‫آنچه گذشت...
‫یه صداهایی شنیدم.
‫سارا، راحت بگو چی‌کار کردی.
‫در رو باز گذاشتم.
‫سارا توی زیرزمینِ کلیسا بسته شده.
‫بگو که داری شوخی می‌کنی.
‫اون دختره شاید کلید حل‌کردنِ این معما باشه.
‫اون دختره شاید راهی باشه ‫ که همه‌مون می‌ریم خونه.
‫بریم قدم بزنیم.
‫باید دور بزنیم.
‫نباید اینجا باشیم. ‫اتوبوس رو نگه دار!
‫لطفاً همه برگردن روی صندلی‌هاشون!
‫اگه بریم، اتفاقات بدی می‌افتن که...
‫اتوبوس وامونده رو نگه دار!
‫همه سوار شید! همین الان!
‫ملت رو به کُشتن میدی! در جریانی؟
‫الو؟
‫کجایی؟
‫تو جیم هستی؟
‫زنت الان نباید اون چاله رو بکَنه، جیم.
‫تا حالا برات سؤال شده که حق با اَبی بوده یا نه؟
‫اگه همه‌ش صرفاً یه خواب باشه چی؟
‫آخ!
‫خون من الان خون توئه.
‫کی توی اتاق من بوده؟
‫- جانم؟ ‫- یه نفر توی اتاقم بوده
‫و یه چیزی برداشته.
‫فکر کنم دیدم جید و...
‫پسر متیوها دیشب اومدن اینجا.
‫گوش نمیدی چی میگم.
‫چرا، دارم گوش میدم.
‫دارم میگم برو دَرِتو بذار.
‫ساکنین تفنگ حمل نمی‌کنن. ‫این قانون ماست.
‫خب، قوانین تغییر می‌کنن.
‫سیم‌ها به هیچی وصل نیستن.
‫همین‌جوری از سقف آویزون بودن.
‫تابیتا، خیلی چیزا هستن ‫که باید در موردشون صحبت کنیم.
‫یه چیزی دیدم که واقعاً وجود نداشت.
‫چی؟
‫دوتا بچه رو دیدم
‫که وسط جاده وایستاده بودن و بهم زُل زده بودن.
‫آهای؟ کسی این پایینه؟
‫سلام، کِنی.
‫و وقتی وارد اینجا می‌شید، ‫یه محوطۀ مشترک داریم.
‫طبقۀ پایین هم یه اتاق بزرگ و قشنگ داریم ‫که مال خودِ خودته.
‫بفرمایید داخل.
‫نه.
‫از اینجا خوشم نمیاد.
‫زیادی آفتابیه.
‫دلم می‌خواد برم خونه.
‫نه، نه، بابا، چیزی نیست، ببین.
‫اینجا خیلی قشنگه.
‫تازه ببین، یه جای عالی هم داره
‫که جون میده شطرنج بازی کنیم.
‫همه می‌خوان اینجا کنار هم بمونن؟
‫چند دقیقه تنهاتون می‌ذارم، باشه؟
‫- ممنون. ‫- خواهش.
‫ببین، بابا.
‫من و مامان توی همین خیابون زندگی می‌کنیم.
‫می‌دونی؟ ‫و تک تک روزها میایم اینجا.
‫ولی خیلی خیلی مهمه که...
‫جایی باشی که شب‌ها نتونی در رو باز کنی.
‫بابا، اتفاقی که دیشب افتاد...
‫با این کار خطرش از بین میره.
‫نه.
‫همین الان میرم خونه.
‫بس کن.
‫تو کسالت داری.
‫هر موقع حالت بهتر شد...
‫دوباره میای خونه.
‫خیلی زود بهتر میشم.
‫معلومه که میشی.
‫حالا انقدر شلوغ‌کاری نکن.
‫برو.
‫من میرم بقیۀ وسایل رو بیارم.
‫کنی.
‫کلانتر بوید، سلام.
‫همه چی روبه‌راهه؟
‫آره، داشتیم بابام رو مستقر می‌کردیم.
‫شنیدم دیشب ترسیدین.
‫به‌خاطر اون چیزهایی که می‌کوبیدن به در...
‫بابام مجاب شده بود که...
‫برادرهاش بیرونن.
‫صحیح.
‫مامانم سعی کرد جلوش رو بگیره ‫ولی اون هُلش داد.
‫خیلی...
‫آره، پسر.
‫سخته.
‫اولین باره که می‌بینی پدر و مادرت ‫دارن دست و پا می‌زنن، آره؟
‫آره.
‫می‌دونی، اینجا...
‫با چیز خاصی سر پا نمونده.
‫همه ترسیدن و سر در گُم شدن.
‫ولی یه چیزی که توی ارتش یاد گرفتم،
‫اینه که همیشه آدمایی که میشه ازشون الگو گرفت ‫به کار میان.
‫آدمایی که ظاهراً می‌دونن دارن چه غلطی می‌کنن.
‫من اینجا واقعاً قصدم فقط همین کاره.
‫ظاهراً داری کارِتو خیلی خوب انجام میدی.
‫کمکت به دردم می‌خوره.
‫بدم نمیاد یه معاون کلانتر ‫مراقب پشت سرم باشه.
‫نظرت چیه؟
‫قبول می‌کنی؟
‫به نظرم خوبه، نه؟
‫آره.
‫یعنی...
‫کلانتر بوید!
‫باید یه چیزی نشونت بدم.
