ارائه شده توسط چاکومووی ::. ChakoMovie.Com .:: Telegram : @ChakoMovie
‫آنچه گذشت...
‫بابا نمیاد خونه؟
‫همین الان‌ها دیگه میاد.
‫تو برو دعات رو بخون.
‫من یه دقیقه دیگه میام پیشت.
‫- مگان، داری چیکار می‌کنی؟ ‫- شاید بتونی راهم بدی تو خونه.
‫مگان، نه!
‫می‌خوای مست کنی، ها؟
‫- بیا ببینم... ‫- نه.
‫مرد جماعت باید از خانواده‌اش ‫محافظت کنه فرانک.
‫چشمت رو باز کن و ببین!
‫ببین چیکار کردی. ‫ببینشون.
‫نه!
‫از طرف من از والدینم خداحافظی کن.
‫مامان، جولی نورمن رو کشت.
‫- نورمن چش شده؟ ‫- هیولاها کشتنش.
‫هیولاها واقعی نیستن عزیز دلم.
‫چرا وسط جاده درخت افتاده؟
‫حتما طوفان شده بوده ‫و از جا کنده شده دیگه.
‫عه، امکان نداره همون‌جا باشه.
‫ببخشید؟
‫می‌خوایم برگردیم تو بزرگراه. ‫می‌شه...
‫هنوز هم تو همون جاده‌ایم‌ها.
‫بابا گمون کنم خون‌ریزی کرده. ‫یه چیزی رفته تو پاش.
‫یعنی تو الان دکتری؟
‫دانشجوی سال سوم پزشکی بودم.
‫تو رو خدا بسه. درد داره. آخ!
‫می‌تونیم خودمون رو ‫به خونه اجتماعات برسونیم.
‫با تمام قوا بدوین. ‫هرچی هم که دیدین،
‫هر چی هم که شنیدین، ‫واینستین.
‫آهای، یکی بیاد کمک!
‫دانا! دانا، بذار بیایم تو!
‫تو هم توی یکی از اون دو تا ماشین بودی؟
‫خیلی وقت بود چنین اتفاقی نیفتاده بود.
‫به نظرت یعنی چی؟
‫باید یه چیزهایی درمورد این شهر بهت بگم.
‫شرمنده، ولی قراره بدترین...
‫حرف‌های عمرت رو بشنوی.
‫به نظرت هیولاها واقعی‌ان؟
‫واسه چی من رو آوردی اینجا؟
‫چون می‌خواستم ببینی ‫که اگه به اندازه کافی...
‫بری بالا، حتی یه کابوس هم ‫می‌تونه شبیه خوابی قشنگ باشه.
‫- تقصیر تو نیست. ‫- منظورت چیه؟
‫صداهاشون رو می‌شنوم.
‫ولی گفتن فقط این‌طوری ‫می‌تونیم برم خونه.
‫سارا، می‌شه فقط بگی چیکار کردی؟
‫در رو باز گذاشتم.
‫اون موجودات... دائم راه می‌رن.
‫هیچ‌وقت نمی‌دون.
‫می‌دونن ما راه فراری نداریم.
‫حس می‌کنم روانم به یه نخ بنده.
‫دیگه تحمل جنازه ندارم.
‫- به چی نگاه می‌کنی؟ ‫- هیچی.
‫مترجمان: «کیارش نعمت گرگانی و حامی مغیثی»
‫- وای خدایا! وای خدایا! ‫- بجنبین! بجنبین!
‫در رو باز کنین دیگه!
‫خواب بد دیدی؟
‫آره.
‫آره. آره.
‫توبی!
‫یکی بیاد من رو باز کنه دیگه. آهای!
‫- توبی، کجایی؟ ‫- جریان چیه؟
‫کسی نیست... عه.
‫خفه خون مرگ بگیر. ‫ملت دارن سعی می‌کنن بخوابن‌ها.
‫- تو دیگه کدوم خری هستی؟ ‫- شرمنده.
‫معمولا این‌جور مواقع ‫خیلی صمیمانه‌تر برخورد می‌کنم.
‫واقعا خیلی بدموقع به هوش اومدی.
‫ببین. من نمی‌دونم جریان از چه قراره،
‫خب؟ ولی باید همین الان ...
‫بازم کنین، ‫وگرنه به خدا قسم...
‫چیکار می‌کنی؟
‫اصلا خبر داری من کی هستم؟
‫ای بابا. پس از اون جماعتی.
‫کدوم جماعت؟
‫خیلی‌خب.
‫بذار از اول برات تعریف کنم.
‫گرسنه‌ای فرانک؟
‫چیزی لازم نداری؟
‫ببین.
‫حتما باید درک کنی...
‫که جریان امشب... ‫سر خصومت نیست.
‫خودم می‌دونم.
‫ازت خوشش می‌اومد.
‫لارن رو می‌گم.
‫همیشه ازت خوشش می‌اومد.
‫می‌گفت مجبوری به ملت سخت بگیری.
‫می‌گفت بقیه از پس تصمیماتی ‫که باهاشون مواجه می‌شی برنمیان.
