‫«سریال دوستان در 10 فصل» ‫«از سال 1994 تا 2004 پخش شد.»
‫«بعد از آخرین قسمت شش بازیگر سریال فقط» ‫«یکبار همه همزمان با هم یکجا حضور داشته‌اند.»
‫«تا امروز...»
ارائه شده توسط سایت چاکو مووی مرجع دانلود فیلم و سریال بدون سانسور برای دریافت آدرس بدون فیلتر سایت عضو تلگرام ما شوید @ChakoMovie
‫پس گمون کنم که این آخرشه.
‫آره.
‫گمون کنم.
‫خب، شما همین الان باید برید خونه‌ی ‫جدیدتون یا یه کم وقت دارید؟
‫یه کم وقت داریم.
‫خب، چطوره یه قهوه بخوریم؟
‫حتماً
‫امّا کجا بخوریم؟
‫«17 سال بعد»
‫این... یعنی... این زیباست.
‫واقعاً زیباست. ‫نگاش کن آخه.
‫وای پسر.
‫قسمت‌های... قسمت‌های مختلفِ ‫زیادی تند تند میاد تو ذهنم...
‫مثلاً... مثل گیتار زدن «لیسا» اونجا...
‫مثل اوّلین بوسه‌ی من و «جن»...
‫یا مثل قسمت اوّل... باز شدن چتر.
‫وای... چی می‌شه گفت.
‫آره
‫بقیه کجان؟
‫زود باشید، می‌خوام همه رو ببینم.
‫وای خدای من.
‫اوه
‫اون مُدل «اوه» گفتنِ تو.
‫این تمام چیزیه که برای من مهمه.
‫- سلام سلام. ‫- سلام.
‫وای خدای من.
‫سلام. چه بوی خوبی هم می‌دی.
‫آره، تو هم همینطور.
‫اونجا رو ببین.
‫مگه تصمیم نگرفتن این رو حذف کنن؟
‫آره، فکر کردم این حذف شده.
‫این اوایل ضبط سریال اینجا بود و...
‫- دائم جلوی... ‫- جلوی دید رو می‌گرفت.
‫مزاحمت ایجاد می‌کرد... آره.
‫خیلی ببخشید، پشت سُتون دیده نشدی.
‫همینطور که الان هم احتمالاً ‫داره جلوی دید رو می‌گیره.
‫خب، نمی‌د‌ونم... شاید.
‫- بعضی وقت‌ها هم آدم از قصد پشتش قایم می‌شه. ‫- همینجوری.
‫چقدر این باورنکردنیه، نه؟
‫صدای یکی رو می‌شنونم.
‫گریه‌ام گرفت.
‫«فلوش»
‫«جـو»
‫شگفت انگیزه.
‫- سلام. ‫- چطوری؟
‫خدای من.
‫وای، چقدر عجیبه.
‫خیلی خب، دستمال کاغذی کجاست؟
‫- اوه! ‫- ســلام.
‫شماها اینجا چی کار می‌کنید؟
‫منتظر توئیم.
‫اوه خدای من. ‫تو چطوری؟
‫وای، نگاش کن.
‫این رو ببین.
‫سلام. «آبیِ گُنده»
‫این عالیه.
‫خیلی عجیبه.
‫اینجا رو نگاه.
‫وقتی که همه‌مون همزمان با هم ‫می‌تونستیم از اون در رد بشیم رو یادتونه؟
‫موهای تنم سیخ شد.
‫خیلی عجیبه. ‫برو اون طرف رفیق.
‫اینجا رو نگاه کن.
‫«کورتنی» هنوزم دیالوگ‌هاش رو روی میز نوشته؟
‫می‌دونید چی فرق کرده؟
‫می‌دونید کجاش مسخره‌ست؟ ‫واقعاً؟
‫من نمی‌دونستم که اون همچین ‫کاری کرده و دیالوگ‌ها رو دیدم
‫منم گفتم: «این چیه؟» ‫اون گفت...
‫گفت: «سرت به کار خودت باشه»
‫پس اون شب قبل از ضبط کردن، ‫من همه دیالوگ‌ها رو پاک کردم.
‫- نه. ‫- و خیلی از دستم عصبانی شد.
‫یا فیلمنامه رو تو سینک ظرفشویی می‌ذاشت.
‫- اون رو یادم میاد. ‫- اون رو یادمه.
‫همیشه تو سینک یه فیلمنامه بود.
‫- من نمی‌دونستم چرا. ‫- اون فیلمنامه‌ی «کورتنی» بود.
‫خوش به حالش.
‫وای خدای من.
‫ـ واقعاً؟ ‫ـ «سی سی»
‫- شما هم گریه کردید؟ ‫- آره
‫خیلی خب، خوبه.
‫مگه می‌شه من گریه نکنم؟
‫چطوری تو؟ اووووه
‫می‌د‌ونم. ‫از چیزی که آدم تصوّر می‌کنه بدتره.
‫- ببینش. ‫- اوه، تو واقعاً بوی خوبی می‌د‌ی «کورت».
‫- سلام. ‫- وای خدای من... چقدر باورنکردنیه.
‫- اون شب رو یادته؟ ‫- چی دقیقاً؟
‫تو... یادم نیست کدوم قسمت بود...
‫امّا تو یه سخنرانی طولانی داشتی...
‫و تمام طول هفته رو برای ‫حفظ کردنش درگیر بودی...
‫و روی میز نوشته بودیش...
‫و بعدش... و من نمی‌دونستم ‫که این کارو کردی...
‫و من دیدمش و ازت پرسیدم...
‫و تو بهم گفتی که سرم به کار خودم باشه.
‫پس وقتی تو حواست نبود، ‫قبل از ضبط پاکش کردم...
‫- این خیلی بدجنسیه. ‫- و تو خیلی از دستم عصبانی شدی.
‫من نمی‌دونستم تو همچین کاری کردی.
‫آخه چرا پاکش کردی؟
‫فقط برای اینکه سر به سرت بذارم.
‫خدایا، من کُلّی...
‫کُلّی از دیالوگ‌هام رو ‫بین این سیب‌ها می‌ذاشتم.
‫- من نمی‌دونستم. ‫- آره، بعضی وقت‌ها.
‫حافظه‌ام مشکل داره.
‫«متیو پری» اومد.
‫سلام.
‫- سلام «مت». ‫- «متی»!
‫- «لوشی»... سلام.
‫می‌شد از اینم دیرتر بیای؟
‫- سلام. ‫- چطوری برادر؟
‫سلام
‫- چطوری رفیق؟ ‫- خوبم.
‫ما رو ببین.
‫- وای خدای من. ‫- باورنکردنی نیست؟
‫برای کس دیگه هم کوچیکتر به نظر می‌رسه؟
‫از اینجا تا اونجا.
‫- حس کوچیکتر بودن نداره. ‫- نه.
‫برای منم مثل قبل به نظر میاد.
‫و اون دیوارم همیشه بنفش بود؟
‫- آره. ‫- وای خدای من.
‫آره، تو دیوونه شدی.
‫یعنی... این باورنکردنیه.
‫آره، واقعاً همینطوره. ‫همه چیزش.
‫فقط واقعاً...
‫اوه... یه چیزی که نیست...
‫ظرف شیرینی اصلی الان ‫تو خونه «لیسا کودرو»ئه.
‫شماها از صحنه چیزی برداشتید...
‫من یه تابلوی نئونی که ‫شکل فنجون قهوه بود رو برداشتم.
‫من توپ اصلی میز فوتبال دستی رو دارم.
‫الان آدم بهش نگاه می‌کنه و می‌گه: ‫«این چیز قدیمی ‌و داغون چیه؟»
‫باید کل میز رو می‌بردی.
‫ما خردش کردیم، یادته؟
‫پایان سریال خرد شد.
‫- اوه واقعاً؟ ‫- پس اون چیه؟
‫این برای قبل‌تر از اینه که خراب بشه.
‫این الان برای یه کم ‫قبل‌تر از خرد شدنشه.
‫من باید این سریال رو ببینم.
‫- سریال خوبی بود. ‫- من توپ اصلی رو دارم.
‫- آره آره. ‫- سریال موفقی بود.
‫منم همین رو شنیدم.
‫«کاری از Bahador Kazemian» ‫«Bahador_1470@Yahoo.Com» ‫«Bahador_Kazemian@»
‫♪ خب هیچ‌کس بهت نگفته ♪ ‫♪ بود زندگی قراره اینجوری باشه... ♪
‫♪ شغلت در حد یه شوخیه... بی پولی... ♪
‫♪ زندگی عشقیت هم کلاً تعطیطه... ♪
‫♪ انگار همیشه تو دنده دو گیر کردی... ♪
‫♪ وقتی که روزِ تو... هفته‌ی تو... ماه تو... ♪
‫♪ یا حتّی سال هم... سالِ تو نبوده... امّا... ♪
‫♪ من هوات رو دارم... ♪
‫♪ وقتی باران شروع به باریدن می‌کنه... ♪
‫♪ من هوات رو دارم... ♪
‫♪ همونطور که قبلاً هم هوات رو داشتم... ♪
‫♪ الان هم هوات رو دارم... ♪
‫♪ چون تو هم هوای من رو داری ♪
‫کافیه... ممنونم.
‫خیلی خیلی لطف دارید.
‫خب، خیلی ممنونم که ‫امشب اومدید تا اینجا باشید.
‫بیاید صادق باشیم، هیچ کدوم ‫از شما برنامه‌ی دیگه‌ای نداشتید.
‫خوش بگذره رفیق.
‫خب، همینه.
‫- ما هیجان زده‌ایم؟ ‫- می‌ترکونیم.
‫- هیجان زده‌ایم؟
‫خیلی خوش میگذره.
‫برای اولین بار پس از سال‌ها ‫با هم روی صحنه ای خواهند بود.
‫خانم‌ها و آقایان، ‫لطفاً از «جنیفر انیستون»...
‫«کورتنی کاکس»، ‫«لیسا کودرو»، «دیوید شوییمر»...
‫«متیو پری» و «مت لبلانک» ‫بازیگران سریال «دوستان» استقبال کنید.
‫♪ خب هیچ‌کس بهت نگفته ♪ ‫♪ بود زندگی قراره اینجوری باشه... ♪
‫♪ شغلت در حد یه شوخیه... بی پولی... ♪
‫♪ زندگی عشقیت هم کلاً تعطیطه... ♪
‫♪ انگار همیشه تو دنده دو گیر کردی... ♪
‫♪ وقتی که روز تو... هفته‌ی تو... ماه تو... ♪
‫♪ یا حتّی سال هم... سال تو نبوده... امّا... ♪
‫♪ من هوات رو دارم... ♪
‫♪ چون تو هم هوای من رو داری ♪
‫همگی... بازیگران سریال «دوستان».
‫ممکنه لازم باشه یه کم فشرده بشینید.
‫بفرمایید.
‫اینجا رو ببین. ‫شما همه رو نگاه.
‫سلام.
‫سلام «جیمز کوردن».
‫نمی‌تونم براتون توصیف کنم که الان...
‫اینجا با همه شما بودن چقدر باورنکردنیه.
‫و ما... باید بگم ما الان داریم...
‫جلوی فواره‌ی خاطره انگیز و مشهور...
‫که تیتراژ ابتدایی رو ‫ضبط کردید، ضبط می‌کنیم.
‫زیبا و دوست داشتنیه.
‫اما با این حال پر سر و صداست...
‫- آره ‫- و سخته که...
‫و سخته که جلوش مصاحبه انجام داد.
‫پس اگر فقط صبر کنید، ‫اینجا رو ببینید...
‫قدرت به این میگن... صبر کنید.
‫انجام شد. خیلی خب.
‫این اصلاً ابرقدرته.
‫- خیلی خب، می‌د‌ونم، می‌د‌ونم. ‫- به این میگن ابرقدرت.
‫هنوزم کارت درسته.
‫می‌دونم.
‫فکر کن چی می‌شد اگر چند سال ‫پیش می‌دونستیم چه قدرتی داری.
‫حالا... در چه حالید؟
‫این یه روز احساسی برای همه‌تون بوده.
‫شش نفر شما در حال حاضر از ‫کنار هم بودن چه حسی دارید؟
‫خیلی فوق العاده و هیجان انگیز بوده.
‫و واقعاً یه جورایی دقیقاً برگشتیم ‫به شرایط همیشگی‌مون...
‫کاملاً... مثل همیشه که اینجوری می‌شه.
‫«دیوید»... به نظر تو چطور بوده؟
‫واقعاً احساسی، راستش ‫واقعاً خیلی خوش گذشته.
‫احساس کردم... بعد از گذشتِ ‫شوکِ اولیه‌ی یکجا با هم بودن...
‫فکر می‌کنم همه‌مون شدیم همون ‫خود قدیمی ‌و همیشگی‎مون...
‫همون مدل مسخره بازی و شوخی کردن‌های ‫همیشگی‌مون، انگار که واقعاً یه خانواده‌ایم.
‫- و خب واقعاً... ‫- رفتیم به گذشته، ما برگشتیم.
‫- برگشتیم به گذشته، آره. ‫- برگشتیم به دهه‌ی سوم زندگی‌مون.
‫چقدر در ارتباط هستید؟
‫آره، نه، ما قطعاً با هم در ارتباطیم.
‫- شاید هر روز نه. ‫- حتماً.
‫امّا می‌دونی... ما به خاطر این سریال...
‫یه نوع وابستگی و پیوند خاصّی داریم...
‫و یه رابطه بسیار محکم که ایجاد شده...
‫که می‌دونی... هر زمان که به یه کدوم...
‫پیام بدی یا زنگ بزنی... ‫اون نفر مطمئناً جواب می‌د‌ه.
‫- اون نفر مطمئناً هست. ‫- «متیو»... کی جواب نمی‌د‌ه؟
‫کسی سراغ من رو نمی‌گیره.
‫حالا، من می‌خوام بهتون ‫یه آمارهایی بدم، خب؟
‫خب شما 236 قسمت سریال «دوستان» ساختید.
‫در بیشتر از 220 منطقه پخش شد.
‫«دوستان»... شش فصل ‫پشت سر هم با متوسطِ ​​25 میلیون...
‫بیننده در هفته کمدی شماره یکِ تلویزیون بود.
‫52 میلیون نفر قسمت آخر رو تماشا کردند.
‫سریال بیش از 100 میلیارد بار در...
‫پلتفمرم‌های مختلف دیده شده است.
‫- و امشب... ‫- این خیلی زیاده.
‫خیلی زیاده.
‫امشب گرامی‌داشت این اتفاقه.
‫و خالقین سریال امشب اینجا هستن...
‫بین تماشاگران نشستن...
‫«مارتا کافمن»، «دیوید کرین»، ‫«کوین برایت» درست اونجا نشستن.
‫اون‌ها سریال رو خلق کردن.
‫من مدیر تولید «دوستان» هستم...
‫و بعضی وقت‌ها هم سریال رو کارگردانی می‌کردم.
‫من «کوین برایت» هستم.
‫من یکی از خالقین، مدیر تولید...
‫و نویسنده، «مارتا کافمن» هستم.
‫من یکی از خالقین و ‫مدیر تولید «دوستان» هستم.
‫من «دیوید کرین» هستم.
‫من و «مارتا» دهه‌ی سوم زندگی‌مون رو ‫در «نیویورک» زندگی کردیم...
‫ما یه گروه دوستِ خیلی صمیمی‌ داشتیم.
‫دهه‌ی سوم زندگی‌مون رو ‫تو «نیویورک» بودیم...
‫سعی داشتیم که یه جوری از پس ‫هزینه‌هامون بربیایم و هم عشق پیدا کنیم.
‫و ما فکر کردیم که این ‫می‌تونه یه سریال بشه.
‫ما از بستگان و دوستامون الهام گرفتیم...
‫و اسم‌ها...
‫اسم «چندلر» رو از روی اسم یکی از ‫دوست‌های من انتخاب کردیم.
‫منظورم اینه که ما قطعاً یه چیزایی رو ‫از زندگی‌های خودمون برداشتیم.
‫ما واقعاً شیفته‌ی این ایده شده بودیم ‫که یه گروه واقعی رو به تصویر بکشیم.
‫اینجوری نبود که نقش اصلی داشته باشه و ‫اون نقش‌های اصلی دوست‌هایی داشته باشن.
‫نه، فقط در مورد خودِ اون دوست‌ها بود.
‫ما تمام داستان‌های اون‌ها رو ‫به یه اندازه دنبال می‌کردیم...
‫که احساس می‌کردیم ‫قبلاً شبیه این کار انجام نشده.
‫خلاصه داستان سریال در یه جمله اینه: ‫در مورد اون دوره‌ی زمانی از زندگی آدم‌هاست...
‫که دوست‌های آدم... خانواده‌ی آدم هستن.
‫«صحنه فیلمبرداری سریال دوستان»
‫- می‌خوای این قسمت رو ببینی؟ ‫- آره.
‫می‌دونستم که می‌خوای این کار رو بکنی.
‫تو سریال کِی در زدی؟
‫فقط در تجدید دیدار.
‫اوه، ستون برگشته.
‫خاطره‌هایی مثل شوخی‌هایی که موقع...
‫بیرون اومدن از دستشویی می‌کردیم، ‫از جلوی چشم‌هام رد می‌شن...
‫- می‌دونم، دستشویی. ‫- «اوه، چی کار کردی...»
‫از اون کارهای احمقانه‌ای که تو می‌کردی.