‫میشه بمونه برای بعد؟ ‫باید...
‫نه، نه، نه.
‫باید همین الان نشونت بدم.
ارائه شده توسط چاکو مووی www.ChakoMovie.Com ما را در تلگرام دنیال کنید
‫⚡️ ترجمه از محمد سید ⚡️ ‫TheFlashPoint
‫سلام، می‌خوام چایی دم کنم.
‫می‌خوری؟
‫حالت خوبه؟
‫سلام.
‫آره خوبم.
‫دوباره اون اتفاق افتاد، آره؟
‫یه چیزی دیدی.
‫ازت می‌خوام چند دقیقه مراقب ایتن باشی.
‫باید با بابات صحبت کنم.
‫مامان، می‌تونی به من بگی.
‫می‌دونم. می‌دونم.
‫آره، دوباره اتفاق افتاد.
‫یه چیزی دیدم، ‫ولی ببین، حالم خوبه.
‫تو هم خوبی، مگه نه؟
‫- مشکلی نداریم. ‫- آره.
‫فقط باید با بابایی صحبت کنم.
‫- باشه. ‫- باشه.
‫الان برمی‌گردم.
‫مامان داره کجا میره؟
‫اون...
‫ای خدا!
‫حالا دیگه اینجا زندگی می‌کنید؟
‫خونه‌مون متلاشی شد.
‫خب... حداقل یه خونه داشتید.
‫تقصیر من نیست خرابش کردین.
‫سخت نگیر!
‫بالأخره از شرّ اون سه تا ژیگولِ بوگندو...
‫از خونۀ گروهی خلاص شدیم، ‫اون‌وقت الان باید شما رو تحمل کنیم.
‫هنوزم می‌خوای بری ویکتور رو ببینی؟
‫آره.
‫چند دقیقه پیش که اومدم پایین...
‫اون اینجا بود.
‫یه دقیقه تنهامون بذار، باشه؟
‫چی؟
‫باید باهاش صحبت کنم.
‫خصوصی! ‫برو بالا منتظرم بمون.
‫لطفاً، کنی!
‫بسپرش به من.
‫باشه.
‫خیلی‌خب.
‫خوشحالم حالت خوبه.
‫خب، بستگی داره به چی بگی «خوب».
‫حدود هزارتا سؤال ازت دارم.
‫چه اتفاقی برات افتاد؟
‫بعد از این‌که هُلم دادی توی اون درخته...
‫کجا رفتی؟
‫منم دقیقاً پشت سرت اومدم.
‫خب؟
‫بعدش سر از اینجا در آوردم.
‫پس تو...
‫از اون شب تا حالا اینجا بودی؟
‫نمی‌دونستم باید چی‌کار کنم.
‫تو وقتی رد شدی کجا رفتی؟
‫این...
‫از کجا می‌دونستی؟
‫از کجا می‌دونستی اون درخته کجاست؟
‫یه پسر کوچولو بهم گفت.
‫لبۀ تپه وایستاده بود و ‫لباسش سفیدِ سفید بود.
‫گفت حق با نیتن‌ـه
‫و ما این مکان رو عصبانی کردیم.
‫ولی توی درخت جامون امنه.
‫پس اون پسر کوچولو، ‫یکی از صداهاییه که می‌شنوی.
‫نه.
‫نه، این فرق داشت.
‫- فکر کنم... ‫- ای خدا!
‫فکر می‌کنم اونم مثل ما اینجا گیر افتاده،
‫و می‌خواد کمک کنه ولی دقیق نمی‌دونه چطور.
‫نه بابا؟
‫ببین، خوشحالم که برگشتی.
‫جدی میگم. جدی میگم.
‫ولی حضور تو در اینجا...
‫آرامش قبل از توفانه.
‫باید فکر کنیم ببینیم ‫چطور پیش بریم.
‫می‌دونی باید چی‌کار کنی.
‫در این مورد صحبت نمی‌کنیم.
‫بوید، از اولش هم باید همین‌طور تموم می‌شد.
‫وقتی منو بردی اون بیرون، خودت می‌دونستی.
‫من دیگه عمراً هیچ‌وقت بتونم اینجا زندگی کنم.
‫ببین...
‫فقط همینجا بشین و منتظر بمون. باشه؟
‫باید با کنی صحبت کنم.
‫همینجا بشین.
‫بوید؟
‫به کنی نگفتی...
‫که اون شب توی درمانگاه چی شد.
‫نه.
‫چه خبره؟
‫ببین.
‫اینو به واضح‌ترین حالت ممکن میگم.
‫خیلی‌خب، سارا به طرز منحصر به فردی...
‫به این مکان متصله.
‫یه چیزی اینجاست که باهاش ارتباط برقرار کرده.
‫چطور ارتباط برقرار کرده؟
‫اون یه صداهایی می‌شنوه.
‫می‌دونم. می‌دونم باورنکردنی به نظر میاد
‫ولی باور کن. ‫وقتی پدر کاتری اومد سراغم...
‫پدر کاتری هم می‌دونسته؟
‫پدر کاتری توی زیرزمین زندانی‌اش کرد.
‫ظاهراً نیتن صبحش اومده بوده پیشش
‫و نگران بوده.
‫با خودش فکر کرده سارا ممکنه بلایی سر کسی بیاره.
‫واسه همین، پدر کاتری ازش بازجویی کرده
‫و شواهدی پیدا کرده که نشون میده...
‫اینجا یه چیزی هست که باهاش صحبت می‌کنه.