‫می‌گفت قراره همگیمون رو ‫برگردونی خونه.
‫راستش، من از اول چنین آدمی نبودم.
‫هیچ‌کدوممون از اول این شکلی نبودیم.
‫ببین.
‫اگه چیزی می‌خوای،
‫یا مثلا می‌خوای کسی رو ببینی...
‫که حرفی تو دلت نمونه...
‫ترجیح می‌دم یه کاری بکنم.
‫یعنی منظورت اینه که الان...
‫تو شهری‌ام که نمی‌تونم ازش خارج بشم...
‫و هر شب بعد از غروب خورشید،
‫هیولاها از جنگل میان شکارمون کنن؟
‫همون هیولاها هم اتفاقی...
‫دیشب دوستم رو کشتن؟
‫آره.
‫گه نخورین.
‫این دفعه... کم چیزی نیست.
‫شما رو... شما رو از کجا پیدا کرده؟
‫کی رو می‌گی؟
‫توبی رو می‌گم دیگه. ‫جدا جدا اجیرتون کرده...
‫یا از اون گروه‌های دوره‌گردین؟
‫آخه خودت خیلی خوب نقش بازی می‌کنی.
‫بازیگریت باورپذیره.
‫ولی ایشون زیاد خوب بازی نمی‌کنه. اصلا...
‫به نظرم یه کم بیش از حد اغراق کردی.
‫ولی در کل، اِم...
‫احسنت. وای. ‫دستمزدتون نوش جونتون.
‫خلاصه که، اِم، خیلی‌خب.
‫خب، بعدش چی می‌شه؟ ‫باید، اِم...
‫باید یه‌جور معما حل کنم؟
‫آها.
‫اصلا می‌دونین چیه؟ ‫ولش کنین.
‫- لو ندین چی می‌شه. ‫- کجا می‌ری؟
‫خب، اگه تا شب همین‌جا بشینم...
‫که نمی‌تونم معماتون رو حل کنم.
‫می‌رم تو شهرتون بگردم...
‫و یه کمی کند و کاو کنم.
‫پشم‌هام. امان از دستت توبی.
‫حتما براش کلی خرج برداشته.
‫می‌خوای حواسم بهش باشه؟
‫نه.
‫بذار یه کم تو شهر ول بچرخه.
‫خودمون به قدر کافی مشکل داریم.
‫هه.
‫خیلی‌خب.
‫در حد مجسمه جاکومتی خودم نیست،
‫ولی بدک هم نیست.
‫عه، چه عالی!
‫واسه من آوردیش؟
‫جانم؟
‫سلام. اِم... وسیله نقلیه موتوری ندارین؟
‫مثلا اسکوتری، چیزی ندارین؟
‫چی؟ نه.
‫ندارین؟ خیلی‌خب. همین خوبه. ممنون.
‫اِم... نه، اون مال خودمه... اِم...
‫سلام رفیق.
‫می‌شه امروز برم بیرون؟
‫وای عزیز دلم.
‫باید یه کم دیگه هم استراحت کنی.
‫از بس استراحت کردم خسته شدم.
‫ضمنا، از این لباس خوابه خوشم نمیاد.
‫تنم رو به خارش می‌اندازه، ‫اندازه‌ام هم نیست.
‫وای، اذیت نکن دیگه.
‫بابت رفته دم کاروانمون ‫که وسایلمون رو بیاره.
‫یعنی امشب با لباس خواب خودمون می‌خوابیم.
‫بهتر بود همگی می‌رفتیم.
‫خب، گفتیم بهتره بابا تنها بره.
‫خب، من خوشم نمیاد ‫ملت تو وسایلم سرک بکشن.
‫کسی چنین کاری نمی‌کنه.
‫باشه، حتما.
‫قراره چند وقت اینجا بمونیم؟
‫هنوز، اِم... ‫هنوز تصمیم نگرفتیم.
‫راستی، گرسنه نیستی؟
‫دیدم دارن تخم‌مرغ درست می‌کنن. ‫تخم‌مرغ می‌خوری؟
‫ساندویچ تخم‌مرغیه؟
‫نه. نه، نه، نه. ‫ساندویچ تخم‌مرغی ندارن.
‫ولی بلغور جو دوسر دارن.
‫خیلی‌خب.
‫تو چی؟ گرسنه نیستی؟
‫اِم، نه. به نظرم بهتره برم یه قدمی بزنم.
‫- خیلی‌خب. جای دور نری. ‫- باشه.
‫می‌رم برات بلغور جو دوسر بیارم.
‫همین‌جا بمون.
‫مامان، ببین چی می‌گم.
‫واقعا لزومی نداره امروز بیای اینجا.
‫خواهش می‌کنم، باید یه کم استراحت کنی.
‫کلی کار داریم. ‫پنج دقیقه دیگه باز می‌کنیم.
‫ببین چقدر ظرف ریخته. ای خدا.
‫ببین. ای خدا. یه کاری کردم بشکنمش‌ها.
‫اِم...
‫وای خدا.
‫بذار ببینم.
