‫بنگر. دنیایی را ببین، دربرگیرنده معجزاتی
‫بیش از هر آنچه از زمان ‫بدعت جهان نمود یافته.
‫بین آنان که حکم راندند، هیچ ‫یک چون آن پسر شهرت نیافت
‫پسری که شمشیر از دل سنگ کشید.
‫اما این قصه آن شاه نیست...
‫...این هم نغمه او نیست.
‫بگذار قصه جدیدی برایت بگویم.
‫همان طور که شنیدم خواهم گفت.
‫همان طور که حروفش درج و تاریخش حک شد
‫از ماجرایی بدیع و شگرف.
‫تا ابد حک، در سنگ
‫چنان افسانه‌های کهن.
دانلود فیلم و سریال بدون سانسور Www.ChakoMovie.Com
« NimaAM تـرجمـه از نیـما » @NimaSub
‫مسیح متولد شد.
‫مسیح یقینا متولد شد.
‫کجا میری؟
‫به کلیسا!
‫چرا؟
‫چکمه‌هام. سلام اگنس.
‫چکمه‌هام کجان؟
‫شوالیه شدی؟
‫چی؟
‫شوالیه شدی؟
‫- هنوز نه. ‫- بهتره عجله کنی.
‫وقت دارم.
‫خیلی وقت دارم.
‫هی! اِسل.
‫- هی، یواش. ‫- عجله کن.
‫اِسل.
‫همینجا بمونیم. بیا. همینجا بمونیم.
‫- پا شو. ‫- نه.
‫آماده نیستم.
‫کریسمس مبارک گرینگلات.
‫کجا بودی؟
‫عشای ربانی.
‫- تو، عشای ربانی؟ ‫- بله.
‫تموم شب؟
‫بله.
‫خب، چکمه‌هات کجان؟
‫چی؟
‫کجا...
‫بوی حضور در عشا رو میدی.
‫تا صبح داشتی آیین دینی مینوشیدی؟
‫دوستت دارم مادر.
‫لباس مناسب نپوشیدی.
‫امسال دل و دماغ شادی ندارم.
‫ولی کریسمسه.
‫کریسمس‌های دیگری هم خواهد بود،
‫با ضیافت‌ها و نویدهای بیشتر.
‫تو برو، در جشن شرکت کن.
‫و هر چی دیدی به من بگو.
‫گاوائین جوان رو بیارید اینجا.
‫شاه با شما سخن خواهد گفت.
‫مادرت کجاست؟
‫حالش خوش نبود سرورم.
‫پس بیا. اینجا بشین. کنار ما.
‫کنار من و ملکه‌ام.
‫اونجا جای من نیست.
‫نه. بذار امروز باشه.
‫صاحبش نیست.
‫معلوم نیست کی برگرده.
‫خواهش می‌کنم.
‫از دیدنت خوشحالم گاوائین.
‫بودن خانواده در کنار آدم حس خوبی داره.
‫همخون آدم.
‫مطمئنا شوالیه‌های شما
‫اونقدر به نامتون خون ریختن
‫که از من به شما نزدیکترشون کنه.
‫درسته.
‫ولی تو پسر خواهرم هستی،
‫از زهدان اون بیرون جستی.
‫اونا نیستن.
‫امروز به دوستانم در اینجا ‫مینگرم و می‌بینم...
‫ترانه‌هایی که...
‫هیچ خنیاگری نه قادره بخونه نه خوابشو ببینه.
‫ولی به تو، رو می‌کنم و چی می‌بینم؟
‫برام آشنایی، اما نمیشناسمت.
‫این رو از روی مذمت نمیگم، که از سر افسوس
‫از این که هرگز نخواستم کنارم بنشینی
‫تا به امروز
‫یا وقتی خردسال بودی، به روی زانوانم.
‫اما حالا، کریسمسه،
‫و می‌خوام پل بزنم.
‫پس قبل از این که شادی کنیم...
‫برای من یک هدیه بیافرین.
‫قصه‌ای از خودت برام بگو،
‫که بتونم تورو بشناسم.
‫قصه‌ای برای روایت ندارم سرورم.
‫هنوز نداری.
‫هنوز هیچ برای روایت نداری.
‫هنوز.
‫دور و برتو ببین گاوائین جوان.
‫چی می‌بینی؟
‫من افسانه‌ها می‌بینم.
‫جایگاهت در کنار اونها رو دست کم نگیر.
‫همم.
‫خب پس چه کسی...
‫همم؟
‫دوستان...