‫ازش استفاده می‌کنه، مثل یه...
‫مثل یه مهره.
‫با خودش گفته اگه یه چیزی اینجا هست ‫که داره از سارا استفاده می‌کنه،
‫اگه اون دختر واقعاً به این مکان متصله،
‫پس می‌تونیم از این فرصت استفاده کنیم
‫تا بفهمیم اینجا واقعاً چه‌جور جاییه.
‫خیلی‌خب، من... ‫یعنی چی؟
‫از وقتی پدر کاتری مُرده اون پایین بوده؟
‫نه.
‫با خودم بردمش توی جنگل.
‫ای خدا...
‫ببین، آهای، وقتی اوضاع قاراشمیش شد...
‫به‌خاطر اون بود که زنده برگشتم.
‫اون دختری که طبقۀ پایینه جونم رو نجات داد
‫و می‌دونم... می‌دونم که کارهای بدی کرده.
‫کارهای وحشتناک!
‫ولی کِنی، این مکان...
‫می‌تونه این طرز فکر رو بهت القا کنه ‫که داری به دلایل خوبی این کار رو می‌کنی.
‫اون برادر خودش رو کُشت!
‫می‌خواست یه بچۀ نُه ساله رو بکُشه.
‫آره، می‌دونم.
‫می‌دونی؟ چون دروغ گفتی.
‫به همه دروغ گفتی.
‫به من دروغ گفتی.
‫آره، باشه، باشه.
‫باشه، حق با توئه.
‫و می‌دونم کاری که کرده، قابل بخشش نیست
‫ولی ببین، وقتی اون آدما رو کُشت...
‫آدما؟
‫فقط نیتن بود.
‫نه، یعنی... آره.
‫اون نزدیک بود... ‫سرِ قضیۀ نیتن...
‫می‌دونی دارم چی میگم، مگه نه؟
‫کِنی!
‫بوید.
‫وقتی همه بفهمن چی میشه؟
‫وقتی جیم و تابیتا...
‫و کل خانوادۀ ایتن بفهمن.
‫آره. خب...
‫- به قضیه رسیدگی می‌کنیم. ‫- اون خطرناکه.
‫بوید، جاش توی جعبه‌ست‌.
‫خب ببین، اون خطرناک نیست.
‫- یعنی دیگه نیست. ‫- خب...
‫اگه کسی که نزدیک بود بکُشه...
‫الیس بود، بازم همینو می‌گفتی؟
‫اون نمی‌ره توی جعبه.
‫اگه واقعاً می‌خوایم یه فکری بکنیم...
‫ببین، اون نمی‌ره توی جعبۀ وامونده! خب؟
‫کس دیگه‌ای نمی‌ره توی جعبۀ تخمی!
‫اوه... خیلی‌خب...
‫باید... باید یه کم هوا بخورم.
‫باید...
‫بوید!
‫بوید.
‫نمی‌تونم...
‫بوید! بوید! عه، عه، عه، عه، هِی!
‫ببینم، حالت خوبه؟
‫بچه‌ها، بیاید!
‫ای خدا.
‫آهای.
‫آهای، آروم‌تر برو.
‫خیلی طولش نده. باشه؟
‫باشه.
‫سلام خانمی.
‫به گمونم روز شُستنِ رخت‌هاست.
‫دارم سعی می‌کنم اوضاع رو ‫به یه جور حالت نسبتاً عادی برگردونم.
‫فرصت نشد برای نامزدی‌ات بهت تبریک بگم.
‫- عه. ‫- خیلی براتون خوشحالم.
‫خب، اگه این‌جوریه، میشه مثلاً...
‫اگه خواستی، یکی از ساقدوش‌هام باشی.
‫چی؟
‫الیس نمی‌خواد صبر کنه.
‫قراره...
‫اینجا ازدواج می‌کنیم.
‫وای خدا! ناموساً؟
‫می‌بینی؟
‫ولی آخه...
‫خب، باعث افتخارمه که یکی از ساقدوش‌هات بشم.
‫خیلی لطف داری.
‫اون یارو جدیده رو بیرون دیدم.
‫الجین. آره، اون...
‫فکر کنم داره بهش سخت می‌گذره.
‫احتمالاً من بتونم سرِ صحبت رو باهاش باز کنم.
‫واقعاً؟
‫آره.
‫اون زمان که مردم این کار رو برام می‌کردن ‫حس خوبی داشت.
‫سلام.
‫چی می‌خوای؟
‫نگرانت بودم.
‫خوشحالم حالت خوبه.
‫خب، خیلی ازت راضی نیستم.
‫میشه بیام داخل؟
‫نمی‌دونم.
‫بازم ازم دزدی می‌کنی؟
‫بهش گفتم این کار رو نکنه.
‫گفتم خوشت نمیاد.
‫خب، باید با صدای بلندتر می‌گفتی.
‫مامانم گفت کمکش کردی.
‫یعنی توی جنگل.
‫خانم خیلی خوبیه.
‫خوش‌شانسی که همچین مامانی داری.
‫داری چی می‌کِشی؟
‫چیزای جدید.
‫چه‌جور چیزای جدید؟
‫چیزایی که دیدیم.
‫تو و مامانم؟
‫آره. آره.
‫کجا رفتید؟
‫دیگه بهتره بری.
‫چون سرم خیلی شلوغه.
‫خب...
‫لطفاً برو دیگه!
‫اینا رو توی انباری پیدا کردم.
‫گفتم شاید ازشون خوشت بیاد.
