ها از هوش مصنوعی بسیار قوی استفاده میکنن
تا ما رو گول بزنن و توجه ما رو به سمتِ
چیزهایی که خودشون انتظار دارن جلب کنن
و ما رو از چیزهایی که بیشتری سازگاری
با اهداف و ارزش‌های زندگیمون داره، دور کنن.
کامپیوتر برای من
قابل توجه‌ترین ابزاری هست که باهاش روبرو شدم.
و این مثل یک دوچرخه برای ذهن ماست.
ایده‌ی فناوری انسانی، دقیقا همون نقطه‌ی شروع سیلیکون ولی بود.
و ما اونو فراموش کردیم چون برخلاف اینکه کار صحیحی باشه
فقط کار جالبی شد.
اینترنت محل عجیب و غریب و گیج کننده‌ای بود.
تجربی بود.
اتفاقات خلاقانه‌ای در اینترنت رخ داده و مطمئناً هنوز هم اتفاق می‌افته
اما دیگه مثل یک مرکز خرید بزرگ شده.
الان طوری شده که انگار
انتظار بیشتر از این رو ازش داریم.
گمونم من آدم خوش‌بینی هستم.
چون فکر میکنم، میتونیم معنای و ظاهر شبکه‌های اجتماعی رو تعییر بدیم.
نحوه‌ی کارکرد تکنولوژی مثل قانون فیزیک نیست.
روی سنگ نوشته نشده.
بلکه انتخاب‌هایی هستند که آدم‌هایی مثل خودم درستشون کردن.
و آدم‌ها میتونن این تکنولوژی‌ها رو تغییر بدن.
و سوال اینجاست که آیا ما قبول میکنیم
که این نتایج بد از محصول من منشع گرفته شده؟
ما این چیزها رو ساختیم و مسئول تغییر اون‌ها هم ما هستیم.
مدل جلب توجه
توی نحوه‌ی رفتار ما با افراد نیست.
فقط منم یا شما هم...
بدبختِ بیچاره!
تار و پود یک جامعه‌ی سالم
به این بستگی داره که از این مدل کسب و کار فاسد رها بشیم
میتونیم تقاضا کنیم که این محصولات انسانی طراحی بشن.
میتونیم درخواست بدیم که به عنوان یک منبعِ قابل استخراج رفتار نکنیم.
قصدمون میتونه این باشه که "چطور میتونیم دنیا رو بهتر کنیم؟"
در طول تاریخ
هر دفعه که اتفاق بهتری افتاد
برای این بوده که شخصی اعلام کرده
"این احمقانه‌ست، میتونیم بهتر از این کار کنیم."
انگار که منتقدان باعث پیشرفت میشن.
خوش‌بین‌های واقعی، منتقدین هستند.
سلام.
خب یک جورایی دیوانه‌کننده بنظر میرسه، نه؟
انگار که روش طراحی این مسائل
توی مسیر درستی جلو نمیره.
درست مثل تمام مسئله.
ممکنه احمقانه بنظر برسه که بگیم باید تمام داستان رو عوض کنیم
اما واقعا باید همین کار رو بکنیم.
فکر میکنی به اون مرحله میرسیم؟
مجبوریم.
به نظر میرسه شما خیلی خوشبین باشین.
اینطور بنظر میرسه؟
آره منظورم اینه...
باورم نمیشه مدام اینو تکرار میکنی و من هر دفعه میگم "واقعا مشخصه؟"
در صورتی که به نظر میرسه به سمت دیستوپی داریم میرم.
احساس میکنم داریم به سمت دیستوپی میریم
و فقط معجزه میتونه ما رو از این مخمصه نجات بده.
و این معجزه، اراده‌ی جمعیه.
من خوش‌بین هستم که قراره راهش رو پیدا کنیم
اما فکر میکنم قراره زمان زیادی ببره.
چون همه نمیتونن این مشکل رو تشخیص بدن.
فکر میکنم بزرگترین شکستِ تکنولوژِ
شکست واقعیِ رهبر بودنه
مثلا مردم در رابطه با چیزهایی مکالمه میکنن
نه فقط خوب پیش نرفته، بلکه کامل نیستن
و اینطوری موضوعات جدیدی میتونه باز بشه.
آخرِ روز متوجه میشی
این ماشین تا زمانی که فشار گسترده‌ی مردم ایجاد نشه، نمیچرخه.
با این مکالمات و رسوندن صدای خودتون
و برخی مواقع از طریق همین تکنولوژی‌ها
میتونی جریان و مکالمات رو تغییر بدیم.
ممکنه عجیب باشه، اما این دنیا و اجتماعِ منه.
