‫آنچه گذشت...
چی فکرت رو مشغول کرده؟
‫یه کتابی که پدربزرگم نوشته
‫مادرم، تمام عمرش
‫فکر می‌کرد اون یه مردِ شگفت‌انگیزه
‫معلوم میشه اینطور نیست
‫فکر می‌کنی تو مثلِ اونی؟
‫پدربزرگت به برادرش خیانت کرد
‫- نه! نه! ‫- دارید بهش صدمه می‌زنید
‫اون نفرین شده،
‫همه‌مون نفرین شدیم
‫این پسر بچه رو لوس نکن
‫پدرِ واقعیم زنده‌ست؟
‫وقتی دزدکی می‌رفت تو اتاق برادرت ‫مچش رو گرفتم
‫می‌خوام تا آخر هفته برادرم ‫از اونجا بیاد بیرون
‫همه فکر می‌کنن رفتنش با تو اشتباهه
‫من برادرم رو ول نمی‌کنم
ارائه شده توسط وبسایت چاکو مووی ::. ChakoMovie.Com .:: چاکو مووی را در تلگرام دنبال کنید @ChakoMovie
‫هی، می‌دونی چیه؟ چند ماه دیگه برمی‌گردیم
‫و میریم بالای تپه تمشک می‌چینیم. یادته؟
‫برگ‌های درخت تمشک سمّی هستن
‫وقتی تو بیمارستان بودم آسیابش می‌کردن ‫و می‌ریختنش تو چاییم
‫اونجا سعی داشتن من رو بکشن
‫اونا سمّی نیستن، رفیق
‫وای
‫تمام این شاه‌بلوط‌های کوتوله
‫نگاهشون کن، توماس
‫درست مثل وقتی هستن که بچه بودیم، درسته؟
‫انگار همیشه غول‌پیکر بودن،
‫حتی وقتی بچه بودیم
‫اون رو یادته؟
‫پنی آن درینکواتر
‫هی، تو...
‫وقتی اونجا بودی برادرش رو زیاد می‌دیدی؟
‫کجا؟
‫تو هَچ. نظافت‌چی
‫رالف درینکواتر
‫یادته، گفتی یه بار اون رو دیدی؟
‫می‌خوای فالز رو ببینی؟
‫یه مکانِ مقدس
‫چی؟
‫گفتم اینجا یه مکانِ مقدسه
‫به خدا اعتقاد داری؟
‫ای کاش داشتم، مرد
‫عیسی مسیح ناجیِ توئه، دومنیک
‫اون دوستت داره، تو رو می‌بخشه
‫می‌دونم
‫می‌دونی، یه بار یه نفر بهم گفت ‫که این... این رود زندگیه
‫و تنها کاری که می‌کنه جاری شدن ‫از گذشته به آینده‌ست
‫و در حالی که جریان داره ‫از کنارمون عبور می‌کنه
‫بیا بریم تو آب
‫نه، نه، زیادی سرده. یالا، بیا بریم
‫وقتی گرم شد برت می‌گردونم
‫تو بهار، وقتی برگِ بوها شکوفه می‌زنن
‫قدم می‌زنیم. یالا، گرسنته؟
‫من گرسنمه. بیا بریم یکم غذا بخوریم
‫« شرح حال دومنیکو اونافریو تمپستا، ‫بزرگ مردی از طبقه‌ی فرودست »
‫کونِ لقت، بابابزرگ
‫خیلی خب. عالیه
‫حاضری، رفیق؟ بیا ببریمت...
‫یه پیژامه تنت کنیم، باشه؟
‫دستات رو ببر بالا
‫خیلی خب، پسر. یه دستی بهم بده
‫قصد بازی با کلمات ندارم
‫خیلی خب
‫ممنون
‫ممنون که ازم مراقبت می‌کنی
‫آره
‫ممنون
‫دراز بکش، رفیق
‫بگیر تخت بخواب
‫چیزی لازم داری؟
‫- آب ‫- یکم آب؟
‫باشه
‫هی، رفیق
‫رفیق، برات آب آوردم
‫توماس؟
‫هی، توماس؟
‫توماس؟
‫لعنتی
‫توماس
‫توماس!
‫در مورد یه فرد گمشده تماس گرفته بودید
‫- بله، برادرم ‫- اومدیم کمک کنیم
‫ایشون کیه؟ برادرتونه؟
‫- نه، نه، اون پدرمه. ناپدریمه ‫- اون کدوم گوریه؟ کجاست؟
‫اون گمشده، ولی ما پیداش می‌کنیم
‫ما میریم اون بیرون و دنبالش می‌گردیم
‫- کِی قراره این کارو بکنید؟ ‫- ما پیداش می‌کنیم
‫جای خاصی هست که دوست داره بره
‫آره، آبشارِ فالز
‫خدایا. خدای من
‫توماس!
‫تامی!
‫توماس!
‫بیا بیرون!
‫تامی! تامی!
‫تامی!
‫تو آبِ عمیق،
‫تو چالابِ عمیق آبشار،
‫پیداش کردن
‫گفتن ساعت‌ها زیرِ نیروی ‫جریان آب گیر افتاده بود
‫سنگ‌ها بدجوری درب و داغونش کرده بودن
‫رِی بهم گفت سراسر صورتش ‫پر از زخم و خراش بود
‫اون کسی بود که رفت جسد رو شناسایی کرد
‫یه چیزی پیدا کردم
‫علتِ مرگش رو حادثه اعلام کردن
‫قبل از این که مقدماتِ ‫خاکسپاری رو شروع کنم،
‫می‌خوام اطلاعاتی برای گواهیِ فوت جمع کنم
‫پس اسمش رو توماس بردزی می‌نویسم
‫تاریخ تولدش؟
‫‏31 دسامبر، 1949
‫سابقه‌ی خدمت تو نیروهای مسلح داشت؟
‫- نه ‫- بسیار خب
‫بالاترین سطح تحصیلات
‫کلاس دوازدهم. یه سال هم دانشگاه رفته بود
‫باشه، پس کمی تحصیلاتِ دانشگاهی
‫و وضعیتِ تأهلش؟
‫هیچی. مجرد بود
‫مجرد بود. هرگز ازدواج نکرد. باشه
‫خب، شغلِ توماس چی بود؟
‫- اون کار نمی‌کرد ‫- خب، اون یه شغلی داشت
‫یه شغل کوچولو داشت. ‫ولی هر از گاهی می‌رفت و میومد
‫هر از گاهی تو بیمارستان‌های ‫دولتی بستری می‌شد،
‫بیمارستان‌های روانی، ولی یه...