‫ببخشید که عصبانی‌ات کردم.
‫خیلی‌خب.
‫خداحافظ.
‫سلام.
‫تو الجینی، مگه نه؟
‫آره. جولی؟
‫آره.
‫بابات چطوره؟
‫خیلی داغون شده.
‫کریستی، یعنی دکترمون، ‫داره سعی می‌کنه قانعش کنه
‫که یه مدت رعایت کنه.
‫خیلی وقته اینجایی؟
‫نه خیلی.
‫یه جورایی حس می‌کنم یه عمر گذشته.
‫ببین، می‌دونم احتمالاً...
‫کلی آدم هستن که بهت گفتن ‫اگه می‌خوای با کسی صحبت کنی، روشون حساب کنی.
‫ولی اگه خواستی با کسی صحبت کنی، ‫من همین دور و برم.
‫شاید باورت نشه ولی واقعاً برات مفیده.
‫متشکرم.
‫سلام، چی شد؟ مگه نمی‌خواستی...
‫می‌خوام برم خونه.
‫باشه، خب...
‫فکر کنم دیگه باید برم.
‫از آشنایی‌ات خوشحال شدم.
‫همچنین.
‫آهای!
‫ایتن، صبر کن.
‫خوبه.
‫حالا اون یکی دست.
‫دارم میگم حالم خوبه.
‫فقط خسته‌ام. همین و بس.
‫با توجه به آموزش‌های جامعِ پزشکی‌ای که دیدی
‫به گمونم دلیلی برای نگرانی وجود نداشته باشه.
‫حالا با تمام زورت فشار بده.
‫خوبه.
‫نیش عنکبوت چطور؟
‫وقتی توی جنگل بودم، ‫یه سری عنکبوت ریختن روم.
‫باشه. بذار یه نگاه بندازم.
‫ببینم.
‫- یه دونه اینجاست. ‫- خیلی‌خب.
‫اینم هست.
‫به نظر نمیاد ورم یا باد کرده باشن، ‫که نشونۀ خوبیه.
‫ولی می‌خوای ماجرای اینو بهم بگی؟
‫چی؟ چیزی نیست.
‫بوید!
‫فقط با شاخۀ یه درخت خراشیده شد.
‫اون... عفونی نشده
‫ولی تمیز نگهش دار. خب؟
‫چشم خانم.
‫اون رعشه‌هایی که داشتی بدتر هم شدن؟
‫بگیر نگیر دارن. ‫دارم باهاش کنار میام.
‫بجز لرزش‌ها متوجه علامت دیگه‌ای شدی؟
‫مثلاً؟
‫نقص در بینایی، ‫سفتیِ عضلات...
‫- نخیر. ‫- افسردگی؟
‫کریستی، اینجا همه افسرده‌ان.
‫می‌دونی، یادمه بابام...
‫آخرهای عمرش، ذهنش بازیش داد.
‫خب، فکر نمی‌کنم الان این موضوع...
‫دلیلی برای نگرانی باشه.
‫اختلال شناختی با پارکینسون...
‫اگه هم اتفاق بیفته، ‫اون آخرای آخرِ زندگی اتفاق می‌افته.
‫چرا؟ چیزی شده؟
‫نه. فقط... فقط کنجکاو شدم.
‫دارم میگم حالم خوبه.
‫خوبم.
‫خیلی‌خب، ولی باید استراحت کنی. خب؟
‫توی شرایطی که داری، نباید...
‫در حال حاضر استرس بیشتری به بدنت وارد کنی.
‫بوید، چی شده؟
‫هیچی! شرمنده.
‫فکرش رو بکن؛ اینجا کسی بتونه...
‫از استرس بیشتر توی هر زمینه‌ای، پرهیز کنه.
‫ببخشید. ببخشید.
‫خیلی عالیه.
‫فکر خوبی نیست. خیلی‌خب!
‫- فقط بشین. باشه؟ ‫- بیخیال!
‫قشنگ بشین بخور.
‫خیلی داری کار می‌کنی.
‫برای من نیست.
‫برای...
‫برای بوید‌ـه.
‫حالش خیلی خوب نیست.
‫جفت‌تون خیلی کار می‌کنید.
‫اون کله‌شقه. خوشم نمیاد.
‫حتماً پیامت رو به دستش می‌رسونم.
‫با کریستی صحبت کردی؟
‫حالت خوبه؟
‫خبر داشتم نامزد کرده.
‫آره...
‫فقط دلم می‌خواد شاد باشه.
‫ممنون.
‫دارن شروع می‌کنن به خالی‌کردنِ اتوبوس.
‫شاید بهتر باشه از اینجا بری بیرون.
‫ریدم توی این وضعیت! ‫واقعاً توی این شهر...
‫هیچ جا نیست که بتونم تنها باشم.
‫صبر کن ببینم. تو همون راننده اتوبوسه‌ای، آره؟
‫ببخشید، روز سختی رو گذروندم.
‫تا هر وقت خواستی بمون، باشه؟
‫فقط باید...
‫اون پسره.
‫بهم گفت «دور بزن.»
‫التماسم کرد.
‫ولی گوش ندادم.
‫کِی؟
‫چی؟
‫کِی ازت خواست اتوبوس رو برگردونی؟
‫قبل از این بود که درخت رو ببینید یا بعدش؟
‫بعدش.
‫عه، خب پس تا اون‌موقع بگا رفته بودین.
