‫[ اقتباسی از مانگای «مَرد اَره‌ای»، ساخته‌ی تاتسوکی فوجیموتو ]
‫باز توی همون خوابـم.
‫همون خواب همیشگی ‫که هربار یادم می‌ره.
‫دِنجی.
‫پوچیتا!
‫پوچیتا، بیا بیرون!
‫الان توی خوابـیم. ‫بیا بغلم.
‫دنجی.
‫هیچ‌وقت این دَر رو باز نکن.
‫چتـه سر صبحی؟
‫خواب داغونی دیدم.
‫هنوز دارم خواب می‌بینم؟
‫این‌قدر چرت‌وپرت نگو!
‫چه خبره؟
‫یه‌هو چه قوی شدم!
‫نه، خواب نمی‌بینم.
‫≡ ارائه شده توسط سایت چاکو مووی ≡ ‫ www.ChakoMovie.Com
‫کانال تلگرامی چاکو مووی را در تلگرام دنبال کنید ‫@ChakoMovie
‫[ مَـرد اَره‌ای ]
‫[ حمله‌ی گسترده به شکارچیان شیطان اداره‌ی امنیت عمومی ]
‫[ ناموفق - لطفاً کمی صبر کنید... ]
‫[ استودیوی سازنده: ماپا ]
‫[ کارگردان: تاتسویا یوشیهارا ]
‫[ مَـرد اَره‌ای: روایـت رِزه ]
‫[ مرکز شکارچیان شیطان - شعبه‌ی توکیو ]
‫این شاخ‌ها چی‌ان؟
‫تازگی خیلی خون خوردی، پاورچان؟
‫فکر کنم توی مبارزه با اون زامبی‌ها
‫خون زیاد خوردی.
‫- باید ازت خون بِکشیم. ‫- چَشم!
‫ازش خون بِکشین؟
‫چند وقت یه‌بار ‫از پاورچان خون می‌کِشیم
‫وگرنه کم‌کم ‫از این هم ترسناک‌تر می‌شه
‫که با توجه به شخصیتش، ‫اتفاق خوبی نیست.
‫حالا به نظرت...
‫عیب نداره فعلاً پیش من بمونه؟
‫خب...
‫اصلاً مال شما باشه.
‫به‌جاش فعلاً یکی دیگه هست
‫که دوست داره شریکت بشه.
‫ارباب اَره! ‫ارباب اَره!
‫این دیگه کیـه؟
‫شیطان دورگه‌ی کوسه‌ست.
‫معمولاً اون‌قدر وحشیـه که ‫حتی نمی‌شه باهاش حرف زد.
‫ولی گفت اگه با تو شریک بشه
‫به حرفت گوش می‌ده.
‫به حرفم گوش می‌ده؟
‫- خب چرا؟ ‫- نمی‌دونم.
‫شاید چون صورت‌تون شبیه همـه.
‫گوش‌به‌فرمان شمائـم، ارباب!
‫فقط لب تر کنین!
‫شما بی‌نظیریـن! ‫حرف ندارین!
‫کارِتون درستـه، ارباب!
‫دست بهم نزن! ‫من با مَردها حال نمی‌کنم!
‫به نظر ناراحت می‌آی.
‫خیلی هم خوش‌حالـم.
‫پس اگه خوش‌حالـی
‫فردا روز مرخصی با هم بریم بیرون؟
‫بریم بیرون؟
‫ای جــان! ‫آخ جــان!
‫[ سینما ]
‫عع... چه زود رسیدی، دنجی‌کون.
‫یه ساعت زودتر اومدی.
‫چه خوشگل شده! ‫آخ قلبم!
‫چه خوشگل شده!
‫کِی رسیدی؟
‫دیشب اصلاً نخوابیدم! ‫ساعت پنج رسیدم!
‫حالا... برنامه‌ی امروز چیـه؟
‫تا حالا با یه دختر بیرون نرفتم.
‫امروز تا آخر شب ‫قراره فقط فیلم‌گردی کنیم.
‫چی‌چی‌گردی؟
‫توقع چیز دیگه‌ای داشتم.
‫همه دارن می‌خندن.
‫این که اصلاً خنده‌دار نیست.
‫ماکیماسان نمی‌خنده.
‫چقدر خوشگلـه.
‫[ کافه نُت ]
‫با فیلمش حال نکردم.
‫آره، جالب نبود.
‫ولی مشخصـه بودجه‌ش بالا بوده.
‫خب... بریم سراغ فیلم بعدی.
‫همه دارن گریه می‌کنن.
‫اون گریه نمی‌کنه.
‫چقدر خوشگلـه.
‫با فیلمش حال نکردم.
‫من هم خوشم نیومد
‫چون می‌خواستن ‫مخاطب رو به‌زور به گریه بندازن.
‫حداقل موسیقی‌ش خوب بود.
‫داستانش خیلی مصنوعی بود.
‫یه اثر متوسط بود.
‫فیلم بعدی آخریـه.
‫[ سینما ]
‫همه می‌گن این یکی
‫داستان پیچیده‌ای داره.
‫دوست داری تماشا کنی؟
‫حقیقتش... امروز ‫هر فیلمی دیدیم، مزخرف بود.
‫یا شاید من چیزی سر درنیاوردم.
‫من هم از هر دَه‌تا فیلمی که می‌بینم، ‫یکی‌ش رو دوست دارم.
‫چی؟
‫ولی یکی از همین فیلم‌ها بود ‫که زندگی‌م رو عوض کرد.
‫چی شد؟ ‫چرا...
‫این صحنه که چیز خاصی نداره، ‫پس چرا...؟
‫خدا کنه ماکیماسان اشک‌هام رو نبینه!
‫اون صحنه‌ی آخر رو ‫تا روز مرگم فراموش نمی‌کنم.
‫من هم. آخرین فیلم ‫ارزش پول بلیت‌ها رو داشت.
‫به نظرتون من قلب دارم، ماکیماسان؟
‫(«به نظرتون من توان پردازش احساسات دارم؟»)
‫چرا این رو می‌پرسی؟
‫همین‌جوری.
‫بله، داری.
‫آها...
‫پس دارم.
‫آره...
‫اصلاً همین‌که مثل خر ‫ذوق کردم، یعنی قلب دارم.
‫به کودکان کمک کنید! ‫توی امر خیر سهیم باشید!
‫این مبالغ به کودکان آسیب‌دیده ‫در حمله‌ی شیطان‌ها می‌رسه!
‫ممنون از شما!
‫من هم قلب دارم، پس کمک می‌کنم!
‫خیلی ممنون!
‫به هرکی که کمک می‌کنه
‫یه گُل هدیه می‌دیم.
‫عجب...
‫قشنگـه.
‫عع...