‫برادران...
‫برادران و...
‫- همه خواهران. ‫- همه خواهران.
‫سپاسگزارم
‫که در این روز مبارک با من هم‌سفره شدید.
‫و چه روز مبارکی...
‫که امروز صبح از پنجره
‫بیرون را نگریستم،
‫و سرزمینی دیدم
‫شکل‌گرفته...
‫به دستان شما.
‫همان دست‌ها رو بر گردن ‫برادران ساکسونمان فرود آوردید
‫و حالا اونها در سایه شما، سر خم می‌کنند
‫مثل کودکانی مطیع.
‫شما برای پادشاهی صلح به ارمغان آوردید،
‫پس هم اکنون با طیب خاطر
‫به شما میگویم
‫که من...
‫من امروز، اینجا، نیک‌بخت‌ترینم....
‫چرا که در جوار شما هستم.
‫من در جوار شما هستم.
‫پیش از جشن گرفتن
‫ولادت مولایمان مسیح
‫بگذارید یکی از خودمان را ارج بنهیم
‫شخصی که به نام او، کارها کرده.
‫پس یک روایتی، یا
‫نمایشی، شاید.
‫چه دارید؟
‫که میتواند من و ملکه‌ام را با
‫افسانه‌ای یا سرودی
‫سرگرم سازد
‫که داوطلب میشود؟
‫دست نگه دارید.
‫آه ای شاه والامقام
‫روا دارید به مناسبت کریسمس، یک بازی کنیم.
‫بگذارید هر کدام از شوالیه‌هاتان
‫که جسورترین خون و شجاع‌ترین دل را دارد
‫پیش آمده، سلاح از نیام کِشَد
‫و با افتخار، سعی کند ‫ضربه‌ای بر من وارد کند.
‫هر کس مرا زخمی زند
‫صاحب این سلاح من خواهد شد.
‫جلال و غنائمش ازآن شما خواهد شد.
‫اما...
‫پهلوان شما باید به این شرط تن دهد:
‫اگر ضربه‌ای وارد ساخت،
‫یک سال دیگر در کریسمس،
‫باید به نزد من بیاید،
‫در کلیسای سبز، در فاصله شش شب از اینجا.
‫آنجا مرا یافته، زانو خواهد زد،
‫و میگذارد در عوض، ضربه‌ای بر او زنم.
‫چه زخمی بر گونه، یا شکافی بر گلو،
‫آنچه به من داده شد را بازخواهم گرداند
‫و سپس با اعتماد و دوستی، وداع خواهیم گفت.
‫چه کسی حاضر است با من رودررو شود؟
‫به ملکه کمک کنید.
‫این چالش متعلق به خود شماست؟
‫گرچه می‌خوام
‫از روی این میز پریده به مصافت بیایم
‫تنم اطاعت نمی‌کنه.
‫قطعا کسی اینجا بین ما هست
‫که با این شروط، به مصاف شوالیه بره.
‫من این کارو می‌کنم.
‫باهاش مصاف می‌کنم.
‫با تو مصاف می‌کنم.
‫متوجه شدی این مبارزه چیه؟
‫بله.
‫اینطور فکر می‌کنم.
‫یادت باشه. این تنها یک بازیه.
‫شمشیر می‌خوام.
‫من یه... یه شمشیر می‌خوام.
‫گاوائین.
‫پیش بیا شوالیه سبز.
‫حرکت کن تا من نکردم.
‫این دیگه چیه؟
‫یه نیرنگ؟
‫بایست و با من روبرو شو!
‫انتظار داری چیکار کنم؟
‫شجاع باش.
‫بسیار خب.
‫تو به مبارزه دعوت کردی.
‫من پذیرفتم. هنوز هم میپذیرم.
‫هرگز فراموش نکنید که ‫اینجا در این روز کریسمس
‫چه اتفاقی افتاد!
‫یک سال بعد...
‫یک سال زودگذر، بعد...
‫چه حسی داشت؟
‫چه حسی داشت وقتی که...
‫مثل نصف کردن هندونه!
‫و اون مثل چیه؟
‫مثل هیچ!
‫ترسیده بودی؟
‫نه.
‫داری الکی میگی؟
‫من اینجا هستم و اون نیست.
‫شاه شمشیرشو به من قرض داد.
‫می‌دونستی؟
‫دست گرفتیش؟
‫فقط دست نگرفتمش!
‫بنگرید: جناب گاوائین
‫قطع‌کننده سرها...