‫ظاهراً وقتی درخت رو می‌بینی
‫همه چی به هم می‌ریزه.
‫اگه جای تو بودم خیلی هم وقت خودمو...
‫با خودخوری سر این قضیه نمی‌گذروندم.
‫اون افراد...
‫سوار اتوبوس من شدن.
‫وظیفۀ من بود که ‫برسونم‌شون اونجا که می‌خواستن برن.
‫خیلی‌خب، یه سؤالی ازت دارم.
‫توی مراسم خودخوری‌ات، موزیک هم پخش میشه؟
‫نکنه ساندویچ‌های کوچیک هم سِرو می‌کنید؟
‫ببین، تقصیر تو نیست!
‫خب؟
‫اگه می‌خوای حس گوهی داشته باشی، ‫اشکالی نداره،
‫ولی چون زندگی‌ات بگا رفته، حس گوه داشته باش.
‫کلی عذاب وجدان به خودت نده...
‫چون فکر می‌کنی زندگیِ بقیه رو خراب کردی.
‫ضمناً، بهت برنخوره...
‫ولی اونا سوار یه اتوبوس بودن.
‫همین نشون میده زندگی‌هاشون ‫اون‌قدرها هم عالی نبوده.
‫شوخی بدی بود. ببخشید.
‫می‌دونی من اصلاً اون روز قرار نبود رانندگی کنم.
‫رفتم توی این شغل تا پول مدرکم رو بدم.
‫ماه قبل، بالأخره پول شهریه‌ام رو دادم.
‫همه چی آماده بود تا استعفا بدم، ‫تا این‌که با خودم گفتم...
‫چطوره یه چند هفتۀ دیگه بمونم؟
‫یه مبلغ اضافی بذارم کنار، ‫تا بتونم برم خوش بگذرونم.
‫یه سفر کوچولو برم و جشن بگیرم.
‫حقمه یه پاداش کوچولو داشته باشم، مگه نه؟
‫الان حقم این بود؟
‫قبل از این‌که بیام اینجا، شرکتم رو فروختم.
‫بالأخره به اون چیزی که کل زندگی‌ام ‫براش زحمت کشیدم رسیدم.
‫به افتخارِ رسیدن به حقمون.
‫هوم.
‫تازه بهتر هم نمیشه.
‫آره.
‫جیم؟
‫سلام.
‫ببخشید، نشنیدم اومدی تو.
‫تو کی هستی؟
‫من ماریل‌ام. ‫توی اتوبوس بودم.
‫آها.
‫نگران نباش، پرستارم.
‫داشتم به کریستی کمک می‌کردم ‫که تدارکات رو فهرست کنه.
‫دنبال شوهرم می‌گردم.
‫جیم؟
‫مدتی میشه که رفته.
‫ممنون.
‫این میره توی اون یکی انبار.
‫خیلی‌خب.
‫جیم.
‫چی‌کار می‌کنی، عزیزم؟ ‫باید استراحت کنی.
‫باید صحبت کنیم.
‫خیلی‌خب.
‫بیا اینجا.
‫بردار. بیشتر بردار. ‫بیشتر بردار. آره.
‫ای خدا.
‫اون پایین دراز کشیده بودم و ‫فکر می‌کردم قراره بمیرم.
‫همه‌ش هم از خودم می‌پرسیدم: «چرا؟»
‫چرا اون اون جاده ما رو کشوند اینجا؟
‫معنی این چیزا چیه؟
‫عه، عه، عه، نمیشه اینا رو ببرید.
‫- مال شما نیست. ‫- هوی!
‫برو ببینم! همین الان!
‫ملتِ کیری!
‫لاشخورهای کیری.
‫می‌دونستی نامزد کریستی توی اون اتوبوس بوده؟
‫چی؟
‫آره.
‫چیزی که راجع‌به وصل نبودنِ سیم‌ها گفتی...
‫امکان نداره.
‫نه، نه، دارم جدی میگم...
‫نه، نه، مسئله این نیست. ‫می‌دونم، حرفت رو باور می‌کنم.
‫فقط این‌که هیچ‌جوره نمیشه که...
‫وقتی یه ترن هواییِ جدید ساختیم،
‫جوری طراحی‌اش کردیم که کارهایی کنه ‫که به نظر غیرممکن میاد،
‫چون هر چی غیرممکن‌تر به نظر بیاد،
‫واکنش شدیدتری از آدمایی که سوارش میشن می‌گیری.
‫می‌دونم حرفم یه جوری به نظر میاد ولی شاید...
‫شاید همۀ اینا جوری طراحی شدن ‫که ببینن واکنش ما چیه.
‫یعنی... نکنه همۀ اینا یه جور آزمایش کسشر باشه؟
‫بیسیم کار کرد.
‫نه.
‫با یه نفر ارتباط برقرار کردیم.
‫پس، چرا همه همین‌جوری وایستادن...
‫چون نمی‌دونن.
‫دقیقاً قبل از اومدنِ توفان،
‫قبل از این‌که بخوایم وسایل رو جمع کنیم،
‫یه صدایی شنیدم. صدای یه مَرد.
‫واسه همین دویدم و برگشتم اینجا.
‫اون بهم هشدار داد، تابیتا.
‫یا تهدیدم کرد. نمی‌دونم کدوم.
‫ولی اسمم رو بلد بود،
‫و گفت زنت نباید زمین رو بکَنه
‫و همین‌جوری بود که خونه‌مون ریخت پایین.