‫یه دکه‌ی قهوه فروشی داشت
‫باشه، پس چطوره بنویسم "از کار افتاده"
‫- بله، اشکالی نداره ‫- واقعاً؟ باشه
‫حله، و اسم کوچیکِ پدرش رو می‌خوام
‫این رو نمی‌دونیم
‫- آره، ما نمی‌دونیم پدرش کیه ‫- می‌نویسم گمنام
‫- اوهوم ‫- باشه
‫شما با رالف درینکواتر تماس گرفتید،
‫فلوت‌زن آیینیِ قبیله‌ی وکوئاناک
‫سلام رالف، دومنیک بردزی هستم
‫فقط زنگ زدم...
‫بهت خبر بدم این هفته مجلسِ ختم برادرمه
‫پنجشنه، ساعت 11 تو گورستان خیابانِ بازول
‫قراره یه نیایش 20 دقیقه‌ای باشه
‫اگه نمی‌رسی بیای هم خیلی مهم نیست
‫ممنون، رالف
‫الو؟
‫دس؟
‫اوه، دومنیک
‫خدای من. خیلی متأسفم
‫خوبی؟
‫آره، فقط می‌خواستم تو رو به...
‫ختمش دعوت کنم
‫من... خواهرم قبلاً بهم گفت
‫البته به هر حال می‌خواستم...
‫برای مجلسش بیام
‫مرسی
‫- دومنیک؟ ‫- بله؟
‫می‌دونم...
‫که تو کل عمرت رو صرفِ ‫تلاش برای نجات دادنش کردی
‫و شکست خوردم
‫تقصیرِ تو نبود، دومنیک
‫آره، تقصیرِ کی بود؟
‫هیچکس. تو نمی‌تونستی نجاتش بدی
‫هیچکس نمی‌تونست
‫تو برادرِ شگفت انگیزی براش بود
‫اون می‌دونه چقدر دوستش داری
‫باشه، مرسی
‫دومنیک
‫لطفاً به خودت سخت نگیر، باشه؟
‫باشه
‫تو مراسم می‌بینمت
‫باشه، خدافظ
‫"تا خداوند شُبانِ من است. ‫چیزِ دیگری نمی‌خواهم.
‫او مرا وادار می‌کند در مراتع ‫سبز استراحت کنم.
‫مرا از کنارِ آب‌های آرام هدایت می‌کند.
‫او روحم را احیا می‌کند.
‫او مرا در سایه‌ی نامش در مسیرِ ‫درست هدایت می‌کند.
‫گرچه از دره‌ی سایه‌ی مرگ عبور کنم.
‫از هیچ شیطانی نمی‌ترسم، ‫چون تو با من هستی.
‫چوب و عصایت موجبِ آرامش من هستند.
‫در حضور دشمنانم خوراکی برایم آماده می‌کنی.
‫سرم را با روغن مسح می‌کنی، ‫و جامم لبریز می‌شود.
‫حتماً خیر و رحمت در تمام روزهای ‫عمرم همراهم خواهند بود."
‫دسا میاد؟
‫آره، باهاش حرف زدم
‫فکر کنم فقط دیر کرده
‫- ...تا ابد. آمین ‫- آمین
‫من شانسِ این رو نداشتم ‫که توماس رو بشناسم
‫ولی خیلی از شما خاطراتِ خودتون ‫از توماس رو باهام در میون گذاشتید
‫اون زندگی خیلی از افرادی
‫که امروز اینجا هستن رو به طرقِ ‫مختلفی تحتِ تأثیر قرار داد
‫از دومنیک، برادرش،
‫دوقلوش
‫خب، حتماً تو و توماس به بهترین نحوی که
‫دو نفر می‌تونن هم رو بشناسن، ‫همدیگه رو می‌شناختید
‫می‌دونم که در طول تمام رنج‌ها و مشکلاتش،
‫تو سنگِ صبورش بودی
‫تو مدافعش بودی، مگه نه؟
‫برعکسِ قابیل
‫اون برادرش هابیل رو کشت
‫تو از برادرت دفاع کردی
‫و به عنوانِ متولی برادرت در یادها می‌مونی
‫ناپدریت، ری،
‫اولین بار وقتی توماس و برادرش ‫دومنیک رو دید که پسربچه بودن
‫و ری به این بچه‌ها نگاه کرد،
‫و بعدش به مادرِ مجردی نگاه کرد
‫که داشت بزرگشون می‌کرد،
‫و حتماً رِی با خودش گفته، ‫"خدای من، چطور قراره از پسش بربیام؟"
‫و بعدش خدا صداش رو شنید، ‫و جوابش رو داد
‫و گفت "رِی، این چالش رو قبول کن ‫و نهایتِ تلاشت رو بکن"
‫و با این اتفاق، رِی، تو مسئولیتِ
‫بزرگ کردنِ اون دو پسربچه رو قبول کردی،
‫و در یک لحظه، پدرشون شدی
‫به مدت 41 سال، رِی پدرِ توماس بود
‫و بیاید فراموش نکنیم
‫مادرِ توماس، کانستینا
‫دوستاش به اسمِ کانی می‌شناختنش، ‫ولی توماس،
‫فقط "مامان" صداش می‌کرد
‫یالا، توماس
‫اوه، آقا خرگوشه. وقتشه
‫- توماس و مامان... ‫- جستان و خیزان، جستان و خیزان
‫بیشتر از یه مادر و پسر بودن
‫اونا ارتباط خیلی خاصی داشتن
‫یالا، بیا بریم
‫به اون ژله دست نزن، هان؟ ‫اون برای بعد از شامه
‫اگه بابات اومد خونه بهم خبر بده، باشه؟
‫بیا بریم، آقا خرگوشه
‫و مردم می‌گفتن اونا مثلِ سیبی بودن ‫که از وسط نصف شده
‫واقعاً بهترین دوستِ هم بودن
‫مگه نه؟ دومنیک؟
‫رِی؟
‫مطمئنم که همه می‌تونیم کمی به آرامش برسیم
‫با دونستن این که توماس و مامانش
‫حالا تو یه جای خیلی خیلی ‫ویژه دوباره به هم رسیدن
‫اونا الان تو بهشت چیکار می‌کنن؟
‫شاید دارن یه بازی خاص می‌کنن
‫اونا دوست دارن باهم بازی کنن
‫می‌ذارم این حرف رو در نظر بگیرید ‫و بهش فکر کنید
‫وقتی که پسرمون... برادرمون ‫و دوست‌مون رو به یاد میاریم
‫توماس
‫پروردگارا به او آرامشِ ابدی عطا فرما
‫و به امید این که نورِ همیشگی به او بتابد
‫به امید این که روحِ او و تمام ‫ارواح مؤمنان فوت شده
‫در سایه‌ی رحمت الهی، ‫قرینِ آرامش شوند
‫آمین
‫تصادفی بود
‫تمیزش می‌کنم
‫- مادرت کجاست؟ ‫- طبقه‌ی بالاست
‫دوباره دارن بازیِ احمقانه‌شون رو می‌کنن
‫ممنون، آقا خرگوشه
‫باز اون تو چه خبره؟
‫در مورد مهمونیِ چایی گرفتن چی گفته بودم؟
‫- بیا اینجا، بیا اینجا! ‫- بهش صدمه نزن!