‫و اگه قشنگیِ گُل رو تشخیص می‌دم
‫یعنی قلب دارم!
‫ها؟
‫دمت گرم، ماکیماسان.
‫بعداز حرف‌زدن با تو...
‫اصلاً حالم عوض شد!
‫قرار شد وقتی همه‌ی تیکه‌های
‫شیطان تفنگ رو جمع کردم، ‫یه خواسته‌م رو برآورده کنه.
‫پس خواسته‌ی من اینـه که
‫ماکیماسان زیدم بشه.
‫هروقت بیکار می‌شم، ‫فقط به ماکیماسان فکر می‌کنم.
‫قبلاً هم ممه مالیدم
‫و لب دخترها رو بوسیدم...
‫ولی قلبم فقط مال ماکیماسان‌ـه!
‫عمراً عاشق کسی دیگه نمی‌شم!
‫فرار کن!
‫یـوهـو!
‫آب! آب!
‫آااب!
‫آخ.
‫گفتم بیرون نیا، بیم!
‫اگه کسی ببینت، ‫دیگه نمی‌تونم توی خیابون راه برم.
‫چَشم!
‫چرا همچین اسم‌های ‫مسخره‌ای روی دورگه‌ها می‌ذارن؟
‫(واژه‌ی «بیم» توی زبان انگلیسی به‌معنای «پرتو نور»ـه ‫که به‌صورت استعاری به «حال خوب» و «خوش‌حالی» اشاره داره. ‫همچنین، توی فلسفه‌ی فرشته‌شناسی، این شخصیت نماد یکی از ‫فرشته‌های نزدیک خداست که در اینجا منظور از «خدا» همون دنجی‌ـه.)
‫کاش چتر برمی‌داشتم.
‫وای.
‫سلام سلام.
‫عجب بارونیـه.
‫چی؟ ‫آها آره...
‫توی گزارش هواشناسی گفتن...
‫عع...
‫عع!
‫ها؟ ‫چتـه؟
‫ببخشین.
‫نه، یه کاریت هست.
‫عع! ‫چرا داری گریه می‌کنی؟
‫ببخشین.
‫چهره‌ت...
‫من رو یاد سگم انداخت که مُرده.
‫یعنی چی؟ ‫من کجام شبیه سگـه؟
‫(تشبیه دنجی به یه سگ در طول روایت بارها به‌صورت مستقیم و غیرمستقیم انجام می‌شه. ‫این موضوع ارتباط عمیقی با مضامین «نظام سرمایه‌داری» و «بردگی نوین» داره.)
‫معذرت می‌خوام! ‫ببخشین!
‫حالت خوبـه؟
‫عع...
‫صبر کن! ‫دستمال! بیا دستمال!
‫بفرما!
‫چی شد؟
‫شعبده‌بازی بود؟
‫ایول!
‫ولی حقه‌ای در کار نبود.
‫مرسی.
‫عع، بارون وایستاد!
‫من توی کافه‌ی «تقاطع» کار می‌کنم. ‫همین بغلـه.
‫بهم یه سر بزن. ‫هدیه‌ت رو جبران می‌کنم.
‫بیای‌ها!
‫خب.
‫دیر کردی. ‫از حقوقت کم می‌کنم.
‫خسیس نشین دیگه!
‫این آب رو ببر میز چهار.
‫خسیس! خسیس! خسیس!
‫وا...
‫همین امروز اومدی!
‫از من هم زودتر رسیدی!
‫آره فکر کنم.
‫اومدم که هدیه‌م رو جبران کنی.
‫عجب.
‫- عع. ‫- پس بیا با هم نوشیدنی بخوریم.
‫رئيس، واسه ما دوتا قهوه می‌آرین؟
‫خودت اینجا کار می‌کنی.
‫سخت نگیرین دیگه.
‫ما که فقط صبح‌ها مشتری داریم.
‫خیلی خوب...
‫یه فنجون قهوه تقدیم به شما!
‫قهوه دوست داری؟
‫بذار اول بخورم.
‫این چه قیافه‌ایـه؟
‫ادا درنیار!
‫بابا این چه مزه‌ایـه؟
‫مزه‌ی عَن سوخته می‌ده!
‫مثل بچه‌هایـی‌ها!
‫همه‌ش بهم دست می‌زنه ‫و به جوک‌هام می‌خنده.
‫نکنه...
‫ازم خوشش می‌آد؟
‫اسم من «رِزه»‌ست.
‫تو چی؟
‫دنجی.
‫دنجی؟
‫دنجی‌کون...
‫اولین باره که
‫همچین آدم باحالی می‌بینم.
‫نه بابا؟
‫دیگه مطمئنـم ازم خوشش می‌آد.
‫حالا چی‌کار کنم؟
‫من هم عاشق کسایی‌ام که عاشقمـن.
‫دستم به دامنت، ماکیماسان.
‫دارم کم‌کم عاشق این دختره می‌شم!
‫سه‌تا خوردی دیگه. ‫بسـه.
‫باید بریم گشت بزنیم.
‫خوردنِ بستنی خسته‌م کرد.
‫می‌گن خوردن هم انرژی می‌گیره.
‫امروز دیگه کار نمی‌کنم.
‫جای شیطان تفنگ رو پیدا کردن
‫و قراره گروه تجسس بفرستن.
‫واسه شرکت توی تجسس
‫باید تجربه‌ی بیشتری توی ‫شکار شیطان‌ها داشته باشم.
‫برای همین باید دنبال شیطان‌ها بگردم.
‫تو هم شریکمـی. ‫کمکم کن.
‫چی؟
‫ای بابا...
‫بذار اول بستنی‌م رو بخورم. ‫بعد بهش فکر می‌کنم.
‫بلند شو.
‫اگه به بالاسری‌ها بگم کمک نمی‌کنی
‫فوراً می‌کُشنت.
‫دوست داری بهشون بگم؟
‫همم...
‫ترجیح می‌دم بمیرم، ولی کار نکنم.
‫بعداز فرمانده کیشیبه، ‫اون قوی‌ترین عضو
‫واحد چهاره...
‫فقط کاش این‌قدر تنبل نبود.
‫اگه می‌خوای عضو گروه تجسس بشی
‫اول باید از اون خوب استفاده کنی.
‫من با شیطان‌ها کنار نمی‌آم.
‫ولی با پاورچان خوب کنار اومدی.
‫همین امروز صبح افتادیم به جون هم.
‫مجبور نیستی باهاش دوست بشی.
‫ولی ازش به نفع خودت استفاده کن.
‫اون همه‌ی اهالیِ روستاش رو
‫به کُشتن داد.
‫در واقع...
‫عمر آدم‌ها رو کم می‌کنه
‫و اون‌ها رو به سلاح تبدیل می‌کنه.
