‫≡ ارائه شده توسط سایت چاکو مووی ≡ ‫ www.ChakoMovie.Com
‫کانال تلگرامی چاکو مووی را در تلگرام دنبال کنید ‫@ChakoMovie
‫[ اغـوا ]
‫بفرمایید.
‫یه مَرد رعنا از اتاقت اومد بیرون.
‫خوش‌حالـم می‌بینم ‫هنوز سرزنده و قبراقـی.
‫نامه‌م به دستت رسید؟
‫بله.
‫فردا می‌رم دربار ‫و اونجا حکم تو داده می‌شه.
‫با ژرکور عزیزتون می‌رین؟
‫مجبورم براش نقش بازی کنم.
‫ژرکور و کاستله ‫تصمیم شاه رو قطعی کردن.
‫مقام و متعلقاتت ازت گرفته می‌شه.
‫اگه پرده‌ی آخر هم نوشته شده...
‫پس نمایش جذابی از آب درنمی‌آد.
‫هرچند نقش یه شاهد عینی
‫و یه خائن خیلی بهتون می‌آد.
‫ایزابل، می‌خوام کمکت کنم. ‫این رو بگیر.
‫یعنی دوستیِ ما به پول خلاصه می‌شه؟
‫بهم اعتماد کن. ‫فوراً برو لندن.
‫- چرا نمی‌ری؟ ‫- من هم می‌آم دربار.
‫نباید بیای.
‫باید از خودم دفاع کنم.
‫می‌دونین که نباید ‫من رو دست‌کم بگیرین.
‫شما هم به کارِتون برسین.
‫همین امروز برو لندن.
‫اونجا دوستانی دارم که...
‫اون‌وقت می‌شم «خانم ایزابل»...
‫این پول برای اقامت اونجا کافیـه.
‫- کِی بهتون پس بدم؟ ‫- هیچ‌وقت.
‫- تو آزادی. ‫- ممنونـم واقعاً.
‫بانو.
‫خیلی گرسنه‌ام.
‫بانو وولانژ همراه‌با ‫یک مأمور تشریف آوردن.
‫بسیار خوب. ‫بگین بیان.
‫ایشون قصد ملاقات با شما رو ندارن.
‫سلام.
‫بانو، نمی‌خواستم ‫مزاحم غذا‌خوردن شما بشم.
‫لطفاً «بانو مارکیز» خطابم کنین.
‫- اینجا چه خبره؟ ‫- سرشماری اموال.
‫می‌دونین که چقدر ‫برادرم رو دوست داشتم.
‫این کاخ خاطرش رو ‫برام زنده نگه می‌داره.
‫اجازه نمی‌دم قبل‌از رفتنت
‫به اموال این خونه هجوم ببری.
‫من مارکیز مرتوی هستم ‫و تا روز مرگم مارکیز مرتوی می‌مونم.
‫به‌عنوان یه فاحشه می‌میری.
‫دقیقاً همون‌طور که به دنیا اومدی.
‫باورم نمی‌شه سسیل ‫بیچاره‌ی من فریب تو رو خورده.
‫کُنت ژرکور تو رو جلوی ‫شاه عزیزمون رسوا می‌کنه.
‫تو هیچ‌وقت پیوندی ‫با مارکیز مرتوی نداشتی.
‫فقط از مهربونیِ ‫یه پیرمرد سوءاستفاده کردی.
‫برادر شما یه مریض روانی بود ‫و من براش یه تیکه گوشت بودم.
‫من قبلاً ازدواج کردم
‫و همه‌چیزِ این خونه متعلق به منـه.
‫تو دیوونه‌ای.
‫ادامه بدین.
‫سلام، بانو.
‫برای خداحافظی خدمت رسیدم. ‫شنیدم راهیِ دربار شدین.
‫- ولی در اصل برای سسیل اومدی. ‫- نه پیش مادرشـه
‫و نه پیش مارکیز مرتوی.