‫ولم کن!
‫همونجایی که هستی بمون!
‫سرِ جات وایسا، لعنتی!
‫بیا اینجا! این چیزهایی که دستته چین، هان؟
‫هان؟ اونا رو دخترها می‌پوشن
‫مگه تو چی هستی، یه دختر کوچولویِ لعنتی؟!
‫اینا رو بده به من. اونا رو از ‫دست‌های کوفتیت در بیار
‫این چیزیه که می‌خوای باشی؟ ‫یه دختر کوچولوی لعنتی؟
‫برو اون تو، برو اون تو. و اونجا بمون
‫بذار بیام بیرون
‫خواهش می‌کنم
‫رِی!
‫- بذار بیام بیرون ‫- تو رو خدا نکن! به من دست نزن!
‫مامان؟
‫چیزی نیست
‫به من دست نزن!
‫چیزی نیست، عزیزم. چیزیم نمیشه
‫این زمین رو تمیز کن. این ‫گندی رو که زدی تمیز کن
‫و حق نداری بذاری از اون در ‫بیاد بیرون، حالیت شد؟
‫دومنیک؟
‫بذار بیام بیرون!
‫خواهش می‌کنم. بذار بیام بیرون
‫دومنیک؟ تو رو خدا!
‫می‌تونی درو باز بذاری
‫دومنیک؟
‫بذار بیام بیرون
‫تو رو خدا!
‫- بذار بیام بیرون ‫- دومنیک کجاست؟
‫تو آشپزخونه‌ست
‫سلام، بیا تو. حالت چطوره؟
‫هی، چطوری؟
‫خیلی ممنون...
‫یالا، از اونجا بیا بیرون
‫کجا، می‌خوای اینا رو کجا بذارم؟
‫هان؟
‫هرجایی اون تو خوبه، مرسی
‫بشینید، بشینید
‫- حالت چطوره؟ ‫- خوبم
‫- لئو ‫- بفرما
‫هی، بابا تو خونه مشروب نداره؟
‫مطمئنم چندتا از این پیری‌ها مشروب می‌خوان
‫هی!
‫- خیلی از دیدنت خوشحالم ‫- آره
‫فراموشش کن
‫یالا، من خوبم، من خوبم
‫- وین، چطوری رفیق؟ ‫- خوبم
‫- اون کجاست؟ ‫- نمی‌دونم
‫باید تا الان میومد اینجا
‫باید یه زنگی بهش بزنی
‫خوش اومدید. بیاید تو، سلام
‫من... من رِی بردزی هستم
‫من ناپدریِ توماس هستم
‫- از آشنایی باهات خوش‌وقتم ‫- همچنین
‫بابتِ تمام کارهایی که برای ‫دومنیک کردید هم ممنونم
‫اون الان به کمکِ شما نیاز پیدا می‌کنه ‫چون داره خودش رو شکنجه می‌کنه
‫- فقط حواستون بهش باشه... ‫- از هردوتون خیلی ممنونم
‫نمی‌دونم کجاست، ولی آنجی براش پیغام می‌ذاره
‫زندگیِ خودشه، مرد
‫- اگه گرسنتونه... ‫- اون میاد
‫نوشیدنی میل دارید؟
‫پیداش میشه
‫- کمک لازم دارید؟ ‫- نه، نه، نه
‫نمی‌دونم، جواب نمیده
‫یکم ویسکی میل دارید؟
‫خب، وقتی ویسکی برسه براتون ویسکی میاریم
‫آنجی
‫ببخشید
‫خدای من، حالش خوبه؟
‫خوبه. مجبور شدم برم اورژانس و اون...
‫می‌خواستم زنگ بزنم. داشتم میومدم مراسم ‫و این رو یادم رفت
‫پدرم بدجوری زمین خورده بود
‫مجبور شدم ببرمش اورژانس
‫صفِ انتظار خیلی طولانی بود و بعدش...
‫- خیلی متأسفم ‫- هی
‫بیخیال، سخت نگیر، سخت نگیر
‫الان رسیدی اینجا
‫- رِی، من... ‫- دختر کوچولوی من چطوره؟
‫خیلی متأسفم که اینجا نبودم
‫- رِی؟ ‫- خیلی دلم براش تنگ میشه
‫می‌دونم
‫خیلی متأسفم
‫به خاطرِ احساسِ گناهشه که گریه می‌کنه
‫آره، رِی؟ تو تا سر حد مرگ بهش زورگویی کردی
‫هردومون این کارو کردیم، مگه نه؟ ‫من و تو
‫یادته، رِی؟ باید قوی‌ترش می‌کردیم
‫- تا مثلِ مامان ترسو نشه ‫- چیکار می‌کنی؟
‫تو ناجیِ زندگیش بودی، رِی، یادته؟
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- خدای من. دومنیک
‫می‌دونید وقتی تو هَچ بود
‫- چند بار به ملاقاتش رفت؟ ‫- رفیق، رفیق، رفیق
‫چند دفعه رفتی، رِی؟ ‫می‌خوای بهش بگی؟
‫چند دفعه به ملاقاتِ پسرت تو بیمارستان رفتی؟
‫خودت رو خجالت نده
‫من خودم رو خجالت نمیدم
‫یا اینم برای قوی‌تر کردنش بود، هان؟
‫- هی ‫- من می‌رفتم اونجا،
‫از تمام اون تدابیر امنیتی مزخرف رد می‌شدم
‫و اون میومد، رِی، اونا میاوردنش تو
‫و بعدش می‌نشست، هر اتفاقی که اون ‫روز براش افتاده بود رو برام تعریف می‌کرد
‫واسه ناهار چی خورده بود
‫بعد از ظهرِ اون روز کی سعی داشت ترورش کنه
‫و پنج دقیقه از ملاقات نگذشته بود،
‫که می‌گفت "رِی چطوره؟
‫چرا رِی به دیدنم نمیاد؟
‫رِی از دستم عصبانیه؟"
‫من تمامِ بهانه‌هایی رو که می‌تونستم ‫برات آوردم، رفیق
‫آخه، یه نفر فقط تا یه حدی می‌تونه پیش بره ‫و جورِ هم تیمیش رو بکشه
‫تو هفت ماه رِی، حتی یه بارم نرفتی
‫پسرِ خودت رو ببینی که گفتی دوستش داشتی
‫حتی واسه کریسمس هم نرفتی؟
‫بیا بریم بیرون، مرد
‫و منم معصوم نیستم. اعتراف می‌کنم
‫منم مثلِ تو بودم. هر وقت که تونستم
‫زندگیش رو خراب کردم، درست ‫همونطور که تو می‌خواستی، رِی
‫و اون تحملش می‌کرد، رِی. ‫اون تحملش کرد.