‫سلاح؟
‫قدرتش اینـه که می‌تونه
‫هرکی رو که لمس می‌کنه، ‫به سلاح تبدیل کنه.
‫شمشیر تو هم یکی از سلاح‌هاشـه.
‫این سلاح‌ها می‌تونن ارواحی که ‫قابل‌لمس نیستن رو بُکشن.
‫در کل، قدرت‌های خاصی دارن.
‫حتی شده، تظاهر کن که باهاش دوستـی.
‫مطمئنـم به دردت می‌خوره.
‫شیطان رو کُشتم!
‫مراقب باشین ‫به خون و گوشتش دست نزنین!
‫خوش‌مزه به نظر می‌آد.
‫هوی، انسان.
‫وایستا.
‫فکر کنم این یارو یه شکارچی مستقلـه.
‫این شیطان داشته می‌خوردش.
‫پایین‌تنه‌ش از بین رفته. ‫مرگش حتمیـه.
‫من رو بُکشین...
‫می‌تونی با قدرتت ‫سریع و بی‌درد بُکشیش.
‫پس تمومش کن.
‫چی؟ ‫عمراً.
‫درستـه که شبیه فرشته‌هائـم، ‫ولی شیطانـم.
‫به نظرم آدم‌ها ‫موقع مرگ باید عذاب بِکشن.
‫فکر نکنم حتی با تظاهر ‫بتونم باهات رفیق بشم.
‫آره.
‫قلبم با ماکیماسان بیدار شد.
‫پس قطعاً قلبم مال اونـه.
‫ولی... بدنم...
‫چیز دیگه‌ای می‌گه!
‫عع، مشتری داریم!
‫اومدم ناهار بخورم.
‫غذای اینجا خوب نیست‌ها.
‫هیشکی مثل تو هر روزِ هفته نمی‌آد.
‫غذاش خوبـه.
‫خیلی هم خوبـه.
‫چه سلیقه‌ای.
‫خب...
‫خورش کاری می‌خوام با بستنی.
‫برنج تَفت‌داده هم می‌خوام!
‫بیا سر این میز بشین.
‫همین‌جا خوبـه.
‫داری درس می‌خونی؟
‫آخه وسط کارکردن؟
‫تو مدرسه نمی‌ری، نه؟
‫بااین‌که ۱۶ سالتـه.
‫این کارِ تو بَدتره.
‫واقعاً؟
‫عجب.
‫به‌جای مدرسه‌رفتن، شدی شکارچی شیطان.
‫واقعاً عجیبـی‌ها.
‫می‌خوام این‌طرف درس بخونم.
‫برو اون‌ور!
‫دوست دارم الفبای کانجی رو یاد بگیرم.
‫(«کانجی»: یکی از سه الفبای زبان ژاپنی که هر حرفش نمادی از یک یا چند مفهومـه.)
‫مگه بلد نیستی؟
‫پس بهت یاد می‌دم!
‫سؤال اول:
‫بفرما!
‫این یعنی چی؟
‫این می‌شه «بیضه»، دختره‌ی حشری.
‫پس بلدی.
‫فقط همین حرف رو خوب بلدم.
‫وای، دیوونه.
‫کاش می‌شد باهات برم مدرسه.
‫خیلی حال می‌داد.
‫چی دارم می‌گم؟
‫دوست داری بریم؟
‫- همین امشب. ‫- امشب؟
‫امشب بریم توی یه مدرسه گشت بزنیم.
‫حلـه.
‫قلبم مال ماکیماسان‌ـه
‫ولی بدنم حرف گوش نمی‌ده!
‫آهای، گردباد.
‫چیـه؟
‫چرا شما شیطان‌ها دنبال
‫قلب شیطان اَره‌برقی راه افتادین؟
‫به تو ربطی نداره.
‫تو فقط حواست به قراردادی باشه
‫که با هم بستیم.
‫حالاحالاها پیش هم هستیم.
‫پس بیا با هم کنار بیایم...
‫شیطان گردباد عزیز.
‫قرارمون اینـه که قلبش رو بگیرم
‫و قدرت تو تا ابد مال من بشه.
‫مراقب صاحب قلب باش... ‫شیطان‌های زیادی رو کُشته.
‫اون به‌خاطر حماقت خودِ شیطان‌ها بوده.
‫یادمـه توی یه مأموریت، ‫یه شکارچی چینی رو کُشتم.
‫از اون شکارچی‌های بی‌رحم بود ‫که می‌گفتن قلبش از سنگـه.
‫چجوری کُشتیش؟
‫کاری کردم قلبش نرم بشه.
‫زن و بچه‌ش رو گروگان گرفتم.
‫بعد جلوی چشمش پوست‌شون رو کَندم.
‫بعدش گذاشت راحت بُکشمش.
‫نمی‌ترسی، دنجی‌کون؟
‫نه... ترس که ندارم.
‫فقط یه‌کم عجیبـه.
‫منظورت چیـه؟
‫چیزه... من یه‌کم می‌ترسم.
‫می‌شه دستت رو بگیرم.
‫[ خروجی ]
‫ماکیماسان.
‫حقیقتش نمی‌خوام دستش رو بگیرم.
‫ولی بدنم...
‫کی جواب رو می‌دونه؟
‫من! من!
‫دو! می‌شه دو!
‫آفرین! شما نابغه‌ای!
‫- این کلمه‌ی انگلیسی یعنی چی؟ ‫- نمی‌دانم.
‫یعنی «کون قلمبه».
‫دختره‌ی حشری!
‫عجب... پس مدرسه این‌جوریـه.
‫فکر کنم دیگه با فضاش آشنا شدم.
‫تو حتی دبستان هم نرفتی؟
‫چی؟ ‫نه، نرفتم.
‫خب این... بَد نیست؟
‫بَد؟
‫بَد که نه.
‫عجیبـه.
‫۱۶ساله‌ها هنوز بچه به حساب می‌آن.
‫الان باید واسه کنکور آماده بشی.
‫عضو گروه‌های مدرسه‌ای بشی ‫و با دوست‌هات بری بیرون.
‫ولی به‌جاش شیطان‌ها رو می‌کُشی ‫و جون خودت رو به خطر می‌ندازی.
‫اداره‌ی امنیت که توش کار می‌کنی...
‫یعنی این‌قدر جای خوبیـه؟
‫آره خب، جای باحالیـه.
‫روزی سه وعده غذا می‌دن.
‫یه تخت‌خواب نرم و راحت دارم.
‫آخه این‌ها ‫حداقلِ زندگیِ هر آدم توی ژاپنـه.
‫یعنی یه‌چیز طبیعیـه که همه دارن.
‫عع...
‫ازبس فکر کردم، کله‌م داغ کرد.
‫پس...
‫دوست داری خنک بشی؟
‫چه سرده!