‫شکافنده‌ی هندوانه‌ها...
‫که قادر نیست...
‫...راست کند.
‫تو گاوائین هستی. مگه نه؟
‫نه. حتما اشتباه می‌کنی.
‫نه نه. تو اونی.
‫تو همیشه اینجایی. همیشه در حال چرخیدنی.
‫بیشتر شب‌ها، با قامت خموده میری.
‫اما کریسمس نه.
‫شنیدین؟
‫این پسر، شوالیه سبزو کشت.
‫با تبر خودش،
‫سر غول رو از تنش جدا کرد،
‫و حالا داره با ما مینوشه!
‫اما مادرش یه ساحرست!
‫پاشو!
‫بایست!
‫بشین.
‫منتظرت بودم.
‫نشنیدی صدات میزدم؟
‫دندونم درد می‌کنه.
‫چیزی نشده یه سال دیگه گذشت.
‫به این فکر کردی که وقتی کریسمس بیاد
‫چیکار می‌کنی؟
‫مگه فقط یه بازی نبود؟
‫شاید.
‫هر چی هست کامل نشده.
‫تو واقعا معتقدی تو یه کلیسا نشسته،
‫ساعت میشمره،
‫یک سالو سر کرده به انتظار اومدن من؟
‫من که نمی‌دونم.
‫تو به من خواهی گفت.
‫باید بری دنبالش.
‫اگه مرگ منتظرم بود چی؟
‫اوه. من هیچ کسی رو سراغ ندارم
‫که پیش از موعد مرگش، ‫جونشو از دست داده باشه.
‫چرا این حرفو به من میزنی؟
‫بده که برای تو بزرگی می‌خوام؟
‫میترسم برای بزرگی ساخته نشده باشم.
‫همم.
‫صورتت گِلی شده.
‫باشد تا مریم باکره
‫به پنج انگشتت نیرو بده
‫و پنج حواست رو قوی نگه داره.
‫باشد تا پنج سُرورش، انگیزه‌ات دهد.
‫که پنج زخم فرزندش به تو نیرو ببخشه.
‫و پنج خصلت پاک شوالیه چراغ راهت باشن.
‫به عهدت پایبند باش گاوائین.
‫و اگر خدا بهت خوش نظر کرد،
‫سریع به نزدمون برگرد.
‫جایگاهت در کنار ما انتظارتو میکشه.
‫واقعا می‌خوای بری؟
‫خوبه برم؟
‫سرتو همینجوری رو تنت دوست دارم.
‫من قول دادم. عهد بستم.
‫مردان نادون، همین طوری از بین میرن.
‫مردان شجاع هم اینطوری به بزرگی میرسن.
‫چرا بزرگی؟
‫چرا خوبی برات کافی نیست؟
‫اینو بگیر.
‫موقع عازم شدن، ببند به کمرت.
‫و اگه وقتی برگشتی، هنوز به کمرت بود...
‫برمیگردم؟
‫وقتی برگردی،
‫با سرِ بلند خواهی بازگشت.
‫قول میدم گزندی به تو نرسه.
‫و، پسر....
‫پسرم...
‫این رو هدر نکن.
‫عزیمت
‫گاوائین! ‫گاوائین!
‫من شمشیر دارم!
‫گاوائین! کریسمس مبارک!
‫موفق باشی.
‫موفق باشی گاوائین.
‫هنوز من رو میپسندی؟
‫من خوشحالت می‌کنم؟
‫بله.
‫حتی با این که من اینجا هستم و تو اونجا؟
‫بله.
‫اگه ازت بخوام من رو بانوی ‫خودت کنی، چی جواب میدی؟
‫- یه بانو؟ ‫- بانوی خودت.
‫می‌تونم بیش از هر بانویی به پات طلا بریزم.
‫من طلای تورو دارم.
‫چی میگی اگه بخوام بشینم در کنارت
‫و دستت رو بگیرم...
‫و گوش به حرفم بدی؟
‫نظرت در این باره چیه؟
‫البته اِسل.
‫با کمال میل.
‫تو گوش و دست و قلب منو خواهی داشت.
‫و من شاه خواهم بود و تو، ملکه من.
‫تو بانوی من خواهی بود.
‫و من هم مرد تو.
‫لطف...
‫کی هستی؟
‫تنها یک مسافر، دوست من.
‫شبیه شوالیه‌هایی.
‫رهگذرم.
‫ٱه. به گمونم سهم هم می‌خوای. ها؟
‫از چی؟
‫از این‌ها!