‫اون یکی خونه رفتی؟
‫- نرفتم. ‫- زود باش بریم.
‫اینجا چی هست؟
‫صندلی‌ها رو ببین، ‫صندلی‌ها اینجان.
‫اوه آره، اوه آره.
‫فکر می‌کنم یه نفر تنهایی ‫می‌تونه با این‌ها کار کنه.
‫امّا اون زمان، برای هر ‫دوربین سه نفر نیرو داشتیم.
‫تیم خیلی بزرگی داشتیم.
‫چهار تا دوربین، تنظیم و طراحیِ ‫حرکتی‌شون فوق العاده بود.
‫اون قسمت رو یادته که...
‫اصلاً از صندلی‌ها بلند نشدیم؟
‫آره
‫پیتزا تو راهه.
‫بهت گفتم که مجبور نیستیم بلند بشیم.
‫امّا اول هفته رو یادت میاد که...
‫بعد خوندن و تمرین پیش‌نویس ‫فیلمنامه، اومدی بهم گفتی...
‫«این خیلی احمقانه‌ست»
‫من گفتم: «آره، امّا همین ‫احمقانه بودنش خنده‌داره»
‫و تو گفتی: «شایدم باهاش بهمون خوش بگذره»
‫و بعدش کُلّی بهمون خوش گذشت.
‫اگر شاشِ‌مون بگیره چی کار کنیم؟
‫نوشابه‌ها رو لغو می‌کنم.
‫اوه، نشستن روی صندلی‌هاشون.
‫نه بابا، واقعاً نشستن؟
‫اوه «متی»... خیلی خوشحالم که می‌بینمت.
‫این عالیه.
‫«شوییمر».. یه قسمت بود که ‫شماها یه توپ رو پرتاب می‌کردید...
‫و در تمام طول این مدّت ‫نباید توپ میفتاد زمین.
‫اون رو یادم نیست.
‫- بذار از پسرها بپرسم. ‫- چه نوع توپی؟
‫یه نوع توپ نَرم بود.
‫هی بچه‌ها... اون قسمت که...
‫شما پسرها داشتید یه توپ رو ‫یکسره به هم دیگه پرت می‌کردید...
‫- و نباید توپ میفتاد زمین رو یادتونه؟ ‫- نباید توپ میفتاد، آره
‫- بلـه ‫- پس شما دو تا بودید.
‫در نهایت همه اومدن تو بازی.
‫- «شوییمر» هم تو بازی بود. ‫- یادش نیست.
‫می‌خوای یه چیزی بخوریم...
‫یا می‌خوای ببینی بدون اینکه...
‫توپ رو بندازیم، چقدر ‫می‌تونیم توپ رو پرت کنیم؟
‫- توپ رو پرت کنیم. ‫- مگه نه؟
‫این نشون می‌د‌ه چند سالمونه. ‫اون زمان لپ تاپ‌ها اینجوری بودن.
‫آره، اون رو یادمه.
‫خیلی سنگینه.
‫بیاید بریم رختکن‌ها رو ببینیم.
‫- این رختکنِ «جنیفر»ـه که کُلّی طول می‌د‌اد تا حاضر بشه. ‫- اتاق من.
‫این همون کف پوش چوبیه که همون زمان داشتم.
‫شما دخترها هر روز با هم ناهار می‌خوردید.
‫- آره، می‌خوردیم. ‫- چند سال اوّل...
‫ما تمام وعده‌های غذایی رو با هم می‌خوردیم.
‫درسته.
‫- حتّی آخر هفته‌ها که تعطیل بودیم. ‫- تمام قسمت‌ها رو با هم تماشا کردیم.
‫ما جدانشدنی بودیم، همه‌مون.
‫یه میز بزرگ اینجا بود، ‫و «اِنگِر» غذا می‌پخت...
‫همه چیز به نظر من کوچیک میاد، کل صحنه.
‫نه، امّا این غیرممکنه...
‫چون ما گُنده‌تر که نشدیم ‫(رُشد نکردیم)
‫- خب، در مورد خودت می‌تونی بگی رشد نکردی. ‫- خفه شو.
‫حالا در مورد قسمت‌های ‫مورد علاقه صحبت کنیم.
‫همه قسمت‌های مورد ‫علاقه خودشون رو دارن.
‫من مشتاقم که بدونم قسمت ‫مورد علاقه شماها چیه.
‫من عاشق قسمت‌های روزِ شکرگزاری ‫هستم، امّا همچنین وقتیکه...
‫آپارتمان‌ها رو عوض کردیم... ‫آپارتمان رو به پسرها باختیم.
‫قسمت مسابقه، داستان ‫نُطفِه جنین‌های «فیبی».
‫آره، قسمت جنین‌ها.
‫بله، امّا اون مسابقه واقعاً ‫باحال و خیلی ناراحت‌کننده بود.
‫آره.
‫واقعاً نمی‌تونم باور کنم که فکر می‌کنی...
‫تو و «چندلر» ما رو بهتر می‌شناسید...
‫تا ما شما رو.
‫خب، واقعاً می‌شناسیم.
‫رو مُخ‌ترین چیز برای «مانیکا» چیه؟
‫- حیوان‌هایی که لباس انسان تنشونه. ‫- جواب درسته.
‫چه اسمی ‌روی برچسب آدرس نوشته می‌شه؟
‫- جواب «چندلر بینگ»ـه ‫- نه
‫در واقع... به نام خانم «چننلدر بانگ»ـه.
‫اگر ما ببریم، اون‌ها باید خروس رو بدن بره.
‫- اوه، چه جالب. ‫- امّا اگر ما ببریم...
‫آپارتمان شما رو می‌گیریم.
‫شغل «چندلر بینگ» چیه؟
‫اوه، اوه... فرستندِگی... فرستندِگی‌کننده‌ست.
‫این حتی یه کلمه‌ی واقعی هم نیست!
‫- نــــه. ‫- وای خدای من.
‫- آره! ‫- هورا!
‫خب، آزمون آماده‌ست.
‫هر تیم به تعدادی سوال درباره‌ی ‫جزئیات سریال جواب می‌د‌ن، خب؟
‫دسته بندی‌ها «ترس‌ها و رو مُخی‌ها»...
‫- «تاریخ خیلی قدیمی»... ‫- اوه نه!
‫- "ادبیات"... ‫- اوه اوه.
‫- و «به درک خودتون بستگی داره»... هستن. ‫- باشه.
‫حالا سکه می‌ندازیم تا مشخص ‫بشه کی اول جواب می‌د‌ه.
‫باشه.
‫خب، این دفعه یکی انتخاب کنه.
‫- اوه ببخشید. ‫- خب، دوباره می‌ندازم.
‫باشه.
‫شیر.
‫اوه، خط اومد، پس اول پسرها جواب می‌دن.
‫خیلی خب، باشه.
‫خب، شروع می‌کنیم، ‫دسته‌بندی‌تون رو انتحاب کنید.
‫- «تاریخ خیلی قدیمی». ‫- خیلی خب.
‫«ریچل» یه نامه به «راس» نوشت ‫و خواست که قبل ازینکه دوباره باهم...
‫باشن، «راس» اون نامه رو بخونه...
‫اون نامه چند صفحه بود؟
‫18 صفحه.
‫لعنت.
‫- 18 صفحه... ‫- پشت و رو!
‫پشت و رو درسته.
‫وای خدای من، چه حافظه خوبی.
‫- این همون نامه‌ست. ‫- همون نامه‌ست؟
‫اون نامه‌ست.
‫امتیاز این سوال رو کی می‌گیره؟
‫- چی؟ ‫- من.
‫خب خانم‌ها، یه دسته رو انتخاب کنید.
‫- «به درک خودتون بستگی داره». ‫- «به درک خودتون بستگی داره».
‫- خیلی خب. ‫- آره.
‫"خانم‌ها، می‌تونید نام ‫صاحب این صدا رو بگید؟"
‫اون میمون منه.
‫اوه آقای... آقای «هنکل».
‫- آقای «وینکل»... «هینکل»؟ ‫- «هینکل».
‫- صبر کن، نه نه نه، واقعاً؟ ‫- این نیست؟ اسمش چیه؟
‫صبر کن، صبر کن، ‫یه بار دیگه پخشش کنید.
‫می‌تونیم دوباره بشنویمِش؟
‫ما جواب رو می‌دونیم، ما می‌دونیم.
‫نه صبر کن، «اون میمون منه».
‫مردیه که طبقه پایین زندگی می‌کنه.
‫- که اسمش چی باشه؟ ‫- آقای «ریکلز».
‫- نه. ‫- من می‌دونم، من می‌دونم.
‫من می‌دونم!
‫نوبت شما نیست!
‫نه، می‌شه صدای ناشناس ‫لطفاً خودش رو نشون بده؟
‫«لری هَنکین»ـه که در ‫نقش آقای «هَکِلز» برگشته.
‫«هکلز»!
‫من گفتم «لری هنکین».
‫شما یه گربه و یه ‫«وافِل» به من بدهکارید.
‫به افتخار «لری هنکین».
‫امّا چرا من برای درست ‫گفتن اسمش امتیاز نگرفتم؟!
‫خب پسرها، نوبت شماست.
‫- ادبیات. ‫- ادبیات.
‫انتخاب خوبیه آقایون.
‫- ممنونم. ‫- ادبیات.
‫بر اساس گفته «مانیکا»، چند قسمتِ ‫تحریک‌کننده‌ی احساسات جنسی...
‫- در بدن خانم‌ها وجود داره؟ ‫- هفت قسمت.
‫«کورتنی»، «کورتنی»... درسته؟
‫درسته... هفت.
‫خب، خانم‌ها.
‫- تاریخ خیلی قدیمی. ‫- تاریخ خیلی قدیمی.
‫اوه، می‌دونید چیه؟
‫من... برای این سوال به یه کم...
‫- کمک نیاز دارم. ‫- اوه خدایا.
‫آقایون.
‫دقیقاً همین گروه سَبکِ موسیقی چهار نفره‌ی‌ آرایشگاهی...
‫یه پیامی‌رو از «راس» به «ریچل» رسوندن...
‫می‌تونید ادامه ی شعر رو بگید؟
‫یک دو سه...
‫♪ هفته‌ی اوّل کار جدیدت مبارک باشه... ♪
‫♪ خیلی زود خودت رئیس می‌شی... ♪
‫♪ و می‌دونی که کی برای حمایت ‫ازت در کنارت خواهد بود... ♪
‫♪ یه دونه و تنها دوست‌پسرت... ♪
‫- یه چیزیِ تو... ‫- «راس»
‫- جواب «راس» نیست؟ ‫- صبر کن
‫این... به نظرتون این درسته؟
‫صبر کن، صبر کن، ‫یه دونه و تنها دوست‌پسرت...
‫آقایون؟
‫...دوست‌پسرت... «راس»
‫دوست‌پسرت... «راس»...
‫آقایون... درسته؟
‫♪ دوست‌پسر داشتن خوبه... ♪
‫♪ دوست‌پسر وفادار و عاشقِت... «راس» ♪
‫♪ «راس» ♪
‫ممنون رفقا.
‫- ممنونم. ‫- ممنون.
‫من فکر می‌کنم «دوستان» یه جادویی داره...
‫که چون تک تکِ شخصیت‌ها ‫انقدر متمایز هستن...
‫که هر کدوم به تنهایی می‌تونن یه سریال ‫مخصوص به خودشون داشته باشن.
‫«ریس ویترسپون» ‫«بازیگر برنده جایزه اسکار»
‫بله؟
‫سلام... «ریچل» اینجاست؟ ‫من خواهرشم.
‫وقتی مدیر برنامه‌هام ‫بهم زنگ زد و گفت:
‫می‌خوای نقش خواهر «ریچل» رو...
‫در سریال «دوستان» بازی کنی...
‫من یه همچین حسی داشتم: ‫«من انقدر خوش‌شانسم که قرعه کشی‌ای چیزی بُردم؟»
‫این کدوم خواهرشه؟
‫اونکه لوسه یا اونکه گازش گرفته؟
‫- بابایی دیگه بهم پول نمی‌د‌ه. ‫- نمی‌خواد، خودم فهمید‌م.
‫خیلی خب، یکی از هیجان‌انگیزترین ‫چیزها برام این بود که...
‫تو یه سکانس من در آپارتمان بودم...
‫و «جویی» میاد سمت من و می‌گه...
‫سلام، چطوریایی؟
‫فکرشم نکن.
‫و اون دیالوگ مخصوص به خودش بود ‫و من خیلی هیجان زده شده بودم.
‫و اینکه آدم ببینه یه شخصیت معروف، دیالوگ ‫معروفش می‌گه... اصلاً نمی‌شه توصیفش کرد.
‫هی، «فیبی»ـه.
‫می‌تونیم با «فیبی» صحبت کنیم.
‫اگر در مورد «مانیکا» یا ‫«فیبی» یا «ریچل» فکر کنید...
‫تک تکِ اون‌‎ها نقش اصلی هستن.
‫اما در کنار هم... یه حاضر جوابیِ ‫طنز آمیزِ عالی به وجود میاد... همه بازیگرها...
‫در نقطه‌ی اوج بازی‌شون هستن ‫و کاملاً با هم سازگاری دارن.
‫خیلی خب.
‫نه... «جویی»، ما قسم خوردیم ‫که هیچ‌وقت نمی‌گیم.
‫اون‌ها نمی‌تونن درک کنن.
‫ما باید یه چیزی بگیم خب.
‫باید بریزیمش بیرون. ‫داره من رو زنده زنده میخوره.
‫اون‌ها خنده‌دار بودن، ‫آدم رو جذب می‌کردن...
‫شخصیت‌هاشون رو ‫خیلی خوب می‌شناختن...
‫امّا همچنین خیلی خوب با هم کار می‌کردن.
‫یه حس عشق واقعی نسبت به ‫همدیگه بین‌شون وجود داشت.
‫- «مانیکا» رو... ‫- محکم‌تر، بلندتر.
‫یه عروس دریایی نیش زد.
‫خب باشه.
‫نیشم زدن...
‫بدجوری نیشم زدن.
‫نمی‌تونستم بایستم. ‫نمی‌تونستم... نمی‌تونستم راه برم.
‫تا خونه 3 کیلومتر فاصله داشتیم.
‫ترسیده و تنها بودیم.
‫فکر نمی‌کردیم بتونیم ‫خودمون رو تا خونه برسونیم.
‫من خیلی درد داشتم.
‫و من از کندن یه چاله‌ی ‫بزرگ خسته شده بودم.
‫و بعد «جویی» یه چیزی یادش اومد.
‫من یه چیزی تو شبکه «دیسکاوری» دیده بودم.
‫یه لحظه صبر کن، منم اون ‫برنامه‌ی شبکه «دیسکاوری» رو دیدم.
‫آره، درباره عروس دریایی و اینکه اگر...
‫تو... تو روی خودت شاشیدی؟
‫نباید قضاوت کنید. ‫نمی‌دونید که چه دردی داره.
‫فکر کردم از درد غش می‌کنم.
‫به هر حال... سعی کردم...
‫اما نتونستم...
‫نمی‌تونستم به اون حالت خم بشم بنابراین...
‫«مانیکا» به «جویی» نگاه می‌کنه.
‫درسته، من پا پیش گذاشتم.
‫اون دوست منه و کمک لازم داشت.
‫اگر مجبور می‌شدم... روی ‫تک تکِ شما می‌شاشیدم.
‫فقط اینکه... نمی‌تونستم.
‫ترسِ زمانِ اجرا بهم دست داد.
‫می‌خواستم کمک کنم...
‫اما فشار خیلی زیادی روم بود، ‫پس... پس من...
‫دست به دامن «چندلر» شدم.
‫«جویی» مُدام سرم داد میزد... ‫انجامش بده، انجامش بده، همین الان انجامش بده.
‫هنوزم بعضی وقت‌ها نصفه‌شب ‫صدای فریادش رو تو سرم می‌شنوم.
‫اون... به خاطر اینه که بعضی وقت‌ها ‫من از اونور دیوار داد میزنم تا بترسونمت.
‫و پایان.
‫می‌دونید... من تو اون سکانس داشتم می‌خندیدم.
‫اولین باری که دورهم ‫فیملنامه رو خوندیم یادتونه؟
‫اون اولین باری بود که ‫تک تک شما رو می‌دیدم.
‫یادم نیست چطوری بود... ‫یادم میاد شما دو تا چی پوشیده بودید.
‫- همین. ‫- این باورنکردنیه.
‫یادم نمیاد پسرها چی پوشیده بودن.
‫یادمه که «کورتنی» و ‫تو چی پوشیده بودین.
‫- همین. ‫- چی پوشیده بودم؟
‫ـ یه بلوز سفید توری «هیپی»گونه. ‫ـ پس سعی داشتم فیبی باشم.
‫آره، «فيبي» شده بودی و شلوار جین.
‫و «کورتنی» یه تی‌شرت عروسکی صورتی...
‫مارکِ «فرد سیگال» با یقه‌ی سفید تنش بود.
‫من الان یادم اومد که همون ‫موقع بود که همه همدیگه رو دیدیم...
‫یا اینکه من برای اولین بار همه رو دیدم.
‫یادت نیست من چی پوشیده بودم؟
‫یادم نیست چی پوشیده بودی...
‫اما یادم هست تو ‫اولین کسی بودی که دیدم...
‫و پیش خودم گفتم: «خب... ‫دلیل اینکه اون همه نقش رو...