‫مامان، فعلا مهم‌ترین کارت... ‫اینه که استراحت کنی. باید استراحت کنی.
‫اگه دیشب پیشش بودم.
‫اگه پیشش بودی هم هیچ فرقی نمی‌کرد.
‫خب؟ در هر صورت کمکی از دستت برنمی‌اومد.
‫خوبین؟
‫بذارین خودم جمعش کنم.
‫یک...
‫سه...
‫چهار، پنج.
‫توت می‌خوری؟
‫میل ندارم.
‫اگه سیب دوست داری، ‫اونجا درخت سیب هم داریم.
‫می‌بینم که خودتون مواد غذایی می‌کارین.
‫سوپرمارکت‌های این حوالی افتضاحن، اینه که...
‫آها.
‫شوخی بود.
‫الیس و بابات به زودی برمی‌گردن.
‫یه سری از وسایل خودت...
‫که به دستت برسه، ‫خیلی بهتر می‌شه.
‫آره، لابد دیگه.
‫ببین.
‫حالت خوبه؟
‫نه. زیاد خوب نیستم.
‫بیا بغلم.
‫خیلی‌خب.
‫ببینیم چی توشه رفیق.
‫شنیدم بدنت به خارش افتاده، اینه که...
‫ممنون بابا.
‫خواهش می‌کنم.
‫اِم، چطور پیش رفت؟
‫اِم... خوب بود.
‫جدی؟
‫کتاب‌هام هم اون توئن؟
‫وای.
‫کتاب! چرا کتاب‌ها رو جا گذاشتم؟
‫بابا...
‫وای، بذار ببینم. ‫شاید یه‌دونه باشه.
‫شاید بتونم یه چیزی پیدا کنم.
‫عه، وایستا ببینم. ‫کتاب هم داریم.
‫کدومشون رو بخونیم؟
‫«ماجراهای گولیگاگ اعظم» رو بخونیم؟
‫«پرواز کرومینوکل» رو بخونیم؟
‫وای. «کرومینوکل» رو بخونیم.
‫از همه بیشتر دوستش دارم.
‫صداش رو دربیار.
‫صداش رو دربیارم؟ من که اصلا نمی‌فهم...
‫صداش که این شکلی نیست.
‫نیست؟ این شکلیه؟
‫نه. بس کن. بس کن.
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب، خیلی‌خب.
‫صدای دو تا «کرومینوکل» رو برات درمیاریم.
‫دو تا «کرومینوکل».
‫دو تا «کرومینوکل» اومدن تو غار.
‫دو تا «کرومینوکل» اومدن سراغت.
‫پات رو بپا.
‫سلام جولی، اینجا رو. ‫وسایلمون رو آورد.
‫آره. خودم می‌بینم.
‫- بیا اینجا ببینم. ‫- جولی!
‫داریم «کرومینوکل» رو می‌خونیم.
‫جولی!
‫- آره. خیلی بامزه است. ‫- سلام.
‫اِم، شرمنده که مزاحم شدم.
‫پدر کاتری اومده...
‫که راجع به مراسم گزینش ‫باهاتون صحبت کنه.
‫مراسم گزینش چیه؟
‫خودش بهتون توضیح می‌ده.
‫هر تازه‌واردی باید ‫محل سکونتش رو انتخاب کنه.
‫یا می‌تونین همین‌جا تو خونه اجتماعات ‫بمونین، یا تو شهر ساکن بشین.
‫یکی از روندهای کاریمون این شکلیه.
‫می‌خوام جفتتون رو ببرم ‫و شهر رو نشونتون بدم.
‫شاید خونه احتمالیتون ‫در صورت سکونت شهر رو...
‫نشونتون دادم.
‫خب، من هم می‌خوام بیام.
‫چیه؟ ‫همگیمون تحت‌الشعاعیم دیگه، مگه نه؟
‫من هم می‌خوام ببینم.
‫باید اینجا بمونی ‫که پیش ایتان باشی.
‫دانا می‌تونه مراقب ایتان باشه دیگه.
‫خیلی‌خب. قبوله.
‫راحت باشین.
‫ببین.
‫زود برمی‌گردیم.
‫خیلی‌خب.
‫می‌دونی چیه؟
‫شاید بهتر باشه من بمونم. ‫بهتره تنهاش نذارم.
‫به نظرم حتما باید جفتتون ببینین.
‫چیزی نمی‌شه.
‫بچه سرسختیه.
‫به مادرش رفته.
‫بیاین.
‫[غذاخوری.]
‫صبح همگی به خیر.
‫امروز غذا چی داریم، ها؟
‫سرنخ بعدیم رو همین‌جا قایم کردین؟
‫الان قراره...
‫قراره هیولاها از زیر سایه حمله کنن؟
‫اِم، «وای که چه عجایبی در این...»
‫«غذاخوری جالب سرراهی...»
‫«که بی‌احتیاط واردش شدم، ‫در انتظارم است؟»
‫ها؟
‫اون قدیم‌ها یه کم تئاتر بازی می‌کردم.