‫چرا دفن نشده بودن؟
‫همه مردن. همه مردن.
‫کسی نبود دفنشون کنه.
‫گرچه، طبیعت کار خودشو می‌کنه.
‫میبلعه و می‌خوابونتشون.
‫عه... البته این هم بگم
‫که دو برادرم، جایی این بیرون هستن.
‫به رزم رفتن. و دیگه برنگشتن.
‫می‌دونی، اگه به خاطر مادرم نبود
‫الان اینجا بودم. الان اینجا بودم!
‫من هم اینجا بودم.
‫همه اومدن اینجا!
‫گرچه من بیشتر دووم میاوردم.
‫میگن شاه...
‫به تنهایی 960 نفرو کشته.
‫- نهصد نفر. ها؟ ‫- آها.
‫اگه به من بود...
‫اونقدر سرپا میموندم تا کارشو بسازم.
‫تبر خوبی داری.
‫باهاش مبارزه هم کردی؟
‫- گهگاهی. ‫- اینجا هم؟
‫اینجا نه.
‫اینجا، فقط رهگذرم.
‫کجا میری؟
‫میرم شمال.
‫شمال، اوه.
‫شمال هم یه مسیره دیگه.
‫فقط شمال؟
‫میرم کلیسای سبز.
‫اوه!
‫میشناسیش؟
‫کلیسای سبز، ها؟
‫این نزدیکی یه نهر هست.
‫میره سمت شمال.
‫البته اگه درست فکر کنم.
‫آره. آره. میخوره به شمال.
‫اگه یه روز و نیم اونو دنبال کنی،
‫میرسی به یه کلیسا.
‫یعنی فکر کنم کلیساست.
‫اونجا... اونجا... آره...
‫سبز که نمیشه گفت...
‫ولی خب قطعا به سبزی میزنه.
‫به خاطر خزه‌ها و فرسودگی‌ها و خرابی‌هاش...
‫ولی شاید همونه که دنبالشی.
‫نهر نزدیکه؟
‫اوهمم.
‫از این طرفه.
‫بعد از این مرتع. جایی که به جنگل میرسه.
‫پیداش می‌کنم. خیلی ممنونم ازت.
‫من هم ممنونم.
‫برو.
‫راهنمایی من برات ارزشی نداشت؟
‫تشکر کردم که!
‫گفتم راهنمایی من برات ارزشی نداشت؟
‫یه شوالیه‌ای مثل تو می‌تونه ‫به حقیری مثل من کمک کنه
‫در حد یه لطف کوچیک.
‫بیا. این هم لطف.
‫اوه!
‫وایسا.
‫شمال. خب؟
‫ممنون.
‫نهرو یادت باشه.
‫حتما.
‫چون سخت میشه.
‫بخور پسر.
‫پسر خوب.
‫بیا. بریم.
‫سلام.
‫آروم باش.
‫- خواهش می‌کنم. ‫- خواهش می‌کنی؟
‫- خواهش، خواهش، خواهش! ‫- خواهش!
‫- خواهش. ‫- خواهش!
‫خواهش! خواهش! خواهش! خواهش!
‫خواهش...
‫اوه.
‫کافی نبود. واقعا کافی نبود.
‫هی هی هی! داری کجا میری؟ ها؟
‫رهسپار کجایی؟ یه ماموریت شوالیه‌وار؟
‫من شوالیه نیستم.
‫ولی گفتی هستی.
‫من اینو نگفتم. تو گفتی.
‫من هرگز نگفتم شوالیه‌ام.
‫- خب هستی؟ ‫- نه نه. نیستم.
‫اوه. همم.
‫- ولی بهت میاد باشی. ‫- آره.
‫بوی شوالیه میده.
‫- اوه... ‫- خواهش می‌کنم...
‫آره.
‫اوه. اوه!
‫آه.
‫وای!
‫اوف!
‫آره!
‫فقط بگو ببینم... کلیسایی در کار هست؟
‫الان توشی.
‫وای! مواظب باش.
‫بدش به من.
‫بهم میاد.
‫بهم میاد. نه؟
‫استراحت کن شوالیه‌ی شجاع من.
‫من ماموریتتو برات انجام میدم.
‫خوب هم انجامش میدم.
‫هی! داری کجا میری؟
‫- هی! ‫- برو!
‫گرینگلات!
‫دیدار با سن مینفرد
‫سلام.
‫تو تخت من چیکار می‌کنی؟
‫واقعا ببخشید. ندیدمت.