‫در طول این سال‌ها از دست دادم همینه»
‫منظورم اینه که خوش قیافه... ‫این همون آدم جذّابه‌ست.
‫می‌دونی، اینی که اینجاست. ‫قطعاً که «جویی» همینه.
‫و بعد شنیدن صدای ‫تک تک شماها برای اولین بار...
‫- من... اون من رو تحت تاثیر قرار داد. ‫- این چیزیه که منم یادم میاد.
‫فکر می‌کردم همه کاملاً به درستی ‫برای نقش‌شون انتخاب شدن.
‫- آره. ‫- این چیزیه که من یادم میاد.
‫انتخاب بازیگرها واقعاً سخت بود...
‫فکر می‌کنم خیلی سخت‌تر ‫از اون چیزی که انتظار داشتیم.
‫حدوداً از تعداد غیر قابل شمارشی آدم تست گرفتیم.
‫حالت‌های مختلف زیادی وجودی داشت...
‫که ممکن بود این شش نفر کنار هم قرار نگیرن.
‫اینجوری سریالِ خیلی متفاوتی می‌شد.
‫ما «دیوید» رو برای ‫نقش دیگه‌ای دیده بودیم...
‫برای یه قسمت آزمایشی ‫که سال قبلش ساخته بودیم.
‫حالت آویزون و شکست ‫خورده بودنش تو ذهن ما موند.
‫پس وقتی شروع به خلق شخصیت «راس» کردیم، ‫این خصوصیت توی ذهن‌مون بود.
‫سعی کردیم با «دیوید» توافق کنیم. ‫«دیوید» تلویزیون رو ترک کرده بود.
‫اون یه تجربه‌ی بد تو یه سریال دیگه داشت.
‫برگشته بود «شیکاگو» ‫تا فقط تئاتر کار کنه.
‫و مجبور بودیم بهش التماس ‫کنیم و ازش خواهش و تمنا کنیم.
‫و بگیم: «ما این نقش رو مخصوص تو نوشتیم».
‫فکر می‌کنم براش سبدهای هدیه فرستادیم.
‫من هیچ چیزی از سبد هدیه یادم نمیاد.
‫فکر کردم فقط فیلمنامه رو براش فرستادیم.
‫بهش اطمینان دادیم که ‫تجربه قبلیش هر چی بوده...
‫قول می‌دیم که این با اون متفاوت خواهد بود.
‫و اون... اون متقاعد شد.
‫چه خوب، یه بازیگر رو انتخاب کردیم.
‫تعدادی زن میومدن و ‫دیالوگ‌های «فیبی» می‌خوندند...
‫و هیچ حسی به آدم دست نمی‌داد.
‫و در همین حین... شوهرم... ‫«جفری»... در حال نوشتن...
‫و تهیه کنندگی «دیوونه‌ات هستم» بود، و اون گفت...
‫«فیبی» تو سریال ماست و نقش ‫«اورسلا»یِ گارسون رو بازی می‌کنه.
‫بفرمایید.
‫- چیز دیگه‌ای لازم ندارید؟ ‫- نه ممنون. چیزی نمی‌خوایم.
‫خب، پس میرم صورتحساب‌تون بیارم.
‫- صورتحساب اینجاست. ‫- عالیه. باشه. درسته.
‫می‌شد خیلی از خصوصیات ‫اولیه‌ی «فیبی» رو اونجا دید...
‫اما در «دیوونه‌ات هستم»، ‫اون بیشتر عصبی بود.
‫«فیبی» خیلی مثبت‌تر از «اورسلا» بود.
‫«لیسا» کسی بود که توی تست بی‌نقص ظاهر شد.
‫اون نه تنها تمام انتظارات مارو برآورده کرد...
‫بلکه محتوا رو بهتر هم کرد.
‫«لیسا کودرو» نفر دوم بود که...
‫درست بعد از «دیوید» برای ‫بازی در «دوستان» انتخاب شد...
‫و این همون اول کار بود، پس ‫ما فکر کردیم که روی دور افتادیم...
‫و بعد حدود دو ماه و نیم گذشت...
‫و ما هیچ‌کس رو انتخاب نکردیم.
‫اگر درست یادم بیاد «مت لبلانک»...
‫وقتی تست داد حدود 11 دلار پول تو جیبش داشت
‫شایدم 9 دلار بود اما زیاد نبود.
‫ما کلی آدم دیدیم که ‫می‌شد گفت بازیگرن...
‫مردهایی که از خانم‌ها خوش‌شون ‫میومد، امّا خنده‌دار نبودن.
‫بعد «مت» اومد و یهوئی دیالوگ‌ها ‫با اون حس خنده‌دار بودن پیدا کردن.
‫اون خیلی بازی نکرده بود...
‫یه سریال دیگه بازی کرده بود، ‫اما در کل خیلی کار نکرده بود.
‫پس کار «مت» به لحظات آخر کشید...
‫تو شبکه‌ی «ان بی سی» با ‫یه بازیگر دیگه تست داد...
‫و تو تست ترکوند و ‫نقش «جویی» رو بدست آورد.
‫اما بامزگی ماجرا اینه که...
‫اون یکی بازیگر هم از سریال سر درآورد...
‫در قسمت «اوناگی»...
‫نقش بَدَل «جویی» رو بازی کرد که طعنه آمیزه.
‫شما چطوریایی؟
‫نه نه نه نه نه
‫تو چطوریایی؟
‫تو چطوریایی؟ گندت بزنن «کارل».
‫برو تو راهرو منتظر باش.
‫در مورد روند انتخاب بازیگرها چی یادتونه؟
‫یادمه چند باری برای تست رفته بودم...
‫و فکر می‌کنم سر آخرین تست بود
‫من با... با یکی از دوستام رفته ‫بودم تا دیالوگ‌ها رو تمرین کنم...
‫و اون گفت... می‌دونی چیه...
‫این سریال در مورد دوست‌ها و دوستیه...
‫با... می‌د‌ونی... یه گروه دوست هستن دیگه؟
‫منم گفتم: آره، یه جورایی
‫بعد اون گفت: پس باید بریم یه مشروبی بزنیم
‫و منم گفتم: آره، فکر خوبیه
‫خب داستان رو خلاصه‌اش کنم...
‫نصفه‌شب تو آپارتمانش بیدار شدم...
‫و دستشویی داشتم و ‫خیلی سریع از جام بلند شدم...
‫و باورم نمی‌شه که دارم این رو می‌گم...
‫اما یه جورایی چشمام سیاهی رفت، ‫همونطور که برای همه پیش میاد...
‫و مستقیم با صورت افتادم تو دستشویی...
‫و دماغم به پایین صندلیِ دستشویی خورد...
‫و یه تیکه گوشت بزرگ از دماغم کنده شد...
‫و تو آینه نگاه کردم و دیدم داره خون میاد.
‫پیش خودم گفتم: «وای خدای من»...
‫پس من باید برای تست بزرگ آخر می‌رفتم...
‫و یه زخم بزرگِ زشت روی دماغم بود...
‫و «مارتا کافمن» گفت: ‫صورتت چی شده؟
‫و من حقیقت رو گفتم و ‫نقش رو بدست آوردم، پس...
‫- چه داستانی. ‫- درسته؟ این اتفاقی بود که افتاد.
‫و «دیوید»... من ‫می‌دونم که در اون زمان...
‫فکر می‌کنم تو... خیلی تئاتر کار می‌کردی.
‫چه چیزِ سریال "دوستان" بود ‫که تو رو به خودش جذب کرد؟
‫«مارتا» و «دیوید» این موضوع رو برای من ‫روشن کردن... کاری کردن که متوجه بشم...
‫که اون‌ها نقش «راس» رو با ‫در نظر داشتن صدای من نوشتن.
‫و منم گفتم: «خب، من که نمی‌فهمم»
‫- یه حشره، یه حشره. ‫- وای نه!
‫- رفت؟ ‫- نه، اونجاست.
‫آه اوه، این پُرزِه، کُرکِه.
‫چیزی نیست.
‫واقعی بود؟
‫- رفت؟ ‫- رفت، رفت.
‫فقط می‌شه بگم...
‫مهم این بود... که ما به خوبی ‫و با آرامش باهاش برخورد کردیم.
‫آره.
‫حتی نسبت به اون هم ‫مثل «فیبی» واکنش نشون دادی.
‫عالی بود.
‫این خیلی سرگرم‌کننده‌تر از داستان من بود.
‫واقعاً بود.
‫برای پیدا کردن «مانیکا» ‫دچار مشکل شده بودیم...
‫و اون زمان در واقع ما «کورتنی» رو یه جورایی ‫در نقش «ریچل» تصور می‌کردیم.
‫ما «کورتنی کاکس» رو دیدیم ‫و اون برامون توضیح داد که...
‫چرا فکر نمی‌کنه که «ریچل»ـه...
‫و اینکه شخصیت خودش ‫بیشتر به «مانیکا» می‌خوره...
‫و درست می‌گفت.
‫«کورتنی» یه شادی فوق العاده رو ‫به شخصیت وارد کرد.
‫اون در ویدئوی «بروس اسپرینگستین» نقش داشت...
‫و با «مایکل جی فاکس» در «روابط خانوادگی» بازی کرده بود.
‫پس مردم «کورتنی» رو می‌شناختن.
‫اما نه اونقدری که «دوستان» ‫بشه سریالِ «کورتنی کاکس»...
‫که ترس همیشگی‌مون بود.
‫ما هیچ ستاره‌ای نمی‌خواستیم.
‫اما تمام چیزهایی که «کورتنی» به نقش داد...
‫شخصیت «مانیکا» رو خیلی پُربارتر...
‫از چیزی که ما قصد داشتیم کرد.
‫من فکر کردم که «چندلر» آسون‌ترین ‫نقش برای انتخاب بازیگر باشه...
‫چون اون فقط یه شخصیت نیست...
‫اون جوک می‌گه، اون شخصیت ‫جوک‌های واقعاً واقعی می‌گه
‫پس فکر کردم: خیلی راحته، عالی می‌شه...
‫و ما پشت سرهم از بازیگرهای ‫زیادی تست گرفتیم و خنده‌دار نبود...
‫ما با «متیو پری» در "خوابش رو ببینی" کار کرده بودیم...
‫و وقتی «متیو» دیالوگ‌ها رو خوند، جرقه زد...
‫و انگار که نقش زنده شد
‫و برای اولین بار در طول روند انتخاب بازیگر...
‫می‌دونستیم که یه شخصیت وجود داره...
‫و فقط این یه نفر برای بازی ‫کردن اون نقش وجود داره.
‫فقط یه مشکل کوچیک بود.
‫اون قبلش برای بازی تو یه ‫سریال کمدی دیگه قرارداد بسته بود.
‫در مورد کارکنان حمل بارِ فرودگاه ‫«لس آنجلس» در آینده بود.
‫به نظر مسخره می‌رسید.
‫از «لس آنجلس» لذت ببرید.
‫راستی پارک «گریفیت» بهترین ‫جاها رو برای پیک نیک داره.
‫ممنون، تو بسیار ناچیز هستی.
‫و یکی از «برادران وارنر» سر ضبط «2194» بود...
‫و گفت: این سریال به جایی نمیرسه...
‫بذاریدش تو «دوستان»، ما ‫مشکلی برامون پیش نمیاد.
‫و یهوئی ما «چندلر»مون رو پیدا کرده بودیم.
‫و منم الان یه میلیون دلار برنده شدم.
‫اون دیالوگ‌ها رو یه جوری تغییر ‫می‌داد که مخصوص به خودش می‌شدن.
‫و مهارت‌های طنز زیادی در اون وجود داشت.
‫«ریچل» سخت‌ترین نقش ‫برای انتخاب بازیگر بود...
‫و آخرین نقشی بود که بازیگرش رو انتخاب کردیم.
‫اون می‌تونست شخصیتی بشه ‫که واقعاً نشه دوستش داشت.
‫منظورم اینه که این یه شخصیت ‫فوق العاده خودخواه، خودشیفته...
‫و لوس بود... اگر دست بازیگر درستی نمیفتاد، ‫مخاطب از «ریچل» خوشش نمیومد.
‫ما از تعداد بسیار زیادی خانم تست گرفتیم.
‫زنهایی که واقعاً لباس عروس پوشیده میومدن...
‫و هیچ‌کدوم...
‫واقعاً عاشق‌شون نمی‌شدید ‫و لازم بود که عاشق بشید...
‫چون لازم بود چیزی که «راس» ‫احساس می‌کرد رو احساس کنید.
‫و بعد «جنیفر» اومد.
‫«جنیفر» هم مشکلی شبیه به «متیو» داشت...
‫اونم قبلش با یه سریالی به نام...
‫«بدون آمادگی پیش رفتن» قرارداد بسته بود
‫می‌خوای اون استیک رو بخوری ‫یا باهاش بحث کنی؟
‫«مدلین»، این استیک قرار بود نیم پز باشه.
‫«گیدنی»... یه چیزی رو بهم بگو...
‫هر چند وقت یه بار استیک تو منومون داریم؟
‫خیلی به ندرت.
‫درسته.
‫پس چیزی که تو بشقابت هست یه استیک نادره. ‫(کلمه‌ی یکسان با معانی نادر و نیم‌پز)
‫و اون‌ها قبلاً شش قسمت از ‫این سریال رو ضبط کرده بودن...
‫پس یه کم‌ بیشتر از یه قسمت آزمایشی بود.
‫و ما این ریسک بزرگ رو قبول ‫کردیم و اون رو انتخاب کردیم...
‫قبول کردیم که با اون یکی ‫سریال مشترکاً ازش استفاده کنیم...
‫و ببینیم که کی برنده می‌شه.
‫و ما نه تنها قسمت اوّل...
‫بلکه احتمالاً سه قسمت ‫از «دوستان» رو ضبط کردیم
‫در حالی که اون یکی سریال ‫هنوز تو تلویزیون پخش می‌شد
‫و اگر... اگر شبکه «سی بی اس» ‫اون رو ادامه می‌داد...
‫مجبور می‌شدیم سه قسمت...
‫اوّلِ «دوستان» رو دوباره ضبط کنیم
‫«جنیفر» یه گرما و خلوص و...
‫و اصالتی در خودش داشت ‫که باعث می‌شد در مورد...
‫تمام چیزهای دیگه‌ای که ‫«ریچل» بود احساس بدی پیدا نکنید...
‫چیزهایی که ممکن بود ‫به خاطرشون قضاوتش کنید
‫یه جورایی امید‌وار بودم ‫که اون مشکل‌ساز نباشه.
‫ممنونم
‫کات. خیلی عالی بود.
‫خب، درسته.
‫پس «متیو» و «جن»، ‫شما تو یه سریال دیگه بودید.
‫«جن»، اولین برداشت تو از بقیه بازیگرها...
‫وقتی بالاخره دیدیدشون...
‫وقتی مشخص شد که می‌تونی ‫تو این سریال باشی، چی بود؟
‫خب، اول از همه... من تعداد زیادی ‫قسمت آزمایشی شکست خورده داشتم.
‫سالی یه قسمت آزمایشی بازی ‫می‌کردم و فکر می‌کردم...
‫این کاریه که آدم می‌کنه...
‫سالی یه قسمت آزمایشی بازی ‫می‌کنه و یه کم پول می‌گیره...
‫و بعد میره سراغ یه قسمت آزمایشی دیگه
‫و یادم میاد که با این پنج نفر ‫نشسته بودم و فکر می‌کردم...
‫این آدم‌ها بهترین گروه ممکن هستن...
‫این بهترین فیلمنامه‌ست...
‫من باید این سریال رو بازی کنم
‫و در واقع با خجالت‌زدگی...
‫و مودبانه رفتم پیش ‫تهیه‌کننده‌ی سریالی که توش بودم...
‫چون اون‌ها من رو بعد از اون ‫یکی اون سریال انتخاب کرده بودن...
‫و گفتم: لطفاً بذارید من از این سریال برم.
‫من عاشق این سریالی هستم ‫که الان دارم بازی می‌کنم
‫هیچ مشکلی با سریال شما ندارم
‫من این آدم‌ها رو دوست دارم ‫و دارم ازش خیلی لذّت می‌برم.
‫و اون گفت... گفت... ‫من... اون سریال رو دیدم...
‫می‌خوام یه چیزی بهت بگم...
‫اون سریال تو رو ستاره نمی‌کنه...
‫این سریال تو رو ستاره می‌کنه.
‫- به اندازه کافی گفتم. ‫- خب، اون امشب اینجاست.
‫- اون تهیه کننده امشب اینجاست. ‫- نه.
‫خب پسرها، نوبت شماست.
‫خیلی خب، «به درک خودتون بستگی داره».
‫وقتی در «لاس وگاس» بودن...
‫جویی دوقلویِ همسانِ ‫دست‌هاش رو پیدا می‌کنه...
‫اگر این دست‌های همسان در یه ‫مکان تفریحی به نمایش گذاشته بشن...
‫تو حاضر نیستی برای ‫دیدن‌شون پول خوبی بدی؟
‫اگر همین الان بری، من ‫دست‌هام رو قطع می‌کنم...
‫و می‌د‌م‌شون بهت.
‫از این صف...
‫لطفاً همزاد دست‌های ‫«جویی» رو شناسایی کنید.
‫2 یا 3
‫- فکر کنم 2 باشه. ‫- فکر می‌کنی 2 باشه؟
‫فکر کنم 2 باشه.
‫خودشه، شماره 2.
‫بله، این درسته.