‫بدک نبود، مگه نه؟ ‫وای، ممنون. دارم از گرسنگی می‌میرم.
‫- چی داریم؟ ‫- عه. صف وایستادیم‌ها.
‫ببینین. من عاشق رفتار صحیحم،
‫ولی الان خیلی گرسنه ام...
‫و از اون‌جایی که همگیتون ‫واسه خودم کار می‌کنین،
‫زیاد اشکالی نداره.
‫آخ. این دیگه چه...
‫خیلی‌خب. ای خدا.
‫ملت چقدر این جریان رو جدی گرفتن.
‫واسه چی اومدی اینجا؟
‫تو قول داده بودی خونه بمونی.
‫اگه نمی‌اومدم، ‫مشکوک می‌شدن.
‫چیزی نمی‌شه. ‫می‌خوام کمکشون کنم.
‫- سارا... ‫- باید کمکشون کنم.
‫بهتره برگردی انبارمون.
‫- چیزی نمی‌شه. ‫- سارا...
‫قول می‌دم.
‫طلسم‌هامون جلوی ورودشون رو می‌گیرن.
‫البته ملت به چند شکل دیگه هم ‫جانب احتیاط رو رعایت می‌کنن.
‫مثلا پنجره‌هاشون رو میخکوب می‌کنن.
‫اگه تو خونه بچه داشته باشن، ‫حتما باید میخکوبشون کنن.
‫واسه چی؟
‫خب، این... این موجودات ‫یه سری از شب‌ها...
‫سعی می‌کنن ملت رو قانع کنن ‫راهشون بدن تو خونه.
‫بچه‌ها هم معمولا زودتر قانع می‌شن.
‫این ملت چطوری راحت راه می‌رن ‫و از این شرایط تعجب نمی‌کنن؟
‫خب، هر کی خودش رو وقف بده،
‫اینجا بقا پیدا می‌کنه.
‫دقیقا چجوری خودشون رو وقف می‌دن؟
‫مثلا عین ساکنین مرزهای گسلی ‫خودشون رو وقف می‌دن.
‫خودشون رو با احتمال...
‫دهن باز کردن زمین...
‫و سقوط خودشون وقف می‌دن.
‫به زندگی خودشون می‌رسن،
‫آخه یکی از حقایق دنیاشون همینه دیگه.
‫ببینین. کاش می‌تونستم ‫توضیحی بهتون ارائه بدم...
‫که این شرایط رو راحت‌تر هضم کنین.
‫ولی درست می‌شه.
‫خب؟ فقط همیشه یادتون بمونه...
‫که طلسمتون رو بذارین کنار در. ‫پنجره‌هاتون رو بپوشونین.
‫پنجره‌هاتون رو میخکوب کنین.
‫اگه این کارها رو بکنین، ‫مشکلی واسه خانواده‌تون پیش نمیاد.
‫راستی، اِم، ببخشید. اون چیه؟
‫اِم، اون جعبه‌مونه.
‫تنها مجازاتی که تو شهرمون ‫اجرا می‌کنیم، همینه.
‫هدف از قوانین شهرمون ‫محافظت از همدیگه...
‫و تأمین امنیت همدیگه است.
‫وقتی هم اعمال یا غفلت کسی...
‫به مرگ یکی از ساکنین شهر منجر بشه،
‫تنها مجازات جرمش اینه ‫که یه شب رو تو اون جعبه بگذرونه.
‫یا خدا.
‫ولی یکی از اون طلسم‌هاتون رو ‫هم توش می‌ذارین دیگه، نه؟
‫نه.
‫تا حالا چند بار به کار بردینش؟
‫امشب اولین بارمونه.
‫ببینین. بیاین.
‫- خونه‌تون یه‌کم جلوتره. ‫- باشه.
‫خب، خیلی بزرگ نیست، ‫ولی اگه بخواین تو شهر ساکن بشین،
‫می‌تونین راحت توش زندگی کنین.
‫ظاهرا یکی اینجا ساکنه.
‫اِم، شب قبل از...
‫شب قبل از اومدن شما، ‫سانحه‌ای رخ داده بود.
‫چندین ماه بود که سانحه‌ای رخ نداده بود.
‫چه‌جور سانحه‌ای رخ داده بود؟
‫از اون سوانحی که حاصل بی‌احتیاطی ملته.
‫بچه بوده؟
‫پشم‌هام.
‫مگان و مادرش، لارن، کشته شدن.
‫پدر خانواده موقع مرگشون...
‫اون سر شهر مست کرده بود ‫و از هوش رفته بود.
‫وقتی کسی قوانین رو زیر پا بذاره، ‫این شکلی می‌شه.
‫تابیتا، وایستا.
‫نه جیم، عذر می‌خوام. ‫طاقت ندارم.
‫الان از پسش برنمیام.
‫یه‌جوری می‌گی انگار حق انتخابی هم داریم.
‫جیم.
‫جیم، خیلی مسخره است!
‫اون خانمه و دخترش رو ‫جرواجر کرده بودن.
‫الان هم می‌خوان پدر خانواده‌شون رو ‫دم غروب بذارن تو اون جعبه...