‫شنا زیاد بلد نیستم‌ها.
‫عجب...
‫پس خودم بهت یاد می‌دم.
‫چی شد؟
‫عع!
‫لباس‌هات رو دربیار دیگه.
‫وگرنه توی آب سنگین می‌شی.
‫چه بدنی داری.
‫نمی‌خوای شنا یاد بگیری؟
‫الان دیگه مشتاق شدم.
‫پس تو هم باید لخت کنی، دنجی‌کون.
‫توی این تاریکی چیزی نمی‌بینم.
‫آروم باش، پسر!
‫ولی من دارم می‌بینم!
‫اولین باره نوک ممه‌ها رو می‌بینم!
‫اگه لخت کنم، ‫به ماکیماسان خیانت کردم!
‫ای وای.
‫بیا! ‫بیا دیگه، دنجی‌کون!
‫نرو، دنجی.
‫اگه برم، قلبم هم باهام می‌آد.
‫آها... فهمیدم.
‫شنا بلد نیستی، واسه همین ترسیدی.
‫بیا دیگه! ‫خیلی حال می‌ده!
‫زود باش دیگه!
‫خودم بهت یاد می‌دم.
‫هرچی نمی‌دونی رو بهت یاد می‌دم.
‫هر کاری که بلد نیستی.
‫همه‌ش رو بهت یاد می‌دم.
‫نفس بگیر، دنجی‌کون!
‫بارون گرفت!
‫آره!
‫قودا!
‫- چه بارون طولانی‌ای. ‫- آره.
‫دنجی‌کون...
‫بین موش روستایی و موش شهری...
‫ترجیح می‌دی کدوم باشی؟
‫منظورت چیـه؟
‫یکی از حکایت‌های اِزوپ‌ـه.
‫(حکایت «موش شهری و موش روستایی»، نوشته‌ی اِزوپ، نویسنده‌ی یونانی. ‫این حکایت ارتباط زیادی با «نظام سرمایه‌داری» داره ‫که حضورش توی مجموعه‌ی «مَرد اَره‌ای» بسیار پُررنگـه.)
‫موش روستایی ‫زندگی آروم و بی‌خطری داره
‫ولی برعکسِ موش شهری، ‫غذای خوش‌مزه نمی‌خوره.
‫ازطرفی، موش شهری غذای خوب داره
‫ولی ممکنـه هرلحظه ‫یه انسان یا گربه بُکشش.
‫(جهت اطلاع بیشتر: می‌شه این‌جوری گفت که موش روستایی نماد انسانیـه که ‫مسئولیت کارهاش رو خودش به عهده می‌گیره ‫و با تلاش خودش زندگی‌ش رو می‌گردونه، ولی موش شهری انسانیـه که ‫به قدرتی فراتر از خودش تکیه می‌کنه تا در ازای امکانات و رفاه بیشتر، زحمت بیشتری هم بِکشه.)
‫من دوست داشتم موش روستایی باشم.
‫ولی ماکیما من رو گیر انداخت
‫و آورد به شهر.
‫دلم واسه روستامون تنگ شده.
‫نمی‌خوام دنبال یه موش شهری مثل تو ‫راه بیُفتم و جونم رو به خطر بندازم.
‫بیخیال...
‫می‌خوام موش شهری باشم.
‫چی؟
‫موش روستایی که خیلی بهتره!
‫هیچی بهتر از یه زندگی آروم نمی‌شه.
‫ولی توی شهر غذای بهتری پیدا می‌شه
‫و بیشتر خوش می‌گذره.
‫یعنی فقط می‌خوای بخوری ‫و خوش بگذرونی؟
‫آره.
‫اگه این‌جوریـه، ‫فردا یه جشنواره برگزار می‌شه.
‫دوست داری بریم؟ ‫خوش می‌گذره و یه‌عالمه غذا هست.
‫بعداز کار می‌تونم بیام.
‫آخ‌جون! ‫پس قول دادی‌ها!
‫من برم جیش کنم.
‫لامصب چقدر نازه.
‫دنجی‌کون؟
‫بعله... من دنجی‌ام.
‫من هم می‌خواستم برم بشاشم.
‫بیا با هم بریم.
‫باشه؟
‫پوچیتا.
‫من از دونفر خوشم می‌آد.
‫می‌دونی کی‌ها رو می‌گم؟
‫منظورم اون فرشته‌هه نیست.
‫اون که پسره.
‫اون دخترکوچولوئه هم خوشگلـه
‫ولی به خونم تشنه بود.
‫کجا می‌ری؟
‫پاور هم بعضی‌وقت‌ها می‌خواد بُکشم.
‫از این خودپسندهای داغونـه
‫و مثل سگ دروغ می‌گه. ‫لج‌باز هم هست.
‫چرا فرار می‌کنی؟
‫قرار شد با هم بریم دست‌شویی!
‫حالا چی‌کار کنم؟
‫وقتی چشم‌هام رو می‌بندم، ‫هر دوشون رو می‌بینم!
‫اگه تو بودی، ‫کدوم رو انتخاب می‌کردی، پوچیتا؟
‫آهای!
‫می‌خوای روی پشت‌بوم بشاشی؟
‫تو... تو کی‌ای؟
‫من رو ول کن...
‫خبر داری خودت کی‌ای؟
‫من خوب می‌دونم.
‫تو یه تیکه پنیری.
‫پنیری که باهاش ‫موش رو به تله می‌ندازم.
‫چی داری می‌گی؟ ‫تو رو خدا بس کن!
‫می‌خوام پوستت رو بِکنم ‫و چشم‌هات رو از کاسه دربیارم
‫و به اَره‌برقی نشون بدم!
‫و بعد بهش می‌گم:
‫«زید عزیزت هنوز زنده‌ست».
‫هروقت این کار رو می‌کنم...
‫نمی‌دونم چرا همه رام می‌شن.
‫بعدش راحت می‌کُشمشون.
‫الان هم فقط پوست ‫و چشم‌هات رو می‌خوام!
‫نمی‌خوام جونت رو بگیرم!