‫این «توماس لنون»ـه.
‫خوشحالم می‌بینمتون بچه‌ها، ‫دیدن شما عالیه.
‫از دیدنت خوشحال شدم.
‫خیلی خب.
‫خب خانم‌ها... خانم‌ها... نوبت شماست.
‫- ترس... ترس و رو مُخی‌ها. ‫- ترس و رو مُخی‌ها.
‫- بلندتر جیغ بزن «کورت».
‫خانم‌ها، یه پیغام در پیغام‌گیرِ تلفن هست...
‫می‌تونید صدا رو شناسایی کنید؟
‫«مت»، می‌شه اون دکمه رو بزنی؟
‫سلام بچه‌ها، من بالاخره دارم ‫از چشم‌پزشکی بازنشسته می‌شم...
‫و خیلی خوشحال می‌شم که همه‌تون...
‫هفته‌ی آینده به جشن بازنشستگیم بیاید
‫- «تام»... وای ببخشید. ‫- اگر می‌تونید بیاید بهم خبر بدید.
‫- «تام سلک». ‫- «تام سلک».
‫وای خدای من. ‫من اون جواب رو نگفتم، صبر کن.
‫- خیلی نا امید‌ به نظر می‌رسیدی. ‫- خب، اشکالی نداره.
‫صدای ناشناس خودش رو نشون می‌د‌ه لطفاً؟
‫مگه می‌شه «تام» نباشه؟
‫ببینید کیه.
‫«تام سلک».
‫سلام.
‫می‌خوای چند لحظه بشینی؟
‫- حالت چطوره؟ ‫- خوشحالم می‌بینمت رفیق.
‫خیلی خب «تام»، ‫تو یه سوال جایزه داری.
‫- خیلی خب. ‫- وای خدا، باشه.
‫همه می‌د‌ونن که «مانیکا»، «چندلر» ‫رو به جای «ریچارد» انتخاب کرد.
‫شغل «چندلر» چی بود؟
‫وای خدای من.
‫درست بهش فکر کن، ‫خوب فکر کن.
‫من اون موقع جواب دادم: «فرستندگی‌کننده».
‫نه، این جوابی بود که آپارتمان رو ‫به خاطرش از دست دادیم.
‫اوه، اما من فکر کردم که ‫هیچ‌وقت نفهمید‌یم کارش چیه.
‫- فرستندگی‌کننده که به نظر من خوب میاد. ‫- آره.
‫فرستندگی‌کننده درست نیست.
‫منم همین رو گفتم. ‫این حتی یه کلمه ی واقعی نیست.
‫و بعد هم باختیم.
‫درسته. جواب اینه که...
‫- «تام» جواب رو داره. ‫- آره.
‫در واقع هیچ‌کس نمی‌دونه.
‫- جواب اینه. ‫- این چیزیه که من الان گفتم.
‫هی، جواب همینه.
‫بله، جواب همینه.
‫فکر می‌کنم این امتیاز باید به دخترها برسه.
‫- منم همینطور. ‫- هی هی هی، نه بابا.
‫اون‌ها جواب رو نگفتن... نه، نه، نه.
‫چرا چرا، ما گفتیم هیچ‌کس نمی‌دونه.
‫و دخترها برنده هستن.
‫واضحه که سریال پخش شد...
‫و بلافاصله سر زبون‌ها افتاد.
‫از چه زمانی کم کم تغییراتی که...
‫در موردش بهتون گفته ‫شده بود رو احساس کردید...
‫اینکه دنیا براتون شروع به تغییر کرد؟
‫- تابستونِش. ‫- این... آره.
‫وقتی برای فصل دوم برگشتیم...
‫کلاً شرایط تغییر کرده بود.
‫فکر می‌کنم مردم ‫کم کم بهمون سلام می‌کردن...
‫و نمی‌دونستیم... خب می‌ترسیدیم...
‫و «از من چی می‌خوای؟» ‫و اوایلش خیلی ناخوشاینده
‫در حقیقت هیچ‌کس آدم رو برای این شرایطی ‫که به وجود میاد، آماده نمی‌کنه
‫یادم میاد یه بار... ‫اواسط هفته بود...
‫گمون کنم وسط هفته بود، ‫یادم نمیاد کدوم روز هفته.
‫مهم نیست.
‫ترتیبش اینه... دوشنبه، ‫سه‌شنبه، چهارشنبه...
‫آره، اون قسمتش رو بلدم. ‫اما... من داشتم...
‫اتفاقی اخبار داشت پخش ‫می‌شد و در تلویزیون...
‫صفحه رو به شش قسمت ‫تقسیم کرده بودن...
‫و اون‌ها تصویر هوایی از ‫خونه‌های ما به صورت زنده بود.
‫اوه خدایا.
‫و یادم میاد که بهش نگاه می‌کردم و می‌گفتم...
‫و صدای هلی‌کوپتری که بالای ‫خونه‌ام بود رو هم می‌شنیدم...
‫پیش خودم ‌گفتم: این چه وضعیتیه؟
‫و از نزدیک به صفحه نگاه کردم ‫و دیدم پشت بومم خیلی داغونه
‫پس وقتی هلی‌کوپتر رفت...
‫نردبان رو آوردم و رفتم روی پشت بوم...
‫و کاملاً مطمئن شدم که سقفم کُلّی نَشتی داره
‫باید به تعمیرکار سقف زنگ میزدم ‫تا بیان و سقف رو درست کنن.
‫واقعیت اینه که... به جز پنج نفر دیگه...
‫هیچ‌کس در حال گذروندن چیزی ‫که ما داشتیم تجربه می‌کردیم، نبود.
‫پس من فکر می‌کنم که واقعاً...
‫بنابراین هیچ شونه‌ای بیرون ‫از این گروه وجود نداشت که...
‫آدم بره سر روش بذاره ‫و حرف دلش رو بزنه...
‫و من فکر می‌کنم این یه جوری...
‫در مسیرهای عصبی ذهن‌هامون نقش بست...
‫که ما در واقع خانواده هستیم.
‫آره، چون خانواده‌هامون ‫نمی‌تونستن شرایط ما رو درک کنن...
‫دوست‌هامون... نزدیکترین ‫دوست‌هامون نمی‌تونستن درک کنن.
‫- فکر می‌کنم اون‌ها هوامون رو داشتن. ‫- خانواده فقط می‌تونه...
‫خانواده من بیشتر از خود ما ‫تحت تأثیر این شهرت قرار گرفته بودن.
‫اما تنها افراد دیگه ای که ‫واقعاً می‌دونستن شرایط چجوریه...
‫پنج نفر دیگه‌مون بودن.
‫به نظر می‌رسید که تو...
‫ما در حال ساخت سریال بودیم ‫و واقعاً سخت کار می‌کردیم...
‫اما تا زمانی که داشتم تو فرودگاه ‫راه می‌رفتم متوجه نشدم که...
‫یادم نیست کجا داشتم می‌رفتم...
‫اما عکس اون‌ها روی تمام مجله‌ها بود
‫و من پیش خوم گفتم: ‫خدایا، این باورنکردنیه.
‫آهنگ اصلی سریال تو یه ‫شبکه‌ رادیویی محبوب شد.
‫و وقتی یه روز توی ماشینم اون رو شنیدم...
‫این فکر اومد تو سرم: این ‫یه سریال تلویزیونیِ عادی نیست.
‫- اون‌ها روی جلد «رولینگ استون» بودن. ‫-
‫«رولینگ استون». منظورم اینه که ما ‫یه سریال تلویزیونی بودیم، نه موسیقی.
‫اون‌ها یه جوری وارد جو و طرز فکرِ ‫حاکم بر اون دوره‌ی زمانی شده بودن.
‫نمی‌دونم چه زمانی این اتفاق افتاد.
‫جنیفر خیلی خوشگله. ‫چرا مدل موش همچین نِمودی داره؟
‫چون خیلی بهش میاد. ‫جذّاب و تماشاییه.
‫فکر می‌کنم اتفاق مورد علاقه من این ‫بود که داشتم بچه‌هام رو می‌رسوندم...
‫و خاخامِ من جلوم رو گرفت و ‫ازم در مورد «راس» و «ریچل» پرسید...
‫و اینکه کِی قراره به هم برسن...
‫و چجوری این اتفاق میفته
‫هر جایی که بودیم...
‫یهو هزاران نفر آدم جمع می‌شد.
‫انگار که گروه موسیقی «بیتلز» اونجا بود.
‫همه پشت موانع...
‫فریاد می‌زدن و جیغ می‌کشیدن.
‫- دیوونه وار بود. ‫- خداحافظ!
‫وقتی که "دوستان" جهانی شد...
‫فکر می‌کنم به 18 زبان دوبله شده بودیم.
‫«ژاپنی»
‫«اسپانیایی»
‫«فرانسوی»
‫اساساً هر جایی که رفتم...
‫می‌دونید، از «اردُن» گرفته تا «هند»، ‫همه می‌دونستن که «دوستان» چیه
‫وقتی ابتدایی بودم مادرم دی‌وی‌دی‌های... ‫«بی‌تی‌اس، بزرگترین گروه موسیقی پسرانه در کره زمین»
‫کل سریال رو برام خرید. ‫«بی تی اس، بزرگترین گروه موسیقی پسرانه در کره زمین»
‫«دوستان» واقعاً در یاد گرفتن ‫زبان انگلیسی بهم کمک کرد...
‫و سریال واقعاً چیزهایی رو در مورد...
‫زندگی و دوستیِ واقعی بهم یاد داد.
‫ما عاشق «دوستان» هستیم.
‫می‌شد بیشتر از اینم لباس بپوشم؟ ‫«ویکتوریا از روسیه»
‫چشمام! چشمام! ‫«چیساتو از ژاپن»
‫بچرخونیدش! بچرخونید! ‫«جروم از آفریقای جنوبی»
‫خفه شو! خفه شو! ‫«ناولین از فرانسه»
‫گربه‌ی بوگندو، گربه‌ی بوگندو... ‫«ساموئل و امانوئل از غنا»
‫چی به خوردت می‌دن؟
‫ببخشید... ببخشید...
‫آره شما، پسرهای پر سر و صدا.
‫ما وقتی سال اوّل دانشگاه بودیم...
‫طرفدار سریال «دوستان» شدیم
‫خیلی خجالتی بودیم و نمی‌تونستیم ‫با دخترها صحبت کنیم...
‫بنابراین «دوستان» راهی ‫برای تقویت روحیه‌مون...
‫و بالا بردن اعتماد به نفس‌مون بود...
‫و اینکه بتونیم دوست‌های جدید، ‫به خصوص دوست‌های خانم پیدا کنیم
‫آره عزیزم
‫مورد علاقه‌ترین قسمت برای من اون قسمته... ‫«کاریشما از هند»
‫که در اون «مانیکا» از «چندلر» خواستگاری می‌کنه
‫بعد از دیدن اون قسمت...
‫می‌دونستم این راهیه ‫که می‌خوام از نیمه گمشده‌ام...
‫و شوهرم تقاضای ازدواج کنم، ‫و دقیقاً هم همین کار رو کردم
‫من یه مادر مجرّد هستم، و... جامعه ما رو... ‫«ویوین از غنا»
‫به سمت ازدواج با اولین مردی که می‌گه: ‫"با من ازدواج می‌کنی؟" هُل می‌د‌ه.
‫امّا من می‌خوام بگم که به عنوان یه زن باید ‫کنترل زندگی خودتون رو به دست بگیرید.
‫پس تماشای اون قسمت ‫من رو به فکر انداخت...
‫که منم می‌تونم کنترل رابطه‌ام رو بدست بگیرم.
‫نامزد کردیم!
‫یه سال پیش پدرم... ‫«پابیترا از هند»
‫ابراز ناراحتی کرد که نمی‌تونه ‫با دست چپش کیفش رو بلند کنه...
‫فردای اون روز...
‫تشخیص دادن که دچار بیماری ‫لاعلاجِ نورون‌های حرکتی شده.
‫من در حال مبارزه با افسردگی بودم. ‫«ننسی از غنا»
‫در یه نقطه بسیار تاریک از زندگیم بودم.
‫به مدت یه هفته، از خونه بیرون نمی‌رفتم.
‫حتی نیاز به غذا خوردن برام یه مشکل بود.
‫هیچی نمی‌خوردم.
‫خب، چیزی که بعدش برای ‫من شروع شد یه مبارزه بود...
‫مبارزه ی دیدنِ اینکه تنها کسی که دوستش داشتم...
‫روز به روز به مرگ نزدیک تر می‌شه.
‫یادم میاد که خودم رو تو ‫یه اتاق زندانی می‌کردم...
‫و ساعت‌ها به دیوار خیره می‌شدم.
‫حتّی به خودکشی هم فکر می‌کردم.
‫من یه مرد همجنس‌گرا بودم که دوست داشتم ‫موهایی مثل «جنیفر انیستون» داشته باشم...
‫پس شاید بتونید تصور کنید که بعضی وقت‌ها ‫چقدر احساس تنهایی می‌کردم ‫«ریکاردو از آلمان»
‫و «دوستان» چیزی بود که به خاطرش میومدم خونه. ‫«لیز از مکزیک»
‫«دوستان»...
‫از اونجایی که هیچ دوست واقعی‌ای ‫نداشتم، اون‌ها دوست‌های من بودن.
‫و... نمی‌تونم ادامه بدم.
‫این سریال برام دلیلی شد ‫که هر روز بیدار بشم...
‫چون احساس می‌کردم ‫دور و اطرافم دوست‌هایی دارم.
‫مهم نیست چقدر اضطراب، درد یا مشکل دارید...
‫اگر به صفحه‌ای که در اون «دوستان» ‫داره پخش می‌شه، خیره بشید...
‫حتماً خواهید خندید
‫مثل هر «چندلر»ـی...
‫منم «مانیکا»یِ خودم رو پیدا کردم.
‫الان گریه‌ام می‌گیره.
‫چه مهربون.
‫اون‌ها اصلاً نمی‌دونن...
‫که در جایگاه خودشون چه نوع ‫تأثیری روی این جهان گذاشتن...
‫پس وقتی سر روی بالشت میذارن، ‫باید با آرامش بخوابن...
‫و بدونن که جون آدم‌های ‫زیادی رو نجات دادن...
‫حتی اگر اون آدم‌ها رو نشناسن. ‫من یکی از همون آدم‌ها هستم.
‫- و برای کسانی که سریال رو دوست ندارن، فقط... ‫-
‫من فکر می‌کنم تو صد درصد شبیه «جویی» هستی...
‫چون تو همینجوری میای تو اتاق من...
‫و یه جوک‌هایی میگی که با عقل جور نمیان.
‫- خنده‌دارن. ‫- اما خودت شدیداً میخندی...
‫جوری که اشک از چشمات راه میفته.
‫جوک‌هام همیشه خنده‌دارن.
‫پس آره... من فکر می‌کنم ‫تو شبیه «جویی» هستی...
‫با یه کوچولو از «فیبی».
‫«ملاله و بهترین دوستش، وی» ‫«فعال حقوق بشر و برنده جایزه نوبل»
‫«وی» عاشق «دوستان»ـه
‫و من از اون می‌فهمم که اعتیاد واقعی نسبت به...
‫یه سریال تلویزیونی یعنی چی.
‫- ما با همدیگه هم تماشاش کردیم. ‫- و بعد تو رو هم معتادش کردم.
‫بله، و اون لحظه بیشتر از ‫همیشه به خودم افتخار می‌کردم.
‫وقتی «ملاله» رو معتاد سریال کردم، گفتم:
‫«ماموریت انجام شد»
‫و بعدش تمام شب بیدار می‌موندیم ‫و با هم تماشاش می‌کردیم.
‫می‌دونید، «دوستان»، ‫دوستان رو به هم نزدیک‌تر کرد.
‫خب، همگی... جمع بشید.
‫یکی از لحظات مورد علاقه من ‫از «دوستان»، رقص «روتین»ـه...
‫و اون قسمتیه که «راس» و «مانیکا»...
‫می‌خوان رقص مورد علاقه‌شون رو اجرا کنن.
‫می‌دونم برای رفتن روی جایگاه‌های ‫مخصوص چی کار باید بکنیم.
‫- چی؟ ‫- رقص روتین
‫رقص روتین
‫پنج، شش، هفت، هشت
‫♪ پسرها، اشکالِ... ♪
‫♪ پسرها، اشکالِ پسرها... ♪
‫♪ اینه که چیزی جز دردسر نیستن ♪
‫♪ پسرها، اشکالِ... ♪
‫♪ پسرها، اشکالِ پسرها... ♪
‫♪ اینه که چیزی جز دردسر نیستن ♪
‫♪ کاری می‌کنن که شما فکر کنید بالای ♪ ‫♪ سرشون هاله‌ای دارن(فرشته‌ هستن)... ♪
‫♪ اما پسرها دردسرن ♪
‫♪ تمامِ وجودشون دردسرِه ♪
‫♪ پسرها، اشکالِ... ♪
‫♪ پسرها، اشکالِ پسرها... ♪
‫♪ اینه که چیزی جز دردسر نیستن ♪
‫♪ پسرها، اشکال پسرها... ♪
‫♪ پسرها، اشکال پسرها اینه که... ♪
‫اون حرکت آخرِه
‫در طول شب...