‫فکر می‌کردم کسی اینجا نیست.
‫نمی‌خواستم به شما توهین کنم.
‫وایسا.
‫پدرم فرستاد دنبالت؟
‫نه.
‫من پدرت رو نمیشناسم.
‫من فقط یه مسافر گمشدم که برای ‫سپری کردن شب، دنبال جا هستم.
‫ولی بلافاصله میرم.
‫کجا میری؟
‫خونه.
‫میرم خونه.
‫مگه راه گم نکردی؟
‫چرا.
‫من هم چیزی گم کردم.
‫کمک می‌کنی پیداش کنم؟
‫چیکار می‌کنی؟
‫- داشتم... ‫- به من دست نزن.
‫یه شوالیه باید حدّشو بدونه.
‫اسم شما چیه بانوی من؟
‫صدام می‌کنن وینیفرد.
‫اسممو شنیدی؟
‫نه.
‫اونجا.
‫باید دنبال چی بگردم؟
‫سر من.
‫سر شما روی گردنتونه بانوی من.
‫نه. نیست.
‫شاید به نظر بیاد که هست. اما نیست.
‫توی چشمه‌است.
‫خب، چجوری از اونجا سر درآورده؟
‫یک لُرد، مثل تو، به دنبال سرپناه اومده بود.
‫شاید هم خودت بود.
‫- بود؟ ‫- نه.
‫مطمئنی؟
‫بله.
‫اون لُرد، می‌خواست با من آمیزش کنه.
‫پسش زدم. اما نیمه‌های شب برگشت
‫و در خونه رو شکست.
‫خواستم فرار کنم، که سرمو جدا کرد.
‫انداختش توی چشمه. و حالا هر چه سعی می‌کنم
‫نمی‌تونم پیداش کنم.
‫بانوی من...
‫بانوی من.
‫شما واقعی هستی یا یک روحی؟
‫چه فرقی می‌کنه؟
‫من فقط سرم رو می‌خوام.
‫من هم می‌خوام پیش از پایان سال پیداش کنی.
‫اگه برم اون تو و پیداش کنم،
‫به جاش چی بهم میدی؟
‫چرا باید این سوالو ازم بکنی؟
‫چرا باید اینو از من بپرسی؟
‫گاوائین...
‫بانوی من.
‫حالا می‌تونم ببینمت.
‫و از پا درت میارم
‫با وجود علاقه‌ای که بهت دارم.
‫شوالیه‌ی سبز، کسیه که میشناسیش.
‫میان‌پرده...
‫خب، بیا تو اگه می‌خوای.
‫هی! هی!
‫کدوم سمتی میرین؟
‫میشه این خسته رو بر دوشت حمل کنی؟
‫دوست من!
‫خوش اومدی!
‫یواش. آروم.
‫- تو کی هستی؟ ‫- نترس.
‫- اینجا دشمنی نیست. ‫- لباس‌هام کجان؟
‫هیس. آروم.
‫ها...
‫امروز چه روزیه؟
‫بیست و یکم دسامبر.
‫نترس سر گاوائین.
‫فقط شب رو اینجا سر کردی.
‫اسم منو از کجا می‌دونی؟
‫غیر از اسمت چیزهای دیگه‌ای هم می‌دونم.
‫باید غذا بخوری.
‫ببین، با شروع سال نو، من عازم غرب میشم.
‫یه هفته دیرتر اومده بودی، ‫این خونه خالی بود.
‫ولی تا اون موقع، به شکار میپردازم.
‫من شکار می‌کنم. تو استراحت کن،
‫اینطوری برای هردومون بهتره.
‫آه.
‫این هم از دوست ما بانوی من،
‫تازه از خواب برخاسته.
‫تبادل...
‫و این هم، دوست من،
‫صبحانه شماست
‫تا نیروی از دست‌رفته‌ات رو بازیابی کنی.
‫قطعا بهش نیاز داری.
‫چطور مگه؟
‫چون شما شجاعی سر گاوائین،
‫اومدی با شوالیه سبز روبرو بشی.
‫بی‌اغراق میگم که سر میز ‫همه میکده‌های این سرزمین
‫از شما گفتن و برات نغمه‌ها سرودن.
‫سر گاوائین، زبردست‌ترین ‫و بااخلاق‌ترین شوالیه!
‫به دنبال تقدیرش در این سرزمین...
‫شاید منو چیزی می‌بینی که نیستم.