‫♪ امروز با جِین قرار دارم ♪
‫♪ همه‌چی آماده‌ست ♪
‫♪ فردا صبح با هم می‌ریم کلیسا ♪
‫♪ بعدش می‌ریم کافه ♪
‫♪ و با هم قهوه و املت می‌خوریم ♪
‫♪ می‌ریم پارک ♪
‫♪ قدم می‌زنیم ♪
‫♪ می‌ریم دیدن ماهی‌ها ♪
‫♪ به دلفین‌ها و پنگوئن‌ها سر می‌زنیم ♪
‫♪ جِین من رو دوست داره ♪
‫♪ بعداز ناهار یه چُرت کوتاه می‌زنیم ♪
‫♪ امروز صبح چی‌کارها کردیم؟ ♪
‫♪ درباره‌ش حرف می‌زنیم ♪
‫♪ تا بالاخره یادمون بیاد ♪
‫♪ ولی یادمون نمی‌آد ♪
‫♪ و شب می‌شه ♪
‫♪ و توی کلیسا می‌خوابیم ♪
‫(رزه به زبان روسی ترانه‌ی «کاتیوشا» رو می‌خونه ‫که از شعرهای معروف روسی در ژانر عاشقانه‌جنگی‌ـه. ‫در واقع این شعر ماجرای دختری به نام کاتیوشا رو روایت می‌کنه ‫که هرروز لب رودخونه منتظر معشوقش وایمی‌سته تا از جنگ برگرده.)
‫پس تو طوفان راه انداختی که ‫ما رو توی ساختمون گیر بندازی؟
‫- آره، گردباد؟ ‫- نمی‌دونستم شما هم تشریف دارین، بانو رزه.
‫این دفعه رو چشم‌پوشی می‌کنم.
‫درعوض فعلاً برای من کار می‌کنی.
‫اول جسد این رو گم‌وگور کن.
‫تـ.ر.جـ.ـمـ.ـه و ز.یـ.ر.نـ.ویـ.ـس از ‫پـ.و.ر.یـ.ـا هـ.ـز.یـ.ـمـ.ـتـ.ـی
‫ا.ر.ا.ئـ.ـه از سـ.ـا.یـ.ـتِ سـ.ـی نـ.ـمـ.ـا
‫همم...
‫عع؟
‫- دالی! ‫- یا خدا!
‫رئیسم توی کافه ‫اینجا رو بهم معرفی کرد.
‫گفت اینجا بهترین ‫منظره‌ی جشنواره رو داره.
‫هیشکی نمی‌دونه همچین جایی هست.
‫عجب...
‫دنجی‌کون...
‫این‌روزها همه‌ش فکرم مشغولـه...
‫به نظرم وضع زندگی‌ت خیلی عجیبـه.
‫تو هنوز ۱۶ سالتـه، ‫ولی نمی‌ذارن بری مدرسه.
‫تازه مجبورت می‌کنن شیطان بُکشی.
‫توی این کشور نباید ‫همچین چیزی مجاز باشه.
‫نظرت چیـه با هم فرار کنیم؟
‫من خوش‌بختت می‌کنم.
‫تا آخر عمر مراقبتـم.
‫لطفاً بیا بریم.
‫فرار کنیم؟ ‫کجا فرار کنیم؟
‫من یه آشنا دارم.
‫دوستم یه جایی داره که ‫دست اداره‌ی امنیت بهش نمی‌رسه.
‫تازه یه روز می‌تونیم...
‫با همدیگه بریم مدرسه.
‫چرا واسه من این کارها رو می‌کنی؟
‫آخه من...
‫دوستت دارم.
‫چرا این‌قدر فکر می‌کنی؟
‫نکنه ازم بَدت می‌آد؟
‫دوستت دارم!
‫ولی...
‫تازگی سر کار...
‫خیلی ازم تعریف می‌کنن.
‫اعتمادشون بهم بیشتر شده ‫و من رو آزاد می‌ذارن.
‫رابطه‌م با شریک کسخلم هم بهتر شده
‫و بالاخره تونستم با همکار جَوگیرم
‫یه‌کم رفیق بشم.
‫حتی واسه خودم یه هدف پیدا کردم.
‫در کل، تازه داره بهم خوش می‌گذره.
‫نمی‌شه هم با تو باشم ‫و هم برم سر کار؟
‫- آتیش‌بازی داره شروع می‌شه! ‫- بفرمایید این‌طرف!
‫که این‌طور.
‫فهمیدم.
‫دنجی‌کون.
‫تو یکی دیگه رو دوست داری، نه؟
‫درد داره، مگه نه؟
‫ببخشین.
‫می‌خوام قلبت رو دربیارم، باشه؟
‫اومدم!
‫عع!
‫باید فرار کنیم! ‫بدبخت شدیم!
‫چرا زودتر از بوش نفهمیدم؟
‫اون دختره خیلی خطرناکـه، ارباب!
‫اون بوی...
‫شیطان بمب‌ـه!
‫بوم.
‫ازم دزدیدیش.
‫ارباب!
‫تو هم از واحد چهاری؟
‫اگه دنجی‌کون رو بذاری و بری، ‫کاریت ندارم.
‫باشه پس.
‫عع؟
‫ای بابا... می‌خواستم برم جشنواره.
‫اوه اوه، داره یکی رو می‌کُشه.
‫نزدیک جشنواره یه شیطان رؤیت شد.
‫ساعت ۲۰:۳۴ـه.
‫مبارزه رو شروع می‌کنیم.
‫شماها شکارچی مستقلـین؟
‫عع، این که حرف می‌زنه.
‫پس قویـه.
‫چه سریع فرار کردن!
‫[ واحد دوم شکارچیان شیطان - سالن تمرین فوچو ]
‫کافیـه!
‫خیلی ممنون.
‫ممنون بابت آموزش.
‫آکی.
‫دمت گرم که اومدی.
‫حرف شما رو زمین نمی‌ندازم، نوموسان.
‫واقعاً؟ ‫پس بیا واحد ما دیگه!
‫واحد ویژه‌ی شما ‫خیلی ترسناک و مشکوکـه.
‫اگه اوضاع خوب پیش بره، ‫تا پنج سال دیگه می‌شم معاون رئیس.
‫بعدش خودم می‌آرمت اینجا.
‫خیلی ممنون.
‫چرا بهش نگفتی پنج سال دیگه می‌میری؟
‫کی این رو بهت گفته؟
‫پاورچان گفت.
‫شیطان دهن‌لق.
‫به کسی نگی.
‫خوش به حالت.
‫من هم دوست دارم زود بمیرم.
‫آخه تا وقتی زنده‌ام، مجبورم کار کنم.
‫بعداز مرگم دیگه این‌قدر کار نمی‌کنم.
‫آها راستی...
‫مگه با شیطان آینده قرارداد نداری؟
‫خب ازش بپرس.
‫بپرس من کِی می‌میرم.
‫نمی‌پرسم.
‫آکی! ‫سریع بیا پایین!
‫یه‌هو اومد جلوی ساختمون
‫و گفت از واحد شماست.
‫این دورگه واقعاً با شماست؟
‫بـ بله.
‫یه شیطان این بلا رو سر دنجی آورده؟
‫بمب داره می‌آد... بمب...
‫اون یکی از رفقای شیطان تفنگ‌ـه!
‫تو از کجا می‌دونی؟
‫حرف بزن.
‫می‌تونم همین‌الان بُکشمت.
‫اگه بگم، من رو می‌کُشن.