‫اگه می‌دونین کجاست، ‫خواهش می‌کنم بگین.
‫متأسفانه نمی‌دونم.
‫نمی‌تونم کمکت کنم.
‫متوجه نمی‌شم.
‫مگه مارکیز مرتوی توی دردسر نیُفتادن؟
‫می‌خواستم کمکش کنم...
‫ولی اون مسیر دیگه‌ای رو پیش گرفت.
‫من هم مثل تو...
‫حال خوشی ندارم.
‫فکر می‌کردم اون دختر مال منـه.
‫ولی خشم سراسر وجودش رو گرفته
‫و می‌خواد تا آخرین نفس مبارزه کنه.
‫از چهره‌تون غم می‌باره.
‫برو به زندگی‌ت برس، مَرد جَوان.
‫بهتون اجازه نمی‌دم، بانو.
‫- تو بهم اجازه نمی‌دی؟ ‫- بله، اجازه نمی‌دم.
‫اجازه نمی‌دم همچین دیدگاهی ‫نسبت به خودتون داشته باشین.
‫خودتون رو ببینین.
‫به نظرتون این زن...
‫توی زندگی‌ش پشیمونی داشته؟
‫اگه سسیل می‌دید ‫چقدر راحت باهام حرف می‌زنی
‫خیلی بهت افتخار می‌کرد.
‫معذرت می‌خوام.
‫- بانو، من... ‫- کافیـه!
‫معذرت می‌خوام، بانو.
‫- همه‌ش به سسیل فکر می‌کنم. ‫- اینجا نیست.
‫پس می‌دونین کجاست؟
‫من از همه‌چیزِ ‫زندگی خواهرزاده‌م باخبرم.
‫برو بیرون.
‫- کالسکه رو آماده کنین. ‫- چَشم، بانو.
‫وی‌کُنت عزیز، باهات یه کار فوری دارم.
‫با من به دربار بیا...
‫عذر می‌خوام که سرزده اومدم...
‫وی‌کُنت عزیز، حالت چطوره؟
‫توی تنگنا گیر افتادم و تحقیرم کردن...
‫وی‌کُنت عزیز...
‫سرنوشت من توی دست‌های توئـه.
‫ازت خواهش می‌کنم با من به دربار بیا.
‫اگه تو نباشی، ‫کسی به حرف‌هام توجه نمی‌کنه.
‫تـ.ر.جـ.ـمـ.ـه و ز.یـ.ر.نـ.ویـ.ـس از ‫پـ.و.ر.یـ.ـا هـ.ـز.یـ.ـمـ.ـتـ.ـی
‫ا.ر.ا.ئـ.ـه از سـ.ـا.یـ.ـتِ سـ.ـی نـ.ـمـ.ـا
‫- سلام، سسیل. ‫- بانو.
‫گفت‌وگوی ناخوشایندی با خاله‌ت داشتم.
‫خبر دارم.
‫حق با اونـه. اگه توی دربار ‫تنها باشم، به جایی نمی‌رسم.
‫بیا با هم بریم. ‫من هم دارم از مقام و اموالم می‌گذرم.
‫ترجیح می‌دم بمیرم، ‫ولی تو رو آس‌وپاس نبینم.
‫پس کمکم می‌کنی؟
‫یعنی برم به شاه التماس کنم ‫که از من و دوستم بگذره؟
‫اون‌وقت قطعاً آبرویی برام نمی‌مونه.
‫تو هم وی‌کُنت هستی و هم یه مَرد.
‫- مطمئنـم شاه به حرفت گوش می‌ده. ‫- نه.
‫شانس بهم رو کرده ‫و مَرد به دنیا اومدم.
‫و همچنین یه وی‌کُنت هستم ‫که خاله‌ی مهربونش همیشه مراقبشـه.
‫ولی می‌دونم وضعیت تو خیلی بَدتره.