‫مثلا چی؟
‫تا کی پیش ما میمونی؟
‫باید تا شب کریسمس، سر قرار باشم.
‫غذا میخورم، سپاس میگم و بعد هم میرم.
‫حرفش هم نزن. نمی‌دونی؟
‫کلیسای سبز، دور نیست.
‫اسمشو شنیدین؟
‫فاصله خیلی کمی باهاش داری.
‫نزدیک رودخونه‌ست. یه روز هم طول نمیکشه.
‫مطمئنی انقدر نزدیکه؟
‫تو در پایان سفرت هستی گاوائین.
‫شاید کمی زودتر از انتظار.
‫ولی برای ما همین طوره.
‫بذار بهت بگم چیکار می‌کنیم:
‫صبح کریسمس، تورو راهی می‌کنیم،
‫و تا شب،
‫در آستانه‌ی تقدیرت خواهی بود.
‫پس فعلا باش. استراحت کن.
‫احساس راحتی کن.
‫چی پیدا کردی؟
‫فکر نمی‌کردم تو دنیا انقدر ‫کتاب وجود داشته باشه.
‫همه اینا رو خوندی؟
‫بله.
‫همشونو خوندم.
‫بعضی رو هم تالیف کردم. ‫بعضی رو هم نسخه‌برداری.
‫قصه‌هایی هستن که شنیدم،
‫نغمه‌هایی که برام خوندن.
‫مینویسمشون و گاهی
‫- پیش خودمون باشه -
‫گاهی اوقات که می‌بینم میشه چیزی رو بهتر کرد
‫بهترش می‌کنم.
‫- کتاب دوست داری؟ ‫- بله.
‫خب...
‫چرا یکیشو برنمیداری؟
‫نمی‌تونم.
‫ولی چیزی تا کریسمس نمونده.
‫بیا.
‫این یکی برای تو.
‫ممنونم.
‫بهتر نیست شوالیه بابت تشکر، بانو رو ببوسه؟
‫میشه برای من بشینی؟
‫برات بشینم؟
‫برای نقاشی.
‫آه. قبلا دادم پرتره‌امو کشیدن.
‫من نکشیدم.
‫"و عشق در قلب من رسوخ کرده
‫"با نیزه‌ای اینچنین تیز..."
‫تکون نخور.
‫"شب و روز، خونم را سرازیر می‌کند
‫"قلبم تمنای مرگ میدارد..."
‫به نظر نقاشی غیرعادی‌ای میاد.
‫اون چیه؟
‫چی؟
‫این.
‫این یه نشونه‌ست.
‫برای چی؟ برای شانس؟
‫برای عشق؟
‫نه.
‫یقینا هر شوالیه‌ای با عشق آشناست.
‫من نیستم.
‫واقعا؟
‫گاوائین!
‫ببین برات چی آوردم!
‫وقتش کشتمش، با خودم گفتم عجب هدیه‌ای!
‫عجب هدیه‌ای برای دوست جدیدم.
‫باهاش چیکار کنم؟
‫خب، با خودت ببرش برای سفرت.
‫فکر کردم گفتی دور نیست.
‫بازگشتت به خونه رو میگم، بعد از ماجرا.
‫بیا به همدیگه یه قولی بدیم.
‫من فردا و روز بعدش شکار می‌کنم.
‫هر چی که جنگل بهم ارزونی داشت،
‫بهترینش رو برات میارم.
‫و تو، در عوض، هر چی که
‫اینجا به دست میاری رو بهم میدی.
‫چی ممکنه اینجا بدست بیارم ‫که الان مال تو نباشه؟
‫کی می‌دونه؟
‫این خونه پر از چیزهای عجیبه.
‫اما با این وجود،
‫همه جا چیزهایی می‌بینم که با منطق جور نیست.
‫تا حالا دیدی شاهین، اسب بکشه؟
‫شیرجه میزنه و...
‫فوف. وحشتناکه.
‫هر مردی باید حداقل یه بار ببیندش.
‫ولی دنیا همینه.
‫و دنیا، سرشار از همه جور رازآلودگیه.
‫ولی خونه‌ی یک مرد، باید ‫از اینها در امان باشه.
‫دیوارهای متصل به هم،
‫با لوله‌کشی و متعلقات.
‫دیوارهای قوی و مستحکم...
‫و آتشی در درونش.
‫به نظرت اون چرا سبزه؟
‫شوالیه؟
‫بله.
‫اون طور به دنیا اومده؟
‫شاید رنگ خونِشه، وقتی خجالت‌زده میشه.