من ازشون متنفر نیستم و نمیخوام به گوگل یا فیس‌بوک آسیبی بزنم
فقط میخوام اصلاحشون کنم تا دنیا رو نابود نکنن.
من اپلیکیشن‌های زیادی رو از گوشی خودم پاک کردم
که احساس میکردن وقت زیادی ازم میگیرن.
تمام شبکه‌های اجتماعی و اپلیکیشن‌های خبری
و نوتیفیکشن‌های تمام چیزهایی که
اطلاعات نه چندان مهمی به من میدن رو
خاموش کردم.
به همین دلیل توی جیبم کلوچه پیدا نمیشه.
تعداد نوتیفیکشن‌هایی که دارین رو کم کنین.
نوتیفیکیشن‌ها رو خاموش کنین.
همه‌ی نوتیفیکیشن‌ها رو خاموش کنین.
من دیگه از گوگل استفاده نمیکنم و از کوانت استفاده میکنم
که تاریخچه جستجوی من رو ذخیره نمیکنه.
هیچوقت ویدیوهای پیشنهادی رو قبول نکنین.
همیشه خودتون انتخاب کنید. این یک روش دیگه‌ی مبارزه‌ست.
افزونه‌های زیادی برای کروم هست که پیشنهادات خودکار رو حذف میکنه.
چیزی رو پیشنهاد میکنین که تاثیر چیزی که ساختین رو از بین ببره.
آره.
قبل از به اشتراک گذاشتن، واقعیت رو بررسی کنین منبع رو در نظر بگیرین و بیشتر گوگل کنین.
اگه به نظرتون چیزی به وجود اومده تا توجه شما رو به سمت خودش بکشونه
بدونین دقیقا همینطوره.
اساسا، شما با کلیک کردن رای میدین.
اگه روی طعمه‌های کلیکی، کلیک کنین
شما یک انگیزه‌ی مالی برای تداوم این سیستم بوجود آوردین.
مطمئن باشید که از زندگی خودتون
اطلاعات به اندازه کافی، کسب کرده باشین.
من افرادی رو توی توییتر دنبال میکنم که باهاشون هم عقیده نیستم
چون میخوام از دیدگاه‌های مختلفی درباره‌ی اون نظریه رو بدونم.
خیلی از افرادی که توی این صنعت کار میکنن
دستگاه‌هاشون رو به بچه‌های خودشون هم نمیدن.
بچه‌های من از شبکه‌های اجتماعی استفاده نمیکنن.
قانونی براش هست یا ...
خودش قانونه.
ما در این مورد غیور هستیم.
مجنون هستیم.
و اجازه نمیدیم بچه‌هامون از این دستگاه‌ها داشته باشن.
من در مورد سه قانون ساده کار کردم
که زندگی رو برای انسان‌ها آسون میکنه و با تحقیقات میشه توجیه‌شون کرد.
قانون اول اینه که تمام دستگاه‌ها هر شب باید در مکانی
خارج از اتاق خواب باشن.
هر زمانی که هست، تمام دستگاه‌ها باید بیرون باشن.
قانون دوم میگه تا دوران دبیرستان حق استقاده از شبکه‌های اجتماعی وجود نداره.
خودم فکر میکنم محدودیت سنی شونزده سال باید داشته باشن.
تا زمان دبیرستان این قانون رو داشته باشین.
و قانون سوم، تهیه‌ی یک بودجه زمانی با فرزنده.
که اگه باهاشون حرف بزنین و بگین
چقدر از زمان از روز رو صرف گوشی همراه میکنی؟
خودت فکر میکنی باید چقدر باشه؟
اون‌ها معمولا مقدار قابل قبولی میگن.
خب من به خوبی میدونم که
نمیتونم کاری کنم همه‌ی آدما، شبکه‌های مجازیشون رو پاک کنن
اما میتونم برای چند نفر این کار رو بکنم.
و اینکه بتونی کاری کنی، افراد هرچند کمی شبکه‌های مجازیشون رو پاک کنن، ارزش زیادی داره
و دلیلش هم اینه که اینطوری فضای مکالمه‌ی بیشتری تولید میشه
چون میخوام افراد بیشتری توی جامعه حضور داشته باشن
که برای داشتن مکالمه‌ی اجتماعی از نفوذ دیگران آزاد هستند
که محدود به این ماشین‌ها نیستند.
پس انجامش بدین! از سیستم خارج بشین.
آره، پاکش کن. از اون مسائل احمقانه بیرون بیا.
دنیا زیباست. عظمتش رو ببین.
ارائه شده توسط وبسایت چاکو مووی ‫.:: www.ChakoMovie.Com ::.