‫دوست دارم کمکت کنم.
‫ولی چطوری؟
‫من خوب می‌شناسمت، وی‌کُنت.
‫دیگه تنها شدیم. بازی بسـه. ‫بگو ازم چی می‌خوای.
‫همه‌چی.
‫خودت رو می‌خوام.
‫حقیقتش کمی خنده‌داره
‫ولی آزادیِ تو به دست ‫همون کلیساییـه که ازش فرار کردی.
‫به دست کشیشی که ازقضا ‫از دوستان منـه و بهم مدیونـه.
‫می‌تونه ما رو دوباره پیوند بده.
‫اون‌وقت اولین پیوندمون باطل می‌شه
‫و دیگه شاه هم نمی‌تونه کاری بکنه.
‫عذرخواهـم که جلوت زانو نمی‌زنم ‫و خواستگاری کنم.
‫خودت می‌دونی که مال منـی.
‫یعنی با ازدواج رسمی، ‫دوباره خودم رو به تو می‌دم.
‫به نظرم پایان مناسبی ‫برای داستان‌مونـه.
‫اتفاقاً بخشی از اون رو نوشتم. ‫لطفاً بخون و نظرت رو بگو.
‫این رو تو نوشتی؟
‫می‌خواد با مَردی ازدواج کنه ‫که به نظرش بی‌نقصـه.
‫شخصیت زن داستان یه عاشق دوآتیشه‌ست ‫و احساس شرمندگی می‌کنه.
‫یه‌کم مصنوعی به نظر می‌رسه.
‫ولی کار ادبیات همینـه که ‫واقعیت رو به چیزی زیباتر تبدیل کنه.
‫چیزی که جلب‌توجه کنه.
‫- مراقب باش! ‫- والمون!
‫شوالیه، بس کن لطفاً!
‫وقتی ازش دفاع می‌کنی، ‫مشتاق‌تر می‌شم که بُکشمش.
‫- تفنگت رو بده به من... شوالیه...
‫نمی‌فهمم نقش شما توی ‫بدبختیِ من چی بوده، بانو...
‫اینجا فقط من مقصرم.
‫من سسیل رو توی این مسیر ‫هُل دادم تا بهش آموزش بدم.
‫حالا دیگه یه زن آزاده.
‫دلیلی نداره خجالت بِکشه.
‫مخصوصاً جلوی احمقی مثل تو.
‫بزن.
‫زود باش بزن.
‫شلیک کن!
‫ایزابل.
‫- تفنگ رو بده به من. ‫- نه‌خیر.
‫سسیل، من عاشقتـم.
‫چیز دیگه‌ای برای ارائه ندارم.
‫اولش فکر می‌کردم...
‫فکر می‌کردم عاشق‌شدنم
‫به این معناست که باید ‫خود واقعی‌ت رو بپذیرم...
‫مالک تو نشم، بلکه کنارت باشم...
‫تا می‌تونم بهت عشق بورزم...
‫متعلق به کسی نباشم ‫و از زندگی لذت ببرم...
‫مثل تو آزاد باشم ‫تا تو هم دوستم داشته باشی...
‫ولی نمی‌تونم.
‫به‌هیچ‌وجه نمی‌تونم. ‫منطقم بهم تحمیل می‌کنه
‫ولی احساسم بهم می‌گه ‫همین‌که عاشقتـم، برام کافیـه.
‫این عشق سالم و زیبا کافیـه.
‫پس چرا این‌قدر احساس ‫تنهایی و سردرگمی می‌کنم؟
‫شوالیه...
‫- شاید حق با دانسنی باشه. ‫- اون ابله؟
‫همون ابله الان با زنیـه ‫که عمیقاً دوستش داره.
‫یعنی این‌قدر می‌ترسی؟
‫از چی؟
‫نمی‌فهمی چی می‌گم.
‫بیا.