‫فکر می‌کنی یه نفر ما رو زیر نظر گرفته؟
‫تنها چیزی که می‌دونم...
‫عزیزم.
‫تنها چیزی که می‌دونم...
‫اینه که یه نفر پشت بیسیم بود...
‫و باهام صحبت کرد.
‫بذارش اونجا.
‫کس دیگه‌ای هم صداش رو شنید؟
‫اون صدای پشت بیسیم رو میگم.
‫نوبت حرکتِ توئه، بوید.
‫ولی باید بگم...
‫حرکت‌های خیلی خوبی برات نمونده.
‫این واقعی نیست.
‫تو اینجا نیستی.
‫می‌خوای بحث کنیم ‫که چی می‌تونه واقعی باشه و چی نمی‌تونه؟
‫می‌خوای روی همین تمرکز کنی؟
‫نمی‌دونم.
‫یه پسرک اسرارآمیز هست...
‫که ملت رو می‌فرسته توی درخت‌های جادوییِ جنگل،
‫دست‌هام دیگه نمی‌لرزن
‫ولی الان کِرم‌های تخمی زیرِ پوستم هستن.
‫پس آره، آره، شاید الان باید همین بحث رو بکنیم.
‫یا این‌که... نظرت چیه در مورد این صحبت کنیم ‫که واقعاً ذهنت درگیرِ چیه؟
‫دقیقاً چطور می‌خوای ‫به کِنی بگی که سارا باباش رو کُشته؟
‫اون نکُشته‌اش.
‫در رو باز کرده دیگه. چه فرقی داره؟
‫فکر کردی کِنی براش مهمه...
‫که جزئیات دقیقِ ماجرا رو بدونه؟
‫بذار یه سؤالی ازت بپرسم.
‫چه فایده‌ای داره که کِنی بفهمه؟
‫که بهش دروغ گفتی. ‫بهش خیانت کردی.
‫- من نکردم... ‫- خبردار شدی که پدرش...
‫واقعاً چطور مُرده. ‫نه تنها از جون مقصر این ماجرا گذشتی...
‫بلکه بهش اعتماد کردی.
‫باهاش دوست شدی.
‫همه‌ش فکرِ تو بود!
‫بیخیال، بوید. ناموساً؟
‫درست نیست اموات رو مقصر بدونی.
‫اون درک می‌کنه.
‫کاری که مجبور بودم رو کردم.
‫اون دختره ارزشمند بود.
‫شاید هنوزم ارزشمند باشه.
‫آره بابا. شاید خیلی خیلی ارزشمند باشه.
‫واسه همین باید گاله رو ببندی.
‫آخه الان اگه کِنی از حقیقت خبردار بشه ‫چه خاصیتی براش داره؟
‫چیه؟ فکر کردی وقتی بفهمه ‫زندگیش بهتر میشه؟
‫یا صرفاً قصدت اینه که عذاب وجدان خودت رو ‫از بین ببری؟
‫ای بابا.
‫یه جورایی مُردنت باعث شده دیوث‌تر بشی.
‫رهبرها گاهی وقتا باید تصمیمات سختی بگیرن، بوید.
‫هر کی ندونه، تو اینو می‌دونی.
‫چیه؟ می‌خوای با همه دوست بشی؟
‫پس برو باریستای جدید بشو. ‫ظاهراً یه نفر می‌خوان.
‫ولی اگه می‌خوای این مردم رو ‫تا خونه‌شون رهبری کنی،
‫بعضی وقتا باید تصمیمات ناخوشایند بگیری.
‫اینو قبلاً هم خیلی بهت گفتم ‫ولی گوشِت بدهکار نبود.
‫الان به حرفم گوش کن.
‫بهش دروغ نمیگم.
‫اون چیزی که الیس می‌گفت چی بود؟
‫همون چیزی که همه باهاش سر پا موندن.
‫تو الان برای کِنی همین نقش رو داری.
‫پدری هستی که کِنی دیگه نداره.
‫فکر می‌کنی وقتی اینو ازش بگیری چی میشه؟
‫آدمای درب و داغون، اینجا دَووم نمیارن، بوید.
‫وقت خوبی نیست، جیم.
‫می‌دونی چرا اومدم اینجا.
‫تا ازم تشکر کنی ‫که از بچه‌هات مراقبت کردم
‫وقتی مثل یه لاشی ول کردی رفتی؟
‫باید در مورد این صحبت کنیم ‫که این قضیه رو چی‌کار کنیم.
‫چیو چی‌کار کنیم؟
‫صدای پشت بیسیم رو شنیدی.
‫می‌دونم شنیدی.
‫گمشو بیا اینجا.
‫اینو به بهترین طرز ممکن بیان می‌کنم:
‫مرتیکه تو چقدر احمقی؟
‫چی؟
‫می‌خوای بدونی صدایی شنیدم یا نه؟
‫آره، شنیدم.
‫شنیدم که یه مادرجندۀ ترسناک...
‫در مورد زنت بهت هشدار داد،
‫اونم بیست دقیقه قبل از این‌که خونه‌ات بریزه.
‫این یعنی یه عده اون بیرونن ‫که می‌تونن ما رو ببینن.
‫اون‌وقت چرا فکر می‌کنی این نشونۀ خوبیه؟
‫می‌دونی بعد از این‌که گذاشتی رفتی ‫اینجا چه اتفاقی افتاد؟
‫چراغ‌های کیری ترکیدن.
‫یکی از مردمم نزدیک بود کور بشه.