‫اون خیلی مهربون بود، درست مثلِ مامان
‫تنها چیزی که آدمایی مثل من و تو ازش متنفریم
‫- اونا آدم خوب‌ها بودن رِی، ولی ما لهشون می‌کردیم ‫- بس کن، بس کن
‫مغزش نبود که باعث شد دیوونه شه
‫ما بودیم. ما اون بلا رو سرش آوردیم
‫- ما این کارو با هردوشون کردیم، رفیق ‫- هی
‫کارِ ما بود. ما لهشون کردیم
‫- ما قهرمانیم، رِی ‫- ببین
‫من تمام تلاشم رو برای اون بچه کردم
‫من تمام تلاشم رو برای تو کردم
‫و وجدانم راحته، حالیت میشه؟
‫- واقعاً، وجدانت راحته. واقعاً؟ ‫- آره
‫وجدانت راحته؟
‫می‌دونی قاضی انحصار وراثت چی بهم گفت
‫- روزی که شما دوتا رو به فرزندی گرفتم؟ ‫- چی؟ بهم بگو
‫گفت من مردِ خوبیم، این رو گرفت
‫- وای ‫- اون گفت که یه مرد
‫از بین هزاران مرد این مسئولیت رو قبول می‌کنه
‫- اوه، نه بابا ‫- نه یکی، بلکه دوتا
‫دوتاتون
‫حالا ببین، من نمیگم اشتباه نکردم
‫که نمی‌تونستم یه جور دیگه رفتار کنم
‫- وای، تو شگفت انگیزی ‫- ولی می‌تونی بری تو اون دادگاه کوفتی
‫و اگه می‌خوای اون گزارش رو بخونی، رفیق
‫تو یه قهرمانی، مگه نه؟
‫- نوزدهم مارس 1955 ‫- تو یه قهرمانِ واقعی هستی
‫- باید به خاطرش بهت مدال بدن، رِی. وای! ‫- دادگاه انحصار وراثتِ تری ریورز
‫- عجب مردی! عجب مرد بامرامی هستی! ‫- چون قاضی هارلد تی آدامز...
‫اون به منشیش گفت که تو اون گزارشِ لعنتی ‫بنویسه که من مردِ خوبی هستم!
‫هارلد تی آدامز می‌دونست که ‫دستِ مادرم رو شکستی؟
‫شرمنده. اوه، از زیرِ زبونم در رفت، آره؟
‫اون قرار بود بینِ خودمون بمونه، یادم رفت
‫اوه نه، می‌دونی چیه، کلِ این آت و ‫آشغال‌ها رو از اینجا تمیز می‌کنیم
‫کل این آشغال‌های کهنه ‫امروز از این خونه میرن بیرون
‫- اون یه حادثه بود ‫- آره
‫یه حادثه. این چیزیه که میگیم
‫اصلاً برو به جهنم!
‫البته رِی. اونجا می‌بینمت
‫حادثه بود
‫آره، خیلی خب
‫اون رو از سرِ راه برداشتیم. ‫کسی قهوه میل نداره، هان؟
‫یکم دسر؟
‫یه نوشیدنیِ دیگه، آنجی؟
‫- کالباسِ گوشت چی؟ ‫- آروم باش
‫می‌تونم یه ساندویچ براتون درست کنم؟
‫بذار یه چیزی براتون درست کنم. ‫ساندویچ می‌خواید؟
‫بفرمایید، بفرمایید اینم ساندویچ
‫کجا دارید میرید؟ فکر می‌کردم داریم زندگیِ ‫فلک‌زده‌ی توماس بردزی رو جشن می‌گیریم
‫ممنون بابتِ طاس کباب هایی که آوردید
‫چند روز دیگه بهت زنگ می‌زنم
‫- صبر کن، کجا میری لئو؟ ‫- بیا بریم
‫شماها هفت ماه گذشته رو کدوم گوری بودید؟
‫چی می‌خوای، دکتر؟
‫حالا حرفی برای گفتن داری، هان؟
‫مرسی که اومدید
‫دومنیک
‫- خیلی بهت تسلیت میگم ‫- ممنون
‫ولی به خودت سخت نگیر، باشه؟
‫دومنیک
‫و به بقیه
‫باشه
‫هفته‌ی بعد می‌بینمت؟
‫نمی‌دونم. نمی‌دونم
‫دومنیک. سعی کن بیای، خواهش می‌کنم
‫هی، راست می‌گفتی. بالأخره ‫غرورم برادرم رو به کشتن داد
‫نه
‫نه، دومنیک
‫متأسفم
‫معذرت می‌خوام
‫تقصیرِ تو نیست
‫خب اینم از این
‫قطعاً بلدی چطوری یه اتاق رو خالی کنی
‫می‌دونی به نظرم بدترین گناهش همیشه چی بوده؟
‫اینه که پدرِ واقعیت نبود
‫این با فاصله‌ی زیاد بدترین گناهش نبود، عزیزم
‫واقعاً؟
‫ببین، به نظرم اون رو واسه ‫تمام اشتباهاتش می‌بخشیدی
‫قبل از این که واسه این ببخشیش
‫من هرگز نمی‌بخشمش
‫فقط نمی‌دونم چرا این کارو می‌کنی
‫چرا چیکار می‌کنم؟
‫آخه، همه رو از خودت می‌رونی
‫چرا آدما رو از خودت می‌رونی؟
‫یالا، ما رو ببین
‫ما نفرین شدیم، دس
‫این دیگه چه مزخرفیه!
‫کلِ خانواده‌ی من نفرین شده
‫بیا قبولش کنیم
‫می‌دونی، من این رو تموم می‌کنم
‫آخرش مثلِ اون میشی
‫مثلِ کی؟
‫"وقتی کانستینا داشت بزرگ می‌شد
‫بهترین بخشِ روزهای طولانیم
‫برگشتن به خونه و خوابوندنِ عزیز دلم بود
‫خرگوش کوچولوی من مثلِ یه گُل رشد می‌کرد،
‫و عشق منم بهش به همین ترتیب بیشتر می‌شد
‫ولی بازم، اون پراسپرینه‌ی ساحره رو داشتم،
‫که خونه‌ام رو اداره می‌کرد
‫اون لایقِ زندگی کردن زیرِ سقف ‫خونه‌ی یه سرکارگر نبود
‫جایگاهی که از طریق سخت‌کوشی ‫و تعهد به دست آورده بودم
‫درست مثلِ خونه‌ام تو کارخونه ‫هم یه آدمِ بد حضور داشت
‫و بنابراین دشمن‌هام من رو محاصره کرده بودن
‫ساحره به دخترم وظایفِ زنونه‌اش ‫تو خونه رو یاد داده بود
‫و به زودی، کانستینای عزیزم
‫به سنی می‌رسید که تمام نیازهام رو برطرف کنه
‫پراسپرینه!