‫به بانو ماکیما قول دادم.
‫به ماکیماسان؟
‫وای!
‫اومد! ‫بمب اومد!
‫درود، بانو!
‫همون‌جا وایستا.
‫اینجا باشگاه مخصوص
‫شکارچی‌های شیطان واحد ۲ـه.
‫ورود بقیه‌ی افراد ممنوعـه.
‫ببخشین!
‫رزه...
‫رزه؟
‫کمکم کنین!
‫یه شیطان بهم حمله کرده!
‫عجب.
‫بهت حمله شده و می‌خندی؟
‫- نوموسان. ‫- می‌دونم.
‫رفیقت رو بردار و برو عقب.
‫چَشم.
‫با مرکز تماس بگیرین ‫و معاون رو خبر کنین.
‫بگین همه‌ی اعضای واحد ۲ بیان.
‫چَشم!
‫راستی...
‫قیافه‌ی این خوشگله برات آشنا نیست؟
‫الان وقت مخ‌زدن نیست، قربان.
‫نه، جدی پرسیدم.
‫نه، امکان نداره اون باشه.
‫ببخشین. ‫زحمتش با شما.
‫یکی طلبم.
‫کاتو! تانابه!
‫اگه این زنه رو بُکشین، ‫یه شام تُپل مهمون منـین.
‫گول ظاهرش رو نخورین. ‫یادتون نره که شیطانـه.
‫پس نقشه‌م جواب نداد.
‫آره، فایده نداشت.
‫چاره‌ی دیگه‌ای نیست.
‫مجبورم همه رو بُکشم.
‫خونم؟
‫توی قلب و اندام‌های داخلی‌ش
‫پوسیدگی راه انداختیم.
‫داره خون بالا می‌آره. ‫جواب داد.
‫حتی اگه خون بخوره و ترمیم بشه
‫پوسیدگی از بین نمی‌ره.
‫فقط کافیـه یه‌کم معطلش کنیم.
‫چی شد؟
‫به خودش آسیب زد؟
‫می‌تونین مغزش رو بپوسونین؟
‫باید قبلش هدف زنده باشه.
‫دالی.
‫یه شیطانـه! ‫یه شیطان اینجاست!
‫رفت سمت راست! ‫نذارین نزدیک آکی بشه!
‫نوموسان! پشت‌سرتون!
‫کُن!
‫آخ...
‫اومد! ‫اونجاست!
‫آندو ماساکی اجازه شلیک می‌خواد!
‫بزن!
‫توی ژاپن واسه شلیک اجازه می‌گیرن؟
‫کُن!
‫پوست‌کلفتـی‌ها.
‫به‌به، چه بانوی زیبایی.
‫کُن.
‫اجازه بده.
‫جناب معاون!
‫نزدیک بودها.
‫این چه مزه‌ایـه؟
‫- ها؟ ‫- حالم به هم خورد.
‫من می‌رم خونه.
‫می‌خواستم امروز برم ‫سر قرار دسته‌جمعی.
‫دفعه‌ی بعدی من هم با خودتون ببرین.
‫من می‌رونم. ‫تو از خونت بهشون بده.
‫ای بابا.
‫چاره‌ای نیست.
‫چرا روشن نمی‌کنی؟
‫لاشی.
‫آینده‌ی بَدی رو نشونم داد.
‫چی؟
‫حروم‌زاده.
‫این‌ها رو کُشتم که بفهمی چی‌کاره‌ام.
‫نمی‌خوام الکی آدم بُکشم.
‫پس دنجی‌کون رو بیارین بیرون ‫و برین پیِ کارِتون.
‫ماشین‌تون بنزین داره‌ها. ‫الان جزغاله می‌شین.
‫کار رو سخت کردین.
‫آچو!
‫به واحد ویژه‌مون هم خبر دادم.
‫اومدن کمک.
‫پشمام!
‫این قوی‌ترین لگدم بود!
‫حرکت خوبی بود.
‫مبارزه کنیم؟
‫کوبِنی‌چان، نقشه عوض شد!
‫این خیلی از ما قوی‌تره!
‫عقب‌نشینی کن!
‫خب دیگه خدافظ.
‫پاهام... ‫پاهام...
‫زانوهام سست شد...
‫پاهام... پاهام...
‫معذرت می‌خوام! ‫غلط کردم!
‫از کارم استعفا می‌دم! ‫غلط کردم!
‫اومد!
‫هوی، اَره‌برقی بیدار شده.
‫ولی دختربمبی رسید بهمون.
‫ای بخشکی شانس!
‫فرستنده‌ی ماشین کار نمی‌کنه!
‫چه مرگشـه؟
‫اگه لازم شد...
‫با ماشین می‌زنم بهش!
‫نمی‌ذارم دستش به دنجی برسه!
‫چی شد؟
‫داره سقف ماشین رو سوراخ می‌کنه!
‫چی؟
‫نرو، دنجی!
‫هنوز زیاد خون نخوردی.
‫اون‌قدر درد گرفت که ‫فکر کردم دارم می‌میرم.
‫مغزم داره رد می‌ده.
‫ولی توی این مدت بهش فکر کردم.
‫و فهمیدم...
‫هر دختری که توی زندگی‌م دیدم، ‫می‌خواد من رو بُکشه!
‫همه دنبال قلب اَره‌برقی‌ان!
‫یعنی هیشکی قلب دنجی رو نمی‌خواد؟
‫من واقعاً ازت خوشم می‌آد، دنجی‌کون.
‫چی؟ ‫خدایی؟
‫داره چرت‌وپرت می‌گه! ‫حواست رو جمع کن، احمق!
‫نزدیک بود گولت رو درسته بخورم.
‫نمی‌دونم چرا می‌خوای من رو بُکشی.
‫ولی مهم نیست!
‫من ماکیماسان رو دارم!
‫ماکیما؟
‫دنجی‌کون، کاش زودتر می‌گفتی ‫که اون جادوگر تو رو کنترل می‌کنه.
‫این‌طوری حداقل می‌فهمیدم ‫که اگه فرار کنیم هم فایده نداره.
‫آخ آخ.
‫کاش هیچ‌وقت نمی‌بوسیدمت! ‫آخ آخ.
‫اگه بقیه به‌خاطر من بمیرن
‫صبح‌ها دیگه ‫با آرامش از خواب بیدار نمی‌شم.
‫پس دستگیرت می‌کنم!
‫بیا، دنجی‌کون.
‫بهت نشون می‌دم ‫ما چجوری مبارزه می‌کنیم.
‫نشون بده ببینم!
‫دنجی‌کون، چیزهایی که ‫یاد گرفتی رو نشونم بده.
‫نمی‌شه که فقط ‫اَره‌هات رو روی هوا بچرخونی.