‫اگه واقعاً کسایی هستن که ما رو زیر نظر گرفتن،
‫به قطع یقین قرار نیست کمک‌مون کنن.
‫فکر می‌کنی اگه بفهمن از حضورشون خبر داریم
‫چی‌کار می‌کنن؟ هان؟
‫تازه اینا با فرض اینه که اون‌طرفِ بیسیم...
‫واقعاً یه آدم بوده باشه.
‫این اطراف، موجوداتی هستن
‫که دقیقاً مثل ما راه میرن و حرف می‌زنن،
‫تا این‌که میان سمتت و دل و روده‌ات رو ‫می‌ریزن بیرون.
‫از کجا می‌دونی یکی از اونا نبوده؟
‫- من... ‫- نمیگم نادیده بگیرش.
‫ولی همین الانش هم با اون برجِ وامونده‌ات...
‫به مردم امید واهی دادی.
‫اینم یه دلیل دیگه برای این‌که...
‫برای این‌که دهن کیری‌ات رو بسته نگه داری!
‫تا وقتی‌که اطلاعات بیشتری جمع کنیم.
‫بیسیم کجاست؟
‫چی؟
‫بیسیمه چی شد؟
‫اون پشته.
‫توی توفان یه کم داغون شد.
‫خیلی‌خب.
‫یه لطفی در حقم بکن و هیچ کاری نکن ‫تا وقتی که بهت بگم...
‫آهای! داری چه غلطی می‌کنی؟
‫عن توش!
‫- خونسرد باش. ‫- لعنتی!
‫بهم نگو آروم باشم، کیری!
‫دست به وسایل من نمی‌زنی!
‫فهمیدی؟
‫آهای. چه خبره؟
‫رفته بود سراغ کیفم.
‫شوخی‌ات گرفته لامصب؟
‫خیلی‌خب، ببین، ‫اگه بخوایم با هم زندگی کنیم، باید...
‫کافیه! خب؟ کافیه.
‫فقط در صورتی می‌تونیم با هم زندگی کنیم ‫که از وسایل من دور بمونه. ختم کلام!
‫اینجا ما روش خاص خودمون رو داریم.
‫خوش به حال‌تون!
‫منم روش خاص خودمو دارم.
‫اگه به وسایلم دست بزنید،
‫می‌زنم صدای سگ بدین.
‫شیرفهم شد؟
‫خوبه.
‫بوید گفت جونش رو نجات دادی.
‫کارِ... کارِ من نبود. کارِ...
‫توضیحش سخته.
‫گفت یه سری صداها می‌شنوی.
‫گفت برای همین می‌خواستی ایتن رو بکُشی
‫و زدی نیتن رو کُشتی.
‫چطور یه صدا که درون ذهنته...
‫قانعت می‌کنه که همچین کاری بکنی؟
‫اولین چیزی که به ذهنت می‌رسه این نیست که...
‫داری عقلت رو از دست میدی
‫یا این‌که شاید فکر خوبی نباشه؟
‫تو درک نمی‌کنی.
‫پس کمک کن درک کنم.
‫چون خیلی دلم می‌خواد باور کنم
‫که بوید در مورد تو درست فکر می‌کنه.
‫دلم می‌خواد ازش حمایت کنم،
‫ولی مردم وقتی بفهمن تو اینجایی، وحشت می‌کنن.
‫دودش فقط توی چشم تو نِمیره، ‫توی چشم بوید هم میره.
‫می‌فهمی؟
‫نمی‌تونم بذارم این اتفاق بیفته.
‫پس کمکم کن.
‫لطفاً.
‫سارا، همیشه تو رو دوست خودم می‌دونستم.
‫مامانم هم که... ‫مامانم خیلی دوستت داره.
‫مامانم همیشه تو رو به دیدِ دختری می‌دید
‫که هیچ‌وقت نداشت.
‫قانعم کن که حقت نیست بری توی جعبه.
‫نمی‌تونم.
‫فکر کردی خودم اینو می‌خوام؟
‫بوید بهم فرصتی داد...
‫که مستحقش نبودم.
‫از این بابت قدردانش هستم.
‫خوشحالم تونستم کمک کنم.
‫ولی الان برگشتم.
‫و کارهایی کردم که نمی‌تونم جبران‌شون کنم.
‫می‌تونیم کمک کنیم.
‫می‌تونیم کمک کنیم که مردم درک کنن.
‫می‌دونی؟ می‌تونیم این کار رو بکنیم.
‫سارا، توی این شهر به همه خیلی سخت گذشته
‫و می‌دونم فکر کردی که راهی پیدا کردی تا...
‫می‌دونم کارِت وحشتناک بوده،
‫می‌دونم غیرقابل بخشش بوده،
‫ولی اگه بتونیم مردم رو متوجه کنیم
‫که چرا اون کارها رو کردی،
‫- شاید بتونیم، مثلاً... ‫- کِنی!
‫بس کن.
‫یه موضوعی هست که باید بهت بگم.
‫خوبی؟
‫خبر دعوا رو شنیدم.
‫سر عقل میاد. همیشه همین‌طوری‌ان.
‫این یکی نه.
‫مدلش رو می‌شناسم.
‫همه چی براش یه حملۀ شخصیه. ‫یه نبرد کوفتی!
‫خب، شاید...
‫شاید بتونیم قوانین رو یه کم تغییر بدیم.
‫یه کم سرِ قضیۀ «اشتراکِ همه چیز» ‫شُل‌تر بگیریم...