‫این چیه؟
‫به نظرم شبیه یه سنگ ریزه میاد
‫- پیش میاد ‫- یه سنگ؟
‫بدش به من. میندازمش دور
‫به نظرِ من که شبیه شیشه‌ست
‫شانس آوردی که دندونت رو نشکستی
‫خدا رو شکر کن که دماغت رو نمی‌شکنم
‫اون ضعیفه داشت چه توطئه‌ای ‫برای من می‌چید؟
‫و چند وقت بود؟
‫دوست نداشتم زودتر محلِ کارم رو ترک کنم
‫ولی اگه اون زنیکه‌ی خائن...
‫سعی داشت من رو مسموم کنه،
‫باید سریع اقدام می‌کردم
‫مچش رو می‌گرفتم
‫چیزی که کشف کردم بدتر از ‫اونی بود که تصور می‌کردم...
‫خونه‌ی من، که با رویاها و عرقِ ‫برادر مُرده‌ام ساخته بودم،
‫داشت به یه آفتِ جدید دچار می‌شد
‫- اسمت چیه؟ ‫- هنری
‫- هنری؟ ‫- درینکواتر
‫برو!
‫بهش گفتم دیگه هرگز نزدیکِ دختر ‫موطلاییِ سیسیلیِ من نشه
‫مشکوک شده بودم...
‫که پراسپرینه با اون سرخ‌پوست همکاری می‌کنه ‫تو خونه‌ی من فتنه راه بندازه
‫حالا که من شرایط رو واضح‌تر می‌دیدم
‫توطئه‌شون بیشتر دوام نمیاورد
‫من تو صورتِ هرکی که یه تمپستا ‫رو تهدید کنه تُف می‌کنم
‫اون سرخ‌پوست رو اخراج کردم
‫باید قاطعانه به دشمن‌هام غلبه می‌کردم
‫پلیس که هنوز از حادثه‌ی مرگِ ‫برادرم احساس گناه می‌کرد،
‫خیلی مشتاق شنیدنِ حرفام بود
‫بله
‫توضیح دادم که اگه چند روزی تو زندان بمونه،
‫مشکل فقط برای چند روز حل میشه...
‫ولی اگه تو یه تیمارستان بستری بشه...
‫جایی که بهش تعلق داره،
‫بعدش من و بچه‌ی بیچاره‌ام می‌تونیم ‫در آرامش زندگی کنیم
‫بذارید برم، ولم کنید! ‫خدا لعنت‌تون کنه.
‫دیگه هرگز اون ساحره رو ندیدم
‫تا جایی که می‌دونم، اون هنوز ‫تو دیوونه خونه بستریه
‫هنوز می‌خوره و نفس می‌کشه،
‫و تقاصِ سرشاخ شدن با تمپستا رو پس میده
‫بفرما!
‫دوستش داری؟
‫این رو...
‫همم؟
‫این
‫و حالا که بالأخره شرِ ‫ساحره کم شده بود...
‫جا برای نزدیک‌تر شدنِ رابطه‌ی ‫من و دخترم باز شده بود
‫بالأخره ما تنها خانواده‌ی هم بودیم
‫اون دخترِ لب شکریِ بیچاره...
‫...دختر لب شکریِ بیچاره...
‫که هیچ مرد دیگه‌ای نمی‌خواستش
‫...که هیچ مرد دیگه‌ای نمی‌خواستش
‫اون آشپزی می‌کنه، نظافت می‌کنه، ساکته
‫سکوتش پدرش رو سربلند می‌کنه
‫کانستینا خونِ سیسیلی در رگ‌هاش داره
‫اون بلده چطور رازهاش رو مخفی نگه داره
‫این آخرشه
‫همینجا تمومش می‌کنه، همینه
‫من نمیگم غیرممکنه
‫میگم خیلی بعیده
‫آخه، بیخیال دکتر. تو جمله‌ی آخرش میگه
‫"اون بلده چطور رازهاش رو نگه داره"
‫خونِ سیسیلی. تمام این قوانینِ رازداری مافیا
‫رازها... می‌تونه هر معنایی بده
‫معنیش می‌تونه این باشه که ‫پراسپرینه رازهایی داره
‫می‌تونه به معنی دستورپخت‌های سرّی باشه
‫آخه، هرچیزی
‫با توجه به چیزهایی که بهم گفتی ‫آره، پدربزرگت، اون...
‫اون مرد منحرف و به شدت ناجوری بود
‫بی‌رحم، خودخواه، شایدم کج‌خیال بود
‫ولی هیچی، هیچکدوم از حرفایی که بهم زدی
‫لزوماً به این معنی نیست ‫که به دخترش تجاوز کرده
‫و پدرِ تو و برادرته
‫باشه، پس درست برگشتم همونجایی ‫که شروع کردم، قبل از این که...
‫قبل از این که حتی شروع ‫به خوندنِ این کتابِ کوفتی کنم
‫- آره، و اون کجاست؟ ‫- من درب و داغون و بی‌پدرم
‫باشه، فقط بیا یه لحظه فکر کنیم، باشه؟
‫بیا به این دست نوشته به عنوانِ یه معما
‫با پایانی آزاردهنده و بی‌نتیجه نگاه نکنیم
‫بیا بهش به عنوان یه حکایت نگاه کنیم
‫آره؟ حکایات آموزنده هستن
‫یه نفر به پایانِ یه تمثیل می‌رسه
‫و با درسی که داره روبرو میشه
‫پس ازت می‌پرسم،
‫داستانِ پدربزرگت چی بهت یاد میده؟
‫که ما محکوم به فناییم
‫آخه، بیخیال
‫تو چندتا خانواده می‌شناسی
‫که انقدر اتفاقاتِ ناجور براشون افتاده؟
‫جدی میگم
‫من همه چی رو از دست دادم
‫من بچه‌ام رو از دست دادم
‫زنم رو از دست دادم. مادرم رو از دست دادم
‫برادرم رو از دست دادم
‫و فکر می‌کنی مرگِ برادرت به خاطرِ یه نفرینه
‫آره
‫چرا که نه؟
‫دومنیک به نظر من...
‫تو سعی کردی از برادرت محافظت کنی
‫و یه حادثه‌ی وحشتناک اتفاق افتاد
‫یه حادثه
‫آره دومنیک، یه حادثه
‫یه حادثه که کاملاً از کنترلت خارج بود
‫از کنترلم خارج نبود
‫از کنترلت خارج بود. تو اصلاً اونجا نبودی
‫چرا انقدر برات سخته که ‫مفهومِ این رو درک کنی؟
‫پسر تاوانِ گناهان پدرش رو میده
‫به سرنوشت اعتقاد داری، آره؟
‫- به سرنوشت اعتقاد داری؟ ‫- اوهوم
‫خب چرا این با مفهوم سرنوشت فرق داره؟
‫- چون، دومنیک... ‫- نمی‌فهمم چرا تو...