‫می‌خوایم به سوال‌های تماشاگرها جواب بدیم
‫کلی طرفدار اینجا هست
‫کسی سوالی از بازیگران سریال داره؟
‫بله، یه خانمی ‌اینجاست که سوال داره
‫سوال شما چیه؟
‫خب قطعاً که «دوستان» ‫برای همه‌ی شما شگفت انگیز بوده...
‫اما چیزی بود که دوستش نداشته باشید؟
‫ممنون که جو رو مثبت نگه می‌داری
‫در حین ضبط سریال چیزی بود...
‫که دوستش نداشته باشید؟
‫- میمونه ‫- و میمون
‫- اوه، میمونه ‫- «مارسل» نه، واقعاً؟
‫- میمون من رو می‌ترسوند. ‫- من عاشق اون میمون بودم.
‫«دیوید» طرفدارش نبود.
‫بله، چون تو مجبور نبودی لمسش کنی.
‫- چی؟ منم لمسش کردم. ‫- آره، لمسش می‌کرد. لمسش می‌کرد.
‫یه ذرّه... ببینید...
‫قبل از هر چیزی، می‌خوام بگم ‫من حیوانات رو دوست دارم.
‫- عاشق «نخستی سانان» هستم. ‫-
‫هیچ مشکلی با حیوانات ندارم.
‫دوستدار حیوانات هستم.
‫با این حال من...
‫مشکل من این بود...
‫یعنی میمون...
‫واضحه که آموزش دیده بود ‫و کارش رو باید درست انجام می‌داد...
‫و باید کارش رو درست... ‫درست در زمان دقیقِش انجام می‌داد.
‫اما چیزی که نمی‌شد ‫جلوش گرفت این بود که...
‫ما همگی شوخی‌هامون رو برنامه‌ریزی...
‫و زمانبندی می‌کردیم و ‫همه‌اش به هم می‌ریخت...
‫چون میمون کارش رو درست انجام نمی‌داد
‫بنابراین ما مجبور می‌شدیم... مجبور ‫بودیم... باید از اول شروع می‌کردیم...
‫باید از اول ضبط می‌کردیم چون میمونه...
‫- درست کارش رو نکرده بود. ‫- «دیوید» هنوزم خیلی عصبانیه.
‫پس مدام این اتفاق میفتاد...
‫جایی که ما در شُرُف انجام ‫کار واقعاً خنده‌داری بودیم...
‫اما میمون کارش رو ‫به موقع و درست انجام نمی‌داد...
‫پس باید دوباره از اول شروع می‌کردیم
‫من که دوست دارم تو در این مورد ‫یه مقدار جدی‌تر صحبت کنی
‫این با... ببین... تو که مجبور ‫نبودی باهاش سر و کار داشته باشی.
‫و این همراه با می‌شد با وقت‌هایی ‫که میمون در حال استراحت بود...
‫و منتظر می‌موند... ‫که... ما ضبط رو شروع کنیم
‫روی شونه‌ام می‌نشست ‫و تربیت دهنده‌اش میومد...
‫و قوطی کرم‌های زنده باز می‌کرد ‫و می‌داد به میمونه که بخوره.
‫پس میمون... میمون ‫روی شونه من نشسته بود...
‫یه کم کرم بر می‌داشت... ‫یه کم کرم بر می‌داشت...
‫اون‌ها رو نصف می‌کرد، این ‫کرم‌های زنده رو که می‌لولیدن...
‫بعد می‌خورد، و بعدش اینجوری می‌کرد.
‫پس دست‌های کرم مالی شده‌ی ‫میمون همه جای من مالیده می‌شد.
‫و این خیلی خوب... نبود... ‫وقتش شده بود که «مارسل»...
‫گورش رو گم کنه، خب؟
‫باید بگم، سوال عالی‌ای بود.
‫واقعاً جواب‌های خوبیدی بیرون کشیدی.
‫خیلی خب. باشه. حالا...
‫فکر می‌کنم یه سوال دیگه داریم.
‫آره. یه زن و شوهر در بین تماشاگرها اینجا هستن.
‫سوالی دارید؟
‫بله دارم
‫خانم‌ها و آقایان، ‫آقا و خانم «گلر» هستن.
‫«کریستینا پیکلز» و «الیوت گلد»
‫آخ جون
‫«الیوت»، «کریستینا»... من مشتاقم بدونم...
‫از اون زمان چه چیزی یادتونه؟
‫یادم میاد که اون‌ها خیلی ‫با ما خوب رفتار می‌کردن.
‫آدم‌های خاکی و بی شیله پیله بودن
‫ما عاشق سریال بودیم چون ‫اون‌ها ما رو دوست داشتن.
‫یه روز اومدیم سر کار و اون‌ها گفتن...
‫«والدین اومدن، پدر و مادر اومدن»
‫و این خیلی تأثیرگذار بود...
‫و ما واقعاً احساس می‌کردیم ‫که انگار پدر و مادرشون هستیم.
‫در واقع... ما قبلاً خیلی نگران‌شون می‌شدیم.
‫و «الیوت» به من گفت...
‫«ما جوری رفتار می‌کنیم که ‫انگار واقعاً والدین اون‌هاییم»
‫و ما واقعاً احساس می‌کردیم که ‫هستیم چون اون‌ها خیلی مهربون بودن.
‫- ما عاشق شماییم. ‫- فوق العاده دلنشین بود.
‫خیلی ممنون که امشب اینجایید.
‫خارق العاده بود.
‫فکر می‌کنم که من بیشتر شبیه «مانیکا» هستم...
‫چون وسواسِ تمیزی دارم.
‫«دیوید بکهام» ‫«اسطوره بین المللی فوتبال»
‫من زیاد سفر می‌کنم...
‫و همیشه در هتل هستم
‫همیشه وقت‌های خالی دارم
‫وقتی دلم برای بچه‌هام تنگ شده، ‫وقتی دلم برای خانواده‌ام تنگ می‌شه...
‫«دوستان» رو تماشا می‌کنم ‫چون من رو می‌خندونه.
‫آب پرتقال و یه چیزی که شبیه به آب سیبه.
‫بدون شک قسمت مورد ‫علاقه من اون قسمته...
‫که همه‌شون در آپارتمان دارن آماده می‌شن.
‫چربیه... من چربی خوردم.
‫«راس» می‌خواد همه عجله کنن...
‫چون اون یه سخنرانی گنده ‫باید انجام بده و اضطراب داره.
‫- چرا شماها هنوز لباس نپوشیدید؟ ‫- نیم ساعت وقت داریم.
‫وقتی «چندلر» میره دستشویی...
‫«جویی» روی صندلی «چندلر» می‌شینه...
‫و بعد «چندلر» برمی‌گرده ‫و همه چی بالا می‌گیره.
‫- تو جای من نشستی. ‫- چطوری این جای تو حساب می‌شه؟
‫- چون اونجا نشسته بودم. ‫- خب امّا بعدش رفتی.
‫خب، «اسپانیا» که نرفته بودم.
‫«جویی» بلاخره بیخیال جاش می‌شه...
‫اما بالشتک‌های مبل رو با خودش می‌بره.
‫چی کار می‌کنی؟
‫خب، تو گفتی جای نشستن رو بهت بدم.
‫در مورد بالشتک‌ها که چیزی نگفتی.
‫خب اصلِ مبل به بالشتک‌هاشه.
‫دقیقاً، من اصلِ مبل رو می‌برم.
‫یکی از اون قسمت‌هاست ‫که وقتی از خونه دورم...
‫و وقتی که احساس خیلی خوبی ندارم...
‫تماشا می‌کنم...
‫و انقدر من رو می‌خندونه ‫که دیگه اشکم درمیاد.
‫تو لباس‌های من رو قایم می‌کنی، ‫منم هر چی که تو داری رو می‌پوشم.
‫- وای خدای من. ‫- من رو نگاه، من «چندلر» هستم.
‫می‌شد بیشتر از اینم لباس بپوشم؟
‫اگر لباس زیر تنم بود شاید بهتر می‌شد
‫«قسمتی که هیچ‌کس آماده ‫نیست» اولین قسمتیه که...
‫ما مثل یه نمایش در زمان واقعی ضبطش کردیم.
‫بهت بگم، با این همه لباس خیلی گرممه...
‫- بهتره... نمی‌د‌ونم... بهتره «لانج» انجام ندم. ‫-
‫باید یه سری قسمت‌های کم خرج هم می‌ساختیم.
‫باید قسمت‌هایی می‌ساختیم که ‫خیلی هزینه برای ساخت شون نیاز نبود...
‫و اون‌ها رو فقط تو صحنه‌های ‫آماده خودمون ضبط می‌کردیم...
‫بدون ساختن صحنه‌های جدید، بدون...
‫خب پس چجوری می‌شه یه داستان ‫ساخت که همه رو تو یه اتاق قرار بده؟
‫چی کار داشتی می‌کردی که دستت در رفت؟
‫یا شونه‌ات بود؟
‫وقتی بود که من و اون ‫سر صندلی دعوا می‌کردیم.
‫اون یکی از بهترین قسمت‌هایی بود که ساختیم.
‫- اوه، اوه، من یادم میاد. ‫- خب، پس تو تعریف کن.
‫- آتش‌نشان‌ها. ‫- آره.
‫در اون قسمت چند تا آتش‌نشان‌ هم بودن.
‫- نه. ‫- نبودن؟ ببخشید.
‫آتش‌نشان‌ها سر صحنه بودن.
‫نه، بخشِ آتش‌نشانی شرکت «برادران وارنر»...
‫برای کمک کردن به «جویی» اومدن.
‫ببخشید، حرفم رو پس می‌گیرم.
‫امّا یه بار دیگه دوباره اونجوری اعلام کن.
‫این بهترین لحظه‌ای بود ‫که در چند ماه گذشته داشتم.
‫«چندلر» و «جویی» سر ‫یه صندلی دعوا می‌کردن...
‫و «جویی» می‌دوئه ‫و می‌پره روی صندلی.
‫ما سه بار ضبطش کردیم ‫و کاملاً عالی پیش رفت.
‫فقط خدا می‌دونه چرا باید برای ‫بارِ چهارم ضبطش می‌کردیم.
‫می‌خواید یه سکانس هم بگیرید ‫که من روی پای «متی» نشسته باشم؟
‫و من رفتم که از روی میز وسط بپرم...
‫- و یه جوری پام گیر کرد. ‫- خدایا.
‫و پاهام رفت رو هوا...
‫و شونه‌ام از جاش دراومد.
‫قراره این رو تماشا کنیم؟ ‫اینکه دستش در میره؟
‫- اوه اینجاست. ‫- اوه لعنتی.
‫دلم نمی‌خواد درد ببینم.
‫تا وقتی که بلند نمی‌شم هیچی معلوم نیست.
‫باشه، خب، باشه.
‫حرکت.
‫وای نه!
‫آخ آخ آخ، درست همون لحظه اتفاق افتاد؟
‫- آره ‫- در رفت؟
‫- آره. ‫- لعنت.
‫اوه، داری همون دستش رو می‌کشی؟ ‫داری همون دستش که در رفته رو می‌کشی؟
‫- نه، اون یکیه. ‫- اون یکی دستشه.
‫نه، نه، نه، نه، ‫دیگه داره زیادی جلو میره.
‫اوه لعنت.
‫باشه «گرچن»؟ ‫یه لحظه لطفاً.
‫- کات بدیم؟ ‫- آخ!
‫- واقعاً درد داری؟ ‫- آره
‫- آره، چون شونه‌اش در رفته. ‫- چون درد داره.
‫اوه، فکر کردم یکی خواست دستش رو بکشه.
‫خدایا.
‫کات.
‫بنابراین امدادگرها و بقیه اومدن...
‫و باید میبردنش بیمارستان...
‫پس این پایان فیلمبرداری بود...
‫چون حتّی قسمتی نبود که بشه...
‫بتونیم سکانس‌های دیگه رو ضبط کنیم
‫نه، دقیقاً در قسمتی اتفاق افتاد که...
‫فقط خودشون شش تا هستن...
‫همه‌شون تو سکانس حضور دارن ‫و اون‌شب دیگه کار تعطیل شد.
‫و شکلی که... یادتونه چطوری...
‫آویزِ دست تو سریال نوشته شد؟
‫نه
‫وای
‫ببین «جو»، واسه همینه که پدر و مادرت ‫بهت گفتن که روی تخت نپری.
‫پس ما مجبور شدیم اون ‫اتفاق رو بیاریم توی سریال...
‫امّا صبر کردیم تا دستش خوب بشه...
‫تا پایان "قسمت وقتیکه ‫هیچ‌کس آماده نبود" رو ضبط کنیم.
‫به دکتر گفتی دستت به خاطر...
‫- بالا و پایین پریدن روی تختت در رفته؟ ‫- نه
‫بنابراین چیزی که به عنوان ساده‌ترین ‫قسمت «دوستان» شروع شد...
‫در نهایت ضبطش بیشتر از تمام ‫قسمت‌های دیگه طول کشید.
‫یه کاری بود که هر قسمت می‌کردیم...
‫و اون‌شب قبل از شروع اون کارو نکردیم.
‫حلقه زدنِ‌مون.
‫- اون‌شب اون کار رو نکردیم. ‫- اون‌شب حلقه نزدیم.
‫انجامش ندادیم؟
‫این تنها باری بود که این کار رو نکردیم.
‫- چرا این کار رو نکردیم؟ ‫- من نمی‌دونم.
‫درسته، چون یه جورایی اینطوری بود...
‫می‌دونید چه؟ ‫داریم زیادی طولش می‌دیم.
‫تماشاگرها خیلی معطل شده‌ن، ‫بیاید همینجوری بریم.
‫فکر می‌کنم به همین خاطر حلقه نزدیم.
‫- واقعاً؟ ‫- خب، یه جورایی اوایل سریال بود.
‫- هنوز... ‫- اوایلِ اوایل بود.
‫و از اون به بعد...
‫ما می‌گفتیم: حتماً باید حلقه بزنیم؟
‫- و اون می‌گفت: «آره». ‫- بله، باید انجامش بدیم.
‫چون دیگه نمی‌خوام جای دیگه‌ایم در بره.
‫- آره. ‫- باید حلقه بزنیم.
‫بعد از اون... همیشه این کار رو کردیم.
‫بیاید بریم ببینیم که کجا انجامش می‌دادیم
‫درست اونجا. بریم.
‫پشت این در بنفش، درست انتهای راهرو.
‫ما دقیقاً اینجا انجامش می‌دادیم.
‫- آره. ‫- درست همین اطراف.
‫بیاید، بیاید یه حلقه بزنیم، بیاید.
‫صبر کن، منظورت اینه که ما...
‫جو شب فیلمبرداری همیشه ‫شور و شوق زیادی داشت.
‫انرژی زیادی وجود داشت.
‫هیجان انگیز بود. ‫نمایش برگزار می‌کردیم.
‫شب خیلی جالبی بود...
‫امّا شب کاریِ سختی برای ما بود...
‫و ما به حرف تماشاگرها گوش می‌کردیم.
‫و اگر یه شوخی جواب نمی‌گرفت، حتی ‫اگر خودمون اون شوخی رو دوست داشتیم...
‫اون‌ها بهمون می‌گفتن ‫که به اندازه کافی خوب نیست.
‫پس فکرهامون رو رویِ هم می‌ذاشتیم و ‫سعی می‌کردیم شوخی بهتری پیدا کنیم.
‫سلف سرویسه. ‫پس تو دردسر افتاده.
‫پس بدجوری تو دردسر افتاده چون ‫من می‌خوام برم همه‌اش رو بخورم.
‫«اینجاست که تمام باخت‌هام رو ‫جبران میکنم» چطوره؟
‫این رو دوست دارم، عالیه.
‫«کوین»، تغییرات زیادی تو راهه.
‫- چه خوب. ‫- شماها آماده‌اید؟
‫گارسون کجاست؟ ‫دارم از گرسنگی می‌میرم
‫سلف سرویسه مرد.
‫اینجاست که تمام باخت‌هام رو جبران می‌کنم.
‫اما من از انرژی تماشاگرها واقعاً لذت می‌بردم.
‫- وقت‌هایی که تماشاگرها سر صحنه بودن. ‫- اوه آره
‫- یعنی... ‫- من هم همینطور.
‫- مثل این بود که هر هفته همه باهم یه نمایش تک پرده ای انجام می‌دادیم. ‫-
‫وقتی اون‌ها به چیزی می‌خندیدن...
‫با خودم فکر می‌کردم، ‫اگر فکر می‌کنید این خنده‌داره...
‫صبر کنید تا دیالوگ بعدی رو بشنوید.
‫اون‌ها من رو به چالش میکشیدن که حتّی...
‫یه احساسی مثل پاداش ‫گرفتن بهم دست می‌داد
‫- یا شایدم نه. یا کلاً اصلاً هیچ حسی نداشت. ‫- من میام اونجا.
‫- اونجا احساس می‌کنم بیرون موندم. ‫- اینجا بشین.
‫حداقل برای من...
‫احساس می‌کردم اگر نخندن می‌میرم.
‫و این حس مطمئناً مُضره...
‫اما من گاهی اوقات یه دیالوگ می‌گفتم...
‫و اون‌ها نمی‌خندیدن و من عرق می‌کردم...
‫و... اگر خنده‌ای رو که قرار ‫بود بگیرم... نمی‌گرفتم...
‫انگار تشنج بهم دست می‌داد.
‫- وحشت می‌کردم. ‫- آدم رو نا امید‌ می‌کنه.
‫- این رو به ما نگفته بودی. ‫- نگفته بودم؟
‫نه، یادم نیست که ‫هیچ‌وقت این رو گفته باشی.