‫شایدم بهتر باشه کلِ یه قسمت از ‫خونۀ وامونده رو بدیم بهش!
‫منظورم این نبود.
‫آخه فایده نداره...
‫به جهنم!
‫عه، چی‌کار می‌کنی؟
‫می‌خوام با دوستِ کوچولومون گپ بزنم.
‫دانا!
‫پاشو.
‫چی؟
‫وسایلت رو جمع کن.
‫اگه از قوانین اینجا خوشت نمیاد، ‫می‌تونی یه جای دیگه زندگی کنی.
‫برو گمشو بابا!
‫خدا!
‫تنِ لشت رو بلند کن!
‫باشه.
‫نمی‌خوای بهم بگی کجا داریم می‌ریم؟
‫حالا می‌بینی.
‫بیا.
‫- بیا! ‫- دارم میام.
‫نمی‌خوام مردم وقتی دارن غذا می‌خورن
‫به اتوبوس زُل بزنن.
‫بهت حق میدم.
‫به خونۀ جدیدت خوش اومدی.
‫چی؟
‫بپر بالا.
‫اینی که اینجاست، طلسم خونۀ متیوهاست.
‫دیگه لازم‌شون نمیشه.
‫کاری که باید بکنی، ‫اینه که از پنجره آویزونش کنی.
‫و باید حواست باشه که همونجا بمونه.
‫چون اگه هر موقع از شب، بیفته پایین...
‫و یکی از اون جونورها بیاد داخل،
‫دیگه حتی اگه ده دوازده‌تا ‫از این طلسم‌ها هم داشته باشی، فایده نداره.
‫اگه روی زمین باشه، ‫اون‌موقع فرقی با سنگ نداره.
‫تموم شد نمایشِ قدرت‌نمایی‌ات؟
‫منظورت رو رسوندی.
‫نه.
‫نه، ببین، فکر نمی‌کنم منظورم رو رسونده باشم.
‫نمی‌خوای کسی وسایلت رو بگرده. ‫اشکالی نداره.
‫ولی من از سگ کمترم اگه بذارم...
‫دیگه به مردمم آسیب بزنی. ‫متوجه شدی؟
‫واقعاً نمی‌فهمی اینجا چه خبره.
‫حتی بعد از تمام چیزهایی که دیدی،
‫هنوز نمی‌تونی این حقیقت رو هضم کنی ‫که این قضیه واقعاً واقعیه.
‫حالا با توجه به برداشتی که ازت کردم
‫آدم خیلی نابغه‌ای نیستی،
‫شرط می‌بندم بیشتر از اکثر آدما طول می‌کشه ‫تا متوجه اوضاع بشی.
‫پس الان می‌تونی اینجا زندگی کنی.
‫پرده‌ای روی پنجره‌ها نیست.
‫می‌تونی هر اتفاقی که می‌افته رو ببینی.
‫هر شب، اون جونورها میان.
‫واقعاً راه فراری نیست.
‫برات آرزوی موفقیت دارم.
‫ببخشید؟
‫کلانتر بوید، درسته؟
‫آره، ببخشید، من شما رو...
‫تیلی هستم.
‫تیلی. ‫سلام.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫من مسافر اتوبوس بودم.
‫بله.
‫اینجا اون مقصدی نبود که ترجیح می‌دادم.
‫در جریانم که خود شما هم ‫یه سری ماجراجویی‌ها داشتی.
‫بله، درسته. ‫ببخشید. با اجازه‌تون من باید برم.
‫باید با معاونم صحبت کنم.
‫اونجا پیداش نمی‌کنی.
‫همین الان دیدم رفت سمت اون ساختمون پزشکی.
‫من...
‫رفتم توی کلیسا دنبالت گشتم.
‫می‌دونی، قبل از این‌که بیایم اینجا...
‫فکر نمی‌کنم حتی یکبار هم ‫گریه‌کردنِ مامانم رو دیده بودم.
‫عصبانیتش رو دیده بودم. ‫لجبازی‌اش رو دیده بودم.
‫دلسردیش رو دیده بودم.
‫ولی الان، هر شب...
‫صدای زار زدنش رو توی اتاقش می‌شنوم،
‫چون قانع شده که تقصیر اون بوده...
‫و اگه اینجا پیش بابام می‌بوده...
‫بابام از زیرزمین بیرون نمی‌اومده...
‫و در رو باز نمی‌کرده ‫و نمی‌ذاشته اون جونورها بیان داخل.
‫ولی بابام در رو باز نکرده، مگه نه؟
‫نه.
‫تو خبر داشتی.
‫شب قبل از رفتنم خبردار شدم.
‫کِنی...
‫دست نزن! ‫دست لامصبت رو بهم نزن.
‫می‌خواستم بهت بگم.
‫دقیقاً کِی می‌خواستی بهم بگی؟
‫اون میره توی جعبه.
‫نه.
‫اون میره توی جعبۀ تخمی!
‫کِنی...
‫اون بابام رو کُشته!
‫اونا تیکه‌پاره‌اش کردن و تو خبر داشتی!
‫توِ لامصب خبر داشتی!
‫کِنی، خواهش می‌کنم، کِنی.
‫گوش کـ...
‫خودت مراقب پشت سرت باش.
‫⚡️ ترجمه از محمد سید ⚡️ ‫TheFlashPoint
سایت دانلود فيلم و سريال بدون سانسور با زيرنويس فارسي @ChakoMovie
کانال تلگرامي چاکو مووی @ChakoMovie