‫که اون موجودات...
‫خودت که شنیدی کشیشه چی گفت.
‫اگه از قوانینشون پیروی کرده بود،
‫الان همگی زنده بودن.
‫جیم؟ واسه چی... ‫واسه چی این‌قدر مشتاقی...
‫حرف‌هاشون رو قبول کنی جیم؟
‫آخه صدای زمزمه اون موجودات دم کاروانمون...
‫هنوز هم تو گوشمه.
‫صدای تق‌تقشون رو شیشه‌ها هنوز تو گوشمه.
‫تابی، نمی‌دونم جریان از چه قراره، ‫ولی راست می‌گن، ما هم گیر افتادیم.
‫درنتیجه، بهتره یه راه حلی پیدا کنیم ‫که نهایت استفاده رو از این شرایط ببریم.
‫آخه ما که دلمون نمی‌خواد ‫آخر و عاقبتمون عین...
‫نه، نه، نه. نه.
‫مگان اینجا رو از همه‌جا بیشتر دوست داشت.
‫این تاب رو خودم واسش انداختم،
‫همیشه ازم می‌خواست که...
‫محکم‌تر تابش بدم.
‫ولی لارن می‌ترسید ‫یه وقت طنابش در بره.
‫منو کنار خودشون دفن می‌کنین دیگه، نه؟
‫آره.
‫معلومه.
‫خیلی‌خب.
‫یه‌کم می‌خوام تنها باشم.
‫باشه. اصلا عجله نکن.
‫مترجمان: «کیارش نعمت گرگانی و حامی مغیثی»
‫خیلی‌خب، آقا کوچولو.
‫این یکی رو امتحان کن ‫بهم بگو چطوره.
‫راضی هستی؟
‫زیر بغلم رو اذیت می‌کنه.
‫زیر بغلت؟ باشه. ‫وایستا یه لحظه.
‫بفرما. بخش زیر بغلت رو ‫واست نرم‌تر می‌کنم.
‫اگه راضی بودی، ‫بعدا می‌بندمش، باشه؟
‫بیا. امتحان کن.
‫حاضری؟
‫آروم از پله‌ها بیا پایین.
‫عجله نکن. ‫آفرین، پسر.
‫همینه. ‫سه، دو، یک.
‫بوم!
‫خیلی نازه.
‫هدفتون چیه؟
‫یعنی چی؟
‫شما که اصلا ما رو نمی‌شناسین.
‫کارمون همینه دیگه.
‫عین یه اتاق‌فرار تمام‌عیاره.
‫انصافا نمی‌دونم چه طوری ‫درستش کردین.
‫حدس می‌زنم...
‫یه سرنخی توی تمام ‫ساختمون‌ها هست؟
‫هوم؟ نزدیک شدم؟
‫آخه معمولا، می‌دونی...
‫باید یه نشونه‌ای باشه ‫که طرف بفهمه...
‫کدوم سمتی باید بره. ‫این که دیگه...
‫یه درجه هم خفن‌تره.
‫هنوز...
‫هنوز کسی باهات صحبت نکرده؟
‫آره. همون خانمی که توی ‫خونه بزرگه بود. دانا.
‫کل جزئیات شروع بازی رو بهم گفت.
‫می‌دونی دیگه، ‫هیولاهای توی جنگل.
‫توبی مُرده. فلان بیسار بهمان. ‫ولی بهم راهنمایی نکرد...
‫که بعدش قراره کجا برم. ‫آخه یه چیزی هم هست.
‫حالا هرچند همه چیز ‫تمام و کماله...
‫یه چند تا عیب و ایراد ‫توی منطق بازی هست.
‫این که نشستم توی غذاخوری ‫تخم‌مرغ می‌خورم...
‫اونم توی شهری که مثلا...
‫باید یه حالت ترسناک عرفانی داشته باشه.
‫حالا شما رو نمی‌دونم،
‫ولی من که توی کابوس‌هام ‫صبحونه نمی‌رم غذاخوری.
‫لابد می‌خوای بگی مرغ‌هاتون...
‫اطراف جنگل ترسناکه پرسه می‌زنن.
‫آره. مرغ و گاوهامون...
‫خودمون هم نمی‌دونیم ‫از کجا میان.
‫هوم...
‫راستش واسه یه صبحونه ترسناک ‫ایده جالبی بود.
‫منم برم دنبال کارم.
‫نکنه تو قراره یه چیزی بهم بگی؟
‫چی؟
‫چه بدونم. مثلا یه سرنخ...
‫یا یه مسیر مرموز نشونم بدی؟
‫اصلا می‌دونی؟ بی‌خیالش. ‫خودم حلش می‌کنم.
‫مرسی.
‫- طرف... ‫- خودشه. که توی اون یکی ماشین بود.
‫خودش رو به کشتن می‌ده.
‫اِم، گرسنه‌ای؟ ‫هنوز چیزی نخوردی؟
‫نه، گرسنه‌ام نیست. ‫اومدم بهتون یه سر بزنم.
‫آها.
‫باشه.