‫اوه آره، تک تک شب‌ها همچین حس داشتم.
‫یکی از دفعاتی که بیشتر از همیشه ‫به حرف تماشاگرها گوش دادیم...
‫زمانی بود که در «لندن» فیلمبرداری می‌کردیم...
‫و «مانیکا» و «چندلر» ‫با هم تو تخت بودن.
‫حرکت
‫من امروز ازدواج می‌کنم!
‫صبح بخیر «راس».
‫دارم ازدواج می‌کنم.
‫فکر می‌کنی می‌دونست من اینجام؟
‫تماشاگرها از خود بیخود شدن.
‫ما فقط اونجا ایستاده بودیم ‫و می‌گفتیم: «باورنکردنیه»
‫گذاشتیم به حال خودشون باشن
‫خیلی خب، نوبت توئه.
‫نه، شوخی می‌کنم.
‫- کات! ‫- «مت» گفت که این رو بگم.
‫اون گفت.
‫فکر می‌کنم اون اولین لحظه بود که...
‫به داستان «مانیکا» و ‫«چندلر» دوباره فکر کردیم...
‫چون طرح اصلی این بود که...
‫در «لندن» با هم بخوابن...
‫یه رابطه کوتاه بود...
‫و بعدش قرار بود یه کم باهاش بازی کنیم...
‫اینجوری که جفت‌شون می‌گفتن: ‫«وای خدای من، ما چی کار کردیم؟»
‫اما جوری که تماشاگرها واکنش نشون دادن...
‫ما فهمید‌یم که داستانِ بیشتری در این هست...
‫و ما باید بهش توجه کنیم.
‫خب، من قبلاً هیچ‌وقت با ‫تو همچین کاری رو نکرده بودم.
‫این پایان فصل بود...
‫بنابراین وقت داشتیم که ‫خوب در موردش فکر کنیم...
‫اما انقدر لحظه‌ی پُر قدرتی بود...
‫که می‌دونستیم باید بیشتر بهش بپردازیم
‫ما داستان رو از «فقط یه شب ‫در لندن» گسترش دادیم...
‫و به اینکه می‌تونه یه رابطه‌ی ‫واقعی باشه تبدیلش کردیم.
‫من هنوز به وقت لندن ‫هستم، این حسابه؟
‫- اوه، خیلی هم حسابه. ‫- اوه خوبه.
‫ما هنوز در اون مقطع...
‫کاملاً نمی‌دونستیم که چقدر پیش میره.
‫ما هنوز فکر می‌کردیم شاید جالب باشه ‫که این کار رو مخفیانه انجام می‌دن...
‫و مخفیش می‌کنن که ماجراهای ‫خنده‌دار زیادی بهمون داد.
‫هی منم، دارم میام تو.
‫روز خیلی سخت و طولانی‌ای داشتم.
‫من عاشق قسمتی هستم ‫که تازه از «لندن» برگشتن...
‫و «مانیکا» و «چندلر»...
‫سعی دارن موضوع رابطه‌شون رو مخفی نگه دارن.
‫«میندی کالینگ» ‫«بازیگر، نویسنده، تهیه کننده»
‫خب ممنونم که دعوتم کردی.
‫بازیگرها... اون‌ها می‌دونن که یه سکانسِ...
‫خنده‌دارِ ادامه‌دار چقدر می‌تونه قدرتمند باشه...
‫و این خنده‌دارتر از هر ‫چیزیه که می‌تونستن بگن.
‫«ریچ»
‫«فیبز»
‫خـداحـافظ.
‫عالی‌ترین چیزی که در ‫مورد «دوستان» این بود...
‫- که اون‌ها در مسخره بازی عالی بودن. ‫- اون دیگه چه کوفتی بود؟
‫پس وقتی یه رازی مثل رابطه «مانیکا» ‫و «چندلر» وجود داشت...
‫خیلی سرگرم کننده بود چون ‫ما مخاطب‌ها می‌دونستیم...
‫اما هیچ کدوم از بقیه ‫بازیگرها نمی‌دونستن.
‫خب، این برای «قسمتی که همه خبردار می‌شن»ـه
‫آپارتمان مرد لخت زشت
‫«فیبی» و «ریچل» همراه ‫«راس» به آپارتمان رفتن...
‫اگرچه تقریباً خالیه، ‫اما آپارتمان خیلی خوبیه.
‫وای خدای من.
‫من عاشق این آپارتمانم. ‫عالی نیست؟
‫نمی‌تونم باور کنم که هیچ‌وقت ‫متوجه نشدم چقدر... عالیه.
‫خب، به خاطر اینه چشم ‫آدم سریع به سمت...
‫- مرد لخت زشت میره. ‫- شگفت انگیزه.
‫بهتره که عجله کنی و ‫سریع درخواست پر کنی...
‫وگرنه من زودتر از تو این کار رو می‌کنم.
‫از دست تو.
‫- تقریباً همین شکلی بازیش کردی. ‫- واقعاً؟
‫خب، هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم که این رو بگم...
‫امّا... من می‌خوام از دستشویی ‫مرد لخت زشت استفاده کنم.
‫«ریچل» خارج می‌شه. ‫«فیبی» از پنجره بیرون رو نگاه می‌کنه.
‫اوه، نگاه کن، ‫«مانیکا» و «چندلر».
‫سلام، سلام بچه‌ها! سلام!
‫«چندلر» و «مانیکا» نزدیک همدیگه ایستادن.
‫شروع میکنن به درآوردن لباس‌های همدیگه.
‫«فیبی» بدجوری شوکه شده.
‫«چندلر» و «مانیکا»! ‫«چندلر» و «مانیکا»!
‫«ریچل» هم مثل «فیبی» ماجرا رو می‌بینه.
‫وای خدای من. ‫وای خدای من.
‫- «چندلر» و «مانیکا»! ‫- وای خدای من. وای خدای من.
‫- وااای! چشمام! چشمام! ‫- می‌د‌ونم.
‫«فيبی»، «فيبی»، «فيبی»، «فيبی»، «فيبی»
‫- وااااای! ‫- چیزی نیست. چیزی نیست.
‫- مشکلی نیست. ‫- دارن با هم سکس می‌کنن.
‫می‌د‌ونم. می‌د‌ونم. ‫راستش من می‌دونم.
‫- می‌د‌ونم. می‌د‌ونم. ‫- می‌د‌ونی؟
‫آره. می‌د‌ونم. و «جویی» هم می‌دونه.
‫اما «راس» نمی‌دونه، ‫پس نباید جیغ بزنی.
‫چه خبره؟
‫- چیه؟ چیه؟ ‫- هیچی.
‫اوه خدا، فقط ما خیلی هیجان زده‌ایم...
‫که ممکنه تو این آپارتمان رو بگیری.
‫در واقع خیلی خوب به نظر می‌رسه.
‫بیا اینجا. زود باش. ‫بیا اینجا. بیا بغل کنیم.
‫بیا با بغل کردن جشن بگیریم.
‫وای خدای من. ‫خیلی خب.
‫باشه، خیلی هیجان زده نشید...
‫خیلی وقته این کار رو نکردم.
‫برای این‌کار باید «فیبی» بشم.
‫خب شدم.
‫♪ گربه‌ی بوگندو، گربه‌ی بوگندو... ♪
‫♪ چی به خوردت می‌د‌ن؟ ♪
‫♪ گربه‌ی بوگندو، گربه‌ی بوگندو... ♪
‫♪ تقصیر تو نیست... ♪
‫♪ تو رو پیش دامپزشک نمی‌برن... ♪
‫♪ واضحه که حیوان خونگی ‫مورد علاقه‌شون نیستی... ♪
‫♪ شاید تو خیلی خوشایند نباشی... ♪
‫♪ و اون‌هایی که دماغ دارن باهات دوست نیستن... ♪
‫سلام
‫خیلی عجیبه چون داشتم ‫تو خیابان قدم می‌زدم...
‫- و اتفاقی... ‫- گیتارت همراهت بود.
‫- آره. ‫- وای خدای من.
‫- یه کم کمک می‌خوای؟ ‫- آره، یعنی فکر کنم.
‫من عاشق "گربه‌ی بوگندو" هستم. ‫یکی از آهنگ‌های مورد علاقه‌ی منه.
‫- وای خدای من. ‫- اشکالی نداره اگر من...
‫- اوه خواهش میکنم. ‫- "گربه‌ی بوگندو" رو...
‫یه امتحانی بکنم؟
‫- بله، عالی می‌شه. ‫- خیلی خب.
‫♪ گربه‌ی بوگندو، گربه‌ی بوگندو... ♪
‫♪ چی به خوردت می‌د‌ن؟ ♪
‫♪ گربه‌ی بوگندو، گربه‌ی بوگندو... ♪
‫♪ تقصیر تو نیست ♪
‫بد نبود.
‫بد... خوب بود؟
‫آم، آره، آره، ‫واقعاً خیلی خوب بود.
‫خیلی ممنونم.
‫♪ تو رو پیش دامپزشک نمی‌برن... ♪
‫♪ واضحه که حیوان خونگی ‫مورد علاقه‌شون نیستی... ♪
‫♪ شاید تو خیلی خوشایند نباشی... ♪
‫♪ و اون‌هایی که دماغ دارن باهات دوست نیستن... ♪
‫♪ گربه‌ی بوگندو، گربه‌ی بوگندو... ♪
‫♪ چی به خوردت می‌د‌ن؟ ♪
‫♪ گربه‌ی بوگندو، گربه‌ی بوگندو... ♪
‫♪ تقصیر تو نیست... ♪
‫♪ بوگندو، بوگندو، بوگندو، ‫خیلی بوگندو، بوگندو، گربه بوگندو... ♪
‫♪ تقصیر تو نیست... ♪
‫♪ بوگندو، بوگندو، بوگندو، ‫خیلی بوگندو، بوگندو، گربه بوگندو... ♪
‫♪ تقصیر تو نیست... ♪
‫♪ گربه‌ی بوگندو، گربه‌ی بوگندو... ♪
‫♪ چی به خوردت می‌د‌ن؟ ♪
‫♪ گربه‌ی بوگندو، گربه‌ی بوگندو... ♪
‫♪ تقصیر تو نیست... ♪
‫♪ گربه‌ی بوگندو، گربه‌ی بوگندو... ♪
‫♪ چی به خوردت می‌د‌ن؟ ♪
‫♪ گربه‌ی بوگندو، گربه‌ی بوگندو... ♪
‫♪ تقصیر تو نیست... ♪
‫آره، درسته.
‫نه، ازت ممنونم، ممنون.
‫خیلی عالی بود.
‫بازم فکر می‌کنم وقتی ‫فقط خودم تنهایی باشم بهتره.
‫واقعاً هست.
‫اوه، شنیدی چی گفتم.
‫می‌تونم یه چیزی بگم؟
‫خیلی ممنونم که در «دوستان»...
‫برای همه‌مون اون آدمی ‌بودی...
‫که... نمی‌دونم نحوه‌ی درست بیان ‫کردنِش اینجوری باشه یا نه...
‫اون آدم متفاوت یا اونی که ‫واقعاً خودش بود، برامون بودی.
‫ممنونم. و ممنون ‫که این راه رو ادامه دادی.
‫- الان گریه‌ام می‌گیره. ‫- آره.
‫فصل‌هایی هستن که من اصلاً ندیدم.
‫- من هم همینطور. ‫- واقعاً؟
‫- آره. ‫- من همه رو دیدم.
‫تک تک قسمت‌ها رو دیدم.
‫منم فکر می‌کنم همه رو دیدم.
‫من و شوهرم، «میشل» شروع ‫به دیدن فصل 4 کردیم...
‫که فکر می‌کردم قبلاً دیدمش...
‫انگار اصلاً ندیده بودم.
‫وقتی می‌بینی ازشون لذت می‌بری؟
‫«میشل» بیشتر از من ‫از دیدنشون لذت می‌بره...
‫چون من از خودم خجالت‌زده می‌شم.
‫- چرا؟ ‫- نمی‌دونم.
‫- تو بازیت خیلی خوبه. ‫- نمی‌دونم.
‫مثل «لیسا»، منم 17 سال ‫بود که درست ندیده بودمش...
‫تا اینکه دخترم پارسال شروع به دیدنش کرد...
‫و این یه جورایی منم جذبِش کرد.
‫برای من، وقتی تماشاش ‫می‌کنم... این... من...
‫سخته که خودم رو تماشا کنم...
‫اما من نسبت به هر کاری که ‫انجام می‌دم همچین احساسی دارم...
‫چون بازی‌ای که انجام ‫می‌دم رو باور نمی‌کنم...
‫چون می‌دونم واقعی نیست...
‫چون منم که داشتم بازی می‌کردم.
‫می‌دونی که شغلِت همینه دیگه، نه؟
‫نه، می‌دونم، امّا ‫دیدن خودم عجیبه.
‫تو سرم این میگذره: ‫«حتّی یه ذرّه‌اش رو هم باورم نمی‌شه»
‫واقعاً عجیبه.
‫اما تماشای شما بچه‌ها باعث می‌شه ‫به حضورم تو سریال خیلی افتخار کنم.
‫واقعاً بعضی از ماجراها خیلی عالی هستن.
‫آره. وقتی من قسمت‌ها رو می‌بینم...
‫سر هر سکانس یه بار ‫بلند بلند می‌خندم...
‫چون شما همه‌تون کاری ‫می‌کنید که خیلی شدید بخندم.
‫اون ماجرا با شلوار چرمی...
‫وای خدای من، اون هنوزم... ‫چند روز پیش اون قسمت پخش می‌شد...
‫من اتفاقی با دخترم، «مارینا» تو آشپزخونه بودم...
‫و داشتیم شام می‌خوردیم ‫و «دوستان» داشت پخش می‌شد...
‫و من گفتم: «اون رو ببین، ‫ببینیم کدوم قسمته»
‫و اتفاقاً «قسمت شلوار چرمی» بود...
‫و به دخترم گفتم: ‫این رو ببین...
‫این خنده‌داره. «دیوید» رو تماشا کن...
‫و واقعاً خیلی زیاد خنده‌دار بود.
‫تک تک جزئیات ریز، ‫مثل بالا کشیدن شلوارِش...
‫و مثل... لیز خوردن دستِت ‫و زدن تو سرِ خودت...
‫و من تو رو می‌شناسم، ‫همه چی خیلی حساب شده بود...
‫برای تو هیچ چیزی اتفاقی نیست.
‫من دیدم که تو همه چیز رو ‫کنار هم می‌چیدی و اُستادانه بود.
‫دقیقاً نمی‌تونم بگم کدوم قسمت...
‫اما می‌دونم که عضوی ‫از خانواده‌‌ی «گلر» هستم.
‫من دوست دارم همه چیز تحت کنترلم ‫باشه، فوق العاده عصبی هستم...
‫و شلوارهای خیلی تنگ می‌پوشم.
‫«کیت هرینگتن-گلر» ‫«برنده جوایز بازیگری»
‫فکر می‌کنم یکی از دلایلی ‫که «دوستان» خیلی خنده‌داره...
‫این حقیقته که این شش بازیگر...
‫استاد کمدی فیزیکی هستن.
‫«دیوید شوییمر» یه سکانسی رو بازی می‌کنه...
‫که «راس» تصمیم گرفته هزینه...
‫سرویس تحویل مبل رو نده...
‫و اون‌ها خودشون سعی می‌کنن ‫مبل رو از پله‌ها بالا ببرن...
‫و خیلی سریع... همه تو دردسر میفتن.
‫این مبل چیزی نیست ‫که بشه از پله‌ها بالا بردش.
‫بپیچید.
‫فکر نمی‌کنم دیگه بتونیم بپیچیم.
‫و «دیوید شوییمر» کم کم ‫بهشون می‌گه بچرخونیدش.
‫بریم، بچرخونیدش.
‫بچرخونید.
‫بچرخونید!
‫خفه شو، خفه شو، خفه شو!
‫نکته‌اش اینه که اون صحنه خیلی ساده‌ست.
‫اگر قبل از دیدن صحنه ‫مَتن رو روی کاغذ ببینید...
‫سه تا بازیگرن که دارن یه ‫مبل رو دارن از راه پله بالا می‌برن.
‫شاید کلاً یه صفحه دیالوگ داشته باشه...
‫و هیچی در اون دیالوگ چیز ‫خیلی خنده‌داری رو نشون نمی‌د‌ه.
‫اما کاری که در اونجا برای...
‫بالا بردن مبل از پله‌ها انجام می‌دن...
‫یکی از خنده‌دارترین چیزهاییه ‫که من تا حالا تو تلویزیون دیدم.
‫خب. بریم.
‫بچرخونید!
‫خب، کات بدیم.
‫علامت‌هامون رو یادتون میاد؟
‫یادتون هست چه رنگی بودید؟
‫- زرد. ‫- آبی.
‫- تو آبی هستی؟ ‫- من... هیچ‌وقت پایین رو نگاه نکردم.
‫من همیشه از گوشه مبل استفاده می‌کردم...
‫- نگاه می‌کردی. ‫- من از گوشه‌ی مبل استفاده...
‫هر دفعه که نگاه نمی‌کردی پات گیر می‌کرد.
‫صبر کن، چه اتفاقی افتاده بود؟ ‫یادم نمیاد که زمین خورده باشی.
‫زمین خوردن معروف... آره.
‫دوید داخل، به علامتش نگاه کرد...