‫- ...نمی‌تونی این رو درک کنی ‫- چون گاهی اوقات،
‫خیلی آسون‌تره که بیرون از خودمون
‫دنبالِ توضیحاتی برای دردمون بگردیم
‫ناکامی‌های خودمون، ناامیدی‌های خودمون،
‫به جای این که درونِ خودمون رو بگردیم
‫و مسئولیتِ کارهامون رو قبول کنیم
‫- بیخیال ‫- آخه، اینجوری
‫اینجوری خیلی آسون‌تر می‌شد، مگه نه،
‫اگه شانس یا خدا یا ژنتیک ‫یا یه گناه غیرقابل تصور
‫یا یه وِرد جادویی ما رو تبدیل به ‫کسی کرده باشه که هستیم
‫آسون‌تر می‌شد، مگه نه؟
‫آسون‌تر از چی؟
‫این که خودمون بفهمیم کی هستیم
‫و این که در واقع می‌تونیم چیزهای زیادی باشیم
‫خشمگین و مهربون. قوی و ضعیف
‫وحشت‌زده و غمگین
‫ماتم‌زده ولی...
‫بدونِ ترس از ادامه دادن
‫حالا از قصد یا نه،
‫پدربزرگت هدیه‌ی خیلی ارزشمندی ‫بهت داده، دومنیک
‫حکایتی از ناکامیِ خودش، ناکامیِ شخصیتش
‫ناکامیِ انتخاب‌هاش چون اون ‫انتخاب‌هایی داشت، دومنیک
‫تو اعتقاد داری که یه آدم ‫اختیار داره دیگه، آره؟
‫- خب، اعتقاد داری؟ ‫- بیخیال
‫- به این اعتقاد داری؟ ‫- خودت چی فکر می‌کنی؟
‫پس باید این هدیه رو بگیری ‫و باید ازش استفاده کنی
‫باید ازش یاد بگیری
‫یکم پیش گفتی که حس می‌کنی ‫درب و داغون و بی‌پدری
‫آره، درسته
‫- اینطوره؟ ‫- آره
‫من محترمانه مخالفم
‫اولاً، تو قطعاً بی‌پدر نیستی، دومنیک
‫به شرط این که مایل باشی ‫فراتر از تُخم و اسپرم فکر کنی
‫بله، شاید هرگز هویت ‫پدرِ واقعیت رو پیدا نکنی
‫ولی اگه یکی پدرش رو به عنوان ‫مرد بزرگتری در نظر بگیره،
‫که از بچگی تا بزرگسالی کنارِشه،
‫اون موقع پدرت خیلی هم زنده‌ست، مگه نه؟
‫هر نقصی که رِی تو پدری کردن داشته،
‫حضورش تو زندگیت مداوم بوده
‫بعد از مجلسِ ختم باهاش حرف زدی؟
‫نه
‫فکر کنم یه سری کار داری که باید انجام بدی
‫رِی؟
‫ری
‫هی، ری
‫هی، ری؟
‫ری؟
‫تو کی هستی؟
‫سلام بابا، منم دومنیک
‫حالت چطوره؟
‫کی؟
‫دومنیک هستم
‫پسرِ کانی. یکی از دوقلوها
‫اوه، اوه
‫بازی ساعت چند شروع میشه؟
‫کدوم بازی؟
‫فوتبال
‫فوتبال پخش نمیشه، ری
‫الان بهاره. فصلِ بیسباله
‫بازی‌های پلی‌آفِ بسکتبال
‫صبر کن، صبر کن، صبر کن، بابا،
‫بابا، باید دراز بکشی
‫چی؟
‫- دومنیک ‫- آره، من اینجام بابا. من اینجام
‫تو خوب میشی، بابا. من پیشتم
‫تو پسرِ خوبی هستی
‫تو پسرِ خوبی هستی، دام
‫تو... پسرِ منی
‫خب، پدرتون شبِ خیلی بدی داشت
‫سکته‌ی قلبیِ شدیدی کرده
‫تمام رگ‌های خونی
‫که قلبش رو تغذیه می‌کنن مسدود شده بودن
‫مجبور شدیم پنج تا از سرخرگ‌ها رو دور بزنیم
‫تا یه ذره اکسیژن به عضله‌ی قلبش برسه
‫می‌دونی، سکته‌ی قلبی خیلی بزرگی بود
‫خب، سرت رو بلند می‌کنم
‫و بالش‌ها رو عوض می‌کنم
‫کارت خوب بود، یادت نره نفس بکشی
‫در حال حاضر، این تنها چیزیه که براش مونده
‫تنها راه برای نجاتِ جونش
‫این بود که این جراحی بای‌پسِ ‫سرخرگ رو انجام بدیم
‫هنوز به پسرم زنگ نزدید؟
‫وقتی حموم کردنتون تموم شه،
‫با پسرتون تماس می‌گیریم، باشه، آقای بردزی؟
‫اون چند روز دیگه تو آی‌سی‌یو می‌مونه
‫شاید سه روز، و بعدش چند ‫روزی تو بخش بستری میشه
‫و بعدش باید به یه مرکزِ ‫توانبخشی نیمه حاد بره
‫که یه آسایشگاه سالمندانه
‫خیلی خب؟ احتمالاً هشت ‫تا دوازده هفته اونجا بمونه
‫فقط یه ذره بیاید به سمتِ گوشه‌ی تخت، لطفاً
‫اون این رو قبول نمی‌کنه، مرد
‫آره، مجبوره. مجبوره قبول کنه
‫اصلاً امکان نداره که بتونه ‫به زندگیِ قبلیش برگرده
‫می‌دونی، جوری که قبلاً بود
‫با شماره سه بلند می‌شیم. یک، دو، سه
‫خیلی خب؟ اون شانس آورد
‫افراد زیادی از چنین سکته‌ای ‫جون به در نمی‌برن
‫- آره، خوش شانسه ‫- آره؟
‫اون تنها زندگی می‌کنه؟
‫آره. تو خونه پله‌های زیادی داره؟
‫آره خونه پله داره
‫آره، این سخت‌ترش می‌کنه
‫این خیلی سخت‌ترش می‌کنه
‫کارِ طاقت‌فرساییه،
‫شکی توش نیست
‫خودشم باید یکم برای این کار تلاش کنه
‫چیزیت نیست
‫می‌دونی، واقعاً به حمایتِ خانوادش نیاز داره
‫تا این وضعیت رو پشتِ سر بذاره
‫خیلی خب؟
‫باشه
‫- سلام ‫- سلام
‫اینجا چیکار می‌کنی؟ کسی مریضه؟
‫مادرت؟ جین؟
‫نه، من اینجا کار می‌کنم
‫یادته بهت گفتم
‫- تو بخش کودکان کار می‌کنم ‫- ببخشید، یادم رفته بود
‫تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫خب اون قراره، قراره تقریباً
‫یه هفته دیگه اینجا باشه...