‫حالش چطوره؟
‫خب، حالش...
‫گفتم که، انکار کردن توی ‫خون خانواده‌ی ماست.
‫بذار ببینم.
‫دوازده.
‫ده، دوازده.
‫خیلی‌خب.
‫چی کار می‌کنی؟
‫انگار بدون اجازه اومدی بیرون.
‫دنبال چیزی می‌گشتی؟
‫ولم کن.
‫می‌تونم کمکت کنم‌ها. ‫کارم توی پیدا کردن خوبه.
‫دنبال چیزی نیستم.
‫دارم بررسی می‌کنم.
‫چی رو بررسی می‌کنی؟
‫خیلی سوال می‌پرسی‌ها.
‫کلا سه تا پرسیدم.
‫- می‌تونم توی بررسی هم کمک کنم. ‫- نه.
‫نه، تو فقط دردسری.
‫مامان بابات برمی‌گردن...
‫می‌بینن اومدی بیرون، ‫بعد می‌ندازن گردن کی؟
‫بعدش آنا بیرونم می‌کنه و ‫دیگه نمی‌تونم هلو بخورم.
‫- چی داری می‌گی؟ ‫- فقط برو دیگه.
‫پسری که این بیرون ‫زندگی می‌کنه رو دیدی؟
‫چی؟
‫ولش کن.
‫نه، نه. وایستا.
‫یعنی چی "این بیرون زندگی می‌کنه"؟
‫همیشه این‌جا واسه خودش قدم می‌زنه.
‫تا حالا ندیدم بیاد داخل.
‫واسه همین گفتم ‫لابد خونه‌اش این اطرافه.
‫جدی می‌گی؟
‫با هم دوست شدیم.
‫که این‌طور؟
‫خب، دوست داشتن خوبه.
‫خیلی‌خب.
‫وایستا. هی، بیا این‌جا.
‫می‌خوام ببینم تکون خوردن یا نه.
‫چی‌ها تکون خوردن؟
‫درخت‌ها.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫واقعا تکون خوردن؟
‫هنوز مشخص نیست. ‫باید بیشتر بررسی کنم.
‫ایتان.
‫ایتان، چه مرگته؟
‫برگرد تو خونه. ‫مامان گفته مراقبت باشم.
‫دیگه باید برم.
‫آره، پس بهتره بری دیگه.
‫وقتی فهمیدی بهم می‌گی؟
‫بهت خبر می‌دم.
‫ایتان، زودباش.
‫هی.
‫اگه بازم اون دوستت رو دیدی،
‫بهش بگو ویکتور سلام رسوند.
‫باهاش حرف نزن.
‫چرا؟
‫چون آدم ترسناکیه.
‫- ترسناک نیست. ‫- بیا تو.
‫می‌خواست ببینه درخت‌ها ‫حرکت کردن یا نه.
‫آره، نه که این خیلی طبیعیه.
‫یک، دو.
‫ایول. خیلی‌خب، توبی.
‫ببینم چی واسم داری.
‫یا خدا.
‫این دیگه چیه؟
‫توبی، خیلی آدم زرنگی هستی!
‫ببین کی مسیرش افتاده این‌جا.
‫آره خب...
‫دلت رو خوش نکن.
‫چون هنوز هیچ جوابی نگرفتم.
‫شاید چون خوب گوش نمی‌دی.
‫نمی‌تونم.
‫فرانک و جعبه رو می‌گم.
‫از پس من بر نمیاد.
‫اصلا قرار نبود...
‫اون جعبه مسخره قرار بود ‫عامل بازدارنده باشه.
‫قرار بود بقیه رو بترسونه.
‫من... نمی‌تونم.
‫خیلی‌خب.
‫فرض کنیم عملی‌اش نکنی.
‫فرض کنیم فرانک رو کاملا تبرئه کنی.
‫بعدش چی می‌شه؟
‫دفعه بعد چی می‌شه؟
‫تو که چند بار بهش تذکر دادی.
‫تازه اونم به صورت عمومی.
‫به نظرت بعد تبرئه شدن فرانک...
‫بقیه چه واکنشی نشون می‌دن؟
‫به نظرت وزن قوانینی که...
‫این شهر رو استوار نگه داشته چقدره؟
‫مگه کار تو این نیست که درمورد...
‫فضایل بخشش صحبت کنی؟
‫که این‌طور.
‫همین رو می‌خوای بشنوی؟
‫من فقط نمی‌خوام یه مرد بدبخت رو ‫بذارم تو یه جعبه کیری...
‫که وقتی خورشید غروب کرد ‫تیکه و پاره بشه!
‫من فقط این رو نمی‌خوام.
‫منم نخواستم وانمود کنم...
‫که گرفتن این تصمیم آسونه.
‫چه خوب.
‫ولی خودت بودی که یه گیوتین ‫گذاشتی وسط میدون شهر.
‫اگه مردم بفهمن ایمانت برای ‫عملی کردن حرفت...
‫به اون اندازه راسخ نبوده چی؟
‫واقعا کشیش آشغالی هستی.
‫خبر داری؟
‫خیلی آشغالی.