‫- نه، من پام به اون گیر کرد. ‫- پاش گیر کرد.
‫- خورد زمین... ‫- عین هر بار خورد زمین.
‫- و من دویدم. ‫- تو با تمام سرعت دویدی.
‫اما بار دوم که وارد شدم اینجوری نگاه کردم.
‫بار دوم اینجوری کردم، ‫در حال دویدن اومدم.
‫«فیبز»، این رو ببین، این رو ببین، ‫این رو ببین، این رو ببین.
‫«فیبز»، این رو ببین.
‫بار سوم، رفتم صندلی رو ‫بکشم که بشینم و صندلی افتاد.
‫«فیبز»، این رو ببین، این رو ببین، ‫این رو ببین، این رو ببین.
‫خدایا.
‫ببخشید.
‫و آخرین بار، تو اومدی.
‫چون من مدلم اینجوری بود: ‫یکی داره باعث خنده می‌شه...
‫من نمی‌تونم این رو قبول کنم...
‫من باید... من هم باید باعث خنده بشم.
‫«فیبز»، «فیبز».
‫این رو ببین، این رو ببین، ‫این رو ببین، این رو ببین.
‫مجله‌ی «سوپ اپرا دایجست».
‫وای نه.
‫- اون «یِتی» خیلی چرب زبونه. ‫-
‫«یتی»ها همه چرب زبونن.
‫به همین دلیله که...
‫آه، این‌ها سوتی‌هامونه؟ ‫(پشت صحنه‌ها)
‫اون «یِتی» خیلی چرب زبونه
‫«یتی»ها همه چرب زبونن
‫به همین دلیله هیچ‌وقت ازشون عکسی در نمیاد.
‫اون نباید تو عروسی ما ساز بزنه
‫همه می‌رن
‫می‌شه مثل وقتی تو «کون-میتصوا»یِ من رپ خوند ‫(بر میتصوا)
‫تو «کون-میتصوا»ـت ؟
‫ممنون.
‫چی؟
‫آخه چجوری می‌شه اونجا نخندید؟
‫چقدرش به درد میخوره؟
‫- هیچی. ‫- کلاً هیچی؟ باشه.
‫باورم نمی‌شه... ‫وای، صاف بهت نگاه کردم.
‫واقعاً ببخشید.
‫حرکت.
‫باورم نمی‌شه «اِما» هنوز خوابه.
‫می‌دونم. حالا چی کار کنیم؟
‫من بردم!
‫این دیگه چه کوفتیه؟
‫آماده؟
‫من بردم!
‫اون چیه؟
‫این آتیش کوفتیه... احمق خان.
‫بازی تمومه
‫حوله‌ات رو در بیار.
‫خب، اگر خودتون می‌خواید...
‫- نه ‫- نه
‫در نیار.
‫این فکر اون بود.
‫«متی»، این فکر تو بود. ‫یادت میاد؟
‫اون این سینی رو برای دکتر می‌بره...
‫چون اگر این کار رو نکنه، آدم‌ها می‌میرن
‫وای نه
‫«لیسا»، خنده‌ات... یعنی خدای من.
‫نه، بهترین چیز تو این دنیاست.
‫مُسری‌ترین خنده در دنیاست.
‫- خیلی بانمکه. ‫- مسری‌ترین صدای دنیاست.
‫سوتی‌ها خیلی خنده‌دار بودن.
‫وقتی به گذشته فکر می‌کنید، ‫کی بلندترین خنده رو داشت؟
‫کی بلندترین...اوه واقعاً؟
‫- «لیسا» ‫- واقعاً «لیسا کودرو»؟
‫- بلندترین خنده رو داشتی؟ ‫- آره، آره، آره.
‫- بهترین خنده. ‫- دست خودم نیست.
‫- لذت‌بخش‌ترین خنده‌ی تاریخه. ‫- وقتی «لیسا» می‌خنده...
‫وای خدای من.
‫باورم نمی‌شه که من رو نگفتید.
‫«مگی ویلر»... «جنیس»ـه.
‫چطوری؟
‫«مگی ویلر»
‫«مگی»، این لبه بشین...
‫«جن»، برگرد اینجا، اگر می‌شه ‫همه برگردن سر جاهاشون.
‫- «مگی»، اگر این لبه بشینی ممنون می‌شیم. ‫- لبه بشین.
‫ممنون که اینجایی «مگی»
‫عقب هیجانی.
‫بیاید یه کم در مورد «جنیس» صحبت کنیم.
‫کجا... از کجا...
‫«جنیس» از کجا پیداش شد؟
‫می‌دونید... جزئیات تست ‫با فکس به دستم رسید...
‫و توش نوشته شده بود: ‫«یه نیویورکیِ تُند صحبت کُن»
‫و فکر کردم... من اون رو می‌شناسم...
‫من... تو «نیویورک» بزرگ شدم...
‫من... اون درونِ من وجود داره، همین شد.
‫تو من رو دوست داری «چندلر بینگ».
‫اوه نه، ندارم.
‫تو من رو دنبال می‌کنی
‫یه چیزی در اعماق روحت، مثل شیپور ‫اعلامِ خطرِ مه گرفتگی من رو صدا می‌زنه
‫«جنیس»، «جنیس»
‫تو من رو می‌خوای، به من نیاز داری...
‫بدون من نمی‌تونی زندگی کنی.
‫«متیو پری» خیلی بامزه‌ست...
‫و به محض اینکه چشمم بهش افتاد ‫و شروع به حرف زدن کرد...
‫فکر کردم: اوه خدایا، ‫نمی‌تونم خودم رو کنترل کنم...
‫اینجوری می‌زنم زیر خنده
‫این شخصیت به خنده نیاز داشت ‫چون من بدون اون خنده نمی‌تونم...
‫یه سکانس رو هم با این مرد بازی کنم
‫و من نگاهش کردم و اینجوری خندیدم...
‫و همین شد
‫در همون لحظه متولّد شد.
‫ممنون «متیو» که الهام بخش اون بودی.
‫به هر حال همگی... وای خدای من.
‫تجدید دیدار «دوستان».
‫- و من هم تونستم بخشی از اون باشم. ‫- «مگی ویلر».
‫خیلی ممنونم.
‫خیلی ممنون. ‫«مگی ویلر».
‫چطور بود؟ ‫چه لذّتی.
‫من عاشقشم.
‫حالا... باید بگم یه نفر خیلی خاص...
‫در سریال بود حضور داشت که...
‫امشب نمی‌تونست اینجا باشه...
‫اما خیلی عاجزانه می‌خواست ‫بخشی از این برنامه باشه...
‫از طریق تماس تصویری به ما ملحق می‌شه.
‫خانمها و آقایان، لطفاً ‫به «جیمز مایکل تایلر» خوشامد بگید.
‫اون اینجاست، «گانتر»ـه.
‫همگی... «گانتر».
‫اون اینجاست.
‫سلام، همگی چه خبر؟
‫چطوری؟
‫از دیدنتون خوشحالم. ‫همه‌تون عالی به نظر می‌رسید.
‫برامون از تجربه خودت بگو و تعریف کن که شخصیتت ‫در طی فصل‌های سریال چجوری شکل گرفت.
‫صادقانه بگم این 10 سال ‫به یاد موندنی‌ترین سال‌های زندگیم بود.
‫حتی نمی‌تونستم تجربه بهتری رو تصور کنم.
‫تمام این آدم‌ها خارق العاده بودن.
‫کار با اون‌ها واقعاً لذت‌بخش بود.
‫احساس خیلی خیلی خاصی داشتم.
‫- «ریچل»؟ ‫- بله؟
‫تولدت کِیه؟
‫پنجم «می»، چطور؟
‫من... همینجوری دارم یه لیست ‫از روزهای تولد افراد درست می‌کنم
‫- اوه... تولد من... ‫- باشه، مهم نیست.
‫خانم‌ها و آقایان، ‫«جیمز مایکل تایلر».
‫«گانتر».
‫ممنون.
‫به من اجازه به می‌د‌ید که...
‫یه سوال که از نظر خودم ‫گستاخانه‌ست بپرسم؟
‫غیرممکنه که متوجه نشد و ندید ‫که شما همه جوون بودید...
‫بازیگرهای جذاب، خوش چهره و موفق بودید
‫و برام باورکردنی نیست که احتمالاً روابط عاشقانه‌ی ‫خارج از سریال بین‌تون به وجود نیومده باشه.
‫خب، چی بگم... «دیوید»؟
‫آره
‫- آره، منظورم اینه که... ‫- فصل اول
‫آره، فصل اوّل... ما...
‫من خیلی به «جن» علاقه پیدا کرده بودم.
‫- من... ‫- و این علاقه متقابل بود.
‫و من فکر می‌کنم جفت‌مون در یه زمان...
‫خیلی زیاد به هم علاقه‌مند شده بودیم...
‫اما همدیگه رو می‌دیدیم ‫و از کنار هم رد می‌شدیم...
‫چون همیشه یکی از ما تو یه رابطه‌ی دیگه بود.
‫پس... و ما هیچ‌وقت ‫از اون مرز عبور نکردیم.
‫حرفم اینه که... ما به اون احترام گذاشتیم.
‫- و... امّا ما هر دو... ‫- چرت می‌گه.
‫نه نه.
‫نه
‫شوخی می‌کنم. ‫شوخی می‌کنم. شوخی می‌کنم.
‫حقیقته. حقیقت همینه.
‫راستش یادم میاد ‫که یه بار به «دیوید» گفتم...
‫اگر اوّلین باری که من ‫و تو همدیگه رو می‌بوسیم...
‫تو تلویزیون ملّی باشه، چقدر ضد حال می‌شه.
‫و دقیقاً هم این همون اتفاقی بود...
‫- که در اون کافی شاپ افتاد. ‫- صبر کن، پس...
‫امّا ما تمام عشق و علاقه‌مون ‫نسبت به همدیگه رو...
‫به «راس» و «ریچل» منتقل کردیم.
‫مخ کس دیگه هم داره ‫از فهمید‌ن این سوت می‌کشه؟
‫صبر کن. وایسا.
‫اون صحنه تو کافی شاپ که اون‌ها ‫برای اوّلین بار همدیگه رو می‌بوسن...
‫یعنی... انگار... ‫من چند روز پیش دیدمش...
‫و زار می‌زدم
‫تنش... کاملاً ملموس بود
‫اون... یعنی کاملاً بی‌نقص بود
‫من خیلی خوشحالم که شما با هم دوست ‫نشدید چون نمی‌دونم اگر می‌شدید...
‫خب... اونجوری بازم خوب می‌شد چون ‫شما بازیگرهای فوق العاده‌ای بودید.
‫- امّا پسر، اون عجب صحنه ای بود ‫- آره، ما واقعاً...
‫بازیگرهای فوق العاده‌ای نبودیم.
‫داخل کافی شاپ... اواخر اون‌شب
‫«ریچل» صندلی‌ها رو جمع می‌کنه
‫«راس» پریشون وارد می‌شه.
‫- سلام. ‫- گربه نگرفتم.
‫اوه... جالبه.
‫نه، نه، جالب نیست، خب؟
‫اصلاً و ابداً هم جالب نیست.
‫در واقع صد درصد کاملاً برعکس جالبه.
‫باشه. خیلی خب. ‫فهمید‌م «راس».
‫تو هیچ حقی نداشتی بهم بگی ‫که نسبت به من حسی داری.
‫چی؟
‫قبل ازینکه در مورد احساسات تو ‫چیزی بدونم، رابطه‌ام با «جولی» عالی بود.
‫منم قبل از اینکه در مورد احساسات ‫تو چیزی بفهمم اوضاعم عالی بود.
‫فکر می‌کنی برای من راحته ‫که تو رو با «جولی» ببینم؟
‫خب پس باید قبل ازینکه ‫«جولی» رو ببینم باید می‌گفتی.
‫اون موقع که نمی‌دونستم.
‫و چطور تو هیچ‌وقت به من چیزی نگفتی؟
‫هیچ‌وقت زمان مناسبی نبود.
‫راست می‌گی، چون تو ‫فقط یه سال فرصت داشتی...
‫و ما فقط هر شب با هم وقت می‌گذروندیم.
‫نه... هر شب هم که نه.
‫می‌دونی، اینجوریم نبود که من...
‫تلاش نکرده باشم «ریچل»، ‫امّا یه چیزایی مانع شد...
‫می‌د‌ونی، مثلاً...مثلاً مردهای ایتالیایی...
‫یا... اوه... نامزد سابق، ‫یا... یا... یا مردهای ایتالیایی.
‫فقط یه مرد ایتالیایی بود، خب؟
‫و اصلاً از این حرف‌ها منظوری هم داری؟
‫بله، موضوع اینه که من... الان ‫به این ماجراها نیازی ندارم، خب؟
‫خیلی دیره، من با یه نفر دیگه هستم
‫خب؟ من خوشحالم. ‫این فرصت دیگه از دست رفته. ‫(این کشتی دیگه رفته)
‫خب، پس چی داری می‌گی؟
‫تو یه جورایی خیلی راحت ‫می‌تونی احساساتت...
‫یا هر کوفتی که نسبت به من ‫داشتی رو می‌تونی بذاری کنار؟
‫این کار رو از کلاس نهم تا حالا انجام دادم
‫تو این کار خیلی ماهر شدم.
‫خیلی خب، باشه، ‫برو و همین کار رو بکن.
‫خب «راس»؟
‫چون من به کشتی احمقانه‌ی تو نیازی ندارم.
‫- خوبه. ‫- خوبه.
‫و می‌د‌ونی چیه؟
‫حالا تکلیفم رو می‌د‌ونم.
‫«راس» با عصبانیت خارج می‌شه.
‫«ریچل» با عصبانیت سه ‫قفل در ورودی رو قفل می‌کنه.
‫بعد متوقف می‌شه، به سمت میز ‫خم می‌شه و سرش رو میاره پایین.
‫وقتی سرش رو میاره بالا، ‫از دیدن «راس» مبهوت می‌شه...
‫که دم در ایستاده و بهش خیره شد.
‫نگاه‌هاشون به همدیگه قفل می‌شه.
‫اوّل به آرومی ‌به سمت در ‫میره و بعد سریع‌تر میره...
‫قفل اول، قفل دوم و سوم رو باز می‌کنه...
‫و بعد سعی می‌کنه در رو باز کنه
‫از... از پایین امتحان کن.
‫در باز می‌شه، «راس» با عجله ‫وارد می‌شه، «ریچل» رو می‌گیره...
‫و همدیگه رو می‌بوسن.
‫هورااا!
‫خوب بود.
‫من به یکی دو سال ‫اول فکر کردم... می‌دونی...
‫زمانی که بین تمرین‌ها ‫فرصت استراحت داشتیم...
‫وقت‌هایی بود که همدیگه رو ‫روی مبلی چیزی بغل می‌کردیم
‫همونجوری تو بغل هم، همون‌جا ‫روی مبل خواب‌مون می‌برد.
‫و فکر می‌کنم...
‫چجوری همه نمی‌دونستن که...
‫ما... به هم علاقه داشتیم؟
‫می‌دونستیم. می‌دونستیم.
‫آره، ما مطمئناً می‌دونستیم.
‫عالیه. حالا می‌گید، ممنون.
‫شرایطی بود که نمی‌تونستیم...
‫نمی‌تونستیم در موردش هیچ کاری بکنیم.
‫در نهایت چقدر عالی شد...
‫چون اگر رابطه برقرار ‫می‌کردید و جواب نمی‌داد...
‫احتمالاً رابطه‌تون تو سریال ‫به این خوبی در نمیومد.
‫می‌خوام از هر کدوم شما سوال بپرسم...
‫و این فقط یه جواب ساده‌ی بله یا خیره.
‫- باشه. ‫- باشه؟
‫«راس» و «ریچل» به طور موقت جدا شده بودن؟
‫- کاملاً. آره. ‫- آره.
‫- آره.
‫آره، ما موقتاً جدا شده بودیم.
‫آره، باشه.
‫تو سریال بازیگرهای مهمون شگفت انگیزی داشتیم.
‫باورم نمی‌شد که این همه بازیگر که خیلی ‫طرفدارشون بودیم تو سریال هستن
‫- آره ‫- «دنی دویتو» بود.
‫کسی از دستِ بلند قانون کمک خواسته بود؟
‫- وای خدای من، اون چقدر بامزه بود. ‫- خیلی خنده‌دار بود.
‫- یادم میاد... وای خدای من. ‫- «بن استیلر».
‫«بن»، یکی از شدیدترین خنده‌های ما
‫یادتونه وقتی «بن»... ‫وقتی ما رفتیم اون خونه؟
‫تو واسه چی کوئک کوئک می‌کنی؟
‫اوه، کوئک کوئک، «دانلد دودو» ‫(اشاره به دانلد اردکه)
‫«تویِ جوجه فسقلی، جوجه کوچولو»
‫خیلی خنده‌دار بود
‫نمی‌دونم چرا انقدر خنده‌دار بود
‫- چون «بن» بامزه‌ست. ‫- به خاطر «بن استیلر».
‫- و «جولیا رابرتز». ‫- «جولیا رابرتز».
‫- درسته. ‫- و کی از بودن «جولیا رابرتز» لذت برد؟
‫بیا
‫- شوهر سابقت... «برد». ‫- «پیت» اومد و یه قسمت بازی کرد.
‫«ریچل گیرین».
‫خدایا، من ازش متنفرم «راس»، ‫ازش متنفرم.