‫ولی چرا سبز؟
‫چرا آبی نه؟
‫یا قرمز؟
‫چون اون از این خاک نیست.
‫ولی سبز، رنگ زمینه،
‫رنگ موجودات زنده. رنگ حیات!
‫- و رنگ فساد. ‫- بله.
‫بله.
‫باهاش، سالن‌ها رو زینت ‫میبخشیم و پارچه رنگ می‌کنیم.
‫ولی اگه از سنگفرش بزنه بیرون،
‫هر چه سریع‌تر، پاکش می‌کنیم.
‫وقتی زیر پوستمون رشد می‌کنه، خارجش می‌کنیم.
‫وقتی می‌بینیم چیزی
‫بیش از دسترس ما رشد کرده
‫ساقه‌اش رو میزنیم،
‫لهش می‌کنیم، میوفتیم روش
‫و زیر شکم، خفه‌اش می‌کنیم
‫ولی برمیگرده.
‫بیکار نمیشینه،
‫منتظر نمیمونه تا نقشه یا توطئه بچینه.
‫یه روز از ریشه درش میاریم
‫و فردا باز همون جاست
‫رو لبه‌ها میخزه.
‫در حالی که دنبال رنگ سرخیم،
‫به رنگ سبز میاد.
‫سرخ، رنگ شهوته
‫اما سبز، چیزیه که از شهوت به جا میمونه،
‫در قلب...
‫در زهدان.
‫سبز، چیزیه که پس از اشتیاق به جا میمونه،
‫وقتی که هوس میمیره، ما هم میمیریم.
‫وقتی میری، جای پات رو چمن پر می‌کنه.
‫سنگ قبرت از خزه خواهد پوشید،
‫و با طلوع خورشید،
‫سبزی در همه جا پخش میشه
‫با همه رنگ و طیف‌هاش.
‫شمشیرها، سکه‌ها، برج و باروهاتون
‫زنگار خواهد بست
‫و مهم نیست چقدر سعی کنید
‫هر چه عزیز میدارید، به کامش فرو خواهد رفت.
‫پوستتون، استخونتون.
‫ارزش‌هاتون.
‫امیدواری به چی برسی
‫از رویارویی با این...
‫با این رنگ‌آمیزی؟
‫افتخار؟
‫داری از من میپرسی؟
‫- نه. ‫- همم.
‫افتخار.
‫شوالیه برای این شوالیه‌گری می‌کنه.
‫تو زندگی اینو بیش از هر چیزی می‌خوای؟
‫شوالیه بودن؟
‫نه. افتخار.
‫کلا تو سوال و جواب خیلی قوی نیستی.
‫اون جزئی از زندگی‌ایه که می‌خوام.
‫و برای داشتن اون نقش، همین کافیه؟
‫همین یه کار رو بکنی،
‫برگردی خونه، به عنوان یه مرد متحول
‫یه مرد باافتخار؟ به همین سادگی؟
‫بله.
‫همم.
‫اوه، ای کاش میشد توی جدید رو ببینم.
‫ولی شاید دلمون برای دوست سابقمون تنگ بشه،
‫و برای بازی و تفریحاتمون.
‫- بانوی من... ‫- هیس.
‫چرا دیروز به سرای من نیومدی؟
‫نتونستم.
‫نتونستی؟
‫نه، ولی...
‫ولی دلت می‌خواست.
‫بله.
‫و حالا؟
‫میشه. می‌تونم. ولی...
‫- اما... ‫- این درست نیست.
‫همم.
‫درست نیست.
‫نه.
‫به جادو اعتقاد داری؟
‫چی؟
‫به جادوگری. بهش اعتقاد داری؟
‫بله. دارم.
‫پیرامونمون وجود داره.
‫برات یک هدیه دارم.
‫از کجا آوردیش؟
‫ساختمش.
‫یه افسون در بافتش دوخته شده.
‫بپوشش تا هرگز از پا درت نیارن.
‫چیا؟
‫بشر، یا ارواح، یا هر موجود دیگه‌ای.
‫قول میدم،
‫هیچ آسیبی نبینی...
‫تا وقتی اون دور کمرت باشه.
‫واقعا میگی؟
‫آره.
‫می‌خوایش؟
‫آره.
‫پس بگو.
‫عیبی نداره. بگو.
‫می‌خوامش.
‫خوبه.
‫آره. بگیرش.
‫بگیرش. آره بگیرش.
‫تو شوالیه نیستی.
‫گاوائین!