‫تا بره مرکز توانبخشی
‫خدای من، اون عاشقش میشه
‫- می‌تونی تصور کنی؟ ‫- نه، نمی‌تونم تصور کنم
‫- اوه، اون بیچاره‌ها ‫- می‌دونم
‫خوبه که اومدی اینجا. ‫منظور، اینم یه قدمیه.
‫- آره ‫- درسته؟
‫آره، آره
‫من...
‫من واقعاً...
‫در مورد روز...
‫مجلس ختم معذرت می‌خوام
‫می‌دونی، فهمیدم که من...
‫هیچوقت واقعاً یاد نگرفتم ‫بابتِ کاری معذرت خواهی کنم
‫پس... می‌خوام ازت معذرت خواهی کنم
‫من...
‫بابتِ اتفاقی که...
‫برای آنجلا افتاد متأسفم
‫معذرت می‌خوام که...
‫پیشت نبودم. فقط پیشت نبودم
‫و معذرت می‌خوام که برای سوگواری کردن ‫براش کنارت نبودم
‫معذرت می‌خوام که شانسِ...
‫بچه‌دار شدنِ دوباره رو از خودمون گرفتم
‫اصلاً نیتِ بدی نداشتم
‫فقط این بود که نمی‌دونستم ‫چطور یه جور دیگه انجامش بدم
‫و این حرف رو برای این نمی‌زنم ‫که انتظاری ازت دارم
‫ولی نمی‌دونستم چطور انجامش بدم
‫می‌دونی، فقط نمی‌دونستم چطوری انجامش بدم
‫و نمی‌دونستم چطور گوش بدم
‫و می‌دونم که بابتِ رفتن ملامتت کردم
‫ولی تقصیرِ من بود
‫همش تقصیرِ من بود
‫و بی‌انصافی بود که تقصیر رو انداختم گردنت
‫و کاری کردم به خاطرش عذاب وجدان بگیری
‫چون کارِ دیگه‌ای نبود که ‫بتونی انجام بدی، و من...
‫بتونی انجام بدی، و من کاملاً...
‫کاملاً متوجهم و درکش می‌کنم
‫به هر حال...
‫هی
‫ممنون
‫دوستت دارم، دس
‫ری
‫ملاقاتی دارید، آقای بردزی
‫ری
‫برات مهمون آوردم
‫- سلام، دام ‫- سلام، این بچه رو یادته؟
‫میمی ون دورن؟
‫می‌ذارم مهمون‌تون رو ملاقات کنید
‫باشه
‫سلام
‫میمی ون دورن کیه؟
‫- ممنون ‫- اون رو یادت نمیاد؟
‫اون خوشگل‌ترین سینه‌ها رو داشت
‫اوه!
‫درسته
‫سلام عزیزم. دختر کوچولوی من
‫خفه شو
‫چه بلایی سرت اومده؟
‫نمی‌دونم، من...
‫گمونم یهویی دامنم رو گرفت
‫خبر نداشتم بستری شدی، ‫بعدش به اون برخوردم
‫- آره؟ ‫- آره
‫کجا بهش برخوردی؟
‫- تو آسانسور ‫- اون اینجا کار می‌کنه
‫تو... اینجا کار می‌کنی؟
‫فقط داوطلبانه کار می‌کنم. ‫تو بخش کودکان کار می‌کنم.
‫- خب، میام و بهت سر می‌زنم ‫- تو از جات تکون نخور
‫- نباید حرکت کنی ‫- نه، باید...
‫اجازه نداری از این اتاق بری بیرون
‫باید پاشم و... حرکت کنم
‫اون ویلچرم رو می‌رونه
‫خدای من!
‫میشه من رو ببری تو اتاقم؟
‫خیلی خب، قدم‌های بلند بردار، رِی
‫اگه اسب بودم، بهم شلیک می‌کردن
‫داری خوب پیش میری
‫از پسش برمیای، به حرکت ادامه بده
‫مادرت همیشه به بهترین شکل ریشم رو می‌زد
‫من که هیچوقت ندیدم این کارو بکنه
‫چیه، فکر می‌کنی همه چی ‫رو در موردمون می‌دونستی؟
‫نه، فقط...
‫فقط نمی‌دونستم از این کارها باهم می‌کردید
‫خب، ما کارهای زیادی باهم می‌کردیم
‫که تو ازشون خبر نداشتی
‫اون شاید یه ذره خجالتی بود. ‫ولی این اذیتم نمی‌کرد.
‫اون یه اشتباه کرد، همین
‫هرکسی می‌تونه اشتباه کنه
‫چیه، فکر می‌کنی من تو ‫نیروی دریایی فرشته بودم؟
‫بعلاوه، من از بزرگ کردنِ ‫شما بچه‌ها لذت می‌بردم
‫"قوزِ بالا قوز"
‫شماها رو اینطوری صدا می‌کردم
‫اون اصلاً...
‫اون اصلاً بهت گفت، رِی...
‫پدرمون کی بود؟
‫ما هیچوقت در مورد چنین چیزهایی حرف نمی‌زدیم
‫اینا همه مربوط به گذشته بودن
‫من و اون گذشته رو رها کرده بودیم
‫آره
‫شاید اونقدری که دوست دارم زنده نمونم
‫ولی یه زندگیِ خوب، مهم‌تر از اینه ‫که مدتِ زیادی زنده باشی
‫ولی تو داری خیلی شجاعت به خرج میدی، ویلبر
‫آره، من خیلی شجاعم
‫ولی این فقط یکی از چیزهای زیادیه
‫که از دوستی با تو یاد گرفتم، شارلوت
‫خوب بود. کارش عالی بود
‫اگه جای تو بودم، کارِ روزانه‌ات ‫رو ادامه می‌دادم
‫- اوه، بیخیال ‫- اوه
‫اون داشت از خنده پاره می‌شد
‫ازش خوشت اومد
‫اصلاً ازش خوشت نیومد؟
‫- کارت خوب بود ‫- ممنون
‫کارت خوب بود
‫شرط می‌بندم رفتن به خونه قراره ‫حسِ خوبی داشته باشه
‫آره؟
‫می‌تونی بعد از 9 تلویزیون ببینی
‫دیگه ساعت 5 شام نمی‌خوری
‫می‌تونی هر وقتی دلت می‌خواد ‫هرچی دلت می‌خواد بخوری
‫غذا بد نیست
‫خوب می‌پزنش
‫من رو یاد آشپزیِ مادرت میندازه
‫خوبه که روزی سه وعده غذای گرم می‌خورم
‫از ظرف شستن بهتره، با اطمینان بهت میگم
‫و دلم برای اون پله‌هام تنگ نشده
‫آره، خب یکی از اون صندلی‌های ‫کوچیک الکتریکی برات می‌خرم
‫که از پله‌ها می‌برتت بالا
‫نه. نیازی بهش ندارم، مرسی
‫نمی‌دونم، یه جورایی از اینجا خوشم میاد
‫بیخیال
‫چیه، داروهات رو بیشتر کردن؟
‫الان داری هذیون میگی
‫می‌خوای برش داری؟
‫چی رو بردارم؟
‫خونه رو
‫مادرت می‌خواست اینطوری باشه
‫بیخیال، رِی
‫اونجا خونه‌ی توئه. اگه مادرم بود ‫می‌خواست اونجا زندگی کنی
‫احتمالاً پدربزرگتم می‌خواست اون خونه
‫- به تو برسه ‫- نمی‌دونم، ری
‫چی برای دونستن هست؟
‫فقط خاطراتِ زیادی دارم، ری
‫خب...