‫تو خونه خدا دهنمون ‫به فحش باز شد.
‫این چه وضع گهیه؟
‫گور پدرت!
‫صد متر اون طرف خط درخت...
‫یه کلبه کوچیکی هست.
‫برش‌دار، بذارش کنار در.
‫به هر قیمتی هم شده ‫از زندگی‌ات محافظت کن.
‫به بقیه چی می‌خوای بگی؟
‫از همگی ممنون که اومدین.
‫امروز، تازه‌واردان ما باید تصمیم بگیرن...
‫که ترجیح می‌دن کجا ساکن بشن.
‫اگر ترجیح می‌دید...
‫پیش اهالی شهر بمونید...
‫که برای صلاح جامعه ‫بر اساس قوانین زندگی کنید،
‫تا وقتی که بتونیم ‫راه بازگشتی پیدا کنیم؛
‫سنگ رو بردارید.
‫اگه مایل هستین توی ‫خانه اجتماعات بمونید،
‫که فقط در لحظه زندگی کنید، ‫چرا که ممکنه فردایی نباشه؛
‫گُل رو بردارید.
‫به محض این که انتخاب کنید، ‫نتیجه قطعی مشخص می‌شه.
‫- مثل خیلی از ما... ‫- پدر کاتری؟
‫ببخشید. می‌شه یه چیزی بگم؟
‫آره. بفرما.
‫حالا که همه این‌جا هستن...
‫خواستم به مسئله مهم پیش‌رو اشاره کنم.
‫کلی سوال درمورد فرانک، جعبه،
‫و قوانین پرسیده شده.
‫یه خط ظریفی بین...
‫وحشی‌گری و تقاص پس دادن هست.
‫و اگه ما مایل نباشیم تا...
‫فرانک؟
‫اگه اشکال نداره منم ‫می‌خواستم یه چیزی بگم.
‫می‌دونید این چند روزی که ‫توی سلول خودم تنها بودم،
‫به چی فکر می‌کردم؟
‫به کریسمس.
‫آخرین کریسمی که من و لارن و مگان ‫قبل این ماجرای...
‫می‌دونید، من واقعا بابای خوبی بودم.
‫بهترین بابای دنیا نبودم،
‫ولی این‌طوری هم نبودم.
‫آخرین کریسمس که دور هم بودیم، ‫واسه مگان یه خونه عروسکی گرفتیم.
‫موقع دیدنش چشم‌هاش داشت برق می‌زد...
‫من اجازه دادم این شهر...
‫با اون موجودات توی جنگل...
‫روی ذهنم تأثیر بذارن و...
‫مسئله مهم رو یادم بره.
‫یادم رفت که اگه...
‫یه‌کم قوی‌تر می‌بودم...
‫ممکن بود یه کریسمس دیگه...
‫توی آینده انتظار ما رو بکشه.
‫نذارید این شهر عقلتون رو ازتون بگیره.
‫باشه؟
‫پشت هم باشین. ‫مراقب هم باشین.
‫انگیزه زندگی‌تون رو فراموش نکنین.
‫کلانتر، واقعا لطف داری که ‫می‌خوای کمکم کنی.
‫نه، جدی می‌گم. ‫واقعا می‌گم.
‫ولی دو تا چیز ارزشمندی که من ‫توی این دنیا داشتم پرپر شدن.
‫فقط می‌خوام یه بار دیگه ‫پیش خانواده‌ام باشم.
‫وایستا! نه! ‫نرو، فرانک!
‫دهنت سرویس، چقدر خفنه! ‫هم ترسناکه...
‫هم هیجانیه، هم...
‫خیلی‌خب، گنده‌بک. باشه.
‫خیلی‌خب، باشه. ‫آروم، آروم.
‫آروم باش.
‫انتخاب کن.
‫دستت هم بکشی بد نیست‌ها. ‫چه مرگته؟
‫می‌گم انتخاب کن!
‫ازت شکایت می‌کنم! ‫باشه، خیلی‌خب. باشه.
‫- خوبه؟ خوب شد؟ ‫- خوبه.
‫برو.
‫کثافت! عوضی!
‫عمرا اگه بدونی ‫چه بلایی در انتظارته، خب؟
‫گرفتی؟ عمرا اگه بدونی.
‫می‌زنم... زندگی‌ات رو سیاه می‌زنم.
‫خب؟ زندگی همه‌تون رو سیاه می‌کنم!
‫جید، بیا یه چیزی نشونت بدم.
‫بیا.
‫فرانک، واقعا لازم نیست.
‫وقتی حالت خوب نیست نباید...
‫همچین تصمیمی بگیری.
‫نه، گوش کنین. ‫خیلی وقته اندازه الآن...
‫عقلم سر جاش نبوده. ‫باور کنین.
‫خیلی‌خب.
‫بیایین تمومش کنیم دیگه.
‫توی شهر می‌مونی، ‫یا خونه اجتماعات؟
‫شهر.
‫ببخشید.
‫همتون باید بگین.
‫آها، پس شهر.
‫ایتان.