‫کجا میری؟
‫باید به قرارم برسم.
‫اوه. بالاخره تنها میری؟
‫بازی ما چی؟
‫من نه بازی‌هاتو می‌خوام، ‫نه هدایات، نه الطافت!
‫مطمئنی چیزی نیست که بخوای به من بدی؟
‫یه چیزی هست.
‫که به نظرم می‌تونم ازت بگیرم.
‫ولم کن
‫بذار راهمونو جدا کنیم.
‫بسیار خب.
‫گاوائین!
‫من...
‫این بیچاره رو امروز صبح از تله بیرون کشیدم.
‫می‌خواستم بدمش به تو،
‫ولی به نظرم بهتره بسپریمش به طبیعت.
‫بدرود سر گاوائین.
‫کریسمست هم مبارک!
‫اگه باز بیای این سمت، ما رو نخواهی دید!
‫قطع سر در کلیسای سبز
‫چرا جلومو میگیری؟
‫نباید درنگ کنم.
‫از اون سمت بری، خودت رو نابود می‌کنی.
‫بخششی در کار نیست. پایان خوشی نیست.
‫این چه سحر و جادوئیه؟
‫سحر و جادو نیست.
‫اونی که دنبالشی، مثل من وحشیه
‫اما حد و حدود نداره.
‫می‌دونم با چی طرفم.
‫اگه کسی واقعا می‌دونست،
‫شرم رو به جان میخرید و برمیگشت،
‫و با سر بلند، زندگی رو ‫باب طبعش به پایان میبرد.
‫رازش هم پیش من در امان بود.
‫تو چنین مردی هستی؟
‫نه.
‫اما افسون دور کمرت، چیز دیگه‌ای میگه.
‫این فقط یه پارچه کثیفه.
‫پس بذارش اینجا باشه.
‫این یه هدیَست.
‫جایی که تو میری، به هدیه نیازی نیست.
‫بیا. بیا به خونه.
‫با من بیا خونه.
‫من اصلا همراهی تورو نخواسته بودم.
‫آمدی.
‫جناب، کریسمس شده؟
‫بله.
‫یادت هست مرا کجا زدی؟
‫بله.
‫آمدی جواب آن ضربه را بگیری؟
‫بله.
‫پس زانو بزن،
‫تا بازی را تمام کنیم.
‫حالا؟
‫آری.
‫حال، ضربه‌ای کاری، چنان که زدی.
‫جناب، جا خوردید!
‫می‌دونم.
‫آنگاه که جای شما بودم،
‫آیا ضعف نشان دادم؟
‫من چون شما جسور نیستم.
‫یک سال فرصت داشتی تا جسارت پیدا کنی.
‫یه سال و صد سال، فرقی نمی‌کنه.
‫یه لحظه فرصت بده.
‫آماده‌ای؟
‫بله.
‫پس ضربه را آغاز می‌کنم.
‫وایسا! وایسا.
‫یعنی...
‫واقعا تهش همینه؟
‫همین... این...
‫می‌خواستی چه باشد؟!
‫نه! نه. ببخشید.
‫نمی‌تونم. معذرت می‌خوام.
‫عزیمت به وطن
‫شکوفه بزن ای سوسن زیبا
‫پرنده قهوه‌ای نغمه سر داده
‫شکوفه بزن ای سوسن زیبا
‫میرم به زیارت مریم مقدس
‫دستم را بگیر
‫دستم بفشار
‫که شب سرد و طاقت‌فرساست
‫سکه‌ای برای خرج راه نیست
‫هیس...
‫دستم بگیر عشق نازنین
‫دستم بفشار
‫که شب سرد و طاقت‌فرساست
‫سکه‌ای نیست که شهوت فرو نشانم
‫شکوفه بزن ای سوسن زیبا
‫پرنده قهوه‌ای چهچهه میزند
‫شکوفه بزن ای سوسن زیبا
‫میرم به زیارت مریم مقدس
‫آواز سر دهید
‫که کودک مقدس در راه است
‫غرق لذت و تن‌آسایی شوید
‫آواز سر دهید
‫وایسا.
‫خیلی‌خب. آماده‌ام.
‫دیگه حاضرم.
‫مرحبا،
‫شوالیه‌ی شجاع من.
‫حال...
‫سرت جدا باد!
« NimaAM تـرجمـه از نیـما » @NimaSub
دانلود فیلم و سریال بدون سانسور ChakoMovie.Com
:کانال تلگرام والا مووی @ChakoMovie