‫این کل زندگی منـه. ‫تقدیم به شما.
‫دارم خودِ واقعی‌م رو بهت نشون می‌دم.
‫- این چیـه؟ ‫- بخونشون.
‫چیزی برای مخفی‌کردن ندارم.
‫تنهات می‌ذارم. ‫عجله نکن.
‫می‌خوای باور کنم که دیگه عوض شدی؟
‫من زن‌هایی رو اغوا کردم
‫که همسرهاشون از مقامات بزرگ کشورن.
‫یعنی حکم من می‌تونه ‫هزار بار اعدام باشه.
‫اون‌وقت حالا از کارهام تعجب می‌کنی؟
‫یادت رفته من رو مسخره‌ی خودت کردی؟
‫تقصیر خودتـه که دوباره اومدی سراغم.
‫واقعاً متوجه نیستی که چقدر
‫نسبت به گذشته فرق کردم؟
‫چی‌کار می‌کنی؟
‫می‌خوام قلب سردت رو گرم کنم.
‫هنوز دیر نشده.
‫پس حتماً فکر می‌کنی ‫من هم می‌تونم عوض بشم.
‫امشب پیشم بمون.
‫باهام ازدواج کن.
‫سسیل؟
‫حالت خوبـه؟
‫بین تو و والمون چه خبره؟
‫- نمی‌خوای بهم بگی؟ ‫- لطفاً بس کن.
‫حقیقت رو بگو.
‫چند بار باهاش هم‌خوابه شدی؟
‫چند بار؟
‫خاله‌ی عزیزم. ‫بازی به پایان خود نزدیک شده
‫و من پیروز شده‌ام.
‫امشب ایزابل سراغ من می‌آید ‫و فردا با یکدیگر ازدواج خواهیم کرد.
‫چاره‌ی دیگری ندارد.
‫ایزابل بازی را باخت، اما ‫این شکست لازمه‌ی خوشبختی ما بود.
‫حالا می‌توانم نجاتش دهم ‫و سپس آن کلمات ساده را به زبان بیاورم
‫که مدتی‌ست در سینه حبس کرده‌ام:
‫من دوستش دارم.
‫[ من دوستش دارم ]
‫دوباره من آدم‌بَده شدم.
‫منظورت چیـه؟
‫این نامه رو برای خاله‌ت نوشتی؟
‫یا نوشتی که من بخونم؟
‫می‌خواستی ازدواج رو قطعی کنی
‫و مهم‌تر از همه، ‫می‌خواستی به بالاترین دستاوردت برسی؟
‫می‌دونستی می‌آم سراغت.
‫می‌دونستی ازت کمک می‌خوام.
‫و آخرین ضربه رو هم زدی. ‫حالا می‌فهمم.
‫من ازت یه هیولا ساختم.
‫دیگه تنهات می‌ذارم، دوست من.
‫باید برم به دربار.
‫والمون عزیز... ‫والمون گرانقدر... عشق ابدیِ من.
‫قبلاً از دور حکاکی‌های زیبای ‫دربار وِرسای را تماشا کرده بودم.
‫اما سعی کردم پس‌از ورود، ‫تسلیم فضای سنگین آن نشوم.
‫تو و خاله‌ات به من ‫قول بَدترین نتیجه را دادید.
‫اوضاع من بسیار پیچیده بود ‫و جهالتم آن را حتی پیچیده‌تر کرد.
‫اما نمی‌ترسیدم.
‫شاید آخرین قدم‌هایی بود ‫که به‌عنوان یک زن آزاده برمی‌داشتم.
‫بااین‌حال با جرئت تمام ‫به چشمان شاهِ شاهان خیره شدم.
‫اعلی‌حضرت.
‫پای چوبه‌ی دار رفتم و منتظر بودم ‫تا چهارپایه را از زیر پاهایم بردارند.
‫گرچه مَردی که جلوی من ایستاده بود
‫تفاوتی با دیگر مَردان نداشت.