‫شهر.
‫خیلی‌خب.
‫جولی.
‫خونه اجتماعات.
‫- چی؟ نه، نه. ‫- نه، جدی نگفت.
‫دختره تصمیمش رو گرفت.
‫- وایستا ببینم. ‫- تموم شد.
‫- مراسم تمومه. ‫- نه، نه، ببخشید.
‫اجازه تصمیم‌گیری نداره. ‫زیر سن قانونیه.
‫- نه. ‫- مامان، اشکال نداره.
‫خیلی هم اشکال داره. ‫بیا پیش خانواده‌ات بمون.
‫هیچ اجباری روت نیست، جولی.
‫کسی با تو نبود. ‫با دختر خودم بودم.
‫امکان نداره جدی بخوایین ما...
‫تو نمی‌خوای چیزی بگی؟
‫خیلی‌خب، همه دست نگه‌دارن. باشه؟
‫یه نفس عمیق بکشین.
‫جو... جولی، جولی.
‫می‌خوای توی خونه اجتماعات زندگی کنی؟
‫آره.
‫این کارت یعنی چی؟
‫انتخاب خودشه. ‫قانون رو که من نذاشتم.
‫نه، می‌دونی چیه؟ باشه.
‫نظرم عوض شد. ‫منم می‌رم خونه اجتماعات.
‫- تابیتا... ‫- چیه؟
‫فکر نکن می‌شینم یه گوشه ‫ببینم دخترم می‌ره...
‫- توی اون خراب‌شده. ‫- چیزی نمی‌شه.
‫- نه! بهت گفتم نه. ‫- خب ببینین.
‫- باید حلش کنیم. ‫- حل کردن نمی‌خواد.
‫می‌شه خفه‌خون بگیری؟
‫لطفا، خواهش کردم. ‫الآن و این‌جا وقت نیست.
‫پسر خودم اون‌جاست.
‫قول می‌دم مراقب دخترتون باشه.
‫خیلی‌خب.
‫دوستان، خورشید دیگه داره غروب می‌کنه.
‫پس... ممنون که اومدین.
‫چیزی نیست. ‫خودم حواسم هست.
‫من دیگه نیستم.
‫گرفتی؟ اون رفیق کلانترت ‫از حد گذرونده...
‫پس زودتر واسم ‫یه ماشینی چیزی بگیر،
‫چون من که دیگه نیستم. کیری.
‫باید یه چیزی رو بهت بگم.
‫کسی نمی‌خواد باهات بدرفتاری کنه.
‫ولی باید شرایط رو درک کنی.
‫حواست هست؟ ‫شنیدی چی گفتم؟
‫می‌گم دیگه نیستم. ‫باشه؟ کل این بازی...
‫وقتی اون عوضی روم دست دراز کرد...
‫دیگه جذابیتش رو از دست داد و...
‫خیلی‌خب، می‌دونی چیه؟ ‫دیگه اصلا جالب نیست.
‫این...
‫شنیدین چی گفتم؟
‫دیگه اصلا جالب نیست!
‫این...
‫وای خدا.
‫وای خدا، خداجون.
‫توبی؟
‫خیلی‌خب، بیا بریم.
‫اوناهاش.
‫بقیه رو ببر خونه، کلانتر.
‫هر کاری بتونم می‌کنم.
‫قول می‌دی؟
‫آره، فرانک.
‫قول می‌دم.
‫من آماده‌ام.
‫خیلی‌خب.
‫مواظب باش. برو داخل.
‫یه ساک دیگه هست.
‫بیا وسایلت رو بچینیم.
‫ایشون... اسمش جیده.
‫[یه چند روزی پیش ما می‌مونه.]
‫[باشه.]
‫بریم خونه رو نشونت بدم.
‫تو و بابایی هم قراره ‫همین‌جا بخوابین؟
‫آره، آره.
‫هممون کنار هم می‌خوابیم.
‫جولی بعدا می‌تونه برگرده؟
‫عزیزدلم، رفته بالای تپه.
‫هر موقع که بخوای ‫می‌تونی ببینیش.
‫- باشه. ‫- باشه؟
‫قصه بخونیم؟
‫آره!
‫خیلی‌خب.
‫اگه درست یادم باشه ‫فصل سوم بودیم.
‫از اولش بخون.
‫آره. خیلی وقته نخوندیمش.
‫خب، قصه‌ی ما در یک صبح آفتابی شروع شد،
‫قصه‌ی گربه‌ای که با آرامش کامل، ‫در یک زمین سبز و زیبا...
‫زیر نور خورشید دراز کشیده بود.
‫طبق رسم همیشگی...
‫به عضو جدید خانواده خوش‌آمد می‌گیم.
‫به سلامتی «جولی».
‫سلامتی «جولی»!
‫مرسی.
‫خوش‌اومدی، دختر.
‫خیلی خوش‌حالم اومدی پیشمون.
‫مترجمان: «کیارش نعمت گرگانی و حامی مغیثی»
ارائه شده توسط چاکومووی ::. ChakoMovie.Com .:: Telegram : @ChakoMovie