‫سعی کن بفهمی چه قدرتی داری.
‫چی؟
‫بوم.
‫قدرت ترمیم؟
‫پس قبل‌از این‌که لگد بخوری
‫داشتی آماده می‌شدی.
‫شیطان!
‫اگه یه حرکت رو اشتباه پیش‌بینی کنم، ‫کارم تمومـه.
‫فقط می‌تونم تا چند ‫ثانیه‌ی بعد پیش‌بینی کنم.
‫شاید بدنم نتونه ‫به‌موقع واکنش نشون بده.
‫پیش‌بینیِ بی‌نقص.
‫پیش‌بینیِ...
‫نزدیک بودها!
‫شرمنده دیر کردم.
‫اولین باره که از رفاقت ‫با یه شیطان خوش‌حال شدم.
‫برو پایین.
‫وایستین!
‫من خونم کم شده و تقریباً لختـم.
‫شما هم که دونفریـن. ‫نامردیـه.
‫راست می‌گی. ‫بهش استراحت بدیم؟
‫نه.
‫شنیدی که چی گفت. ‫شرمنده!
‫هرجور مایلـین.
‫بانو رزه، گردباد اومد!
‫نامرد!
‫نترس.
‫قراره بری بهشت.
‫فقط خونت رو می‌خوام.
‫ببخشین.
‫اگه یه شیطان معمولی بودین، ‫الان مُرده بودین.
‫دمتون گرم، ارباب! ‫کارِتون درستـه!
‫دوست‌دخترت خیلی‌ها رو کُشته.
‫اگه همین‌طور آزاد بچرخه، ‫بیشتر هم می‌کُشه.
‫تصمیمت رو بگیر، اَره‌برقی.
‫یا بذار بُکشت تا افراد بیشتری نَمیرن
‫و یا بُکشش.
‫این که تصمیم راحتیـه.
‫ولی رزه خیلی قویـه.
‫کوسه، تو با شیطان ‫اَره‌برقی آشنایـی، درستـه؟
‫اگه می‌خوای امروز نَمیری، ‫هرچی می‌دونی به ما بگو.
‫ارباب اَره خیلی سریعـه!
‫ولی فقط از پاهاش استفاده نمی‌کنه.
‫از زنجیر اَره‌برقی‌هاش هم کمک می‌گیره.
‫زنجیرهاش رو به دَرودیوار می‌ندازه
‫و می‌پره این‌ور اون‌ور!
‫آره، اون یارو شمشیریه هم ‫با شمشیرهاش حرکت می‌کرد.
‫و رزه هم با انفجار تکون می‌خوره.
‫من هم باید قدرت‌هام آشنا بشم!
‫شما نابغه‌ایـن، ارباب! ‫شما نابغه‌ایـن، ارباب!
‫باید با کمک زنجیرهام حرکت کنم! ‫آره! فهمیدم!
‫درود بر شما! ‫همینـه!
‫پس امتحان می‌کنم!
‫- بیم، تبدیل شو! ‫- چَشم!
‫چی شد؟
‫همینـه!
‫(این صحنه می‌تونه اقتباسی از نقاشی «ناپلئون درحال عبور از آلپ»، ساخته‌ی ژاک لویی داوید، باشه. ‫فوجیموتو از نقاشی‌های غربی الهامات زیادی گرفته.)
‫با زنجیرهام بیم رو کنترل می‌کنم
‫و بیم هم مثل یه اسب می‌دوئـه!
‫منظورم این نبود... ‫نه...
‫فکر کنم منظورش چیز دیگه‌ای بود.
‫باید از دست‌هات زنجیر ول کنی
‫و روی ساختمون‌ها بندازی.
‫نه‌خیر، درستش همینـه، مگه نه، بیم؟
‫حق با شماست! ‫حق با شماست!
‫حالا بدو، بیم!
‫حق با شماست!
‫چی‌کار می‌کنی تو؟
‫دنجی!
‫پیدات کردم، اَره‌برقی!
‫پشیمونت می‌کنم که ‫دوباره زنده شدی، دنجی‌کون!
‫بیم، کاری نکنی پشیمون بشم!
‫چَشم!
‫این دیوانه‌ها چشونـه؟
‫نبرد هیولاهاست!
‫ما فقط باید تماشا کنیم.
‫همه‌ش خطا می‌زنی!
‫مثل سوسک جاخالی می‌دی.
‫دیگه از انفجارها خسته شدم!
‫اَره‌برقی!
‫- بیگیرش! ‫- آخ!
‫حیف شد.
‫درست نیست پای ‫یه زن زیبا رو قطع کنم.
‫بانو رزه، خونم رو بگیرین!
‫خدا رو شکر پاش برگشت!
‫نه، «خدا رو شکر» چیـه؟
‫چه وضعی شده.
‫عع!
‫دستت رو بند کن!
‫نمی‌تونم! ‫نباید بگیرمت!
‫عیب نداره.
‫ولم کن! ‫عیب نداره!
‫مهم نیست، بذار بمیرم!
‫شاید امروز نوبت منـه.
‫نگران نباش.
‫خیلی وقتـه منتظر این روزم.
‫چـ... را؟
‫چرا بهم دست زدی؟
‫- می‌خوای بمیری؟ ‫- معلومـه که نمی‌خوام!
‫الان چقدر از عمرم کم شد؟
‫حدوداً دو ماه.
‫اگه دوست داری بمیری
‫برو جایی که من نبینمت.
‫دیگه طاقت ندارم مرگ یکی دیگه رو
‫تماشا کنم.
‫ارباب، یه‌چیزی داره می‌آد! ‫مراقب باشین!
‫ارباب...
‫چی؟ ‫چی شد؟
‫ارباب!
‫اوهو.
‫خیلی تحمل کردی.
‫ولی دیگه وقتشـه...
‫وقت خداحافظیـه.
‫نزدیک بود‌ها...
‫بیم!
‫گفتم که پشیمون نمی‌شین، ارباب!
‫این‌جوری نمی‌شه!
‫می‌خواد کل شهر رو نابود کنه!
‫بیم، اول می‌ریم سراغ اون خیکی!
‫چَشم!
‫پیدات کردم!
‫بمیر، اَره‌برقی!
‫آره!
‫بیم، من رو بفرست هوا!
‫بنازم!
‫حالا کارم راحت شد!
‫فقط باید اَره‌هام رو بچرخونم
‫تا تیکه‌تیکه بشی!
‫عع!
‫بیم جان!
‫ارباب!
‫جلو نیا!
‫بیا بغلم!
‫زدیمش، بیم!
‫رزه کجاست؟
‫ای وای، ارباب!
‫یا خدا!
‫آخ!
‫نجاتم دادی، بیم!
‫دنجی‌کون، خسته نشدی؟
‫عع...