‫و البته، یکی از بُت‌های من... ‫«شان پن» رو در سریال داشتیم.
‫نمی‌خوای یه بوس بهم بدی؟
‫باشه می‌‎دم
‫اما بعد از اینکه تو بهم بگی که اصلاً کی هستی.
‫و بعد فیلمنامه رو گرفتیم و البته...
‫من متوجه شدم که «اوه من... ‫من یه سیب زمینی هستم»
‫- سلام. ‫- سلام.
‫اوه، چون اون قسمت هالووین بود.
‫پس من...
‫یا خیلی کم باهاش دیالوگ داشتم، ‫اگر اصلاً باهاش دیالوگی داشتم.
‫اما داشتم فکر می‌کردم: ‫«بزرگترین بازیگر جهان اینجاست...
‫و من یه سیب زمینی لعنتی هستم»
‫سیب زمینی هستم.
‫- وای خدای من، تو «اسپاتنیک» هستی. ‫-
‫آره.
‫باهاش ازدواج کن.
‫یه سری لباس‌ها و پوشش‌های ‫فوق العاده به یاد ماندنی...
‫در طی 10 فصل سریال «دوستان» وجود داشت...
‫و ما فکر کردیم امشب نگاهی به یه سری...
‫از اون لباس‌های خاطره انگیز و مشهور بندازیم.
‫با نمایش مُدِ تجدید دیدار «دوستان»
‫موسیقی رو پخش کنید.
‫- خانمها و آقایان، لطفاً «کارا دلوین» رو...
‫برای ورود به صحنه تشویق کنید
‫«کارا» مدل لباس ساقدوش «ریچل»...
‫از عروسی «بری» و «مندی» در فصل دوم شده.
‫- نگاش کن. ‫- آره.
‫اگر بخوایم لباس‌های مختلف ‫ساقدوش عروس رو بررسی کنیم...
‫این در واقع خیلی کمتر از ‫حقش مورد تحسین قرار گرفته.
‫مدل شلوار چرمی ‌راس از فصل 5...
‫«سیندی کرافورد»ـه
‫آره
‫این شلوار کاملاً تنگِ «راس»ـه
‫امّا وقتی این شلوار رو پوشید ‫دیگه نمی‌تونست درش بیاره...
‫و فکر می‌کنم این اتفاق برای همه‌مون افتاده
‫وقت «اسپاتنیک» شده...
‫و من می‌دونم وقتی به ‫«اسپاتنیک» فکر می‌کنید...
‫تنها کسی که میاد تو ذهن تون «جاستین بیبر»ـه
‫- چی؟ ‫- چی؟
‫بخشیش ماهواره‌ی روسیه، ‫بخشیش سیب زمینی
‫نگاش کنید، «جاستین بیبر»ـه خانم‌ها و آقایان
‫اینکه تونسته این ظاهر رو ‫هم باحال جلوه بده حیرت انگیزه
‫و بعدی... و شاید ‫معروف ترین همه‌شون...
‫این دوست نیمه یهودی بابانوئله...
‫گورکنِ عید
‫«کارا دلوین»... خانم‌ها و آقایان...
‫در لباسِ گورکنِ عید
‫وای خدای من، این شگفت انگیزه
‫این مطمئناً نقطه اوج ‫حرفه‌ی مدلینگِ اونه
‫- آره عزیزم. ‫- تکونش بده، تکون بده!
‫شگفت انگیزه
‫و خانم‌ها و آقایان...
‫کسی که تمام لباس‌های «چندلر» رو پوشیده...
‫«مت لبلانک»ـه
‫چطوری این کار رو کردی؟
‫خیلی بانمک شدی.
‫وای خدای من.
‫می‌شد بیشتر از اینم لباس بپوشه؟
‫همینه «متی»!
‫قسمت آخر سریال «دوستان» ‫و مهمونی خداحافظی اون‌ها
‫امشب، بازیگران قسمت آخر سریال ‫کمدی تاریخی‌شون رو ضبط میکنن.
‫اینجا من سر صحنه‌ی «دوستان» در...
‫آپارتمان «مانیکا» و «چندلر» هستم...
‫جایی که فقط چند ساعت دیگه... سریالی ‫که باید تماشاش می‌کرد، باید به پایان برسه.
‫اگر سریال مربوط به ‫اون دوران از زندگی بود...
‫که دوستانت خانواده‌ات هستن...
‫وقتی خانواده‌های خودتون رو تشکیل می‌دید...
‫پس دیگه اون دوران گذشته.
‫بنابراین فکر می‌کنم سریال ‫به پایان طبیعی خودش رسید.
‫برای ما واقعاً مهم بود که سرنوشت همه رو ‫در یه نقطه‌ی خوب از زندگی‌شون پایان بدیم.
‫ما می‌خواستیم مطمئن بشیم که ‫«مانیکا» و «چندلر»، پدر و مادر می‌شن.
‫سلام
‫- سلام ‫- سلام
‫و اینکه «فیبی» خوشحال ‫باشه و زندگی خوبی داشته باشه.
‫منم یکی می‌خوام.
‫واقعاً؟
‫خب، بهم بگو کدوم یکی، سعی ‫می‌کنم یواشکی تو کُتم بیارمش.
‫در اتاق نویسندگان بحث‌هایی...
‫در مورد اینکه ما واقعاً می‌خوایم ‫«راس» و «ریچل» به هم برسن بود.
‫- «ریچل»؟ ‫- خیلی متأسفم.
‫و ما شاید در مورد یه نوع ‫پایانِ دوگانه هم بحث کردیم...
‫جایی که به نظر می‌رسید یه روزی یه جایی...
‫و بعد گفتیم: نه، این "دوستان"ـه
‫مردم 10 سال منتظر بودن...
‫تا ببینن این دو نفر به هم میرسن
‫باید چیزی که می‌خواستن رو بهشون می‌دادیم
‫فقط باید براش راهی پیدا می‌کردیم...
‫که این مسیرِ به هم رسیدن غیر منتظره باشه.
‫هیچ راهی نیست که بتونی ‫بذاری من از هواپیما پیاده بشم...
‫نه، نه
‫وای خدای من، ‫از هواپیما پیاده شد؟
‫از هواپیما پیاده شد؟!
‫از هواپیما پیاده شدم
‫کات
‫عبور کردن از خودِ اون‌شب خیلی سخت بود.
‫من واقعاً می‌خواستم از هر ‫دقیقه‌اش نهایت لذت رو ببرم.
‫می‌دونستم که قراره تموم بشه ‫و نمی‌خواستم که تموم بشه.
‫خداحافظ، خداحافظ، خداحافظ ‫(به زبان‌های اسپانیایی، ایتالیایی و فرانسوی)
‫برداشت اول، پنج دوربین.
‫خب، چطوره یه قهوه بخوریم؟
‫حتماً
‫باشه
‫امّا کجا بخوریم؟
‫و کات.
‫به محض اینکه تموم شد...
‫من و «مارتا» به هم نگاه کردیم...
‫و من یه جورایی تیکه تیکه شدم.
‫آره، اون‌شب همه خیلی گریه کردن.
‫واقعاً نمی‌دونم چجوری تونستیم ‫خود صحنه‌ها رو ضبط کنیم.
‫اون لحظه رو یادم میاد، اونجا که ‫همه‌مون انتهای اون راهرو بودیم.
‫اون خوب بود، انگار خصوصی بود.
‫آره.
‫همین الانم که بهش فکر می‌کنم ‫به خاطرش احساساتی می‌شم.
‫فقط پایان یه سریال نبود...
‫اون پایان 10 سال روابط بود.
‫منظورم اینه که ما واقعاً ‫خیلی به سریال افتخار می‌کردیم...
‫اما مثل هر چیز خوبی، ‫وقتی که تموم می‌شه غم انگیزه.
‫اون‌شب، درست بعد از ‫اینکه پایان رو اعلام کردم...
‫کات.
‫بلافاصله شروع به جمع کردن صحنه کردن...
‫چون یه قسمت اوّلیه‌ی دیگه ‫فرداش باید اونجا ضبط می‌شد.
‫اون روز آخر، دیدن جمع کردن صحنه...
‫مثل این بود که انگار یکی داره وسایل ‫خونه ی دوران کودکی‌تون رو جمع می‌کنه.
‫همه چیز تموم شد.
‫ما در نهایت یه مهمونی یهوئی راه انداختیم...
‫که همه در صحنه موندن و همونجا نشستن...
‫و پیتزا و نوشابه سفارش دادیم، ‫بچه‌ها دیوارها رو امضا کردن...
‫و یه شب فوق العاده دوست داشتنی و احساسی بود.
‫آخر همه‌مون این رو امضا کردیم؟
‫- وای، همه‌مون امضاش کردیم. ‫- «وندی».
‫«کارلوس»
‫اوه، این مال منه.
‫- چی؟ ‫- چیه؟
‫«من اینجا می‌رینم» ‫درسته.
‫می‌دونستم!
‫البته که این کار توئه.
‫بهترین 10 سال زندگیم...
‫- با عشق به همه. ‫- اون مال منه.
‫- اوه آره. ‫- چقدر قشنگ.
‫قشنگه.
‫- «ماریکا». ‫- نه به قشنگی مال من.
‫نه.
‫همه اینجاییم، هر شش نفر شما.
‫«لیسا»، این از ذهنت ‫گذشته که... می‌دونی...
‫خب، شاید بتونیم یه قسمت دیگه بسازیم...
‫شاید بتونیم یه فیلم بسازیم؟
‫این اصلاً چیزی هست که مد نظر قرار بدید؟
‫- نه. ‫- نه.
‫متأسفم. به فکرم نیومده.
‫نه، چون این کلاً به «مارتا» ‫و «دیوید» بستگی داره...
‫و یه بار شنیدم که می‌گفتن...
‫و منم کاملاً موافقم...
‫که اون‌ها سریال رو خیلی ‫خوب به پایان رسوندند.
‫زندگی همه خیلی خوبه، ‫و اون‌ها مجبورن تمام اون...
‫چیزهای خوب رو از هم بپاشن ‫تا داستان‌هایی وجود داشته باشه.
‫و بله، من نمی‌خوام پایان ‫خوش کسی از هم بپاشه.
‫آره، همچنین من تو این سن و سال بخوام مثلاً...
‫عجیب و غریب باشم، بس کنید.
‫- آدم باید بزرگ بشه. ‫- خب، بذارید این رو ازتون بپرسم.
‫فکر می‌کنید شخصیت‌هاتون الان کجان؟
‫«ریچل» کجاست؟
‫«ریچل»، «ریچل»... فکر می‌کنم ‫ما... ما ازدواج کردیم؟
‫- بذار بگیم ازدواج کردیم. ‫- حتماً.
‫خب.
‫من فکر می‌کنم ما در نهایت ‫ازدواج کردیم و چند تا بچه آوردیم.
‫- بچه، آره. ‫- و تو هنوز هم داری...
‫- با استخوان‌ها بازی می‌کنی. ‫- هنوز با استخوان بازی می‌کنم.
‫بازی با استخوان و...
‫بهش میگن «دیرینه شناسی».
‫«دیرینه شناسی»، هنوز هم «دیرینه شناس»ـه.
‫این همیشه باعث خنده‌ی ‫جویی می‌شه، نمی‌دونم چرا.
‫بازی با استخوان.
‫بازی با استخوان‌ها.
‫پس شما با هم هستید و خوشبختید.
‫- بچه دارید. ‫- آره.
‫«مانیکا» و «چندلر» کجا هستن؟
‫من فکر می‌کنم شخصیت من... ‫«مانیکا»، هنوز خیلی اهل رقابته...
‫بچه‌هاش احتمالاً حتی در... یعنی...
‫احتمالاً فارغ التحصیل شدن.
‫امّا اون هنوز مسئول پخت و فروش شیرینی...
‫به نفع خیریه در یه مدرسه ابتداییه.
‫اون باید همه کار رو با هم انجام بده.
‫انجمن اولیا و مربیان، می‌دونید که چی می‌گم.
‫و... و تو هر روز من رو می‌خندونی.
‫فقط می‌خواستم مطمئن بشم ‫اون وسط منم یه جایی هستم.
‫و «فیبی» چی کار می‌کنه؟
‫«فیبی» هنوز همسر «مایک»ـه، ‫اون‌ها احتمالاً در «کِنِتیکِت» هستن...
‫بچه دار شدن.
‫و فکر می‌کنم اون حامی‌ بچه‌هاشه...
‫که یه کم متفاوت بودن ‫و حامی ‌همه‌ی بچه‌های دیگه...
‫که اون‌ها یه کم متفاوت بودن، می‌دونید؟
‫ایجاد برنامه‌های هنری و ‫موسیقی و این کارها.
‫آره
‫و «جویی» کجاست؟
‫فکر می‌کنم احتمالاً یه ساندویچ ‫فروشی در ساحل «ونیز» باز کرده.
‫کاش می‌کرد.
‫- کاش می‌کرد. ‫- چرا که نه؟
‫کاش می‌کرد.
‫«کورتنی کاکس» اینجاست.
‫خواهرم در سریال.
‫صادقانه بگم این واقعا گریه‌ام رو درمیاره...
‫اما این آخرین باریه که در قالب یه گروه...
‫در مورد سریال از ما سوال می‌شه، ‫آخرین باریه که این کار رو می‌کنیم.
‫یعنی مثلاً ما 15 سال دیگه ‫دوباره این کار رو انجام نمی‌دیم.
‫یه چیزی رو بهتون بگم...
‫ما خیلی منتظر نمی‌مونیم ‫که دور هم جمع بشیم.
‫نه طولش نمی‌دیم. اونقدر منتظر ‫نمی‌مونیم که دور هم جمع بشیم.
‫من واقعاً از امروز لذّت بردم. ‫واقعاً لذّت بردم.
‫نمی‌دونستم که از اومدن به ‫اینجا چه انتظاری باید داشته باشم.
‫من می‌دونستم که دیدن ‫این پنج نفر عالی می‌شه.
‫چیزی که به ذهنم نرسیده بود، ‫برگشتن به صحنه بود...
‫- نه. ‫- و تو این محیط...
‫و این... این...
‫خیلی باحاله.
‫آره.
‫فقط لطفاً اینم بگین که ‫وقتی دور هم جمع می‌شیم...
‫و شام می‌خوریم من اینجوری گریه نمی‌کنم.
‫آره، نه، «جن» هیچ‌وقت گریه نمی‌کنه.
‫نه، من...
‫آخه واقعاً دوران باورنکردنی‌ای بود.
‫همه چیز خوب کنار هم جور شد.
‫ما بهترین دوست‌های هم شدیم که...
‫سازگاری‌مون با همدیگه و کلاً همه چیز.
‫زندگی‌ها رو تغییر داد و ‫همیشه هم همینطور می‌مونه.
‫نه فقط برای ما، ‫بلکه برای افرادی تماشاش می‌کنن.
‫و این احساس فوق العاده‌ایه که ‫آدم می‌تونه تا ابد با خودش داشته باشه.
‫من واقعاً سپاسگزارم، ‫و شماها رو خیلی دوست دارم.
‫- خيلی دوستت دارم. ‫- منم همینطور.
‫- «کورتنی» بودی؟ ‫- آره، «کورتنی».
‫بهترین راهی که من می‌تونم ‫توصیفش کنم اینه که...
‫بعد از پایان سریال، ‫در یه مهمونی یا هر نوع...
‫گردهمایی اجتماعی، اگر هر ‫کدوم‌مون همدیگه رو می‌دیدیم...
‫دیگه تموم بود، همین آخر اون‌شب می‌شد.
‫- فقط... ‫- با اون شخص می‌نشستیم
‫تمام شب رو با اون شخص می‌گذروندیم.
‫درسته. یادم میاد.
‫و همین آخرش بود.
‫از افرادی که باهاشون ‫بودیم عذرخواهی می‌کردیم...
‫اما باید درک می‌کردن شما یه نفر ‫که براتون خیلی خاصه رو دیدید...
‫و شما قصد دارید که تمام ‫شب رو با اون شخص صحبت کنید.
‫- و اینجوری... ‫- من نمی‌خندم، دارم گریه می‌کنم.
‫- چون دقیقاً واقعیته. ‫- اینجوری بود که بود.
‫مطمئناً برای ما همینی هست که هست.
‫فقط همینه که هست.
‫حالا من گریه می‌کنم.
‫خوبه.
‫من یه تیکه دستمال کاغذی دارم.
‫ممنون، بده.
‫تست کووید شده.
‫ممنونم، بدش بهم، ‫تست کووید شده؟
‫تست کووید شده.
‫خانم‌ها و آقایان، ‫بازیگران سریال «دوستان».
‫♪ خب هیچ‌کس بهت نگفته ♪ ‫♪ بود زندگی قراره اینجوری باشه... ♪
‫♪ شغلت در حد یه شوخیه... بی پولی... ♪
‫♪ زندگی عشقیت هم کلاً تعطیطه... ♪
‫♪ انگار همیشه تو دنده دو گیر کردی... ♪
‫♪ وقتی که روزِ تو... هفته‌ی تو... ماه تو... ♪
‫♪ یا حتّی سال هم... سالِ تو نبوده... امّا... ♪
‫♪ من هوات رو دارم... ♪
‫♪ چون تو هم هوای من رو داری ♪
ارائه شده توسط سایت چاکو مووی مرجع دانلود فیلم و سریال بدون سانسور برای دریافت آدرس بدون فیلتر سایت عضو تلگرام ما شوید @ChakoMovie