‫پس گمونم می‌تونیم بفروشیمش
‫آره، آخه، مطمئنم به پرداختِ ‫قبض‌های اینجات کمک می‌کنه
‫نه
‫من به هر حال اونقدرهام زنده نمی‌مونم
‫یه چیزی هست...
‫که مدتیه بهش فکر می‌کنم و اذیتم می‌کنه
‫گفتگویی رو که چند هفته پیش ‫در مورد پدرت داشتیم یادته؟
‫این که گفتم مادرت هیچوقت ‫بهم نگفت اون کی بود؟
‫مجبورم کرد قول بدم هیچ حرفی نزنم
‫چند ماه قبل از این که فوت شه بهم گفت
‫من... تا اون لحظه هیچی نمی‌دونستم
‫منم به اندازه‌ی شما بی‌خبر بودم
‫گمونم وقتی مریض شد، ‫این رو وجدانش سنگینی کرد
‫واسه همین بهم گفت
‫مجبورم کرد قول بدم هیچی نگم
‫گمونم می‌ترسید
‫یا خجالت می‌کشید...
‫البته این روزها، مردم همیشه ‫بدونِ ازدواج بچه‌دار میشن،
‫خودشم از نژادهای گوناگون و رنگارنگ،
‫ولی اون موقع فرق می‌کرد
‫مخصوصاً برای ایتالیایی‌ها
‫منظورم خیلیاشونه، اونا...
‫همیشه نسبت به رنگین‌پوست‌ها ‫و مکزیکی‌ها نظرِ منفی داشتن
‫سرخ‌پوست‌ها هم همینطور. هر کسی ‫که پوستش ازشون تیره‌تر بود
‫برای مثال پدرش...
‫اگه می‌فهمید اون رو می‌کشت
‫چی رو می‌فهمید، رِی؟
‫بهم گفت همیشه نگران بود
‫که شما دوتا بفهمید
‫البته، زیاد در مورد برادرت نگران نبود، ولی تو
‫فکر می‌کرد به خاطرش ازش متنفر بشی،
‫یا از خودت متنفر بشی
‫ولی حالا فرق می‌کنه، پس تو...
‫دام، تو حق داری بدونی
‫اسمش هنری بود
‫اون تو کُره کشته شد
‫طبقِ گفته‌ی مادرت حتی هیچوقت ‫نمی‌دونست شما دوتا وجود دارید
‫حتماً خیلی دوستش داشت
‫از نحوه‌ی حرف زدنش در موردش فهمیدم
‫البته، نکته‌ی خنده‌دار اینه که...
‫پدربزرگت پدرِ پدرت رو می‌شناخت
‫گمونم اونا باهم تو کارخونه کار می‌کردن
‫هنری چی؟
‫فامیلیش چی بود؟
‫درینکواتر
‫« در راه خدمت به کشورش » ‫« هنری جوزف درینکواتر »
‫هی، حالت چطوره، رالف؟
‫من یه سر رفتم هَچ ‫ببینم می‌تونم اونجا پیدات کنم
‫گفتن دیگه اونجا کار نمی‌کنی
‫خب الان اینجایی
‫چیکار می‌تونم برات بکنم؟
‫آره، امروز بعد از ظهر یه چیزی فهمیدم
‫چی؟
‫هنری درینکواتر پدرمه
‫امروز بعد از ظهر؟
‫منظورت چیه امروز بعد از ظهر فهمیدی؟
‫ناپدریم چند ساعت پیش بهم گفت
‫تو این رو می‌دونستی؟
‫من همیشه می‌دونستم ما پسرعموییم
‫فکر می‌کردم تو هم تمامِ این مدت می‌دونستی
‫فکر می‌کردم می‌خواستی مخفی بمونه
‫نه مرد، من نمی‌دونستم. تازه فهمیدم
‫خنده‌داره
‫حالا که کازینوها باز شدن،
‫بوی پول به مشام همه رسیده
‫باورت نمیشه من چندتا پسرعمو دارم
‫پولت اصلاً برام مهم نیست، مرد
‫فقط می‌خوام ببینم واقعاً کی هستم
‫من از تو و برادرت متنفر بودم
‫وقتی چهارتامون تو مدرسه بودیم
‫از این که همه همیشه ما رو از یه قماش ‫می‌دونستن متنفر بودم
‫دو جفت دوقلو
‫یکی سرخ‌پوست
‫اون یکی سفیدپوست
‫و به همین خاطر، بهتر
‫وقتی خواهرم مُرد،
‫اون روز که تو مراسمِ درخت کاری ‫اون سخنرانی رو در موردش خوندی
‫اون روز می‌خواستم بکشمت
‫اولین باری که به کلمه‌ی "دورو" برخوردم...
‫بلافاصله تو اومدی تو فکرم
‫پس، چرا کمک‌مون کردی، رالف؟
‫چون ما باهم نسبت داریم
‫چه ازت خوشم بیاد چه نیاد
‫مرسی، رالف
‫شاید یه وقتی دوباره بتونم ‫یه سر بیام و ببینمت
‫مرسی
من آدمِ چندان باهوشی نیستم
‫ولی یه روزی، بعد از مدتِ طولانی،
‫لنگان لنگان از جنگلِ تیره‌ی گذشته‌ی
‫خودم، خانوادم و کشورم بیرون اومدم،
‫در حالی که این حقایق رو در دست داشتم
‫که عشق از بخشش به عمل میاد
‫که نابودی، نوسازی رو به ارمغان میاره
‫که نشانه‌های خدا تو روابط ‫ما با همدیگه وجود دارن
‫حداقل تونستم انقدر بفهمم
‫می‌دونم انقدر حقیقت داره
ارائه شده توسط وبسایت چاکو مووی ::. ChakoMovie.Com .:: چاکو مووی را در تلگرام دنبال کنید @ChakoMovie