‫خیر.
‫دیگه داری حوصله‌م رو سر می‌بری. ‫بمیر دیگه.
‫باید همون روز اول من رو می‌کُشتی.
‫راه فراری نداری.
‫مطمئنـی؟
‫اشتباه کردی بهم شنا یاد دادی.
‫عجب... ‫پس می‌خوای شنا کنی؟
‫زنجیر؟
‫زیر آب هم می‌تونی منفجر بشی؟
‫باورم نمی‌شه.
‫چرا زنده‌م کردی؟
‫من از زندگی‌م راضی‌ام.
‫هرچقدر هم کتک بخورم ‫و بمیرم، مهم نیست...
‫آخه می‌دونم فرداش یه غذای خوش‌مزه ‫منتظرمـه. پس طرف رو می‌بخشم.
‫ولی...
‫اگه تو رو تحویل اداره‌ی امنیت بدم...
‫بعدش احساس می‌کنم ‫استخون ماهی توی گلوم گیر کرده.
‫و حتی اگه از فرداش ‫زندگی عالی پیش بره
‫احساس سوزش گلوم از بین نمی‌ره.
‫اگه همین‌الان بُکشمت، ‫باز همین رو می‌گی؟
‫چه بهتر که قاتلم
‫یه زن خوشگل باشه.
‫از دست تو.
‫هنوز فکر می‌کنی من واقعاً دوستت دارم؟
‫حالت چهره‌م توی اولین ملاقات‌مون ‫و گُل‌انداختن لُپ‌هام...
‫همه‌ش مصنوعی بود.
‫واسه‌ش تمرین کرده بودم.
‫و موفق نشدم.
‫خیلی طولش دادم تا بُکشمت.
‫باید فرار کنم.
‫دوست داری با هم فرار کنیم؟
‫چی؟
‫من هم قوی‌ام. ‫با همدیگه بهتر فرار می‌کنیم.
‫من آدم‌های زیادی رو کُشتم.
‫اگه کمکم کنی، می‌شی هم‌دست من.
‫می‌فهمی بعدش چی می‌شه؟
‫خب...
‫می‌دونم، ولی چاره‌ای نیست.
‫هنوز دوستت دارم.
‫گفتی همه ش دروغ بود.
‫ولی باز هم بهم شنا یاد دادی. ‫درستـه؟
‫هوی!
‫یه‌کم از مغزت استفاده کن.
‫رزه! ‫صبر کن!
‫فردا ناهار توی کافه منتظرتـم!
‫اگه نیای...
‫بیم، بلند شو! ‫دست‌هام تکون نمی‌خورن!
‫پا شو موتورم رو راه بنداز!
‫مادرها توی شوروی ‫وقتی می‌خوان بچه‌شون رو تنبیه کنن
‫یه داستانی رو تعریف می‌کنن.
‫می‌گن یه اتاق مخفی
‫توی یه پایگاه ارتشی هست.
‫و این اتاق پُر از بچه‌های یتیمـه.
‫اون بچه‌ها هیچ آزادی‌ای ندارن.
‫حتی اجازه‌ی خروج از اتاق ندارن.
‫فقط یه وسیله‌ان.
‫و ارتش اون‌قدر روشون ‫آزمایش انجام می‌ده تا بمیرن.
‫این داستان، اوایل فقط یه داستان بود.
‫تا این‌که یه روز توی روزنامه نوشتن
‫که همچین اتاقی وجود داره.
‫یه خبرنگار آمریکایی ‫این قضیه رو کشف کرد.
‫خبرش همه‌جا پیچید.
‫از بچه‌های توی اتاق هم ‫عکس‌هایی پخش شد.
‫ولی خیلی زود داستانش جمع شد.
‫دختری که با دنجی روی هم ریخته بود، ‫یکی از اون بچه‌ها بود.
‫[ کمک به کودکان آسیب‌دیده در حمله‌ی شیطان گردباد ]
‫[ قدردان محبت شما هستیم ]
‫شوروی اون رو آموزش داده بود ‫تا به کشورش خدمت کنه.
‫بهشون می‌گن «دورریختنی».
‫قطار یامابیکو به مقصد سندای ‫به‌زودی از ایستگاه ۱۲ حرکت می‌کند.
‫ایستگاه بعدی: اوئنو.
‫قطار در شُرف حرکت است.
‫قطار یامابیکو به مقصد سندای.
‫به زودی دَرها بسته می‌شود.
‫لطفاً از دَرها فاصله بگیرید.
‫من هم همین‌طور.
‫من هم از موش روستایی خوشم می‌آد.
‫یکی از دوست‌هام یه مزرعه داره.
‫هر سال پاییز می‌رم اونجا ‫که سر زمین بهش کمک کنم.
‫زمینش موش زیاد داره ‫و به محصولاتش آسیب می‌زنن.
‫کارمون اینـه که تا قبل‌از ‫بارش برف، موش‌ها رو بُکشیم.
‫زمین رو شخم می‌زنیم تا بیان بیرون ‫و سگ‌ها رو می‌فرستیم که موش‌ها رو بخورن.
‫نمی‌دونم چرا...
‫ولی هروقت تماشا می‌کنم...
‫بهم آرامش می‌ده.
‫واسه همین از موش روستایی خوشم می‌آد.
‫چرا... ‫واقعاً چرا توی اولین ملاقات‌مون نکُشتمت؟
‫دنجی‌کون، راستش رو بخوای...
‫من هم تا حالا مدرسه نرفتم.
‫بهت گفتم با هایاکاوا بیای.
‫عمداً نیاوردیش که ‫مجبور نشه یه دختر رو بُکشه؟
‫چه مهربون.
‫من یه فرشته‌ام دیگه.
‫به نظرت...
‫شهر جای خوبیـه؟
ارائه شده توسط وبسایت چاکو مووی ‫∞ ChakoMovie.Com ∞
‫≡ بزرگترین مرجع دانلود فیلم و سریال ≡ ‫ www.ChakoMovie.Com
‫[ کارگردان: تاتسویا یوشیهارا ]
‫دنجی‌کون، دارم کافه رو می‌بندم.
‫دختر خوشگلی بود.
‫انگار از یه دنیای دیگه اومده بود.
‫مطمئنـم یه روز دختری که ‫مناسبت باشه رو پیدا می‌کنی.
‫[ پیشنهاد امروز ]
‫پـ پـ پـ پاور!
‫من برگشتم! ‫بوت رو تا اینجا دنبال کردم.
‫چه کافه‌ی فسقلی‌ای!
‫همم؟
‫عع، اون گُل‌ها چی می‌گه؟
‫به من می‌آن! ‫بده من!
‫هوی، نخورشون! ‫اون ها مال منـن!
‫پسره‌ی خر!
‫تُف کن!