‫خاله‌ات نیز آنجا بود.
‫در نقشی شوم فرو رفته بود ‫که مناسبش نبود.
‫خودِ او بود که به من ‫آموخت بی‌رحم باشم.
‫بدون کمک او به این مرتبه نمی‌رسیدم.
‫در جماعت این شیادان
‫احساس هم‌رنگی می‌کردم.
‫و احتمالاً برای آخرین بار...
‫لباس رزم بر تن کردم
‫و در نقش مارکیز مرتوی ظاهر شدم.
‫زنی عاشق که همسر شجاع خود را ‫در راه خدمت به کشورش از دست داده بود
‫و آوازه‌اش در قاره پیچیده بود.
‫بانو، می‌تونم از این فاصله ‫تقوای شما رو احساس کنم.
‫و شجاعتی که به خرج دادید ‫تا به‌تنهایی به دربار وِرسای تشریف بیارید.
‫اشتیاق و خلوصی که...
‫شما در این مسیر از خودتون نشون دادید
‫به‌قدری تکان‌دهنده‌ست
‫که محزون‌ترین دل‌ها رو مسرور می‌کنه.
‫و البته...
‫مهم‌تر از همه...
‫درون شما زیباترینِ ‫ویژگی‌ها رو می‌بینم:
‫صداقت.
‫ممنونـم که تشریف آوردید.
‫بانو مارکیز، ایزابل مرتوی.
‫عشق من، در آن لحظه پی بردم
‫که در نظر پادشاهی ‫به شخصیتی مهم تبدیل شدم.
‫تاحدی‌که با درباریان ‫شاه برابری می‌کردم
‫و به یکی از مُهره‌های ‫اصلی‌اش بدل شده بودم.
‫اما چیزی که درون چشمان آن مَرد...
‫آن شاهِ به‌ظاهر خداترس، دیدم...
‫برایم حس آشنایی داشت.
‫مَردان همه تسلیم امیال‌شان هستند ‫و شاه و گدا ندارد...
‫فردای آن روز، خدمتکار شاه نزد من آمد
‫و با نهایت دقت ‫و ظرافت به من توضیح داد
‫که چه نقشی در قبال ‫شاه ایفا خواهم کرد.
‫به‌عنوان اولین همدم شاه...
‫باید با همه‌ی خصوصیات او آشنا شوم.
‫باید از عادات و سرگرمی‌هایش مطلع باشم.
‫تا حوصله‌ی ایشان دیگر لبریز نشود.
‫عشق من...
‫مرتباً به شبی که ‫با یکدیگر گذراندیم، فکر می‌کنم.
‫می‌خواهم در این نامه ‫دل‌تنگی‌ام را به تو ابراز کنم.
‫اما می‌دانم هرچه بنویسم...
‫دیگر نیستی که آن را بخوانی.
‫بااین‌حال، در صداقت ‫نوشته‌هایم شکی نیست.
‫مرگ تو هم تسلی‌بخش روحم است ‫و هم مایه‌ی ویرانیِ آن.
‫چراکه می‌دانم دیگر ‫به من خیانت نمی‌کنی.
‫[ والمون ]
‫عشق من، می‌دانم که ‫من تو را بیشتر آزردم
‫اما طبیعت من همین است.
‫این بی‌رحمی به من ‫فرصت زنده‌ماندن می‌دهد.
‫تا ابد بی‌رحم...
‫و مهارنشدنی.
ارائه شده توسط وبسایت چاکو مووی ‫∞ ChakoMovie.Com ∞
‫≡ بزرگترین مرجع دانلود فیلم و سریال ≡ ‫ www.ChakoMovie.Com
‫ما را در تلگرام و شبکه های اجتماعی دنبال کنید ‫@ChakoMovie
‫(امیدوارم از تماشای این اثر با ترجمه‌ی من لذت برده باشید.)